Overdaad schaadt

Een ietwat ongewoon zicht op de Stedelijke Academie met links waar het jaartal 1676 op staat de Bogardenkapel.

  Het is al een tijdje geleden dat ik nog iets toonde van het Begijnhof.  Elk seizoen ziet het er anders uit. Dit is zoals het er vanmorgen bij lag, op een stralende zomerochtend.

Even ter verduidelijking voor diegenen die Maagdendal, de straat, niet zo goed situeren kunnen.  Tsja, hoe moet ik dat nu eigenlijk uitleggen?  Sint-Gillis is en blijft een doolhof voor niet Sint-Gillisnaren.  Daarom dat ik echt achteroversloeg toen Marie-Rose Van Acker meteen de oplossing gaf.  Laat ons beginnen met de Sint-Clarastraat.  Kent u de Sint-Clarastraat?  Neen?  Dan kunt u het al meteen vergeten.  Maagdendal is eigenlijk het verbindingsstraatje tussen de Annunciatenstraat, Noord Gistelhof, de Hoedenmakersstraat en de voornoemde Sint-Clarastraat.  Als dit voor u wartaal lijkt, geen probleem: dit is het échte Brugge, het Brugge van de Bruggelingen.

Prachtig!  Echt, hier schrik ik van.  Ik had nooit gedacht dat iemand  na die ene foto toch weet dat dit in Maagdendal is.  Het blijkt dat ik als 'stroatendwil' het al ver moet zoeken om nog iets te vinden dat niet meteen gevonden wordt.  U kent deze stad.  Nochtans, Maagdendal, het is geen zo een voor de hand liggende straat in Sint-Gillis, ver buiten het echte centrum, en, als u er al eens komt, dan bent u voor u het beseft er al weer door.  Het beeld zelf is nog maar van 1910 maar de nis is 17de eeuws, vermoedelijk van de datum die op het huis staat.  En die Soutieu, dat is de naam van een makelaarsfamilie uit die 17de eeuw. 
Proficiat aan Marie-Rose Van Acker en haar familie, want zij hadden het gevonden.  Maar noemt u me liefst niet meer mvr.  Ik ben die meneer van de foto rechtsboven die binnenkijkt in het kunstateliertje in de Stoofstraat.
Geeft u mij nog een half uurtje voor een nieuwe fotovraag.

Vanaf 1 augustus tot en met 17 september 2006 gaat opnieuw een zandsculptuurfestival in Groot-Brugge door.  Voor het eerst gestart in 1997, als eerste zandsculpturenfestival in België trok dit sedertdien jaar na jaar op het strand van Zeebrugge honderdduizenden bezoekers.  Tot de concurrentie van Blankenberge en nog andere problemen verleden jaar roet in het eten gooide.
Met een onderbreking van één jaar gaat het festival opnieuw door maar nu in de onmiddelijke omgeving van het station van Brugge.

Aangezien een evenement als het zandsculpturenfestival heel wat 'voeten in de aarde heeft' is het normaal dat men al van weken op voorhand druk bezig is met het aanvoeren van zand, het aanstampen, het maken van de basisvormen, ...

  'Jaah, toch niet weer een mariabeeldje?' hoor ik sommigen al roepen.  Kan ik er aan doen dat het er hier vol van staat?  Trouwens, dit beeldje is heel speciaal.  Het huis op de hoek van de Boeveriestraat en de Fonteinstraat in West-Brugge werd gerestaureerd en gedurende die periode was het beeldje tijdelijk weggenomen.  Nu de restauratie afgelopen is werd  het OLV-beeld van La Salette op dinsdag 27 juni plechtig teruggeplaatst.  Vandaar de vlaggen.  Er gaan twee verklaringen over de oorspronkelijke reden van plaatsen van dit beeld.
Verklaring 1:  het beeld komt uit de gemeenteschool van Bulskamp bij Veurne en werd naar hier gebracht bij het huwelijk van de bewoners toen, die op die plek een slagerij (beenhouwerij) hadden.  Hiermee is de eigenlijke reden waarom precies dit beeld er kwam niet echt gegeven.
Verklaring 2: (en die is veel plausibeler) In 1866 was er een cholera-epidemie en de paters Capucijnen die hier in de onmiddellijke omgeving wonen hebben het beeldje er geplaatst om de bevolking uit de wijk om bescherming te vragen tegen de epidemie.

Waarom ik denk dat de cholera-epidemie van 1866 de aanleiding was tot het plaatsen van het beeldje van Onze-Lieve-Vrouw van La Salette hier op de hoek van de Fonteinstraat met de Boeveriestraat, valt vooral te lezen in mijn artikel van twaalf april 2006 i.v.m. een gelijkaardig beeldje dat hangt op de hoek van de Snaggaardstraat met de Speelmansstraat.  Het zijn de enige twee OLV van La Salettebeeldje die in Brugge staan en zij staan beiden uitgerekend in twee voormalige volkse en heel arme wijken.  Deze OLV die slechts 1 maal (in 1846) verscheen aan twee kinderen in La Salette, Frankrijk, werd hier als 'pestheilige' vereerd.   Vooral omdat er een legende aan haar verbonden werd dat in Frankrijk de mensen in de streken waar zij vereerd werd van de besmettelijke ziekten gevrijwaard werden terwijl overal tienduizenden, honderdduizenden aan cholera stierven.
Dat ook Brugge uiteindelijk niet aan de cholera-epidemie ontsnapte bewijzen de overlijdensakten die u in het stadsarchief van onze stad terugvinden kunt.  Zowel in 1854 en 1866 was er zo een choleraplaag.  Slaat u er de overlijdensakten van die jaren op na, dan ziet u, pagina na pagina als reden van overlijden: cholera.

Er wordt over Brugge altijd gezegd dat het een Mariastad is omwille van de vele Mariabeeldjes die overal te zien zijn.  Dat klopt.  Maar men mag er tegenwoordig meteen aan toevoegen dat Brugge ook een poëziestad is want ook de poëzie is alomtegenwoordig.  Hier op het Zand aan de fonteinen kunt u zelfs vier (fragmenten van) gedichten lezen.  Dit is te zien aan de kant van de Vrijdagmarkt.

De Magdalenakerk.  Vrij sober binnenin.  Stemmig.  Rustgevend.  Gelukkig zonder horden toeristen die de deur plat lopen.  Bemerk de PC met scherm op een tafeltje.  De bedoeling daarvan leest u in een der vorige artikels.

Dit is het eerste wat u opvalt mocht u een dezer dagen de Magdalenakerk bezoeken.  Allemaal figuurtjes in twee, drie rijen opgesteld, allemaal kijkend in één richting.

De Magdalenakerk heeft wel degelijk nog nut als bezinningsruimte.  En ook de twee gastenboeken die hier rondslingeren bewijzen heel zeker hun maatschappelijke waarde.

  Binnenin de Magdalenakerk is sinds zaterdag een nieuw project gestart.  Iedere bezoeker die op de PC die daar opgesteld staat een woord of kort zinnetje intikt, krijgt als resultaat dat dat woord even later van het doksaal naar beneden dwarrelt.  Al die woorden worden in het middenvlak verzameld en dienen als extra bezinning.  Op die manier is de Magdalenakerk de enige kerk waar men, volgens de initiatiefnemers (YOT), niet aangemaand wordt tot zwijgen maar tot spreken.  Tenminste als dat intikken op de PC als spreken aanzien wordt.

Jammer genoeg willen de woorden niet van het doksaal naar beneden dwarrelen.   Naast de PC ligt een briefje waarop laconiek te lezen staat dat de woorden op een A4-formaat blad bijgeschreven mogen worden en dat ze later zullen verwerkt worden omdat de printer kapot is.  Zo ziet u maar dat ook hierboven men af en toe te kampen heeft met printerproblemen.

Vraagtekens 's avonds op de toren van de Magdalenakerk.  Wie weet krijgt u binnenin de antwoorden.