Het Ché-Café (2)

Marc Willems bezorgde me nog enkele andere foto's die hij genomen heeft tijdens zijn strooptocht vanmorgen door de Brugse straten.  Dit hier bijvoorbeeld dat de aanwezigheid van het Ché-Café in onze stad aankondigde.  Ché-Café behelst een vreemdsoortig complot tussen een stoer mannenblad en een straffe koffie-producent.  Zoals op de website staat van dit blad  dat in Vlaanderen geroemd wordt om zijn intellectueel hoogstaande artikels stond dit Ché-Café vandaag op de Markt in Brugge.

Goed gezien van Frederik Cloetens.  De kapotte paraplu van de vorige foto zat zoals hij opmerkte niet in een vuilnisbak van het Simon Stevinplein, maar wel in een vuilnisbak op de Markt.  Het was een foutje van mijn kant.  
Langs de andere kant is de oplossing van de échte nieuwe quizvraag nog niet gevonden.  Daarom krijgt u een tweede foto van mij van de plek in hartje Brugge die we zoeken.  O ja, ik heb alleen het huisnummer verwijderd.  Voor de rest is dit exact zoals het er uitziet.

Laten we terugkeren naar het Brugge van de afgelopen dagen.  Wilt u één foto die alles daarover vertelt?  Hier komt hij dan!  De foto is van Marc Willems en toont een stukje Simon Stevinplein van deze morgen.

Ziezo, met deze foto neem ik afscheid van het grootseminarie.  Het is totnogtoe mijn langste reportagereeks over één welbepaald gebouw in Brugge geweest, maar ik vond dat het grootseminarie dat ook verdiende.  Hopelijk mag deze reeks u in de verleiding brengen om er ook eens op bezoek te komen.  Tijdens een volgende Open Monumentendag bijvoorbeeld.  De kans is niet klein dat we elkaar daar dan zullen ontmoeten.

Tot slot wandel ik nog even naar buiten over het domein van het grootseminarie.  Achteraan bevindt zich een (naar Brugse binnensteedse normen) uitgestrekt stuk weiland waarin tijdens de helft van het jaar koeien grazen.  Maar ik kuier verder in de richting van de tuin die in de schaduw van het seminarie ligt.  Hier is het altijd uiterst rustig!  Maar kijk, zelfs achteraan deze gebouwen vindt men nog verwijzingen naar vroeger, zoals dit hier.  Henricus Episcopus met daaronder een wapenschild en de leuze "Alfa en Omega".    Met die Henricus Episcopus bedoelt men de vroegere bisschop van Brugge, Hendrik Lamiroy, die in 1952 overleed.  Deze gevel is deel van gebouwen die pas tijdens de 20ste eeuw bijgebouwd werden om het seminarie te vergroten, maar deze gebouwen zijn thans in gebruik door het OCMW.

Om dit bezoek aan de bibliotheek van het grootseminarie af te sluiten toon ik u in detail nog de prachtige onderste helft van de verluchte pagina van Boccaccio's "genealogia deorum gentilium" die de stamboom van de heidense goden voorstelt.  Terwijl de achtergrond van de bovenste helft blauw is, is ze hier rood. Besef dat deze figuurtjes stuk voor stuk amper 2 à 3 centimeter hoog zijn.

Ik schreef dat er in dit exemplaar van abt Crabbe van het traktaat van Boccaccio's "genealogia deorum gentilium" twee illustraties voorkwamen.  Als ik het ene toon, dan moet ik uiteraard ook het tweede tonen.  Dit is het dan, en het wordt Demorgon genoemd.  Demorgon is de vermeende stamvader van alle goden. Hij is te zien in het midden bovenaan.   Deze pagina zou de stamboom van de heidense goden moeten voorstellen.  Het is met veel talent en zin voor kleurenharmonie gemaakt. 
Het hele boek trouwens behandelt de afstamming van zowel de bekende als ook van de meer duistere, heidense goden, dit alles methodologisch geordend en beschreven op basis van allerlei bronnen.

In de rechterkantlijn is het meest opmerkelijke natuurlijk deze geharnaste ridder die in een bloemkelk staat en een draak bevecht.
Waarmee werden dergelijke perkamenten handschriften beschreven of beschilderd?  U merkt natuurlijk de goudopdruk maar hoofdzakelijk werd alles geschreven met een pen, in inkt gedoopt.  De kleuren waren hoofdzakelijk rood, blauw, groen, geel en beige.  Maar er werd dikwijls ook een dekkende verf gebruikt.

In de kantlijnen rondom de illustratie treffen we onder andere acanthusbladeren aan, vogels, naturalistische bloemen maar ook bijvoorbeeld deze spelende konijntjes op een met holen doorgroefd duin.  Bemerk ook de wapenschilden van de abdij Ter Duinen (links) en dat van abt Crabbe (rechts).

Denk nu niet dat dit handschrift vol staat met illustraties.  Wel integendeel.  Van de 223 bladen zijn er welgeteld twee geïllustreerd.  Maar die twee bladen zijn dan ook pareltjes van middeleeuwse kunst.  Dit hier beeldt de overhandiging uit van het originele werk van Boccaccio aan de koning van Cyprus.  Boccaccio geeft het traktaat af aan de koning, gezeten op zijn troon.  Daarrond scharen zich de hovelingen en raadslieden.  Op de vorige foto zien we ook links dat de koning de geleerde bezoekt terwijl die het werk aan het maken is.  Het werk gebeurde namelijk in opdracht van de toenmalige koning van Cyprus.

Keren we nog eens terug naar het grootseminarie en naar dat handschrift dat zich in de bibliotheek bevindt en een kopie is van Boccaccio's "genealogia deorum gentilium".   Giovanni Boccaccio zelf (bekend natuurlijk door zijn 'Decamerone') werkte er 20 jaar aan.  Niet dat hij al die jaren uitsluitend hieraan werkte, maar het geeft toch een idee van het arbeidsintensieve van het schrijven in die tijd, en het werk wordt beschouwd als een der belangrijkste bijdragen van Boccaccio tot het humanisme .  De kopiist die dit exemplaar dat hier voor ons ligt maakte deed er ongeveer 10 jaar over.  Omdat het allemaal al zo lang geleden is en kopiisten uit die tijd meestal naamloos werkten is de naam van de maker van dit handschrift onbekend.  Wel wordt vermoed dat hij beïnvloed geweest is door Lieven Van Lathem, een nobel artiest die in 1468 - 1469 tijdelijk in Brugge werkzaam was.  Ook is geweten dat hij contacten had en samenwerkte met o.a. de meester van Margaretha van York, de meester van het getijdenboek van Dresden en de meester van Antoon van Bourgondië.  Met de laatste twee boekverluchters werkte hij alleszins samen aan een kopie van het werk van Valerius Maximus waarvan de illustratie van de badstoof te zien is in het kastje in de Stoofstraat.  De werken van die meester van Antoon van Bourgondië, die waarschijnlijk een en dezelfde persoon was als Philippe de Mazerolles, werden gekenmerkt door een open architectuurstructuur met vooral foutieve perspectieven, gedetailleerde landschappen en een overvloed aan personages die er meestal klein uitzien in verhouding tot de ruimte waarin ze zich bevinden.  Dit is allemaal ook terug te vinden in deze illustratie.

De sneeuwklokjes staan al in bloei op de Vesten.  Voor volgende week voorspelt men voor onze contreien de eventuele eerste sneeuw.  Ben benieuwd of het waar zal zijn.  Dan worden het sneeuwklokjes in de sneeuw...  Het zou de titel van een smartlap kunnen zijn, de nieuwste van Laura Lynn misschien of eventueel zelfs de recentste kraker van ouwe taaie Sommers,  u weet wel: de Free Willy van Vlaanderen!  Of zou het er eentje zijn voor de langverwachte comeback van Marva?  "Sneeuwklokjes in de sneeuw, sneeuwklokjes wit en puur, die doen me denken dat ik van je hou.... "  Maar voorlopig zijn dit hier nog altijd 'sneeuwklokjes in 't groen'.  Geef toe, 'sneeuwklokjes in 't groen' klinkt al heel wat minder smartlapperig dan 'sneeuwklokjes in de sneeuw'.  Het doet me eerder denken aan iets culinairs.  Doet me eraan denken dat ik in de keuken nog een restje hutsepot staan heb.

Als u deze en vorige quizvraag bekijkt zou u sterk de indruk krijgen dat de Bruggelingen massaal dringend hun gordijnen moeten wassen.  Maar het gaat het in deze quiz natuurlijk niet om schoonheid of properheid.  Het gaat hem enkel en alleen om waar precies deze foto genomen is.  Met andere woorden: waar in het centrum van België's meest pittoreske stad kunt u deze aparte deurlijst aanschouwen?

Marnix Knockaert (waar hebben we die naam nog gehoord?) kwam als eerste met het antwoord van deze quizvraag voor de pinnen.  Op Spinolarei 10A is er zoals hij zegt een afdeling van CAW, een Centrum Algemeen Welzijnswerk.  Het is meer bepaald de afdeling die zich bezighoudt met het onthaal voor vluchtelingen en asielzoekers.  Het is bijgevolg begrijpelijk dat er achter het venster van dit huis op de hoek met de Engelsestraat zo een "zonder haat straat"-affiche hangt.  Mensen die hier werken zijn er uitgerekend om de vreemdelingen in onze maatschappij te helpen om zich hier zo goed mogelijk te integreren.

Voor deze quizvraag gooi ik er nog een derde foto tegenaan.  Waar in het centrum van deze provinciehoofdplaats die vanaf deze maand officiëel
BRU
GGE noemt kunt u deze affiche voor (of liever: achter) het venster zien hangen?

Hoge bomen vangen veel wind.  Zo gaat tenminste de uitdrukking.  En als die hoge bomen dan ook nog eens ziek zijn, tsja, dan is de kans groot dat ze serieus in de problemen komen bij gelijk welke zware storm.  Dit exemplaar langs de Katelijnevest is vandaag op die manier gesneuveld en hij of zij werd al meteen in mootjes gehakt door de mannen van de groendienst die vandaag hun handen eens meer dan vol hadden.  Het blok links vooraan verraadt de plaats waar de boom afgekraakt is, het holle binnenste verraadt zijn ziekelijke toestand.  Ik moet eerlijk bekennen dat ik verleden week, op een avond toen ik uit 'het Visioen' kwam, nog tegen deze boom geplast heb.  Ben ik daarom medeplichtig aan zijn/haar overlijden?  Ik zit met een tikkeltje gewetenswroeging.

De zwanen beseften vandaag niet heel goed wat hen overkwam.   Toch verkozen ze hier in de nabijheid van het vestibuleplein het water boven het land om de storm te trotseren.  Aan de golfslag in het water te zien leek het warempel alsof ze op de zee dreven.  En ik kreeg zelfs de indruk dat ze het nog leuk vonden ook.

Indrukwekkend is het om te zien wat de kracht van de wind kan aanrichten.  Normaal gezien mocht ik hier eigenlijk niet zijn.  Brugge kent een politiereglement dat stipuleert dat vanaf vooraf aangekondigde windsnelheden die 7 Beaufort overschrijden niemand nog de stadsparken in mag, de vesten incluis.  Toch liep of fietste ik hier lang niet alleen rond.  En zelfs de 'mannen van de groendienst' waren aanwezig.

De schade die de omgevallen boom aan de muur van wat nu het Woon- en Zorgcentrum Minnewater heet aanrichtte valt al bij al nog mee.  Gelukkig voor het muurtje moest de boom van niet ver vallen en zo heeft het alles nog vrij goed kunnen opvangen.