In het palingbeheerplan voor Vlaanderen wordt vooral gefocust op het mogelijk maken van vrije migratie voor paling, het uitzetten van glasaal en het aanpakken van illegale stroperij. De glasaaltjes die worden uitgezet zijn afkomstig uit buitenlandse rivierbekkens waar nog voldoende aantallen zitten.

Palingen worden geboren in de Sargassozee, ten zuiden van de Bermuda-eilanden, en leggen duizenden kilometers af tot bij ons. De jonge paling vertoeft een aantal jaar in onze binnenwateren om op te groeien. Eenmaal volwassen trekken ze terug naar de Sargassozee om voor hun nageslacht te zorgen.

"Eind jaren zeventig kon aan de monding van de IJzer nog jaarlijks rond de 500 kilo glasaal, jonge paling, worden gevangen. Vandaag de dag is dat gemiddeld minder dan 1 kilo. Dezelfde tendens zien we ook in de andere Europese landen. Het Europese palingbestand bedraagt voor veel rivieren nog slechts 1 procent ten opzichte van de jaren '80", aldus het Agentschap voor Natuur en Bos.

"Wellicht liggen meerdere oorzaken aan de basis van deze terugval, zoals overbevissing, verontreiniging, belemmering van vismigratie in de rivieren, en mogelijk zelfs ook klimaat- en oceanische factoren".

bron Belga-Vilt

"Zinloos", zei Jan Rodts, voorzitter van de Vogelbescherming Vlaanderen. "Negentig procent van die houtduiven zijn wintergasten, die een dezer dagen terug wegtrekken naar Noord- en Oost-Europa". Cijfers die Bart Naeyaert, gedeputeerde voor Landbouw in West-Vlaanderen wil nuanceren.

"In onze contreien ligt die verhouding eind februari eerder rond 40 tot 50 pct", aldus Naeyaert. Dat blijkt uit een studie van het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek in opdracht van de provincie. "Het duivenweekend iets later organiseren, zou nog beter zijn, omdat nog meer houtduiven weggetrokken zijn en het broedseizoen nog niet echt op gang gekomen is. Maar we kunnen niet om de regelgeving heen dat het jachtseizoen stopt eind februari".

Dat faunabeheer zich vanzelf regelt, noemt Naeyaert "een verhaal voor de Fabeltjeskrant". "Dit vergt overleg tussen landbouwers, natuurverenigingen, jagers, domeinbeheerders en de overheid. De provincie is het platform bij uitstek om dat te coördineren".

Naeyaert breekt een lans voor landbouwers en wijst erop dat boeren actief meewerken aan faunabeheer. "We werken met hen samen rond akkervogels, kerkuilen, zwaluwen en kleine landschapselementen. Boeren vragen geen nultolerantie voor houtduiven, maar wel dat de schade op een aanvaardbaar niveau blijft".

"De toename van het aantal houtduiven zomaar toeschrijven aan de oogstresten van mais is ongenuanceerd en niet correct. De zachte winters van het voorbije decennium beïnvloeden de populatie evenzeer, maar ook natuurlijke vijanden en bijvoorbeeld ziektedruk spelen een rol".

"Het is al lang duidelijk dat er in deze geen snelle en makkelijke oplossing is", aldus Naeyaert, die hoopt op een constructieve houding van alle betrokken partijen.  "Dialoog is veel belangrijker dan eenzijdige, straffe artikels schrijven".

bron VILT