Archief

Zo, we zijn weer eens lekker naar de Ardennen geweest.
En net als de vorige keer is het nogal wat werk om het in zn geheel hier neer te zetten, dus staat het op m'n website.
Voor wie het leuk vind:
Klik op deze regel voor het ardennenverhaal.

Doegie !

We gaan straks naar de sporthal.
Om de een of andere duistere reden sta ik op de spelerslijst voor een wedstrijdje handballen tegen de meisjes-B.
Ik gooi voor de zekerheid wel gympies in de tas van mn zoon, maar zal niet spelen als er ook maar één wisselspeler is.
Ik heb een conditie als een scheepswrak, en bovendien nog steeds last van mn linker wijsvinger waar ik een paar weken geleden met een  Stanley-mes doorheen gegaan ben.
Vrouw en dochter gaan op de fiets, zoon en ik zullen met de auto gaan.
De meiden willen net wegrijden als het vol afgrijzen en tegelijk "Jââân" en "Pâââp" klinkt.
Achter in de tuin ligt een vogeltje.
Kopje onder een erg vreemde hoek, maar de oogjes bewegen en het diertje ademt nog.
Ik er naartoe, wuif de dames weg, en bekijk het beestje op mn gemak.
M'n zoon ook erbij.
Ik pak het vogeltje zo voorzichtig mogelijk op om het nader te bekijken.
Het ligt op z'n rug op mn handen, klaar om opgevreten te worden.
Maar ik vreet alleen diepvriesvogeltjes.
Ik leg het beestje in de schuur, op een kussentje, en pak een bakje water.
Eens zien of ik het gerust kan stellen met wat drinken.
Ik druppel wat water op z'n mondhoek (snavelhoek?).
Het reageert.
Maar bij een poging te bewegen komt het hele lijfje weer in een vreemde verdraaide positie terecht.
Net nekje lijkt niet gebroken, maar vermoedelijk de ruggegraat wel.
Dit kan ik niet aanzien.
Natuurlijk kan ik gewoon weglopen en de natuur z'n werk laten doen, maar dat wil ik niet.
Zelfs een vogeltje heeft recht op een zo snel en pijnloos mogelijk einde.
In elk geval wel als het zich onder mijn hoede bevind.
Ik kijk naar de schep, één tik en afgelopen, maar ik kan misslaan.
Ik denk aan het jachtmes, maar ben niet overtuigd.
Dan laat ik mn zoon een pedaalemmerzak en een butaanbrander halen.
Zo voorzichtig mogelijk leg ik het beestje in de zak en druk er zoveel mogelijk lucht uit.
Kop van de brander er in, en de kraan opendraaien.
De zak bolt op en er is nog een laatste trilling waarneembaar.
Niets meer.
Ik knoop de zak dicht, met gas en al.
Ach, het is maar een vogeltje, beter zo dan wanneer 'ie aan stukken getrokken wordt door een kat.
Dat probeer ik mezelf wijs te maken, maar ik overtuig mezelf niet.
Voor mij is de lol er van af voor vandaag.

Vanmorgen vol goede moed.
Het terras en de BBQ schoonmaken met de hogedrukreiniger.
Goed, 11:00, ik aan de gang, slang uitrollen, apparaat uit de schuur, alles aankoppelen.
Helemaal gekleed voor zo'n werkje, dus oud sportbroekje aan, waterschoenen, verder niks.
Verdorie, er is een rubber ringetje stuk, even zien of ik een andere heb.
Ja, bijna de zelfde, ietsje groter maar.
Maar zelfs met een lik vet er aan krijg ik 'm er niet in.
Goed goed, ik begrijp het al, spijkerbroek aan, hemd aan, schoenen aan, in de auto, en op zoek naar een nieuwe ringetje.
Bij de winkel aangekomen hebben ze ringetjes in vele soorten en maten.
Ik leg uit wat de bedoeling is, en kom op een hoekje van de toonbank terecht met een enorme doos rubber ringetjes en een schuifmaat.
Ga je gang ....
Na een kwartiertje heb ik er vier van de juiste maat.
Naar huis, ringetje geplaatst, nu de slang aankoppelen.
Wasmachineslang er af en ...... waar is het koppelstuk ?  Dat hoort hier te liggen, ligt hier altijd ......
zoeken ..... niets, een mandje, een doosje, op het plankje mischien?
Wellicht dat ik m gebruikt heb toen ik de CV wilde bijvullen, dus naar de zolder.
Vanalles, maar geen koppelstuk.
Terug naar beneden, met een zaklampje en een spiegeltje echter de diepvries en de wasmachine kijken.
Ja hoor, daar issie, gelukkig heb ik lange armen.
Koppelstuk dr op, slang d'r op, kraan open.
Ik loop het huis door naar de tuin.
Daar spuit het water met gezwinde spoed .... uit het handvat, niet uit de tuit.
Goed, huis weer door door, kraan dicht, nadenken.
Weer naar de tuin, even kijken, ja hoor, voor die schroeven heb ik een bit.
De accu van de schroefboormachine is eens niet leeg, en snel het handvat uit elkaar.
Ah !  een lek in de afsluiter.
Afsluiter schoon en droog gemaakt, en met cyanide-acrylaat aan de slag (ook wel: secondenlijm).
Opsmeren, de cappilairwerking zal de lijm in de breuk trekken en verder is het wachten tot het wit uitslaat, dan is het droog en belastbaar.
Bakkie koffie, sjekkie, nog een bakkie koffie, nog en sjekkie ......
Okee, kijken of het zo goed is.
Kraan open, en ja hoor, geen druppel loopt er uit.
Kraan weer dicht.
Fijn, ook weer klaar.
Afsluiter in het handvat, handvat dicht, kraan open.
Nu de pomp aan.
Pomp aan, druk er op, en gadverdamme ! het water spuit alle kanten op, behalve de goede.
Goed, repareren is dus geen optie, dat wordt vervangen.
We hebben een Praxis hier in het dorp en alle onderdelen passen op het het merk Kärcher, en Praxis verkoopt dat.
Maar daar aangekomen zie ik werkelijk elk onderdeel, behalve het handvat, of de afsluiter.
Desgevraagd vertelt een medewerkster dat ze het kan bestellen, maar dat de levertijd 2 tot 4 weken is, en de prijs ongeveer 100 euro ........
Da's meer dan het hele ding gekost heeft, dus ik zie daarvan af.
Ik ga naar Herman van der Gun, een lokale gereedschappenhandel.
Want het credo is:  als Herman het niet heeft, of geen raad weet:  vergeet het dan maar.
Daar aangekomen zie ik wel handvaten met afsluiters, maar allemaal een andere maat.
Herman zelf ziet me zoeken en helpt me.
Ik vertel het gebeurde tot nu toe en hij lacht een beetje en merkt op:  Tsja, die dingen worden van polypropyleen gemaakt, dat kun je niet lijmen.
Goed, dat wordt dus een nieuwe, en ik vraag Herman gelijk wat dat kost.
Hij heeft zeer professioneel spul staan, geschikt voor continuebelasting, elk los onderdeel onmiddelijk leverbaar.
Prijzen van 130 tot tegen de 300 euro.
"Waar gebruik je 'm voor? Camping of tuin en zo?" Vraagt hij.
Ik bevestig dat, en onmiddelijk lopen we door, langs de professionele apparaten.
Hij wijst een Bosch van 79 euro en zegt: "dan moet je die hebben".
Bij de kassa zit een van z'n medewerker te zwoegen op een apparaat waarbij alles fout lijkt te gaan wat fout kan gaan.
Met een knipoog naar mij merkt Herman op dat je op sommige dagen beter in je bed had kunnen blijven liggen.
Uiteindelijk ben ik om 14:00 eindelijk zo ver dat ik aan de gang kan.
Resultaat: de BBQ is weer klaar voor de zomer, het terras ontdaan van alg en mos, en ik ben groen en grijs gespikkeld, soppend in m'n waterschoenen, en natuurlijk een pijnlijke rug omdat altijd alle apparaten te kort, te laag, te klein zijn voor iemand van bijna twee meter.
Maar goed, "Mission accomplished".

Jeroen, mijn 15-jarige zoon is vanmorgen vroeg (24 april 2006) op weg gegaan naar Berlijn.
Met school, niet alleen dus.
Hij is slim en verantwoordelijk zat, loopt niet in zeven sloten tegelijk.
Sinds een paar maanden is hij bezig de baard in z'n keel te krijgen.
De leraren die meegaan maken een verantwoordelijke indruk.
De bus waarin hij zojuist wegreed is geen oud wrak en de chauffeur ziet er niet uit als een beginneling.
Hij heeft geen tassen, maar een rugzak, als het moet kan hij alles op een redelijk gemakkelijke manier meesjouwen.
Telefoon bij zich, geld, bankpas, spreekt weliswaar maar weinig duits, maar kan zich redelijk verstaanbaar maken in het engels.
Het is zevenhonderd-en-nog-wat kilometer, ik kan er -als ik me kwaad maak- binnen acht uur zijn.
Over vijf dagen issie weer terug.
Helemaal niks om me zorgen over te maken dus.

Waarom heb ik opgezocht waar precies het gastgezin zich bevind op de kaart?
Waarom heb ik een route uitgezet met de routeplanner?
Waarom heb ik snel kontakt gemaakt via internet met iemand in Berlijn?
Vertrouw ik de begeleiders niet?
Vertrouw ik hem niet?

Het zit me gewoon niet lekker, en ik weet niet waarom.
Met scouting het halve land door, met scouting in een legertruck door België (zwaar verboden!).
Dat maakte me niets uit, ik had er lol om, de leiding was mischien af en toe een beetje makkelijk, maar ik had alle vertrouwen in zowel de leiding als in de groep als geheel.
Maar dit zit me niet lekker.
Is het de afstand?
Is het de onbekendheid met de bestemming of de begeleiders?
Ben ik dan toch gewoon een bange schijtert ?
Waar is mijn branie, mijn bravoure?

Ik heb trek in een lekker ontbijtje, maar voel me misselijk.
Ik voel me onbehagelijk, onzeker en machteloos.
Mijn gedachten zijn niet helder, mijn hoofd is volgepropt met watten.
Ik voel me beroerd.


Litanie tegen angst
(Frank Herbert: Kronieken van Duin)

Angst is de moordenaar van het verstand.
Angst is een halve dood, die volledige vernietiging brengt.
Ik zal mijn angst onder ogen zien.
Ik zal mijn angst over en door me heen laten vloeien.
En als hij voorbij is, draai ik me om, om zijn pad te zien.
Waar de angst is gegaan, is niets meer.
Alleen ik zelf blijf.

Nog even terug naar de periode '70 - '75.
Ik ben gaan werken op m'n 15de zo als al eerder aangegeven.
Als ik 's morgens naar m'n werk fietste, een dik half uur door wind en regen, werd ik links en rechts voorbij gescheurd door brullende brommers.
Toen een collega een brommer te koop had, was ik er snel bij.
En ja hoor, voor 35 gulden wassie van mij.
Het was een Batavus Whippet, een stoer uitziend apparaat met twee uitlaten.
Het ding liep wel 60 Km/uur, en trok als een lier.
Het eerste ritje ging wel wat stroef, ik had nog nooit brommer gereden, dus moest ik nu tegelijk zowel het ding onder controle houden, als leren schakelen met de handgeschakelde driebak.
Koppeling intrekken, handvat voorover draaien, en langzaam loslaten.
Met woest geloei spoot ik de straat uit.
Direct om de hoek even stoppen om even bij te komen van al dat geweld, met trillende handen en knieen.
Extra trillend omdat ik nog geen 16 was, en ook niet verzekerd.
Geen helm ook, die was toen nog niet verplicht.
Het was een vreemde sensatie.
Niet alleen omdat ik brommer reed, maar er was een gevoel extra bijgekomen.
Ik was niet langer de underdog, de schlemiel die net aan het minimum voldeed, maar dankzij deze brommer was ik een van de snelsten op het fietspad, telde ik méé!
M'n moeder wist van niets, die zou het vast niet goedgevonden hebben.
Bij m'n vriendjes oogstte ik natuurlijk enorm succes.
Zij reden nog op de fiets, of op z'n best af en toe eens een rondje op het automaatje van hun moeders.
Goed, ik had dus illegaal een brommer.
Een snelle, geavanceerde brommer waar ik mee overweg kon.
Pfffff, ik was er zo vol van, ik deed mee, hoorde erbij, en dat alleen maar door die brommer!
Een paar dagen later bleek de collega ook nog een valbeugel te hebben, die kon ik op komen halen.
Gedaan en er op gezet, nu maakte ik helemaal de blits!
Het fijnste was natuurlijk wel dat ik niet meer hoefde te fietsen, na al die jaren naar voortrazende brommers te hebben gekeken, zo ver, zo onbereikbaar, was ik nu zelf een brozem geworden.
(Brozem = brom-nozem)
Niet veel later ben ik 16 geworden en heb ik het ding verzekerd, nu hield niets me meer tegen.
Overal reed ik heen, langs m'n oude scholen, ook die in Utrecht en langs de plekjes waar ik amper twee jaar eerder rondhing als ik spijbelde van school.
Knetterend en rokend begon ik de wat wijdere omgeving te verkennen.
Amersfoort, Doorn, voorbij Utrecht naar dorpen als De Meern.
Vaak alleen, maar ook steeds vaker met anderen.
Omdat ik een van de snellere brommers had moest ik regelmatig gas inhouden, en dat gaf me een super gevoel, niet de laatste, maar de eerste!
Binnen de korste keren kende ik alle omringende dorpen en stadjes, en wist ik overal de weg.
Wat heb ik me uitgeleefd toen.
Aan m'n werk had ik al na een paar maanden een hekel, maar als ik op m'n brommer zat was ik volmaakt  gelukkig!

Ik heb de Batavus Whippet pas nog opgezocht op internet.
Er werden er diverse aangeboden, prijzen tussen de 1000 en 2000 euro, het vier tot achtvoudige van wat ze ooit nieuw gekost hebben.

Dit stukje is ook weer van m'n website afkomstig.
Zoetermeer, zomer 1998 of 1999

Bij ons in de buurt

Het is zondagmorgen, even voor 12 als ik me de tijd goed herinner.
Ik sta met veel animo een vogelhuisje te timmeren, en de randjes van het dakje moeten schuin afgeschaafd worden.
Ik besteed weinig aandacht aan de sirenes die ik hoor, tot mijn vrouw opmerkt dat ze erg dichtbij zijn.
Plotseling stoppen de sirenes, en hoor ik portieren slaan.
Nu ben ik enigzins verontrust, en ik loop naar de straat.
Er ligt een man van nog geen 40 op de stoep van zijn buurman.
Politie is er bij, en een agent vraagt me een beademingsmondstuk uit het dashboardkastje van zijn auto te halen, en wel vlug.
Ik sprint naar de aangewezen wagen toe, en vind het ding, ook al heb ik er nog nooit van m'n leven een gezien.
Teruggekomen open ik het doosje met trillende handen, en leg het naast de agent neer.
De flink overstuur zijnde vrouw van de getroffen man wordt uit de weg gehaald.
Een ziekenbroeder zegt dat de man's hoofd achterover moet, en aangezien er verder niemand voorhanden is kniel ik, steek mijn handen onder zijn nek, en til hem op tot de aangegeven hoogte.
"Verder de stoep op" zegt de ziekenbroeder, en samen met de agenten verplaatsen we hem een meter.
Er ligt er binnen nog een, beiden een hartaanval.
De agenten zijn al een poosje bezig, en een wordt duidelijk moe.
Hij roept vertwijfelt of er iemand kan reanimeren.
Niemand reageert.
Ik hou de man nog steeds vast, terwijl één agent en een broeder hartmassage en zuurstof toedienen.
Een ander meent dat de man ademt, en even wordt de beademing stopgezet.
Iemand schijnt met een fel lampje in zijn ogen.
De pupillen geven geen enkele reaktie.
Meer materieel rukt aan, en weer lijkt de man even te ademen.
Het zijn een paar ongeregelde ademstoten, en zijn mond beweegt.
Ik ben hoopvol, maar de ziekenbroeder kijkt niet blij, "dat is ????" merkt hij teleurgesteld op, en meteen worden de pogingen hervat.
Er zijn nu meer ambulances gekomen, en iemand neemt het omhooghouden van me over.
Mijn knieën zijn een beetje ontveld, en hier en daar hangt er een los velletje aan mij handen.
Mijn polsen doen lelijk zeer, die zijn niet erg sterk, en de man is niet echt mager.
Net als de andere omstanders trek ik me terug achter de rood-witte politielinten die inmiddels opgehangen zijn.
Een heli wordt opgeroepen, en inmiddels is ook de brandweer gearriveerd.
Er zou sprake zijn van een gaslek, maar dat wordt al snel weersproken.
Hartaanval, wel twee.
Naar verluid leefden de twee (buur)mannen in onmin met elkaar, over een stel herrie makende vogeltjes, en kwam de één verhaal halen bij de ander.
Beiden waren hartpatient, en blijkbaar hebben ze zich vandaag net iets te veel opgewonden.
De man die ik vastgehouden heb ik een stuk jonger dan ik.
Hij is getrouwd, en heeft kinderen, jonge kinderen.
Ik zie zijn vrouw wel eens bij de school waar mijn kinderen op zitten.
De opgeroepen traumahelicopter circelt rond, op zoekt naar een landingsplaats.
Een omstander merkt op dat ze altijd ruzie hadden, en dat ze elkaar aangevlogen zijn.
Dat is niet zo.
de één lag buiten en de ander binnen, helemaal in de woonkamer.
Pissig merk ik op dat dat niet zo is, en dat het op dit moment ook niet echt veel uitmaakt, er liggen hier twee mensen dood te gaan.
Ménsen weet je wel......mijn haren gaan overeind staan en mijn onderlip trilt.
Een portable defibrillator wordt gebruikt om de man buiten weer op gang te krijgen, en na enige tijd wordt hij in één van de ambulances afgevoerd.
Terwijl hij naar de ambulance gebracht wordt krijgt hij nog steeds hartmassage.
Één twee drie vier vijf, pause, één twee drie vier vijf, pause.
Ik denk niet dat dat een goed teken is, als hij stabiel was geweest had dat niet gehoeven.
Even later worden er busjes de straat ingereden, en meer lint opgehangen.
De brancard wordt terug gelegd in de ambulance.
Iemand is met dekzeilen in de weer.
De man binnen heeft het dus zeker niet gehaald.
Iemand van het rode kruis hoort dat ik er even bij geholpen heb, en zegt dat ik hulp kan krijgen.
Ik heb geen hulp nodig, bewaar die maar voor hun familie.
Ook de helicopter vertrekt weer, de piloot en zijn twee begeleiders rennen in hun rode overalls weg, een scanner verteld dat ze naar de binnenhaven in Scheveningen moeten.
Mijn vrouw roept de kinderen, ze moeten eten.
Ik schaaf nog even lusteloos iets van een stukje triplex af, maar ga dan naar boven, naar zolder, waar mijn computer geduldig en gevoelloos mijn verhaal aanhoord.
De vogeltjes fluiten, de zon schijnt, en kinderen lachen alweer in de straat.
"Koffie" roept mijn vrouw, en ik ga naar beneden.
Ik ruik aan mijn handen.
Ik herken de lichaamsgeur van de man die zojuist afgevoerd is.
Voor ik mijn handen was ruik ik nog een paar keer goed aan mijn handen, wellicht ben ik de laatste die dat ruiken kan.
Ik ga even buiten zitten, maar pak dan mijn koffie op, en ga weer naar boven.
Ik ben nog niet klaar.
Niet met de man op de stoep, niet met zijn opponent, niet met zijn of hun kinderen, niet met zijn of hun nabestaanden.
Er prikt iets in mijn ogen en even moet ik stoppen met typen.
Wat een verdomde klotereden om dood te gaan.
Een paar rotvogeltjes.
Was dat het nou waard ?
Één, waarschijnlijk twee doden, en zeer zeker twee gezinnen waar van het ene op het andere moment de bordjes drastisch verhangen zijn, nooit meer iets hetzelfde zal wezen.
Kan ik mezelf dwingen om het te vergeten ? Ik kan het me in elk geval veroorloven.
Zij kunnen dat niet, en moeten er de rest van hun leven mee verder.
Ik heb geen hulp nodig, maar ja, ik heb dan ook goede buren.

Naschrift:
Beiden waren inderdaad overleden.
De aanleiding was geen ruzie, maar gewoon iemand die een hartaanval krijgt, en iemand die te hulp schiet, en er zelf ook een krijgt, ondanks de ruzie die er wel degelijk tussen hen was, maar niet de aanleiding van hartaanvallen was.
Het blijft hoe dan ook oneerlijk.
Ik heb geen hulp gezocht, er zijn af en toe momenten dat ik dat betreur.

 

De Eskimo

In een onbewaakt moment liet je me naar binnen kijken.
In je iglo, gesneden van zachte sneeuw, verworden tot hard ijs.
Binnen in je koude hut vind je bescherming tegen de nog grotere kou die de wereld omvat.
Kom naar buiten eskimo, hier vriest het niet.


De Jager

Het is jouw woud, het zijn jouw pijlen, het is jouw boog.
Niemand waagt zich in jouw woud, uit angst dat je zult doden.
Maar ik waag me wel in jouw woud, en ik ben niet bang.
We zullen elkaar tegenkomen, maar je kunt me niet raken.
Want je wilt me niet raken.


Oud Knuffelbeest

Je ligt op straat, mist ledematen en je vulling is dun.
De ijzige winterwind heeft je versleten vacht wit berijpt en hard gemaakt.
Maar niet alle stro van binnen is hard bevroren.
En er is een kind dat je vind
dat geen angst heeft voor slijtage of kou.
Samen is het heerlijk warm.


De Mens

Met de rug tegen de muur, dreigend.
Recht voor zich de massa die niet durft te naderen.
Maar ik nader van opzij
en verzorg je wonden.

Hoi allemaal,
Mede naar aanleiding van de reacties maak ik toch nog even een kleine aanvulling.
Mijn biologische vader was inderdaad geen erg beste vader.
Ik krijg nogal wat pluimen in m'n achterste gestoken, maar ik lijk meer op hem dat ik zelf wil.
Ook ik heb nogal de neiging tot egocentrisme, gemakszucht, me af te sluiten en m'n eigen gang te gaan.
Mischien heb ik het wel aan hem te danken dan ik die slechte eigenschappen onderken, en steeds weer opnieuw kan onderdrukken.
Gelukkig wordt een karakter niet alleen genetisch bepaald.
De liefde van m'n moeder, het geduld van m'n (stief)vader, de verdraagzaamheid van m'n (stief)zussen en broertje, de vriendschap van m'n omgeving zijn allemaal dingen die ik wel heb gehad, en m'n vader niet.

Voor Huismusje:
De appel valt dus dichter bij de boom dan ik zou willen.
Maak je niet te veel zorgen om je moeder, liefde moet van twee kanten komen.
Maar als het moment daar is, geneer je dan niet voor je gevoelens.
Je hebt het volste recht om (net als ik) je schouders op te halen en over te gaan tot de orde van de dag.
Maar evengoed om te rouwen, om haar, om jullie beiden, om wat gebeurd is en wat mischien had kunnen zijn.
Dat is straks aan jou, en niemand mag je -voor welke houding dan ook- veroordelen.
En wie jou straks wel veroordeelt heeft niets van het leven geleerd of begrepen.

Voor Myette:
M'n moeder leeft nog inderdaad, ze is 75 en ze scheurt nog vrolijk rond in haar autootje.
En boeiend, ja, dat was mijn jeugd wel inderdaad ......
Verder is het de één wel en de ander niet gegeven om z'n voordeel te doen met een slechte situatie.
Ik wist gevoelsmatig dat het fout zat, maar sommigen missen het inlevingsvermogen en nemen het aan als normaal.

Voor Chia:
Ja, ik ben volkomen kil als het om mijn biologische vader gaat.
De wrok die ik tegen hem koesterde is verwerkt in het verhaal, ik heb met hem kunnen afrekenen, en verder laat hij me koud.
Kouder en onverschilliger dan wat men voor beschaafd houdt.

Voor Michelly:
Inderdaad, het schuldgevoel maakte me misselijk, maar "haat" is een te sterk woord eerder "verachting ".
Mijn broer nam het me nooit kwalijk overigens.
Hoewel ik een nogal stil en teruggetrokken kind was, kwebbelden we als we in bed lagen honderuit.
We namen vaak de dag door op onze kinderlijke manier, en vermeden daarbij de conflictsituaties.
Zo eindigde -voor ons- menige slechte dag toch nog goed.

Voor Bojako:
Mijn jeugd is een makkie geweest vergeleken bij de jeugd van Huismusje.
Ik denk dat het belangrijkste verschil is dat het bij haar openlijker, directer was, terwijl de narigheid bij mij zich meer onder de oppervlakte afspeelde.

En nu maar eens verzinnen wat ik als volgende over jullie uit ga storten ! ( )

Liefs allemaal !

Hoi allemaal,
Ja, ik ben weer thuis, geen afgevroren ledematen of wat dan ook.
Ik heb inmiddels een verslag (met foto's) gemaakt.
Door de vele foto's is het wat ongemakkelijk om het hier te plaatsen, dus geef ik de link er naar toe.

Klik hier voor het verslag van het weekendje in de Ardennen

Groetjes !