voor mijn biologische vader
Nooit papa
Jij wou dat ik jou schreef
en dat heb ik gedaan.
Ik wou dat jij mij schreef,
dat beloofde je,
maar dat deed je niet.
Ik was nog maar een kind,
dat genoeg had met haar vader.
Jij was al een volwassene,
die niet te veel wilde geven.
Ik had verdriet,
dat zag je.
Ik zag niets aan jou,
maar misschien had je het ook wel.
Misschien heb je nog steeds verdriet
en ik niet meer.
Maar éen ding weet ik zeker,
je bent,
je blijft,
mijn vader.
Je wordt,
je zal zijn,
nooit papa.












1 reactie op dit bericht
lieverd
maar doe je zelf niet zoveel pijn.
gedane zaken nemen geen keer.
ik kan geen antwoord geven op jou vragen, het deed ook mij veel pijn dat hij je papa niet wou zijn....
maar ik denk, hij wist niet beter en a u b je kunt hem beter in gedachten vergeven.
ga verder met je leven meisje, anders kom je net als ik in een draaikolk van ellende....
weet dat mam van je houd..........liefs en dikke knuffel