Levende standbeelden

Het heeft me ten zeerste verwonderd dat uitgerekend deze plaats totnogtoe het meest aantal foto's nodig had om te achterhalen waar in Brugge deze plek is.  Het is een aanrader voor iedereen.  Bekijk het Minnewater, de Minnewaterbrug en de Poertoren als u ooit in de omgeving bent a.u.b.  ook eens vanaf dit gezichtspunt.  U kunt hier het best geraken door rechtover het station waar we de zaak 'Tuf' hebben de Ketsbruggestraat in te gaan.  In de hoek van de winkelhaak die deze straat met de ringweg vormt stapt u gewoon het graspleintje over tot aan het water.  U zult die dag slechts een van de tien personen zijn die tot hier geraakt.   En toch zult u op werkelijk een steenworp hier vandaan als u lang genoeg wacht vele duizenden toeristen over de Minnewaterbrug zien passeren en zeker over het 'Vestibuleplein' aan de overkant van deze toegangsgeul tot het Minnewater.  Voor zover mij bekend wordt dit gebouwtje niet meer gebruikt maar is het een van de laatste verwijzingen naar het bedrijvige havenleven dat Brugge tot zo'n honderd jaar geleden nog kende.  'Drooge dokken Leon Sorel'!  Alleen al de verouderde spelling 'drooge' doet me smelten van weemoed naar tijden die u en ik nooit gekend hebben.  En dan de familienaam Sorel.  Die klonk in Brugge diezelfde honderd jaar geleden nog als een klok.  Langs de noordelijke zijde van de Komvest, totaal verdwenen nu omdat het plaats maken moest voor de noordelijke ringweg (ergens ter hoogte van wat nu officieel Fort Lapin heet) waren scheepswerven van de Sorels.  U kunt dit trouwens nog zien op heel oude foto's. 
Zo, Bruggefans, tot morgen met nog veel meer Bruggenieuws. 

Ik had gisteren gezegd, als u het na de vorige foto nog niet vond, dat ik de oplossing vandaag zelf vertellen zou omdat het nu zo klaar als een klontje zou zijn.  Ik laat uiteindelijk toch liever de eer aan u over.  Wie is de eerste die antwoordt?

Ook Brugge kan er niet onder uit.  Ook tot hier is het WK voetbal doorgedrongen en Ronaldinho himself kwam zelfs naar de Burg om kiekjes nemen.  Neen, het was wel een Braziliaan maar u herkent natuurlijk het profiel van op het ogenblik 's werelds beste voetballer en dit is 'm zeker niet.  Het is een vurige fan van de Braziliaanse ploeg die tussen de matchen door nog even tijd vond om naar Brugge af te zakken.  Een kwartiertje later zag ik nog een ander groepje vrouwelijke toeristen rondslenteren, Mexicaansen nu, die eveneens in de kleurige truitjes gekleed waren van hun land met daarop de tekst 'Mexico '06'.
Of hoe de voetbalkoorts ook Brugge in zijn ban heeft. 

U vraagt zich misschien stilletjes af wat ik de afgelopen vierentwintig uur uitgespookt heb.  Welnu, ziehier het antwoord:  ik ben een nachtje uit geweest.  Ik heb iemand begeleid die in Torhout de Nacht van Vlaanderen (100 km) GELOPEN heeft.  Ik heb naast hem gefietst, hem wat mentale steun gegeven en af en toe een drankje aangereikt.  En de laatste 14 kilometer heb ik naast hem en met de fiets aan de hand OOK gelopen want ergens in Zarren knalde het achterwiel van mijn fiets kapot.  Ik had de band gisteren waarschijnlijk iets te hard opgepompt.  Op het ogenblik van de knal had ik gelukkig al een prachtige fotoreeks gemaakt van het landschap in de mist en de opkomende zon en mijn makker daartussen die toen al meer dan 80 km in de benen had.  Mocht u dit ooit ook eens willen beleven (ik heb het nu eens niet over het lopen van honderd kilometer maar over het aanschouwen van dit tafereel):  we bevonden ons op het ogenblik van de foto ergens tussen de velden tussen de dorpen Zarren en Werken in.  Neen, deze keer is het bij hoge uitzondering geen foto van Brugge.

Tot morgennamiddag verdwijn ik even.  Daarom krijgt u van mij de nieuwe foto vroeger dan anders.  Totnogtoe heeft niemand gereageerd.  Als bij deze foto nog altijd niemand reageert, zal ik morgen verplicht zijn zelf het antwoord te geven met een vijfde en laatste foto want daarop zal het voor iedereen (echt, ik meen het: voor iedereen) overduidelijk zijn waar dit gebouwtje zich bevindt.

  Een opschrift aan de ingang van het Wevershof.  Of hoe de 'Openbare Onderstand', de voorloper van het huidige OCMW soms schenkingen krijgt via nalatenschappen.

  Ontstaan in 1835 waren hier oorspronkelijk 28 huisjes en woonden er op dit beluik (of fort zoals dat hier in Brugge heette) meer dan honderd mensen in erbarmelijke omstandigheden.  De benaming wevershof verwijst uiteraard naar wevers en heel dit gebied van Oostmeers, Westmeers en Zonnekemeers werd door veel wevers bewoond.  Enkele van mijn vrouw haar voorouders woonden in deze arme wijk, zij waren wevers (en de vrouwen kantwerkster) en zij hadden het echt niet breed.

Een der curiosa van Brugge is deze viaduct over Zonnekemeers die er geen meer is omdat de toegang aan weerskanten afgebroken werd.  Toen deze overdekte viaduct in 1937-38 gebouwd werd deed ze dienst om zonder van het domein te gaan van de Sint-Janskliniek naar de Minnewaterkliniek te geraken of omgekeerd.  Door de aanleg van de toegang ervan langs de kant van het Wevershof moesten al enkele van de huisjes van de oorspronkelijke 28 op het domein Wevershof verdwijnen.  Door de aanpassingen die het OCMW er recenter gedaan heeft is dat aantal nog verder gereduceerd tot een stuk of tien.

In dit huis 'in den Cleynen Thems' genaamd is al sinds het derde kwart van de 17de eeuw ononderbroken een apotheek gevestigd en mag om die reden de oudste apotheek van de stad genoemd worden.  In de beeldnis is een Maria en Kind aangebracht die een kopie is van het originele beeld van de hand van Hans van Myldert dat zich in de jubee van de Sint Annakerk bevindt.     

We gaan er nog eens een klassiek fotootje van Brugge tussengooien.  De Halletoren gezien vanuit de Steenstraat.

Nog welgeteld 1 dag voor de derde editie van de 'Triatlon door Brugge'.  Ik heb daarstraks eens de deelnemerslijst overlopen: zelfs Luc Van Lierde staat erop.
Hier de Vesten ter hoogte van de Verloren Hoek.  Een politieagent wijst de atleten de juiste weg.

... hoe mensen vele honderden jaren geleden zo een kerk konden bouwen.  Steen voor steen.  Glasramen tientallen meters hoog. En-ge-len-ge-duld moeten ze gehad hebben.  Puur perfectie zoals alles in mekaar past.  Dit is nog zo een adembenemend zicht op de Sint-Salvatorskathedraal. 

Een vreemd maar mooi en vooral heel rustig plekje in Brugge binnenstad.  Wie is de eerste die de plaats herkent?

De Sint-Salvatorskathedraal een half uurtje geleden en gefotografeerd op een manier zoals u hem waarschijnlijk nog nooit gezien heeft.  Grillig tot en met.  Vooral de vier hoektorentjes die anders weinig opvallen vragen nu om aandacht.  Maar ook de vreemde vorm op zijn geheel is te wijten aan verschillende perioden van bouwen en verbouwen.

Aan de muur van het hotel Ibis in de Katelijnenstraat, op de plaats waar vroeger het Alexianenklooster was is dit Mariabeeld te zien met de misschien wat vreemd klinkende tekst 'Toon dat Gij onze moeder zijt' eronder.  Maar de datum maakt alles duidelijk: 17-9-1944.  Nauwelijks vijf dagen voordien waren de Canadezen via de Scheepsdalebrug Brugge komen bevrijden van de Duitsers.  Hier en daar waren er in de dagen die daarop volgden nog wat schermutselingen waarbij  enkele doden vielen maar op 17 september 1944 was Brugge definitief bevrijd.

Hier is hij dan,  het verband tussen het briefje van honderd frank en Brugge.  Eerst en vooral: de man op het briefje is Hendrik Beyaert en die man was een Kortrijks architect.  Hij ontwierp o.a. de Hallepoort te Brussel en ook de hoofdzetel van de Nationale Bank van België in Brussel en vooral door deze laatste verdienste mocht de man het briefje van honderd frank sieren.  Voor Brugge ontwierp hij deze militaire gebouwen die het hele domein tussen de Peterseliestraat, Snaggaardstraat en Hemelrijk inpalmen.  Voordien waren dit gronden van het Engels Klooster en van het Grootseminarie.  Tussen 1869 en 1872 werd het gebouwd en in 1922 en zelfs in 1937-1938 werd er bijgebouwd.  Het deed dienst als 'Krijgsgasthuis'.  Nu is dit geen militair hospitaal meer maar het hele complex doet dienst als '5de Regionale Directie der Militaire bouwwerken (5KDR)'.  Een groot complex om alleen maar een directiegebouw te zijn, als u het mij vraagt.