1 mei (4)

De Vismarkt daarstraks.  Merkt u het ook op dat het standbeeldje van Frank Van Acker er hier jaar na jaar meer gegroefd en er hoe langer hoe meer triest begint uit te zien?  De man zaliger volgt vanuit zijn statische positie namelijk knarsetandend de teloorgang van onze Brugse waterhoek op.

Vanmiddag te zien ergens in een huis in Brugge.  Verwelkte meibloempjes, die de heer des huizes zich nochtans twee dagen geleden voor ongeveer 3 euro aangeschaft heeft.  Het bijbehorende rode roosje is gisteren al in de vuilniszak beland vanwege toen al verwelkt.

Vanmorgen te zien in Brugge.  Een erg bescheiden 1-mei optocht van de socialisten.

Na quizvraag 166 komt quizvraag 167, zoveel is zeker.  Soms geraak ik al eens de tel kwijt, maar ik heb het daarstraks nog eens gecontroleerd.  We zijn wel degelijk aanbeland aan het 167ste plekje in het centrum van Brugge dat ik (of iemand anders) voor u gefotografeerd heeft en waarbij u zelf aangeven moet of mag waar in Brugge dit te zien is.  Diegene die als eerste de plek herkent verdient de hoge eer een Bruggekenner te zijn.
Zo, waar in Brugge bevindt zich dit?

Op deze laatste dag van april weten we het heel zeker.  Deze maand heeft meerdere records gebroken.  Die van de meeste uren zonneschijn bijvoorbeeld.  Die  ook van de warmste aprilmaand uit de geschiedenis.  En wat meer is: die van de droogste aprilmaand ooit.  Gedurende de afgelopen dertig dagen viel er nul komma nul mililiter neerslag per vierkante meter.  Anders gezegd: gedurende deze hele maand april heeft Brugge niet het minste druppeltje regen gezien, en dat is dus echt nog nooit gebeurd. 
Vandaag was het voor velen een brugdag.  Een extra dag tussen twee vrije dagen in.  En wat kan men dan beter doen dan rustig genieten van dit zonnige weer in een Brugs parkje, temidden de tulpen die zo te zien hun beste tijd al gehad hebben?

Eigenlijk heeft Marnix Knockaert het deze keer gemakkelijk gehad.  Gisteren schreef SPQB (what's in a name?!) al dat dit winkeltje te vinden is in de Meestraat.  Maar hij of zij vergiste zich enigszins.  In de Meestraat bevindt zich dit winkeltje niet, maar wel in de Peerdenstraat, daar vlakbij.  Jammer voor SPQB, maar ik kon gisteren moeilijk zeggen dat het juist was, en zo gaat Marnix opnieuw met de bloemen lopen.

Laat ons vanaf vandaag het Die Keure hoofdstuk in de binnenstad defintief afsluiten met een gedicht, een lied dat in 1953 aan het bedrijf opgedragen werd naar aanleiding van het tienjarige bestaan ervan.  En laat ons het ook zo stellen dat dit 'die Keure' scheepje nog altijd juicht en viert en dapper te water(en) vaart.  Alleen bevindt het scheepje zich vanaf nu iets veiliger dan voorheen in de kurkdroge dokken een ietsje buiten de Brugse stadsmuren.

Wandelen met de handen in de broekzakken doorheen de vroegere offsetruimte van de drukkerij Die Keure!  Men had het vroeger eens moeten doen, toen alles hier nog in bedrijf was!  Afgelopen zondag was alles verworden tot een industrieel erfgoedwondertje temidden huizen waarvan zelfs die naaste buren geen weet hadden van wat zich binnenin de muren van dit bedrijf afspeelde.  De zwart-witimpressies die ophingen in deze voormalige offsetruimte waren van de hand van de fotograaf Stephan Vanfleteren.

Industrieel erfgoed.  Klinkt heel mooi voor en dergelijk ding.  Toch is het heerlijk om voorlopig nog een luchtfilter als dit, verroest en vol spinnenwebben, in onze stad te kunnen aantreffen.  Ook de tand des tijds heeft zo zijn charmes. Voorlopig nog te zien in de oude bedrijfsruimte van Die Keure.

Ergens verdwaasd achtergelaten, deze gummi handschoen, opgehangen in een der vele zalen die het drukkersbedrijf Die Keure in de binnenstad van Brugge rijk was.  De betekenis hiervan kunnen we alleen maar gissen, maar wat er ook de bedoeling van was, het blijft een frappant voorbeeld van wat ooit een erg bedrijvig pand in de binnenstad was waarop elkeen zijn stempel drukte en waarvan nu, na enkele maanden, slechts een "handje"vol herinneringen van overblijft.

Lege bureau's die afgelopen zondag zelfs in lege toestand de vele mensenuren werk onthulden.   Maar ook een tikkeltje humor, poëzie en kitch kon uiteraard niet ontbreken op deze werkplek waar tientallen Bruggelingen hun uren tijdens de afgelopen jaren sleten in de hoop op een menswaardige bestaan met een al even menswaardig loon.

De eerste (en ook enige) verdieping van de tot voor kort nog actieve bedrijfsruimte van de drukkerij Die Keure, die gelegen was temidden de woningen van de Oude Gentweg, de Gentpoortvest en de Boudewijn Ravestraat.  Hoe zou zo'n bedrijf dat de benen nam naar de buitenstad er zoal uitzien kort na hun vlucht naar Egypte?  Het antwoord krijgt u onder andere hier te zien.

Tsja, wat moet ik daar nu weer mee aanvangen?  De oplossing werd tijdens de afgelopen 24 uren min of meer gegeven, maar dan ook weer niet.  Het is namelijk niet helemaal correct.  Laat ons het zo stellen: diegene die reageerde had het warm, heel warm.
Hallo?  Waar in het centrum van Brugge is dit dan wél te zien?

De heer Dirk Philips van wie nog een sticker hangt in de deur van dit kastje en mevrouw Denise Meuleman hebben elkaar misschien wel maar waarschijnlijk nooit ontmoet.  Toch zijn zij hier samen aanwezig in dit kastje.  Dirk was vermoedelijk de laatste werknemer van het drukkersbedrijf Die Keure die hier in dit kastje zijn kleren en materiaal stopte.  Denise Meuleman daarentegen liet ons op deze ludiek wijze zondag voor een laatste keer horen hoe zij het jarenlange leven op de administratie van de afdeling zeefdruk gedurende de vele jaren daarvoor ervaren heeft.

Een leuk idee, om deze niet meer gebruikte kastjes die ter beschikking stonden van de werknemers om te vormen tot luisterkastjes waarbij men bij ieder kastje een oud-werknemer van het bedrijf Die Keure via de koptelefoon aan het woord kon horen over zijn of haar eigen ervaring binnenin het bedrijf.  Dat (ex-)werknemers met minder goeie ervaringen in deze kastjes niet aan bod kwamen is natuurlijk jammer.  Want ook een verhaal zoals dat van bijvoorbeeld Nancy Daelman die hier op Bruggeblog enkele dagen geleden reageerde mocht er gerust ook bij zitten.  ("Zegge, december 1994 werd ik als werknemer van de De Keure getroffen door een zwaar (werk) ongeval. Ondanks de herhaaldelijke vraag aan de dienstdoende chef om geen vrouwen zware lasten te laten dragen heb ik bij het dragen van een pak van ongeveer een dertigtal kg. een hernia opgelopen en dit op mijn 23 jaar. Een zware operatie was hieraan verbonden en met gevolg het jaar 1995 en 1996 volledig plat te bed. Van enige medelijden of toetreding van De Keure heb ik nooit iets gehoord. Ondanks het feit dat het om een werkongeval hing werd dit nooit als een werkongeval beschouwd door De Keure en werd ik in 1996 bij mijn terug aanmelding en vraag naar lichter werk, zonder pardon bedankt voor de gewezen diensten en aan de deur gezet. Nu 2007, 12 jaar later leef ik verder met de dagelijkse hevige pijnen dit door de schuld van het niet aangepast werk dat ik destijds in de De Keure moest verrichten.")
Werken in een bedrijf is niet altijd voor alle werknemers een pretje en niet altijd worden de werkomstandigheden dusdanig aangepast zodat de werknemer zijn of haar lichaam zo weinig mogelijk belasten moet.  Mijn (stief-)zoon had de afgelopen winter bij een ander Brugs bedrijf gelijkaardige problemen als Nancy, maar toen hij terugkwam uit ziekteverlof stond daar een nieuwe, aangepaste machine waardoor het werken voor hem plots veel lichter werd.  Tijden en bedrijven kunnen we natuurlijk moeilijk gaan vergelijken.  Vooral de tijden veranderen enorm.  1996 vergelijken met 2007 qua werkomstandigheden is haast onmogelijk. 

Vanavond gaan we voor een laatste keer de plaats in de Brugse binnenstad bezoeken waar tot voor enkele maanden nog de drukkkerij Die Keure was.  Afgelopen weekend, in het kader van de 'Erfgoeddag', en vooral onder impuls van het onvolprezen collectief "Tapis-Plein", kon iedereen deze plek bezoeken die binnenkort een nieuwe bestemming krijgen zal.  Zo konden we zien dat ook de drukkerij al een tijdje de 'moderne' tijden binnengetreden was dankzij bijvoorbeeld deze prikklok.

Uitzonderlijk zoom ik de vorige foto niet uit, maar ik toon u veel liever een ander detail dat verwijst naar deze leuke plek in hartje Brugge die we zoeken.  Weet u nu soms waar dit te zien is?

Vuurwerk!
U keek er naar maar zag dit niet.  't Is namelijk een montage van twee momenten, maar het is wel degelijk van het vuurwerk dat dit jaar, namelijk deze avond omstreeks half elf de Brugse Meifoor opende.

Er was vandaag in de aanloop  naar de Meifoor opnieuw een verklede kinderstoet.  Daar was ik zelf maar weer eens te laat voor om het mee te maken.  Maar ik kon wel nog verschillende van de deelnemers of deelneemsters strikken op de diverse attracties waar ze na hun verkleedprestatie gratis in of op mochten.  Dit is het traditionele doolhof, vol met glas, maar om hier zomaar uit te geraken niet zo eenvoudig voor een kind.  Er bestaat eigenlijk een eenvoudige truc.  Als je je voortbeweegt moet je ofwel altijd links afslaan, ofwel altijd rechts afslaan.  Op die manier raak je gegarandeerd altijd een doolhof uit.  Dat weten deze kinderen waarschijnlijk niet, maar het plezier bij hen is dan ook navenant.