de Derbyschutters (12 en laatste)

Nog een laatste blik op de watertoren en een van die luchtkokers.

Dus, de eerstvolgende keer dat u hier nog eens passeert, denk dan niet: ha, dat leuke heuveltje!   Neen, dit is niet het leuke heuveltje zoals het er op het eerste gezicht uitziet.   Dit is wat ik noem Brugges betonheuvel.  Ik weet niet of Brugge op zijn grondgebied atoomschuilkelders heeft, maar als alternatief daarvoor kunnen misschien de beurshallen dienen, misschien ook het nieuwe Concertgebouw, maar mij zult u vooral bij het minste gevaar naar hier zien reppen.  Een der derbyschutters heeft mij verzekerd dat hij op tijd en stond genoeg drank en eten zou inslaan en dat ik, in ruil voor deze spontane reclame voor hun vereniging, hier welkom zou zijn.  Ik kan van nu af aan met een gerust hart gaan slapen!

Ik kan deze prestatie alleen maar bewonderen.  Van mijn eigen toen nog verplichte tien maanden diensttijd in de kazerne van het Belgische leger in Arolsen, Duitsland herinner ik me van mijn schutterskwaliteiten enkel nog twee dingen.    Eerst en vooral moet ik u vertellen dat ik daar een  FAL  in handen kreeg.  Punt een dat ik me herinnerde: door de terugslag van het geweer brak ik een der eerste keren dat ik dat ding ter hand nam mijn legerbrilletje doormidden.  Punt twee: ooit heb ik eens midden in de roos geschoten.  Dat gebeurde namelijk per abuis en ik schoot, mikkend op mijn doel, midden op de kaart van mijn gebuur.  Vandaar dat ik schrijf dat ik deze prestatie alleen maar bewonderen kan.

De twee disciplines die hier in de bunker onder de Gentpoortvest beoefend worden op één foto getoond.  Vooraan de luchtkarabijn, achteraan het pistool.  De jongeman vooraan controleert zijn prestatie van daarstraks.

Dit is de schietstand.  Er wordt geschoten vanop 10 meter en er zijn in totaal 4 luchtschietstanden.  Soms wordt wel eens smalend gedaan over dat schieten met luchtkarabijnen maar het heeft het grote voordeel dat het een opstapje kan zijn naar andere disciplines en dat men het van jongsaf aan (vanaf 12 jaar) kan leren.  Recente dramatische gebeurtenissen hebben - gelukkig maar - wijzigingen in de wapenwetgeving nodig gemaakt waardoor binnenkort niet gelijk wie gelijk waar een wapen in zijn bezit kan hebben.   Amerikaanse of zelfs Duitse toestanden kunnen we hier in België echt missen als kiespijn.  Maar een verantwoord gebruik van een wapen als onderdeel van een sportdiscipline moet kunnen.

Een club zonder trofeeënkast is een vereniging die zichzelf niet respecteert.  Hier bij de derby schutters blijkt de kast bijzonder goed gevuld te zijn.  Let vooral op die blauwe schalen onderaan.  Een lid van de vereniging heeft dat ontvangen toen hij in zijn discipline wereldkampioen werd.

Nu zijn we binnen.  Dit is de de cafetaria, gisterenavond gefotografeerd vanachter de toonbank.  Groot is het niet, ik schat zo'n tweeëneenhalve meter op vijf meter, en naast de toonbank is er alleen nog een voorraadruimte voorzien.  Dit is wat men noemt een kleine club die ongeveer 25 leden telt.

's Avonds wanneer het clublokaal open is brandt dit reclamebord.  Wanneer het open is weet ik niet maar ik lees wel van deze lichtreclame af dat iedereen zat blijkt te zijn vanaf 20.00 uur.
Neen, serieus nu, elke zaterdagavond kan men hier terecht tussen 20.00 en 24.00 uur.  Soms brandt er op andere avonden ook licht, maar dat komt omdat ook anderen soms deze lokalen gebruiken.  Het VTI bijvoorbeeld, maar ook een plaatselijke popgroep die er makkelijk naar hartenlust kan repeteren zonder ook maar iemand te storen: geen enkel geluid is namelijk hard  genoeg om  hoorbaar te zijn buiten deze betonnen muren.

Kijk, dit is de ingang tot het clublokaal.  U bent er, fietsend langs de vesten, ongetwijfeld al meer dan eens rakelings voorbijgereden.  De Derby schuttersvereniging is gespecialiseerd in luchtkarabijnen en pistolen.   Door de jaren heen hadden zij hun clublokaal op diverse plaatsen waaronder bijvoorbeeld in de onmiddelijke nabijheid van het Arentshuis en ook op Steenbrugge.  Nergens hadden zij blijkbaar hun thuis tot zij in 1994 van stadswege deze plek toegewezen kregen.  Misschien had men heimelijk gedacht dat het hen nooit zou lukken om deze oude bunker van de Duitsers die zo lang leeg gestaan had op een deftige manier om te vormen tot een clublokaal, maar dat was buiten de geestdrift van de toemalige leden gerekend.  Jammer genoeg heeft toen niemand het idee gehad om alles te fotograferen in de staat waarin alles was.  Naar het schijnt waren er nog hokjes in voorzien met zo'n oude Duitse telefoons.  Dit moet hier blijkbaar dienst gedaan hebben als een soort van plaatselijk hoofdkwartier.  Instinctmatig moet ik terugdenken aan de film die onlangs verschenen is en handelt over de laatste dagen van Hitler: der Untergang.  Wel, de sfeer van die ondergrondse bunker die men in die film creëerde, en zoals het indertijd in het echt ook moet geweest zijn, die sfeer moet hier achter deze ingang nu zo'n 60 jaar geleden ook gehangen hebben.

Dit is de straatkant van de Gentpoortvest en langs deze kant is de ingang tot de bunker die men in het jaar 1994 aangepast heeft tot lokaal van de Derbyschutters.  Ongeveer vijftig jaar lang, nadat 'den Duits' vertrokken was, heeft dit leeggestaan en de zware ingreep om deze bunker, die gebouwd is in het sterkste gewapend beton dat men zich ook maar kan indenken, af te breken heeft men in al die tijd zelfs niet eens overwogen.

Dit is een van die vier betonnen zuilen die we aantreffen achter de watertoren langs de Gentpoortvest.  Het zijn massief betonnen luchtkokers die moe(s)ten zorgen voor de nodige zuurstof in de bunker die hier onder deze heuvel verscholen ligt en tijdens de tweede wereldoorlog door de Duitsers gebouwd werd.  Thans is hier beneden het clublokaal van de schuttersvereniging de Derbyschutters in gevestigd.

U die van Brugge bent en/of er graag eens gaat wandelen kent uiteraard die watertoren op de heuvel in het midden van de Gentpoortvest.  Op het eerste gezicht zou men denken: weer zo een oud gebouw maar niks is minder waar.  Die hoogte was vroeger een molenwal en daar bovenop stond ... een windmolen.  De waterbevoorrading in Brugge heeft nog heel lang gewerkt volgens een oud, middeleeuws systeem, maar geleidelijk aan volstond dat niet meer voor de moderne, begin 20ste eeuwse normen.  Daarom schakelde men geleidelijk aan over op een nieuw systeem waarbij men zuiver drinkwater binnenhaalde.  Dat water zou dan via allerlei leidingen naar alle huizen in de stad binnengebracht worden.  Het is het systeem zoals we het nu nog altijd kennen.  Maar om dat mogelijk te maken moest men het leidingwater de nodige druk geven en moest er een watertoren komen.  Pas in 1924 werd de bouw ervan toegekend aan aannemer Jules Mignolet uit Brugge.  In 1925 was hij af en hij had zoals u ziet een 'middeleeuwse bouwtrant' gekregen.  Even enkele cijfers:  de hoogte bedraagt 46,7 meter; de doorsnede aan de voet is 11,78 m; het reservoir heeft een inhoud van 660 kubieke meter en dat kan je vergelijken met de inhoud van een groot openbaar zwembad.  Toren en al, volledig met water gevuld, weegt meer dan 3.500 ton.  Die toren bevoorraadt de oude stadskom en de wijk Christus Koning.  Per jaar gaat hier ongeveer twee miljoen kubieke meter drinkwater per jaar doorheen.
Maar eigenlijk wilde ik het vandaag niet echt hebben over de watertoren maar wel o.a. over die vier betonnen zuilen die achter de toren  uit de grond  steken.  Weinigen weten wat ze  betekenen.

Kijk, een laatste zwart-witje vandaag om het af te leren.  Dit is de Mayflower, die aangemeerd ligt aan het Kanaaleiland.  Het is een schip dat thans gebruikt wordt als restaurant.  Mocht u meer willen weten over dit schip en zijn oorsprong, dan moet u zeker hier eens kijken.  Let wel: het is in het Engels opgesteld.  Vanaf morgen krijgt u bij Bruggeblog alles opnieuw in kleur.  Neen, u moet uw computerscherm zeker nog niet vervangen, daar was vandaag niks mis mee, alles lag aan mij.
Mocht het u interesseren: morgen zal ik het vooral hebben over een oude bunker van de Duitsers die in Brugge nog altijd staat en die op het ogenblik al ruim tien jaar het thuislokaal is van een Brugse vereniging.

Maar u kunt het gerust ook betitelen als: "Zwart-wit (6)".  Ik ben nu eenmaal in een zwart-witte bui, dus ook de quizvraag moet er maar aan geloven.  Allez, laat eens uw grijze hersencellen werken en vertel mij waar in het centrum van Brugge ik dit zonder kleurenbril op gezien heb.
Lange tijd heb ik trouwens gedacht dat die letter 'o' verkeerd was en dat dat een 'e' moest zijn, maar ik vermoed dat die misvatting iets persoonlijks is, ik zal er u dus niet mee lastigvallen.

'Les Veines du Cloître' noemt dit kunstwerk van Penone dat hier op het domein van het Oud Sint-Jan ligt.  Bedoeling is dat de aders in het marmer zichtbaar zijn en dat de omringende gebouwen er zich min of meer in weerspiegelen.  Nu het de hele dag geregend heeft was dat weerspiegelen deze namiddag geen probleem.  Maar het was niet het klooster dat ik erin zag maar wel de achtergevel van het oude gebouw waarin vroeger de ziekenzalen waren.

Aan het Oud Sint-Jan hangt een zonnewijzer.  Zo een ding diende vroeger om te weten hoe laat het was.  Tegenwoordig hebben we daar horloges voor in alle denkbare soorten.  En zelfs al denken we dat we geen horloge bij  ons hebben omdat we bijvoorbeeld geen polshorloge aan hebben, dan nog is de kans groot dat we om ons heen de tijd kunnen aflezen of horen: op radio en televisie, in de winkels en openbare gebouwen, op de kerkklokken, ....  We hebben waarschijnlijk allemaal onze GSM op zak en staat daar soms geen klokje op?  Ja hoor!  Meer nog: alle digitale camera's bewaren de tijd.  Zo kan ik dus weten dat ik deze foto deze namiddag exact om 15 uur, 48 minuten en 04 seconden plaatselijke tijd genomen heb.  Van de zonnewijzer kon ik dat onmogelijk aflezen want het was zwaarbewolkt.
Voor de zonnewijzer hangt deze tak als onderdeel van het nieuwe werk van de Italiaanse kunstenaar Penone.  Vanaf die tak 'zou' met de regelmaat van een klok een druppel water naar beneden vallen op het kunstwerk zelf, ook bij droog weer.  Ook dat konden we vandaag niet verifiëren want het regende en dan druppelt het constant, ook van deze tak.

Zo zagen de kerstmarktgangers er volgens mij deze namiddag uit: precies als figuren die zo weggelopen lijken uit een schilderij van Hiëronymusch Bosch.

Zowel deze foto als de vorige tonen een stukje Zilverpand zoals het er deze namiddag uitzag.

Zo, hier ben ik weer.  Meestal bekijk ik het leven door een gekleurde bril, maar vandaag zag ik alles nogal zwart-wit.  Mag ook wel eens.  Terwijl iedereen de lichtjes ophangt doof ik ze.  Wat me vooral opviel is dat iedereen (ook ik) nogal goed ingepakt door de straten liep.  Maar, ondanks het feit dat het bijna heel de dag lichtjes regende, voelde het weer niet koud aan.  Resultaat: vooral als men de winkels binnenstapte was het zweten geblazen onder die lagen kleren.