Quizvraag 49 - de oplossing

Aansluitend bij het vorige artikel gooi ik er nog eens een klassiek fotootje van Brugge tegenaan.  Die afvoerbuis is te vinden dicht tegen het bruggetje aan.

Zelfs een afvoerbuis in Brugge kan speciaal versierd worden.  Dit is te zien als u staat op het Blinde Ezelsbruggetje of op de Vismarkt en kijkt onderaan het gebouw waarin verschillende stadsdiensten gevestigd zijn. 

Bijna overal in de binnenstad staat er of heeft er ooit wel eens een klooster gestaan.  Een gedeelte van de muur van het museum Groeninge bijvoorbeeld is nog afkomstig van de voormalige Eeckhoutabdij.  En aan die muur hangt dit ding.  Zou het kunnen dat dit een wijwatervat geweest is? 

Deze week heb ik gewoon een nieuw batterijtje in mijn horloge gestopt en het mankement was verholpen.  Maar als ik dit lees had ik het misschien beter niet gedaan.
Poëzie duikt overal in Brugge op maar vooral de wijk van Oost- en Westmeers heeft op dat gebied de laatste jaren heel wat inspanningen gedaan.  Dit is te zien in de straat St Jan in de Meers.

(heiligen-)beelden.  Het lijkt soms alsof elke gevel van Brugge er minstens een heeft.   Als u welke gevel dit beeld in deze nis herbergt, dan kunt u ons misschien vertellen waar in de binnenstad we dit kunnen terugvinden.

Een laatste blik werpen we op de Minnewaterkliniek, gelegen in de Professor J. Sebrechtsstraat in de nabijheid van het Minnewater en het station.  Voor deze laatste foto concentreren wij ons op het hoogreliëf in witsteen dat boven de hoofdingang hangt.  Het stelt Onze Lieve Vrouw met kind voor, omringd door 'zieken en zuchtigen' met links en rechts ervan twee engelen als penanten.
Daarnaast bemerken we onder twee baldakijnen links Sint Jozef met een bloeiende lelie als attribuut en rechts Sint-Donaas, patroon van het bisdom van Brugge.  De twee beelden (1,40 m hoog) werden door de Brugse beeldhouwer P. de Wispelaere in witte St.-Joiresteen uitgevoerd.

De prachtige gevel boven de ingang tot het grote gebouw, gekend onder de naam 'Minnewaterkliniek'.

Om maar eens te tonen hoe imposant die Minnewaterkliniek wel is.  Deze foto is genomen vanuit het begijnhof en de huisjes van het begijnhof zelf, die nu toch ook niet van de kleinste zijn, tonen zich maar nietig in vergelijking met de kliniek die daarachter opdoemt.
De Minnewaterkliniek zelf die nu ingericht werd als woon- en zorgcentrum en waar sinds een tiental jaren ook de dienst 'Palliatieve Zorgen' in gevestigd is werd in oorsprong gebruikt door de Zusters van Liefde.  Op 18 oktober 1892 openden zij er officieel het Sint-Antoniusgesticht.  Hulpbehoevende vrouwen werden er verzorgd.
Voor de tweede wereldoorlog verdwenen de Zusters van Liefde en onder impuls van professor dokter J. Sebrechts (naar wie de straat tegenwoordig genoemd is) breidde het nabijgelegen Sint Janshospitaal zich naar hier uit en werd in de Minnewaterkliniek de dienst heelkunde geopend.  Dit gebeurde pas in 1947 omdat tijdens WO II de Duitsers die plannen tijdelijk gedwarsboomd hadden.
Toen in 1977 de kliniek Sint Jan volledig verhuisde naar het toen gloednieuwe complex buiten de stad moest een nieuwe bestemming voor dit gebouw gevonden worden.  Het werd dus, zoals reeds genoemd, een woon- en zorgcentrum en nog later kwam de dienst 'Palliatieve Zorgen' er bij.

We blijven nog even bij de Minnewaterkliniek.  Bekeken nu van de andere kant van de straat.  Dit indrukwekkende gebouw werd hier gezet tussen 1884 en 1892.   De architect van dienst: niemand minder dan Louis Delacencerie, de man die eind de 19de eeuw een serieuze stempel op Brugge gedrukt heeft.  Dit is opnieuw neogotische stijl, geïnspireerd op de Brugse gotische stijl.  Kenmerken van die gotische stijl zoals de rode baksteen, traveeën, spitsboogvensters, trapgevels, boogfriezen en hoge schoorsteenschachten werden hier op een aparte manier gecombineerd. 

Het gebouw met de langste gevel van Brugge beslaat een volledige zijde van de Professor Dr. J. Sebrechtsstraat.  Het gebouw is het best gekend onder de naam Minnewaterkliniek.  Een groot deel van de zolderverdieping ervan wordt in beslag genomen door het archief van het O.C.M.W. en dat is een heel uitgebreid en interessant archief.  Het bezit naast de archieven van het OCMW en haar voorgangers (bvb. het Bureel van Weldadigheid) ook de archieven van andere instellingen (Magdalenaleprozerie, begijnhof, Sint-Janshospitaal, de godshuizen, enz. ...).  Naast veel documenten (het oudste dateert van 1185) is hier ook de kunstcollectie van het OCMW aanwezig.   Dit archief is op aanvraag te bezoeken maar nodigt normaliter weinig uit tot opzoekingswerk omdat het niet ontsloten werd, ik bedoel:  nog altijd is er niemand aangesteld om eindelijk eens een volledige en gedetailleerde inventaris van dit toch wel uiterst belangrijk archief op te maken.  Ik weet het, het is een kwestie van centen want er is personeel voor nodig.   Maar als zoiets in het Provinciaal en het Stadsarchief kan, waarom kan dat dan niet hier?
O ja:  deze gevel, mocht u ooit de neiging voelen om het na te meten, is om en bij de 175 meter lang.

"Zonnekloppers".  Dat is een typisch Vlaamse uitdrukking voor mensen die niets anders en liever doen dan in de zon liggen en genieten.  Terwijl de meesten lam en loom zijn van de hitte en nu al weken op zoek zijn naar zo veel mogelijk koelte en beschutting is er nog altijd een soort van mensen voor wie het zelfs nu nog niet warm genoeg is.  Dat zijn de echte, onvervalste zonnekloppers.

... boven op het eerste verdiep van de Wollestraat nummer 9.  U heeft hen al eens gezien overdag op deze foto.   Nu ziet u hen ook eens aan het werk 's avonds laat.

Mocht u mijn bewering van daarstraks niet geloven dat het een weerspiegeling in de Dijver was en niet het gebouw zelf: ziehier een detail van de vorige foto waarin lichtjes een rimpeling in het water waargenomen wordt.   Of hoe de illusie soms schoner is dan de werkelijkheid.

Wandelend langs de Dijver kwam ik weer een van mijn stokpaardjes tegen: een pracht van een weerspiegeling.  De achterkant van het gebouw van het OCMW perfect weerspiegeld in 't water.

Allez, omdat u erom vraagt: een vierde foto van deze plek diep in Brugge city.  Waar is dit?

   Mag ik u nu al warm maken (haha, what's in a word) voor de nieuwe aflevering van 'Benenwerk'?  'Benenwerk' zal het festival Klinkers voor het vijfde jaar op rij passend afsluiten.  Sommige onderdelen ervan zijn al vermaard.  Zo bijvoorbeeld 'Silent Stage', dit is samen dansen op muziek die de DJ u voorschotelt maar die u uitsluitend door een hoofdtelefoon hoort.  Silent Stage gaat door op de binnenkoer van de Stadshallen.  Als u er niet vroeg bij bent zult u gegarandeerd moeten aanschuiven om een plaatsje binnen te bemachtigen want het zit er binnen de kortste keren stampvol en pas wanneer er iemand vertrekt krijgt u diens koptelefoon aangeboden en kunt u binnen. 
Benenwerk gaat door op de avond van 12 augustus op 12 locaties in de binnenstad.  Voor meer info kunt u altijd terecht op de website. 

Iedere zondagmorgen in juli en augustus, als ik me niet vergis van 10u tot 12u30,  richt de KBSK, de Koninklijke Brugse SchaakKring een schaakevenement in in het Minnewaterpark.  Het was velen misschien nog niet opgevallen maar in het Minnewaterpark is er een groot schaakbord voorzien.  Daarrond staan zelfs kleinere tafels ingeplant speciaal bedoeld om op gewoon formaat een partijtje schaak te spelen.  Meestal ziet u er toeristen hun boterhammetjes opeten of iemand die een boek leest, maar die tafeltjes zijn oorspronkelijk bedoeld voor de zondagse schakers.  En zoals u ziet mag jong en oud meeschaken.  Het kost deze oudere speler blijkbaar heel wat moeite om zich tegen zijn jongere opponent te weren.