broedtijd van de zwanen (2)

Op het ogenblik is het de broedtijd van de zwanen.  Brugge houdt volgens de traditie sinds mensenheugenis zwanen binnen zijn stadsmuren.  Om het zwanenbestand op peil te houden hield de stad er al sinds de 14de eeuw een zwanenfokkerij in Meetkerke op na.  Maar ook binnen de stadsmuren broeden de zwanen er dezer dagen lustig op los.  Dit hier is een nest middenin het graspleintje aan het Wijngaardplein.  Brugge heeft vooral knobbelzwanen.  De broedtijd duurt een kleine 40 dagen.  Niet alleen het wijfje kunnen we op het nest aantreffen, maar als het moet neemt het mannetje die taak met graagte over.

Dit is een nieuw plekje, speciaal voor u uitgezocht.  Een plekje in het centrum van Brugge, waar u niet alleen grappige, komische gezichten over straat ziet lopen, maar ook grappige gezichten aan de huizen ziet hangen.  Mijn vraag is zoals altijd: waar in Brugge is dit te zien?

De reactie daarstraks van Jean Pierre de Keersmaeker (een pracht van een naam heeft u trouwens, Jean Pierre, daarbij verbleekt de mijne onmiddellijk!) zette me verder op weg.  Het boekje van Johan Ballegeer dat een iconografische gids van Brugge wil zijn dateert van de jaren 70 van de vorige eeuw.  Ruim 30 jaar later is er in deze stad natuurlijk wel het een en ander veranderd.  Zo bijvoorbeeld bestaat het huisnummer Wijngaardstraat 1 niet meer waar we normaal gezien het beeld van de heilige Vincentius a Paulo volgens de ondertussen al overleden schrijver zouden moeten aantreffen.  Dat huis is namelijk opgenomen in het huis Katelijnestraat 66.  De Wijngaardstraat begint aan deze kant met dit souvenirswinkeltje dat een dubbel huisnummer meegekregen heeft: 3 en 5.  Links ervan zien we een kleiner huisje, dat moet nummer 1 geweest zijn, en als we heel goed kijken, dan zien we boven het middelste venster van het vroeger aparte huisje een nis die toegemetseld is.  Dààr moet het beeldje van de heilige Vincentius in gestaan hebben!
Meteen weten we ook maar weer eens hoe voorzichtig we alle informatie die we zelfs van stadsdiensten binnen krijgen (in casu het huizenonderzoek van het stadsarchief) nooit voor de volle 100 procent mogen betrouwen.

Vanmorgen.  Herstellingswerken aan de Mayflower.  Van aan de overkant van het kanaal Brugge-Gent hoorde men deze man kloppen.  Eén vraagje: hoe is hij droogweg op die ladder geraakt?

Net zoals veel huizen in Brugge bevat ook dit huis in de Katelijnestraat verscheidene fraaie kopjes die de gevel versieren.  Eentje is er wel in de loop der jaren zijn neus kwijtgeraakt.  Het is te zien in de zijgevel (Wijngaardstraat).

Op de hoek van de Katelijnestraat met de Wijngaardstraat bevindt zich dit Mariabeeld dat dateert uit 1901.  Het is een van de talrijke 'zwarte madonna's' die Brugge rijk is, als u begrijpt wat ik bedoel.
Het stadsarchief vermeldt op hun site huizenonderzoek dat dit gaat om een beeld van St-Vincentius a Paulo (zie hier), een bewering die ik toch heel sterk in twijfel trek.

Het huis langsheen de Katelijnestraat heeft buiten dat 'kantoor'-opschrift nog tal van andere versieringen aan de gevel.  Dit hier is een gebeeldouwd reliëf uit de 18de eeuw (waarschijnlijk uit 1726) dat door zijn vervallen staat tegenwoordig met veel moeite en inlevingszin herkend kan worden als een uitbeelding van de boodschap die de engel Gabriël aan Maria bracht.  (Zie bijbel: Luc. 1, 26-38).

Al na 1 foto werd de oplossing gevonden.  Het opschrift 'kantoor' vinden we namelijk aan het huis in de Katelijnestraat 66 zoals Chris Weymeis vertelde.  Maar Roland Rotsaert heeft gelijk dat het opschrift zelf niet in de Katelijnestraat te zien is, maar wel in de zijstraat, de Wijngaardstraat.  Op bijgaande foto is het opschrift nog vaag te zien boven de deur ergens juist boven het hoofd van de tiener met oranje-groen gestreept T-shirt die de Wijngaardstraat inloopt.  Of dokter Dehaene samen met zijn kroostrijk gezin - waarvan Jean-Luc natuurlijk de bekendste is - vroeger in dit huis gewoond heeft, weet ik niet.  Het is in alle geval in een van de herenhuizen in dit stukje van de Katelijnestraat dat onze vroegere premier zijn jeugdjaren doorgebracht heeft.

Nog een uitsmijtertje om het hoofdstuk Diamantmuseum op mijn blog op gepaste wijze af te ronden.  Conservator Jan Devos past zich probleemloos aan elk publiek aan.  Op de klassite van het eerste leerjaar A van de basisschool Het Palet zien we o.a. deze foto, maar ook verschillende andere waaruit we merken dat de man ook kinderen perfect kan boeien.  Wie veel met kinderen werkt weet dat dat tegenwoordig niet eenvoudig is.

... dan vindt een man in Brugge nog altijd een openbaar urinoir ter zijner beschikking.  Het blijft, ondanks het protest van enkele vrouwelijke gemeenteraadsleden verleden jaar, nu nog altijd wachten op de eerste urinoir voor vrouwen.  Over discriminatie gesproken!  Dit urinoir situeert zich in het Arentshof.  Ikzelf heb weet van zo'n negental van dergelijke dingen die nog altijd staan binnen de Brugse stadsmuren.  Het is deze keer geen kwisvraag hoor, maar weet u als man ze allemaal staan?  Of ben ik gemist en staan er nog enkele meer?

Die garages van daarstraks gaven voor mij vooral aanleiding om uw aandacht te vestigen op dit prachtig staaltje van literatuur dat hangt in de inrit naar de garages.  Echt mooi hé, hoe hier alles moet en niks mag!  Maar het meest originele van die tekst vind ik vooral de uitdrukking 'gebeurtelijke ongevallen'.  Daar doe ik echt mijn pet voor af.  Hoe verzint iemand zoiets?  Deze bewust gecreëerde contaminatie van de uitdrukking 'gebeurlijke ongevallen' met het Westvlaamse woord 'gebeurte' dat 'gebuurte' betekent, awel, dat vind ik echt leuk gevonden!  Als dus in die 'gebeurte' ongevallen 'gebeuren', dan is de schrijver van deze tekst in alle geval niet verantwoordelijk.  Ik vind het alleen jammer dat hij of zij zich niet kenbaar wil maken.  Ik zou hem (haar) anders graag willen feliciteren voor de woordspeling en trouwens ook voor de rest van dit hoogstaand stukje literatuur.

Ook een prachtig stadje als Brugge kan er niet omheen.  Koning auto heeft zijn plaats nodig en daarvoor zijn niet alleen parkeerplaatsen maar ook parkeergarages nodig.  Dit is een der vele binnenpleintjes van onze binnenstad die leidt naar een handjevol garages.  Het is gelegen tussen het Walplein en de Katelijnestraat in.  Of u van deze plek de charmes kunt inzien weet ik niet, want ook voor mij valt zo'n zicht altijd lelijk tegen.  Die kakofonie aan bouwstijlen en de zichtbare vele verbouwingen rondom, da's allemaal typisch Belgisch. 

Ik heb een nieuwe fotovraag voor u als Bruggeliefhebber.  We zoeken zoals altijd een fragment van een plek in het hartje van Brugge, klaar en duidelijk zichtbaar voor iedereen die er passeert.  U moogt raden waar dit te zien is.  Wie als eerste correct antwoordt mag gerust beschouwd worden als iemand die doorheen Brugge wandelt, fietst, loopt of rijdt zonder oogkleppen op.  Van die laatste soort (die mèt oogkleppen) lopen er in onze stad al genoeg exemplaren rond, en ik heb het nu voor een keer niet over de paarden die de koetsten voorttrekken.

Zowel Marnix als Sonja hebben een goed visueel geheugen.  Het huis met de kopjes in de gevel bevindt zich zoals zij vermoeden in de Jeruzalemstraat.  Het is het huis hier rechts op de foto (huisnummer 26).  Een beetje verderop zien we aan dezelfde kant de vlaggenstokken van de school Stuifzande, die zich zowat halverwege de straat bevindt.  Gaan we nog verder, dan komen we rechts aan de Sint-Annakerk en gaan we nog iets verder, dan bereiken we het Kantwerksterspleintje met ervoor links de Jeruzalemkerk.  Maar dat is allemaal niet te zien op deze foto.  Wat we wel zien is het huis dat we zochten voor de quizvraag, en Marnix bewees weer maar eens dat hij Brugge door en door kent én dat hij dikwijls als snelste de juiste oplossing weet te vinden.

Flater gaf het in een reactie op de laatste foto al aan: hij weet waar deze plek in Brugge is die we zoeken maar hij wil het ons niet vertellen.  Da's heel fair van hem want het idee en de vorige drie foto's kwamen namelijk van hemzelf.  Maar vanaf nu neem ik het eventjes van hem over.  Ambetant als ik ben heb ik een tweetal huisnummers op deze vierde foto gewist.  Maar u ziet er nu het huis tenminste bijna in volle glorie op.  Awel Bruggekennners, waar vinden we in het centrum van onze stad dit huis met exact deze kopjes erop terug?

Dit betreft een der meest hilarische momenten uit de dagelijkse demonstraties die conservator Jan Devos in het diamantmuseum brengt.  Ik zal u hier op deze pagina's echt niet verklappen waarover het gaat.  U moet het zelf maar eens komen beleven.  Ik wens u alleen maar op voorhand veel plezier toe!

De dagelijkse demonstraties in de kelder van het diamantmuseum, Katelijnestraat 43, worden uitgevoerd met toestellen die dateren uit het begin van de twintigste eeuw.

Deze foto is er om u een idee te geven van de hilariteit die de demonstratie van Jan Devos teweegbrengen kan.  Dit toont een groepje Nederlanders die in de kelder van het museum dankzij de vele jokes van de conservator van het museum compleet uit de bol gaat.  Nederlanders zijn misschien lichter ontvlambaar dan Vlamingen, maar ik kan het u dankzij persoonlijke ondervinding verzekeren: ook een Vlaming vindt Jan Devos zijn demonstratie "wreed amusant".

Voor enkele euro's meer kunt u in het diamantmuseum een demonstratie van het diamantslijpen bijwonen.  Welnu, als er één iets is dat u zeker één keer in uw leven gezien moet hebben, dan is het deze demonstratie.  Elke dag begint dat om 12u15 en de conservator Jan Devos (zelf een uitstekend juwelier met een sterke educatieve bagage vanuit een jarenlange onderwijspraktijk aan de Antwerpse juweliersschool) leert u gedurende dat uur op een boeiende en uiterst grappige manier verschillende zaken over diamanten en diamantslijpen.  Eigenlijk mag je zijn demonstratie gerust klasseren onder de noemer 'show'.  Afhankelijk van wie zich op dat ogenblik in de gerestaureerde achttiende-eeuwse kelder bevindt, (Japanners, Spanjaarden, Belgen, Nederlanders, Britten, ... noem maar op!) improviseert de man er in verschillende talen door elkaar naar hartenlust op los.  Ik mag wel stellen dat Jans demonstratie voor Bruggelingen een der best bewaarde Brugse geheimen van het moment is.  Toeristen vinden de weg naar dit keldertje aan de "Ankerplatse" met sprekend gemak, maar de echte Bruggeling weet het jammer genoeg nog veel te weinig zijn.