Quizvraag 50 (deel 2)

Deze boogschutter, lid van de Sint Sebastiaansgilde in de Carmersstraat, demonstreert hoe een handboog opgespannen wordt.

Deze zaal wordt koningszaal genoemd omdat deze zaal in 1662 vergroot en heringericht werd in Louis XV-stijl op kosten van koning Charles II van Engeland als dank voor de goeie ontvangst die hij in Brugge genoten had tijdens zijn ballingschapsjaren 1656 tot 1658.  In die periode was de koning van Engeland ook lid geweest van de Sint-Sebastiaansgilde.

In de koningszaal van de Sint Sebastiaansgilde hangen tientallen schilderijen van de opeenvolgende hoofdmannen van de schuttersvereniging sinds 1641.  Ook de huidige hoofdman, Hubert François, werd hier vereeuwigd op doek.

Een glasraam in het gebouw van de handboog schuttersvereniging Sint Sebastiaan met opnieuw hun embleem erin verwerkt.

Het borstzakje van het kostuum van een huidig lid van de schuttersvereniging Sint-Sebastiaan in de Carmersstraat.  Daarop weerom het embleem van de vereniging:  het kroontje met daaronder het Jeruzalemkruis.

In oorsprong was de Sint-Sebastiaansgilde een soort van gemeenteleger, een schutterskorps.  Ze is vermoedelijk ontstaan tussen 1379 en 1396.  Het eerste geschreven reglement van de gilde dateert van 23 juli 1425.  Ik vraag me af of in dat eerste reglement al sprake is van het Jeruzalemkruis als symbool voor de gilde.  Eén ding is zeker: overal duikt dit kruis op.  Op vensterversieringen, op schilderijen, op de kleren van de schutters.  Hier heeft deze schutter ook dat Jeruzalemkruis als embleem, en dat is precies hetzelfde kruis dat tempeliers op hun kruistochten als symbool op hun kleren droegen.  Die vier kleinere kruisjes symboliseren trouwens de verspreiding van de boodschap van Christus via de vier evangelisten (Mattheus, Marcus, Lucas en Johannes).  Is er een verband?

"Koninklijk hoofdgild St. Sebastiaan Brugge"!  Een plechtiger omschrijving van deze schuttersvereniging is haast niet mogelijk.  Dan een schutter en de drie grootste torens van Brugge met hun eigen torentje er bij.

Vandaag wil ik het eens hebben over de Sint-Sebastiaansgilde in de Carmersstraat.  Er is heel wat te tonen en ook veel te vertellen over deze misschien wel oudste en tot op heden - zonder onderbreking - nog altijd bestaande schuttersvereniging ter wereld.
Meer dan 600 jaar bestaat de vereniging van handboogschutters al.  Hier zien we de sedert 1958 beschermde tuin met de 32 meter hoge staande pers.  Daarnaast rechts het gebouw zelf met de 30 meter hoge pittoreske toren.

Een fotootje van langs de Dijver gaat er altijd in.  Bemerk hoe hoog het gebouwtje links boven de waterlijn gebouwd is.  Het is de oranjerie van het hof Lanchals en dateert uit de tweede helft van de 18de eeuw.  Met de dag van de mantelzorg (20 juni) heb ik daar al eens over bericht.  

De oranjerie van het hof Lanchals, maar dan gezien van de andere kant, vanuit de binnentuin.  De prachtige versieringen zijn in stucwerk in Lodewijk XVI-stijl.

Vanaf morgen is het zover: het zandsculpturenevenement nabij het station gaat dan van start.  Het is hetzelfde evenement als de zandsculpturen vroeger in Zeebrugge maar nu hebben ze alles verplaatst naar de onmiddelijke omgeving van het Brugse station.  De ruimte die gebruikt werd is nog de helft niet van vroeger maar we hopen dat ze de uitdrukking 'in de beperking toont zich de meester' indachtig zullen geweest zijn.  Wat ze op hun site aankondigen is toch al veelbelovend.  Het hele festival handelt over Brugge en zijn geschiedenis en legenden en laat dat nu juist een van mijn dada's zijn!  Deze foto dateert nog van de eerste fase van opbouw.

Typisch Brugse trapgevels.  Dit is te zien langs de Rozenhoedkaai met nog eens een Nederlandstalig opschrift: 'Kantenparadijs'.  Een pluim voor de uitbaters.  Let ook op het huis rechts, Rozenhoedkaai 6, waar nog vaag te lezen valt: 'Moderne schoenmakerij'.  Zoals de letters doen vermoeden is hier geen schoenmaker meer.  Het aantal schoenmakers die tegenwoordig in de binnenstad hun kost verdienen kunnen we op onze ene hand tellen.  Het is een uitstervend ras geworden.   Het aantal schoenwinkels daarentegen, wel, het tellen daarvan, dat werkje laat ik graag aan u over.

De 'brugheilige' zoals hij ook genoemd wordt, onze heilige Nepomucenos, omdat hij altijd geplaatst wordt op een brug.  We zien hem nu eens van beneden af en op de rug.  Daarachter doemt het huis Perez de Malvende uit de Wollestraat op met haar polygonale traptoren.

50.  Een schoon nummer.  De foto zelf is zo schoon niet, maar het is hem om de quiz te doen.  Als ik het u te gemakkelijk maak is het ook niet leuk meer.  Waar in Brugge is deze foto genomen?  Geen nood als u het nu nog niet weet: morgen volgt een tweede foto van de plek.

Niet alleen op het Jan van Eyckplein staat een standbeeld van de beroemde schilder van wie men lange tijd dacht dat hij de uitvinder van de olieverftechniek was.  Ook op het binnenpleintje van de stedelijke Academie in de Katelijnestraat staat er een beeld van de man.  Wat meer is: het is het oudste standbeeld van de twee.  Het witmarmeren beeld werd in 1820 gemaakt door Jan Robert Calloigne die van 1829 tot 1830 zelfs directeur van de Brugse Academie was.  Het beeld stond eerst in de tuin van de Academie (toen in de Poortersloge in de Academiestraat).  In 1857 werd het door koning Leopold I plechtig ingehuldigd op het Jan van Eyckplein.  In 1878 moest het beeld plaats ruimen voor dat van Hendrik Pickery (zie vorige artikel).  Volgens een bron wilde men een groter beeld.  Volgens een andere bron was dit beeld van Calloigne niet bestand tegen de vorst en men verplaatste het naar de Burg, op enkele meters afstand van de plaats waar Jan van Eyck in 1441 in de - in 1800 gesloopte - Sint-Donaaskathedraal begraven werd.  Naar het schijnt werd dit beeld in de winter op de Burg met stro tegen weer en wind beschermd.
Ondertussen staat het beeld goed beschut op het binnenplein van de stedelijke Academie die zich nu in de Katelijnestraat bevindt.
Dit was dus in het kort de geschiedenis van een beeld en de vier plaatsen waar het gedurende een kleine twee eeuwen stond en staat.  Is dit haar definitieve plek geworden?

Op het Jan Van Eyckplein bevindt zich het standbeeld van ... 'Jean' Van Eyck.  Het beeld, gemaakt door H. Pickery werd in 1878 hier op dit plein ingehuldigd in tegenwoordigheid van Leopold II in een periode dat het Frans in onze streek 'bon ton' was.  Vandaar die 'Jean' Van Eyck onderaan het beeld.  Aan de voorkant staat evenwel 'Jan' Van Eyck te lezen.  Lange tijd heeft men gedacht dat het beeld van brons was maar bij de restauratie van 1972 tot 1974 ontdekte kunstsmid G. Tavernier dat dit werk in feite uit roodkoper was gegoten.  Op 28 november 1974 kwam het terug op zijn plaats na grondige restauratie.  Het beeld meet 3,90 m en weegt 1780 kg.  Dertig jaar later is het beeld opnieuw dringend aan een restauratie toe.

Als geld hoegenaamd geen rol speelt kunt u zich eens lekker laten verwennen in 'Hotel Relais Ravenstein' in de Molenmeers.  Voor een historische schets over het waarom dat dit gebouw 'Ravenstein' noemt kunt u op hun site zelf terecht.

Naast de 'In & Uit', het toerismebureau van Brugge, bevindt er zich nu op het gelijkvloers van het concertgebouw, meer bepaald in de hoek naast de liften en trappen een cafetaria.  Op drukke avonden met goed weer kunt u er dit zien.  Op andere dagen ziet u er geen kat.

In de straat Groeninge staat een huis genaamd "'t Pakhuis".  Eerder heb ik er al eens over geschreven.  U kunt er logeren in een honderdvijftig jaar oud pakhuis waar nog een groot origineel trekwiel in verwerkt zit.  Van een aparte manier van verblijven in Brugge gesproken!  En wat nog meer is: u kijkt er aan de achterkant ook uit op de reitjes en de passerende bootjes met toeristen.  Hier een zicht op 't pakhuis, gezien vanuit een van die bootjes.