String

... en van dichterbij bekijken

Deze wegwijzer is nog altijd te bewonderen aan het Guido Gezelleplein.
Ooit al gehoord van Pandeitje?
Ik niet.

\'s morgens omstreeks acht uur

...  maar zonder zwanen

Bent u vanmorgen ook opgestaan met dat bevroren maar gelukzalige gevoel dat er nog zekerheden in dit leven zijn?  Ondanks alle deprimerende berichten over een steeds meer opwarmende wereld was het vanmorgen vroeg MIN VIJF GRADEN CELCIUS.  Buiten, welteverstaan.  Deze winter was een der koudste winters ooit.   Gelukkig maar!  Alhoewel het stilaan welletjes is geweest.   We bevinden ons op een steenworp van  Pasen.  Jaja, ik weet het: de ijsheiligen zijn nog lang niet de revue gepasseerd, tot zolang kan het nog altijd vriezen.  Niks geen probleem.  Zoals ik al schreef, er zijn op die manier nog zekerheden in het leven.  Net zoals ik de absolute zekerheid heb dat wanneer de horden toeristen ons vurige steedje opnieuw zullen belagen het Begijnhof er opnieuw piekfijn zal bijliggen.  De begijntjes hoeven er niet een voor te bidden.

(Vooraleer u reageert: jaja, ik weet het, er zijn in Brugge geen begijntjes meer.  Het zijn allemaal Franstalige kloosterzusters, maar die kunnen ook nog bidden.  Er zit zelfs een zwarte tussen en zij maalt er niet om om in haar kloosterkleren de fiets op te springen en zo Brugge onveilig te maken.  Heerlijk!  Ooit krijg ik eens de kans om haar in die hoedanigheid te fotograferen)

We geloven niet meer in bijgeloof maar oh, wat houden we ervan.  Tot in de eeuwigheid moeten de zwanen het Brugse stadsbeeld vervolledigen, dat is een must, een vloek die al eeuwen op ons rust dankzij ene zekere mijnheer Lanckhals.  O rampspoed zal Brugge treffen als er ook maar één dag geen zwanen op de reitjes ronddobberen.  Hebt u er vandaag al gezien?  Ik niet.  Sedert de ophokplicht zitten die beestjes veilig binnen, weliswaar nog in Brugge, maar ze zijn van hun volgens de mythe o zo broodnodige vrijheid beroofd.  Hebt u de laatste dagen enige vorm van rampspoed bemerkt?  Ik alvast niet...
We geloven niet meer in bijgeloof maar oh, wat houden we er toch zo van.
Eenmaal de ophokplicht verdwenen zullen we ons met gretigheid opnieuw  vastklampen aan  de mythe die er geen is.  En de toeristen, met hun fotoapparaat in de hand, die zullen opnieuw glimlachend luisteren naar het charmante gelul van  hun gids.

Van 2002 tot 2005 was dit in Brugge voor fietsers en wandelaars de Brug der Zuchten.  Vorige winter nog was ze kapot en moest iedereen via de Coupure een kilometertje om.  Ach, wat wil je: 't was een kunstwerk en moest als dusdanig beschouwd worden.  Gelukkig is alles nu (dankzij onze vele zure Brugse (Euro-) centen hopelijk definitief ook tot een praktisch ding omgetoverd

een dichtgevroren Coupure

De Kruispoort

Gelukkig ligt de kerstperiode alweer achter de rug. Drie à vier jaar geleden vond ik het leuk toen ik voor de eerste keer zo\'n kerstman aan een gevel zag hangen vond ik het een leuk idee, maar vanaf nu is het leuke er allang van af. AUB, lieve Bruggelingen: hang tijdens de volgende kerstperioden NOOIT, neen NOOIT MEER dergelijke kerstmannen op. Kerst is gecommercialiseerde kitsch en die roodgevlamde voddeventen symboliseren dit ten top. En hoe hangt u die kerels op! U hangt ze, ja, soms letterlijk op! En de absolute misbaksels die er hoe langer hoe meer tussen zitten. Hebt u afgelopen winter die in de Mariastraat ook gezien? Ik kan u hem hier niet tonen, ik vond hem waarlijk te lelijk om er ook maar één foto aan te wijden.

Rara, waar is dit?

Als uitgerekend tijdens de kerstvakantie een pak sneeuw valt is de jeugd er uiteraard als de kippen bij om er optimaal van te genieten, en waar kan je dat beter dan langs de vestingen ter hoogte van de molens?

Ziezo, hier ben ik dan. Laat ons wel wezen: dit wordt in hoofdzaak een fotoblog. Weinig blablabla zal u hier vinden, maar u lezer wordt daarom des te meer kijkgenot toegewenst. Ik blijf het cliché \"één foto zegt meer dan duizend woorden\" trouw. En zoals je uit de titel al kunt vermoeden gaat deze blogsite uitsluitend over Brugge, het hartje Brugge van nu zoals ze leeft en bruist (en soms toch ook nog slaapt). Voor mijn eerste artikel graai ik graag in mijn laatje met foto\'s die ik genomen heb de allereerste dagen van dit jaar 2006, toen de stad zijn wintermantel aangetrokken had. Ons frivool Marieken van langs de Coupure had er zelfs schik in ...

... samen met een van de weinige reminescenties uit het industriële tijdperk aan het eind van de negentiende eeuw die onze stad, in tegenstelling tot vele andere steden, overgehouden heeft.