quizvraag 140 - de oplossing

De jaarlijkse happening ten voordele van www.moonartgallery.be heb ik gisterenavond incognito bijgewoond.  Bewust heb ik er geen enkele foto van genomen maar ik heb alles in mij opgeslorpt.  Eén of enkele foto's gebruiken om het gebeuren van deze derde nacht van de MoonArtGallery hier op mijn blog te illusteren zou afbreuk doen aan de andere niet gefotografeerde performers die stuk voor stuk kosteloos het beste van zichzelf gaven voor MoonArt (niet te verwarren met onze burgervader Moenaert die, in tegenstelling tot Yves Roose, gisterenavond verstek gaf).  Ik mag zeggen dat ik aan deze happening stijve kuiten overgehouden heb (vier uur lang rechtstaan temidden enkele honderden in die krappe Biekorfruimte vreet nu eenmaal aan 's mans 'kieten', zeker weten.  Gelukkig was ik zo slim om me samen met mijn  eveneens incognito kompaan iets voor de opkomst van Red Zebra een halfuurtje in een van de schaarse stoeltjes van het Biekorfcafé neer te vlijen.  De finale van Peter Slabbynck en zijn rode gestreepte vrienden was er daarna, onze kuiten opnieuw paraat, eentje om duimen en vingers van af te likken.  Zes nummers lang.  Niks meer.  Niks minder.  Punk punkt in België anno 2007 nog altijd dankzij onze Brugse Peter die in het dagelijks leven zo mak is als een lammetje, maar die - eenmaal hij op een of ander verduivelde podium geraakt - zich ontpopt tot een punkicoon zoals België er geen tweede heeft.
U twijfelt eraan of ik er wel degelijk was?  Welnu, ik heb "onzen rosten Peter" perfect weten zingen in twee microfoons tegelijk, toen eentje ervan het wat liet afweten, ik weet het niet meer zeker maar 'k vermoed dat het was tijdens het nummer "Too Far West".
U verwacht het niet meteen van de schrijver van Bruggeblog maar hij voelt dagelijks de rauwe punk in zijn aderen stromen.  (Neen, hij was niet die enige en unieke hanenkam in de zaal gisteren, Bruggeblog beleeft alles veel ingetogener)  Bruggeblog en niemand anders was in die bewuste roemrijke Britse punkjaren 1976-1978 enkele keren in Londen en maakte in die periode o.a. enkel fantastische concerten in de legendarische Marquee mee.  Ook een der eerste optredens in onze streek van de allereerste bezetting van Red Zebra in - ik vermoed - 1979 heeft schrijver dezes bijgewoond en gelukzalig overleefd.
Toch was gisteren in de Biekorfzaal waar alles doorging enkele uren voor het optreden van Red Zebra het meeste volk en de meeste ambiance weggelegd voor good old Ricky Morvan, een echte Bruggeling, 70 jaar oud, en iemand die nog altijd rock and rollend als voorheen iedereen moeiteloos om zijn vinger wond.  En denk nu echt niet dat de zaal alleen maar plat ging voor hem uit pure nostalgie of uit medeleven.  Bah, neen, 't zit bij onze Rikken nog altijd vanbinnen in en 't komt er ondanks zijn leeftijd nog altijd perfect uit: ik heb het over die pure rock 'n roll attitude. Die uitstraling, die heb je of die heb je niet.  Ricky heeft het nog altijd, dat is sinds gisteren duidelijk gebleken.