Cactusfestival

De artiesteningang en -loges, de dag nà het festival.

Om maar eens aan te tonen dat ik niet gelogen heb enkele dagen geleden over dat braakliggend terrein juist onder de brug van de Buiten Katelijnenvest.  (Van flater mag ik niet meer zeggen 'hoge brug' want er schijnen er nog te zijn; mijn schoonbroer is landmeter, ik zal hem er eens op af zenden om na te gaan welke brug rond Brugge met de eer van 'ho(o)g(st)e brug' mag gaan lopen).

 

Zou u niet zweren dat de aarde rond is?  Ik dacht dat ze plat was.

Sedert Geraldine De Smet hier op deze plek op tragische wijze om het leven gekomen is heeft men de ringweg rond Brugge aangepakt om de zwakke weggebruiker die de fietser nu eenmaal is, rijdend langs zo een drukke verkeersweg, beter te beschermen.  Op sommige plaatsen is die bescherming echt goed te noemen.  Maar wat denkt u dan van die groen-witte paaltjes en die kleine verhoginkjes er tussenin uitgerekend hier op dit stuk ringweg waar Geraldine aangereden werd?  Houdt dit roekeloze of dronken automobilisten tegen?  Ik vrees van niet.  Aan de overkant is in vergelijking met verleden jaar trouwens nog niks veranderd.  Daar razen de auto's nog altijd rakelings langs de fietsers.  Natuurlijk kunt u opperen dat de fietsers maar langs de vestingen moeten rijden, daar mogen ze trouwens fietsen en het is er veel veiliger.  Dan hebt u waarschijnlijk nog nooit voor een van die rotvervelende bruggen staan wachten om voor uw neus in 't water doodleuk een (één, jawel: 1) pleziervaartuigje te zien passeren.

Persoonlijk schrijf ik hier niet graag over, maar het is ook het Brugge van nu waarin soms drama's gebeuren.  Zoals met de 16-jarige Geraldine De Smet die verleden jaar bij duisternis op deze plek van de ringweg rond Brugge, de R30, door een dronken automobilist met haar fiets aangereden werd en overleed.  Om voor wie niet op de hoogte is van de zaak dit enigszins toch nog te kunnen plaatsen: hier is nog een artikel over het drama te lezen.  Dat Geraldine na meer dan een jaar zeker nog niet vergeten is bewijzen deze foto en de bloemen.

Het is niet mijn gewoonte.  Totnogtoe heb ik vandaag nog niet veel berichtjes geplaatst.   Ach, ik zou nog genoeg foto's van de Guldensporenmarathon of 10 mijl kunnen tonen maar ik hou dit bewust beperkt.  En van de Zandfeesten van gisteren kan ik kort zijn: ik was er wel en had mijn camera bij  maar was (en het is echt niet de eerste keer dat mij dat overkomt) verstrooid geweest en het gegevensopslagkaartje zat er niet in.  U kunt het vergelijken met de vroegere analoge filmcamera's.  Filmrolletje vergeten?  Dan kunt u naar uw foto's fluiten!  De Zandfeesten als geheel, voor wie het niet kent, gaat er prat op de grootste rommelmarkt van Vlaanderen te zijn en gaat drie keer per jaar door, normaal gezien elke eerste zondag van juli, augustus en september.  Gisterenmorgen ben ik er niet geweest, 's namiddags wel en wat me opviel was dat er veel minder volk was dan anders.  Iedereen had schrik van de hitte zeker?  Ook vele kraampjes werden al om vijf uur opgebroken wat normaal gezien pas om zes uur 's avonds gebeurt. 
Nu iets helemaal anders.  Iets waar sommigen misschien al zitten op te wachten: de fotoquiz.  We zitten al aan nummer 39.  Iedereen mag meedoen, er is geen prijs aan verbonden maar als u als eerste het juiste antwoord vindt gaat u met de eer lopen en moogt u gerust zeggen toch iets van Brugge te kennen.  Het is heel simpel.  Elke dag krijgt u een foto.  U antwoordt me gewoon waar deze foto genomen is.  In dit geval is de naam van de straat al voldoende.  Succes!

... zonder de zon.  Dan moet er nu veel nieuws te rapen vallen want er is veel zon.
Let op het wapenschild van de Van der Meulens.  Het werd hier in de Greinschuurstraat in 1951 geplaatst en men heeft zich gebaseerd op het wapenschild van deze familie die terug te vinden is op hun grafsteen in de Onze-Lieve-Vrouwkerk.

1687.  Maria en Adriana Van der Meulen.  In dat jaar stichtten deze gezusters (in opdracht weliswaar van Philip Van der Meulen) in de Greinschuurstraat drie eenlaagshuisjes met daarachter een gemeenschappelijke tuin.  Het was bestemd voor weduwen van katoenwevers.  De recente restauratie van de gebouwen valt opnieuw te lezen op de website van het OCMW, meer bepaald hier.  In hun persdocument vindt u onder andere een foto van de huisjes  die dateert van 1900 en daarop kunt u zien dat er beneden zelfs geen vensters in zaten.  Die werden pas bij de vorige restauratie in 1951 geplaatst.  Alle licht moest voordien komen vanuit de vensters gericht op de binnentuin.  Leuk om lezen ook in de persmap is op pagina negen de voorwaarden die er gesteld werden om hier vroeger te kunnen wonen: een doopcertificaat kunnen voorleggen, dagelijks bidden, jaarlijks het stro uit de strozak voor het bed verversen, enz. ...   Wat dat bidden betreft: heel opmerkelijk was er hier geen bidkapel.  Te klein misschien?  Maar geen nood, vlakbij was er de nu niet meer bestaande Sint-Elooiskapel.

Gisterenmorgen, even over negenen.  De eerste lopers draven doorheen de Wollestraat.  Dit is eens iets anders dan koetsen en toeristen.

Gisterenmorgen kwart voor negen.  Iedereen bereidde zich op zijn manier voor op de tien mijl of de jogging over 8 kilometer die gezamenlijk hier op de Brugse Markt een kwartiertje later van start ging.  Maar ook familie vrienden en kennissen zijn aanwezig.  In de verte zien we de tribunes opgesteld op de Burg.  Daar was de aankomst voor iedereen, ook voor de marathonlopers die in het Kortrijkse van start gingen.

Ik wist dat deze vraag snel opgelost kon worden, maar zo snel had ik het nu toch niet verwacht.  Met dat ene kleine detail wist Carlos Dejaegher gisterenavond al dat dit in de Wollestraat is.  Meer bepaald is dit het huis Wollestraat, nummer 9.  De woning werd gebouwd in 1890 naar een ontwerp van de Brusselse architect Leon Govaerts.  Het meest opvallende aan de gevel is natuurlijk die smeedijzeren erker met zijn vele glas en daarachter de kantklossters.  's Avonds is dat nog eens verlicht en het rechter popje (de figuur van die eerste foto) kan zelfs bewegen.  Dit is een opvallend zicht op de erker omdat het vanop de eerste verdieping van de stadshallen genomen is.  Die stadshallen liggen aan de overkant van de straat.  Jammer genoeg zitten daar ramen in die niet opengemaakt kunnen worden en ze zijn vuil.

Een nieuwe fotovraag voor u.  Waar kunt u dit zien?  Het is al sinds jaar en dag een vast onderdeel van het Brugse straatbeeld.

... nog gezellig wat babbelen.   Of poseren.

Iets wat we zo gauw niet verwachten aan de aankomst van een marathon: voetbaleuforie.  Een van de 'Cercle Brugge'-fans heeft met succes meegedaan en wordt door zijn mede-voetbalfans op de hun gebruikelijke wijze hartelijk ontvangen:  ratels, handen die juichend de hoogte in gaan, geroep en gebrul en, ... niet te vergeten, de groen-zwarte Cerclevlag.
Ik laat u twee keer raden wie op de foto de persoon is  die de Guldensporenmarathon uitgelopen heeft.
(oplossing: po pelk ed tem ejtep teh tem enegeid)

En bij aankomst, na uw marathon, kunt u wel eens een microfoon onder uw neus geduwd krijgen met daarbij een camera pal op uw gezicht gericht.

Deze twee heren zijn diep gegaan tijdens deze hete Guldensporenmarathon maar voelen zich ondanks alles overgelukkig.  Onder het eerste tentje dat ze vinden in de nabijheid van de aankomst blazen ze uit.  Ze hebben daarstraks hun medaille omgehangen gekregen en zijn toch nog curieus genoeg om te kijken naar het bedrukte T-shirt dat voor hen, samen met de medaille,  het tastbare bewijs is dat ze de marathon volledig op eigen houtje uitgelopen hebben.

Deze foto kan bedrieglijk lijken.  Veel volk was er op de Burg, ook bij aankomst van de mindere goden die het heuglijke nieuws vanuit Kortrijk brachten.  Alleen zit niet iedereen graag op die tribunes in de blakende zon maar liever erachter en ernaast.  Trouwens het rechtergedeelte was veel meer bezet omdat van daaruit iedereen een fantastisch zicht had op het Blinde Ezelstraatje van waaruit de marathonlopers hun laatste meters afhaspelden.

De Guldensporenmarathon nu.  Start in Kuurne vanmorgen om negen uur.  Aankomst in Brugge op het tijdstip waarin men er zo snel mogelijk al lopend geraken kan en het liefst binnen de vooropgestelde limiettijd van vijf uur.  Gekkenwerk eigenlijk om in deze tropische temperaturen te lopen.  Tenzij men een getraind loper is én men het tempo matigt.  Dan kan zelfs 42 kilometer lopen bij een 25 graden en meer in de schaduw probleemloos verlopen.  Ook als er beklimmingen onder de voeten geschoven worden zoals deze 'Rampe' te Oostkamp, de laatste maar serieuze kuitenbijter voor het verzamelde guldensporenmarathonheir op hun glorieuze weg naar Brugge die Scone.  Dat zelf de jeugd een dergelijke inspanning gerust aan kan bewijst deze jongeman.  Zijn zuster (of vriendin?) fietst gezellig mee 'Rampe-op' en straks 'Rampe-af'.