Klooster van de Theresianen

De tuin waarin zich de waterpomp van de voorgaande foto bevindt telt ook nog dit kreupel boompje.  Voor alle duidelijkheid: de tuin is voor iedereen toegankelijk.

Wie weet waar die tuin zich bevindt?

Het had evengoed een quizvraag kunnen zijn, maar ik vrees dat Bruggeblog enkele harde Bruggekenners onder zijn lezers telt en die weten onmiddellijk waar dit is.  Op de achtergrond hebben we o.a. de Engelse kerk uit de Carmersstraat.  Deze weide (mèt fruitbomen) bevindt zich achter het Grootseminarie.  De landbouwuitbating op deze plaats dateert nog van de vestiging van de cisterciënzers in de 17de eeuw.  Het bedrijf verdween pas in 1999.  Tegenwoordig mag een landbouwer (om nog enigszins aan te knopen bij de traditie) hier nog een tiental koeien laten grazen.  Je zou het niet meteen verwachten in onze binnenstad: koeien en fruitbomen.  En toch zijn ze er.

Het voorjaar kondigt zich definitief aan!

In 1684 werd deze kerk van het voormalig klooster van de Theresianen (ook ongeschoeide karmelitessen genoemd) voltooid.  In 1983 werd de kerk heringericht tot een concertzaal, genoemd naar Joseph Ryelandt.  Vandaar de bronzen sculpturen aan de gevel die verwijzen naar de nieuwe functie van het gebouw.
Wat er met het kloostergebouw van de Theresianen gebeurde vertel ik straks nog.  Het is alleszins een hele historie.

De tentoonstelling van werken van Rik Poot in het Arentshuis is afgelopen.  In de Arentstuin kunt u nog altijd zijn apocalytische ruiters bewonderen (met die ene herstelde die opvalt omwille van zijn andere kleur).  Maar in het Concertgebouw loopt de expositie rond deze kunstenaar nog tot 11 juni (Forum +).

Zelfs de molens kijken uit over de binnenstad.  Ze hebben het drukke verkeer op de ring de rug toegekeerd.

Hier maakte ik er een punt van om zo veel mogelijk torens in beeld te krijgen.  Ik kom aan acht.  Kent u ze allemaal?

Gisterenavond heb ik langs de Oostelijke Vesten gewandeld.  U kunt er, vooral nu er nog geen bladeren aan de bomen hangen, zo heerlijk uitkijken over de stad.  Wandelt u dan nog eens naar boven, de heuveltjes op waarop de molens staan, dan kunt u nog veel meer en verder zien.  En bij zonsondergang, met een lucht die alles nog mooier maakt, is zo een wandeling een aanrader voor iedereen.   

Gerard Reve is gestorven.  Als mens was hij discutabel.  Als schrijver onovertroffen.  Enkele werken van hem heb ik gelezen en ik weet het zeker: deze man verstond het schrijvers vakmanschap.  Bijna zijn hele leven heeft hij prachtige werken geschreven maar gek genoeg was zijn meesterwerk zowaar zijn oudste.  Het werk waar iedereen binnen vijftig jaar nog van zal spreken: \"de avonden\".  Het boek speelde zich af in Amsterdam, maar het kon evengoed in Brugge geweest zijn.  Het ging over het saaie leven van een jongeman tijdens de laatste tien dagen van 1946.
Gerard Reve is gestorven.  Hij aanbad openlijk de maagd Maria.  Op zich is dat niks opmerkelijks.  Brugge droeg en draagt de moeder Gods ook diep in haar hart (de vele verwijzingen ernaar in ons stadsbeeld liegen er niet om).  Maar als homo die zich outte viel dat in het geval van Reve niet altijd in goeie aarde.
Gerard Reve is gestorven...

Het valt niet meer te onderkennen.  De ringvaart rond Brugge wordt gebruikt voor binnenscheepvaart, dat is altijd zo geweest en dat zal wel nog zijn tijd meegaan.  Maar wat vooral opvalt is dat het boottoerisme in de lift zit.  Een bootje of yacht huren om ermee aan binnenvaarttoerisme te doen, het is geen alleenstaand feit meer.  Ook luxe toeristenschepen meren meer en meer in Brugge aan.  Kijk, deze paasvakantie ligt de \"Europa\" voor anker aan het kanaaleiland, maar ook deze \"Vincent Van Gogh\" hervindt opnieuw zijn vaste stek nabij de Kruispoort.

Over een interessant Brugge gesproken: nog geen vijf minuten geleden zag ik een Japanner de sticker fotograferen die geplakt is op een van die rode brievenbussen waarop de voornaamste tarieven van de Post geafficheerd wordt.  Ik ken geen Japans, en hij misschien niet eens Engels, laat staan Nederlands, anders had ik die bejaarde man eens gevraagd waarom hij dat deed. 

Vaste bezoekers van mijn blog weten het ondertussen al.  U krijgt een foto te zien en moet (mag) raden waar het gefotografeerde zich bevindt.
Waar bevindt zich deze waterpomp? 

Zijn er hier nog liefhebbers van wielersuspence?  De finale van Parijs-Roubaix was er weer zo eentje hé? Een stuurbreuk van Georges Hincapie, een spoorwegovergang die sluit vlak voor de neus van Leif Hoste, diens ploegmaat en Peter van Peteghem die nog binnendoorglippen, maar voor een Tom Boonen die moet stoppen.  Maar akkoord, de Zwitser Cancellara heeft verdiend gewonnen.  Hij was de beste.  Zo zie je maar dat Tom Boonen geen Superman is.  Zelfs Superman, als hij bestaan heeft, dan is hij dood (Christopher Reeves)
Tot zover mijn randbemerking.  Hier gaat het over Brugge.  Brugge bezit misschien minder suspence, maar deze stad blijft altijd interessant.
Wilt u op het moment een luxeschip aangemeerd zien, dan moet u naar het kanaaleiland.  Het schip Europa is er zo eentje.

Aansluitend op een der vorige berichtjes waarin ik de Buiten Begijnenvest toonde zoals ze er nu bijligt.  Ik heb nog wat zitten rommelen in mijn archief en, ziehier nog een stuk of drie beelden van dit prachtig klein stukje natuur, maar dan zoals het er in de zomer en in de herfst uitziet.  En let wel: het station en het drukke verkeer op de ring is hier constant op de spreekwoordelijke steenworp afstand.

Een standbeeld ter herinnering aan Achille Van Acker kan in Brugge natuurlijk niet ontbreken.  De man die vier regeringen van ons land leidde en algemeen beschouwd wordt als de vader van de sociale zekerheid, staat hier op het pleintje langs de Ezelstraat dat ook zijn naam gekregen heeft.
De grappenmaker die zijn naam veranderd heeft mag er, denk ik, net zoals 'Assiel Sarbon' fier op zijn dat hij zijn lagere school niet afgemaakt heeft.

Eens te meer is dit een bewijs van hoe de natuur in Brugge alomtegenwoordig is.  Dit is de Buiten Begijnenvest, vroeger een onderdeel van de buitenste omwalling van de stad geweest, en in de late jaren 1800 tot park omgevormd.
De foto is genomen van aan de voetgangersoversteek over de ringweg.  Links, net buiten beeld, ligt het station, op nog geen 100 passen loopafstand.