Eventjes leek de wereld stil te staan,
pijn droegen wij allen in ons hart.
Jij lag daar, wezenloos,en fel vermagerd in dat ziekenhuis bed.Jou ogen zochten je dierbaren, ze straalden zoveel liefde uit. Steeds vroeg je ons om naar huis te gaan .
Hoewel je al een tijdje bij een van je kinderen woonde,
omdat je hulp behoevend was,
stond je geest die verandering in je leven niet toe.
In je gedachten zat je nog steeds in je eigen huisje, dat gezellig en knus was.
Waar telkens wel een van de zeven kinderen,kwam kijken hoe het met je was.
Je genoot van die gesprekjes en het betuttelen zat je in het bloed. Daarom was het voor jou ook zo'n enorme klap,
toen opa elf jaar vroeger dan jij geroepen werd naar de heer.
Met hart en ziel heb je steeds zijn ziekte gedragen,
wist je hoe je op hem moest inspelen,
nooit heb ik je horen klagen,zelfs niet toen je zo bleek en wit was als een laken en jezelf in bed hoorde, geveld door de griep.Bleef je voor opa zorgen,hulp vragen deed je liever niet.
Door steeds voor je man en kinderen de rots in de branding te zijn, je cijferde steeds jezelf weg, bekommerd om andermans heil.
Miste je opa zozeer,na al dat zorgen kwam de leegte en stilte die als een last ervaren werd.
Je miste opa te zeer.
Wanneer uiteindelijk de sporen van de jaren hun tol eisten
en omringt door je kinderen, je lichaam het liet afweten en je gedachten,een verwarrend kluwen werd.
Besloten je kinderen voor je eigen bestwil ,dat het zo niet langer kon.
Angst voor wat er met jou kon gebeuren , er werd beslist om jou met de beste zorgen te omringen in de warmte van het gezin van een van je kinderen.
Toen je voor de eerste maal in 't ziekenhuis lag,
twee maand geleden,wisten wij dat we ons moesten voorbereiden op jou lange reis.
Hoe kan je hier mee omgaan ? Aanvaarden kon het geen een.Jou liefde te moeten missen,samen komen met alle kinderen,dat was voor jou als moeder het waardevolste hier op aard.
Je lichaam werd terug wat aangesterkt en je ogen twinkelde ondeugend van plezier dat je uit het ziekenhuis ontslagen werd.Je mocht terug mee met je dochter ,de warmte van een gezin.Steeds was er iemand rond  je heen.
Soms verrassend dat je nog steeds zo vol humor was,
want lachen deed je graag en hield van een kwinkslag.
Lang heeft het echter niet mogen duren, na twee weken moest je in allereil terug,
Je kon niet meer praten,maar jou lieve ogen spraken boekdelen, jouw ogen straalde alsnog voor ieder van ons liefde uit. Omringt door je kinderen, sliep je zachtjes in.
Lieve moeder, schoonmoeder,oma,
 Ik dank dat ik jou heb mogen kennen,
je gaf op een simpele manier mee, de waarden van eenvoudig leven. Leven met elkaar in plaats van naast elkaar.
Onvoorwaardelijk van iemand te houden,
Samen leute maken en plezier, er ook zijn bij eventueel verdriet. Iemand opvangen, moed inspreken.
 Evenals iemand te waarderen.
Al is de wonde nog zo vers.
Duizenden woorden kunnen onmogelijk zeggen,
welk een krachtige, liefdevolle,onbaatzuchtige vrouw
je was.
Al ben je niet meer in ons midden, je woont in ons hart !!!

vanwege je schoondochter      

Vlinders in de maag, ijl in het hoofd,
een hart dat klopt in de keel,
handen die beven.

Een overbevolkte wereld, een huis vol leven...een leven eenzaam...doelloos.

Alléén met je gedachten, waar jezelf een vraag én antwoord in verzind.

Daar je moe bent van verlangen en niet
meer naar belangstelling dingt.

Weemoed ervaren naar de dagen waarin
je de sterren zag en zweefde van geluk,
slechts door met die ene te praten.

Verbittering, bij 't ongenoegen, elkaar
niets meer te vertellen hebben en wat telt
is alleen het zwoegen...het raden waar 
en aan wie of wat hij denkt.

Je komt tot besef,je bent stillaan
aan 't vervreemden en ondanks jij menig 
keer in voorbij vervlogen jaren bijtijds
je soms bekloeg.

Zodat je aandacht trekken kon,
 om belangstelling terug op peil te brengen,
die nodig is in een "gelukkig samen leven"

Berusting in 't feit...
moe gestreden van het trachten verhoudingen beter te maken
Ben je de weg naar jezelf kwijt.

Ieder vind het zo gewoon, een helpende hand,een luisterend oor, iemand die zich om je bekommerd in tijden van nood.   

Telkens weer een hart vol overgave,
weer een trachten op verhouding beter te maken.
Kunnen bouwen, je blindelings te vertrouwen.

Telkens weer je hart vol goede voornemens, weer een trachten om me te overhalen,
smekent verzoek om datgene te behalen.
Slechts jou mond, die de woorden spreken,
 doch je hart niet voed.

Telkens weer een gebroken hart, pijn te weten dat je mond iets anders zegt dan je geweten.Je ziel die kan rusten wanneer je net iemand wakker hebt geschud.

Het besef van loze kreten,die mij menig maal deerde en telkens weer tijd en meer tijd die nodig is om hetgeen erover is gebleven te helen.
  

Als ik mijn hand verhef,dan ervoer ik weer pijn,wanneer mijn woorden ontoereikend zijn en dit slechts de enige uitweg lijkt te zijn.

Steeds nog voel ik die onmenselijke drang ineenkrimpend bij harde woorden, beseffent dat er weldra rake klappen gingen komen.

In tweestrijd wanneer ik een korigerende tik wil geven en verdoemde beelden van weleer, die je niet vergeten kan en waarmee je leren leven zal.

Uitputtend is de strijd, die je geweten leverd, of je nu zelf niet bezig bent, waar je indertijd zelf het slachtoffer van was.

Die grenzen liggen zo dicht bij elkaar, dat je nauw moet speuren en best diep in je hart te rade gaat, want je daden zijn onomkeerbaar.

Veel liefde, geduld en begrip doet je hart ontdooien, laat de mens in zich ontplooien.

Weet dat houden van betekent, iemand nemen met zijn goede kanten en zijn gebreken.Het niet aan ons is om een mens zoals klei te kneden,die neemt de vorm aan die je wil.Een mens moet je nemen zoals die is.