Archief

Pinksterbloem !!!

De naam doet vermoeden dat ze bloeit met Pinksteren, maar meestal is ze dan al uitgebloeid. Dit ranke plantje bloeit in het vroege voorjaar, van april tot juni en is te vinden in vochtige graslanden en langs slootjes. Helaas wordt zij steeds schaarser door de overbemesting van het land.

De pinksterbloem, ook wel de veldkers genoemd, is familie van de waterkers en komt voor in het noorden van het Amerikaanse continent, Groenland, Europa en het noorden van Azië. Het is een kruid wat overblijft door middel van een wortelstok. De plant wordt ongeveer 30 centimeter hoog en heeft witte, lila of paarse bloemetjes in trosvorm. Het blad staat verspreid langs de stengel of in rozetvorm. Ze wordt bevrucht door de bijen en laat haar zaad op de grond vallen. Ze kan ook vermeerderd worden door het scheuren van de wortelstok. Er bestaat ook een gekweekte soort: Floro Pleno.

De Pinksterbloem is een waardeplant voor het Oranjetipje (vlinder) en de favoriete verblijfsplaats van de Schuimcicade, een kevertje dat het schuim veroorzaakt wat vaak op de pinksterbloem te vinden is.
De geslachtsnaam Cardamine is waarschijnlijk afgeleid van het Griekse cardia, wat hart betekend. In vroegere tijden werd dit kruid toegepast bij hartkwalen. De toevoeging pratensis betekent “in de weide”.




De geneeskrachtige eigenschappen van de Pinksterbloem zijn nagenoeg gelijk aan die van de waterkers. Zij bevat een hoog gehalte aan vitaminen ( vit. C ) mineralen en mosterdolie. Hierdoor heeft ze een stimulerende werking op de  stofwisseling, werkt ze bloedzuiverend en urinedrijvend.  Vooral de maag, darmen, lever en nieren hebben baat bij de Pinksterbloem. Ze kan dan ook worden ingezet bij verminderde eetlust, verstoorde darmflora en reinigingskuren.
Het kruid kan het beste vers gebruikt worden. Verzamel in het vroege voorjaar de bladeren en bloemen. Ze is een excellente toevoeging in salades en soepen.

Andere toepassingen:
Pinksterbloemsap: Bij stoornissen aan spijsvertering en urinewegen. Pers 50 gram verse gesneden plant uit en drink het sap (eventueel verdund met evenveel water) verspreid over de dag op.
Pinksterbloemthee: Bloedzuiverend. Laat 20 gram gesneden bloeiende plant 5 minuten koken in een halve liter water en daarna 10 minuten trekken. Drink elke dag 2-4 kopjes.
Pinksterbloemwijn: Versterkend. Laat 50 gram gesneden bloeiende plant 2 weken trekken op 0,7 liter rode wijn. Drink, na filteren elke dag een likeurglaasje.

 In vroegere tijden werd dit kruid verkocht op de markt als toekruid of als onderdeel van een salade. De smaak is ongeveer gelijk aan die van de waterkers. Doordat de laatste steeds populairder werd is het gebruik van de pinksterbloem in de vergetelheid geraakt. De plant wordt ook wel  koekoeksbloem genoemd, daar zij tegelijkertijd verschijnt met de eerste Koekoek.
Magisch gezien is de Pinksterbloem in te zetten bij liefde en vruchtbaarheids rituelen.
Ze verdient dan ook een plaatsje in de krans die je maakt voor Beltane.  Ze bezit de vrouwelijke polariteit en correspondeert met de Maan, Venus en het element water.

Bron : http://www.ezinenieuwemaan.nl
Met Dank aan Willie Nieuwemaan 

 

Sferen !!!




 

Na onze aardse dood krijgen de meeste zielen, uitgezonderd de (dolende) zielen die nog aardgebonden willen blijven, dezelfde behandeling, namelijk een rustkuur in een liefdevolle verpleegomgeving, om te wennen aan de nieuwe situatie.
Pas na onze rustkuur gaan we verder en krijgen we onze levensfilm te zien.

We oordelen onszelf en gaan naar een van de vijf sferen:
of de Hel (eigenlijk onderdeel van de Duisternis)
of de Duisternis, of Schemerland, of Zomerland, of de Lichtsferen.

(de 7 Hemelse sferen)

De Hel bevindt zich in Saturnus. Zielen die hier geplaatst worden zijn zo achterop geraakt, dat een te vroege terugkeer naar de aarde grote narigheid zou veroorzaken. Ook deze zielen zijn niet verdoemd en kunnen na eeuwen opnieuw reincarneren.
Zelfs de wensgedachte - "God verdoem mij" - zal nooit ingelost worden.

In de Duisternis hebben we uitsluitend te maken met zielen van het type "ikke, ikke en de rest kan stikken" en zij hebben dit op aarde tot hun hoogste ideaal verheven. Hun verblijf in deze sfeer duurt niet langer dan hun eigen hardnekkigheid. Ook deze zielen worden regelmatig door lichtwezens bezocht om hun hardnekkigheid te masseren.






In Schemerland zitten lichtere gevallen. Ze hebben wel schade aangericht aan anderen, maar waren vaak onwetend en weinig vergevingsgezind. Zij gebruikten hun vrije wil nauwelijks en leefden volgens de heersende, weinig liefdevolle, regels van de groep, kerkgenootschap, of samenleving waartoe ze behoorden. Veel gedrag vanuit rigide regels en weinig gedrag vanuit hun hart. Zij hebben zich aan hun omgeving aangepast en zijn vergeten zichzelf te zijn. Pas als zij zich dat bewust worden, kunnen ze verder.

In Zomerland komen de zielen die al een end op de goede weg zijn. In Zomerland is het licht en plezierig toeven en kunnen zij tegelijkertijd werken aan hun persoonlijke groei. Zij oefenen met gedachtenkracht om vormen te creëren en zo hun omgeving te verfraaien. Huizen en landschappen in allerlei varianten zijn hier te vinden.





In deze hierboven benoemde sferen staat eigenlijk het bewustworden en persoonlijke groei centraal, door het afleren van allerlei zaken.

Hierna komen we voor de Lichtsferen in aanmerking. In aardse termen gesproken zijn dit de sferen van het aanleren.
Geluiden en licht spelen hier 'n grote rol. Gebouwen en landschappen spelen nauwelijks 'n rol in de lichtsferen
We kunnen van leerling naar Meesterschap opklimmen.
We gaan werken en studies verrichten met als oplopend doel, kennis, inzicht en wijsheid. In de zevende Hemel verblijven de lichtwezens, die zichzelf Meester mogen noemen. Meesters hebben zich diepgaande kennis, inzicht en wijsheid eigen gemaakt op verschillende vakgebieden. Elke Meester heeft verantwoordelijkheden toegewezen gekregen, passend bij zijn of haar vakgebieden.
Om enkele bekende Meesters te noemen:
Jezus, Maria, Boeddha, Quan Yin, El Morya, Mohammed.





Op dit pad naar het Licht leggen we, steeds weer, het nog zwaarst aanwezige fijnstoffelijk lichaam af. Geest wordt steeds intenser en Persoonlijkheid speelt 'n steeds kleinere rol.
En als we de Hoogste Lichtsferen goed doorlopen hebben, dan pas krijgen we de kans om de Goddelijke Sferen binnen te treden. Hierbij leggen we ons laatste en lichtste fijnstoffelijk lichaam af en worden we onstoffelijk en een met God.
In deze laatste fase worden we definitief verenigd met onze tweelingziel. Sommige Meesters zien af van deze stap en blijven in de Lichtsferen om de mensheid bij te staan in hun groei naar het Licht.

Bron : http://www.ezinenieuwemaan.nl
Met Dank aan Willie Nieuwemaan

VAN VOELEN NAAR ZELFVERWERKELIJKING !!!

     
 
Veel mensen hebben het gevoel van een gemis aan werkelijkheidswaarde in het leven. Zij voelen soms dat zij niet helemaal in het leven staan, dat er een soort onzichtbare muur tussen henzelf en de werkelijkheid is. Zij voelen dat er meer is, dan alleen het huidige leven in een materiële wereld. Zij missen een zingeving bij het leven. Een leven dat je vaak confronteert met de meest dramatische gebeurtenissen en onrechtvaardigheden.





Er is ons altijd voorgehouden dat het menselijk vernuft steeds toeneemt, en dat wij alles moeten doen om mee te ontwikkelen. In plaats dat het echter de mens beter gaat, gaat het steeds slechter in de wereld. Het lijden lijkt maar niet op te houden. Er moet toch wat anders zijn? Soms hebben mensen het gevoel dat ze in een doos leven, waar binnen het lijden plaats vindt, en zij hebben de stellige overtuiging dat buiten die doos iets heel anders is. Indrukwekkende dromen, de plotselinge doorbraak van het Grotere Leven tijdens een piekervaring en paranormale ervaringen kunnen de heersende overtuigingen omkegelen.



 

Het kan soms ook een stil gevoel, een vermoeden van de aanwezigheid van iets anders zijn, dat mensen bewust maakt van het feit, dat er wellicht nog iets anders is en dat hen aanzet tot een zoektocht naar dat andere. De één duikt in Heilige Boeken, de tweede zoekt een kerk, de derde beoefent meditatie, de vierde vertrekt naar Heilige Plaatsen en weer anderen zoeken een Guru of Meester.

In principe is al dit zoeken zinloos , want al het zoeken brengt je verder van de bron, waarin de Waarheid zich werkelijk verschuilt. De Waarheid ligt nl. niet in woorden (en dus kennis) besloten, en is ook niet te vinden bij andere mensen. De Waarheid is maar op één plaats te vinden: in jouw eigen geest. Je bent zelf een aspect, een uiting van de Waarheid, je bent de waarheid zelf, alleen realiseert jouw dagelijkse bewustzijn zich dat niet. Het aannemen van deze woorden, het verstandelijk aanvaarden ervan, brengt jou echter nog niet in dat Totaal Andere. Werkelijk diep doorleefd inzicht is noodzakelijk wil -vanuit zichzelf- dat Andere zich ontplooien. Niet alleen geloof of jarenlange inspanning, maar ook of vooral Inzicht is nodig om de transformatie uiteindelijk moeiteloos tot stand te laten brengen

Bron : http://www.ezinenieuwemaan.nl
Met Dank aan Willie Nieuwemaan 
 

Herinneringen !!

Herinneringen zitten in je hele lichaam. En over alles wat je in je hele leven meegemaakt hebt vanaf de conceptie. Het is in feite je geheugen.

Wat je je echt herinnert, wat je dus terug kunt halen is je bewustzijn. Wat je je niet meent te herinneren zit in je onderbewustzijn. Maar aangezien alles in je lichaam opgeslagen zit, moet je theoretisch ook alles weer boven kunnen halen. Je onderbewustzijn zit in je lichaam.

Mensen halen graag herinneringen op, met oude schoolvrienden of familieleden. Er komen foto's bij. Foto's zijn vastgelegde herinneringen. Dat voel je goed als je ernaar kijkt. Vandaar dat vakantiefoto's, huwelijksreportages, feestfoto's van anderen mensen niet interesseren: dat zijn de herinneringen van anderen en die zeggen jou niets, omdat ze niet in je lijf gebakken zitten. Dus voel je het niet..

Ik zag in een programma waarin men het kennelijk had gehad over hoe je mooi, leuk, kunstig je eigen herinneringsboeken kon maken, met knip en plakwerk, met foto's en andere afbeeldingen. Het ging waarschijnlijk over prettige herinneringen.

Men maakt gewoonlijk geen plaatjesboek over nare gebeurtenissen. Nare herinneringen houdt men liever niet vast, die haalt men liever niet op. Men is door de ontwikkeling van de psychologie echter gaan inzien dat nare herinneringen juist wel opgehaald moeten worden, dat "oude koeien" wel uit de sloot gehaald moeten worden. Dat ze alsnog verwerkt moeten worden. Meer en meer ziet men in dat, als je die niet verwerkt, je blijft kiezen en beslissen vanuit die nare herinneringen. Daardoor stapelen die verkeerde beslissingen zich in toenemende mate op in je lichaam enz.

Herinneringen ophalen', 'herinneringen koesteren' is dat wel zo goed? Dat koesteren is sowieso slecht voor je: het houdt je gevangen aan dingen die allang voorbij zijn en misschien krijg je de fouten ervan en de gevolgen niet door te zien. Je zet ze nog vaster in je lijf dan je ze eerst had. Het versterkt die gevoelens in plaats van ze te verminderen, zoals zou gebeuren als je ervan leerde.

Het herinneringen ophalen is dan alleen goed als je er wat uit leren kunt en of afleven. En al die foto's, waar zijn ze goed voor?

Maar ook fijne dingen kunnen je dwars zitten: herinneringen aan je jeugd, school, vriendschappen, verkeringstijd, verliefdheden enz. Want alles wat je verder overkomt en wat niet lijkt op deze prettige, 'ideale' toestanden, maakt je danig het leven zuur. Je kunt het immers niet laten om te blijven vergelijken.

Zowel de onprettige als de fijne dingen zijn geweest, dingen die niet meer te veranderen vallen of terug te pakken. Heb toch eens wat hartelijkheid voor jezelf, als een ander dat dan niet heeft, heb het dan zelf. Probeer jezelf en anderen eens met nieuwe ogen te bekijken: zonder verwachtingen. Probeer oud zeer zo ook eens te bezien. En hou vooral je eigen mogelijkheden in de gaten en accepteer je onmogelijkheden. Probeer dat in elk geval.

Maar hoe gek het ook mag klinken, er zijn weinig of geen therapeuten die mensen helpen hun prettige herinneringen te verwerken! Prettige herinneringen bepalen net zo goed elke dag je keuzes en beslissingen! Die horen ook verwerkt te worden!

Bron : http://www.ezinenieuwemaan.nl
Met Dank aan Willie Nieuwemaan

Het Helen van je Innerlijke Houding !!!

Attitudinal Healing wil zeggen ‘het helen van je innerlijke houding of instelling’. Het is gebaseerd op de overtuiging dat je altijd kunt kiezen voor innerlijke vrede in plaats van innerlijke strijd, voor liefde in plaats van angst. In het proces van heelwording gaat het om het loslaten van een op pijn en angst gebaseerde houding, zoals haat, wrok, schuldgevoel, het niet kunnen vergeven van jezelf en anderen. Als angst verdwijnt komt liefde vrij.

Attitudinal Healing is een methode die door de psychiater Jerry Jampolsky ontwikkeld is. Hij heeft hierover diverse boeken geschreven, zoals: Liefde is angst laten varen; Bevrijd je van schuld en angsten, verander je denken, verander je leven …

De principes van Attitudinal Healing

De kern van ons wezen is liefde.

Gezondheid is innerlijke vrede. Genezen is angst laten varen. Geven en ontvangen zijn in wezen één.

We kunnen het verleden en de toekomst loslaten. Nu is de enige tijd die er is en elk moment is bestemd om te geven.

Wij kunnen leren van onszelf en anderen te houden door te vergeven in plaats van te veroordelen. We kunnen liefde zien in plaats van fouten.


 

We kunnen er bewust voor kiezen van binnen vredig te zijn, wat er ook maar buiten ons gebeurt. We zijn leerlingen en leraren voor elkaar.

We kunnen ons concentreren op het leven als geheel in plaats van op fragmenten.

Omdat liefde eeuwig is, hoeft de dood niet als iets beangstigends te worden gezien. Wij kunnen onszelf en anderen altijd zien als mensen die óf liefde verspreiden, óf een beroep doen op liefde.

 


De richtlijnen van Attitudinal Healing

Ons doel is aan onszelf te werken, elkaar wederzijds steun te geven en te oefenen in onbevooroordeeld luisteren en delen. We erkennen dat het proces dat ieder doormaakt belangrijk is en niet ons oordeel hierover.

Geaccepteerd worden in de fase waarin we zijn, maakt het makkelijker anderen te accepteren in plaats van te veroordelen. We delen wat voor ons en wat voor anderen werkt, in plaats van advies te geven. We laten anderen hun eigen antwoorden vinden.





Door onze eigen gevoelens te tonen, ontdekken we gemeenschappelijke ervaringen die ons met elkaar verbinden. We respecteren elkaar als unieke mensen. We erkennen dat ieder zichzelf beter kent dan wie dan ook.

Als we luisteren naar onze innerlijke stem, vinden we ons beste antwoord. We zijn hier om elkaars innerlijke leiding te steunen en elkaar te helpen concentreren op wat werkelijk voor ieder van ons telt. We zijn niet hier om te preken of elkaar te confronteren.

De rollen van leerling en leraar zijn onderling verwisselbaar. Ongeacht leeftijd of ervaring gaan ze van de een op de ander over. We oefenen in het samenzijn met anderen, om te leren alleen het licht in hen zien en niet hun schaduwzijde.

Alle informatie die in de groep wordt uitgewisseld is vertrouwelijk. We willen in gedachten houden dat we altijd een keuze hebben tussen vrede en innerlijke strijd, tussen liefde en angst.

Granaatappel !!!

De granaatappel behoort tot één van de oudste fruitsoorten die de mens kent
met een uitgebreide culturele geschiedenis, komt voor in vele mythen en legendes en is altijd inspiratiebron geweest voor kunstenaars zoals dichters en schilders.
Oorspronkelijk uit Aziatisch gebied werd de granaatappel rond 100 V.C. geïntroduceerd in China. Van daar uit verspreidde de vrucht over de wereld en wordt nu vooral geteeld in het middellandse zeegebied, California en Japan. De granaatappel gedijt in drogere streken en is altijd groen. De kleine boom wordt niet hoger dan 3 meter en heeft een lichtbruine, ietwat ruwe bast en dikke glanzende ovale bladeren. Als oude bladeren afvallen, komen nieuwe uit de knop. Tijdens de bloei produceert deze grote alleenstaande bloemen in een rode kleur. De vrucht heeft afmetingen als die van een grapefruit. De schil is taai met kleuren variërend van geel tot oranje en rood. Het vruchtvlees bestaat uit kleine cellen met een rode geleiachtige substantie rond een eetbaar zaadje. Ze hebben een heerlijke zoetzure smaak. De cellen zijn in groepen gescheiden door een vlies.





De granaatappel dankt haar naam aan het feit dat als rijpe vruchten op de grond vallen ze als een granaat uiteenspatten en honderden zaadjes zich verspreiden.
Het ''granatum'' komt van het Latijnse woord voor korrel, ''granum''.
De edelsteen granaat is waarschijnlijk naar de granaatappel genoemd, niet alleen vanwege de kleur, maar ook vanwege de vorm van de cellen, die wel wat op edelsteentjes lijken.
De Spaanse stad en provincie Grenada zijn naar de granaatappel vernoemd, in het wapen van de Spaanse staat komt de granaatappel voor.

De granaatappel heeft door de eeuwen heen symbool gestaan voor overvloed, vruchtbaarheid, dood en wedergeboorte. De rode kleur van het sap werd geassocieerd met bloed en daardoor ook met de menstruatie.

De meest bekende mythe is die van Demeter en Persephone:
Persephone (godin van de vruchtbaarheid) was de dochter van Demeter (godin van de landbouw) en Zeus. Op een nacht maakte zij een wandeling en plukte een Narcis. Pluto werd verliefd op haar en ontvoerde haar naar de onderwereld. Demeter was erg verdrietig, want zonder Persephone kon er niets groeien op aarde. Persephone op haar beurt weigerde voedsel tot haar vrijlating.
Zeus haalde Pluto over om zijn dochter vrij te laten want zonder voedsel zouden zij en de aarde sterven. Maar de tuinman van de onderwereld had gezien hoe Persephone 3 pitjes van een granaatappel had gegeten om haar ergste dorst te lessen. Als compromis moest zij van elk jaar 3 maanden naar Pluto terug keren. Demeter zou het weer op aarde daar op aanpassen.
De 3 maanden symboliseren de winter. En elke keer als Persephone weer terugkeert naar de aarde begint de lente.

De christenen kerstenden de mythe door de granaatappel te associëren met dood en wederopstanding. Op vele afbeeldingen van Maria met het kindje Jezus is ook een granaatappel afgebeeld.
Het verhaal gaat dat de appel die Eva at waardoor ze het paradijs moest verlaten een granaatappel was.
In bijna alle grote religies wordt de vrucht gebruikt als een symbool.
Voor de Joden staat de granaatappel voor vruchtbaarheid. Zoals de eerste regel in de Thora vermeld: “Be fruitfull and multiply”
De Arabische cultuur beschouwde de vrucht als sensueel. De vorm en de smaak waren een inspiratiebron voor de beschrijving van een vrouw in gedichten.
Ganesha, de Indiase god met het olifantenhoofd heeft vaak een granaatappel in een van zijn handen en symboliseert daar rijkdom.

  

De Chinezen uit de oudheid geloofden dat het sap van de vrucht een zielenconcentraat bevatte waardoor ze onsterfelijk zouden kunnen worden.
De Babyloniers dachten er onzichtbaar van te worden tijdens de strijd.
De profeet Mohammed predikte dat het zaad van de granaatappel je verloste van jaloersheid en haat. Berberse vrouwen gooiden een rijpe vrucht in een getrokken cirkel. Het aantal cellen dat buiten de cirkel viel stond voor het aantal kinderen dat ze zouden baren.
In de hekserij past de granaatappel bij Samhain.( halloween )

Van de medicinale werking van de granaatappel is hier weinig bekend. Toch heeft ze een paar interessante toepassingen.
Onderzoekers hebben ontdekt dat granaatappels driemaal zoveel antioxiderende activiteit hebben als andere bioflavonoïden, zoals die in rode wijn en groene thee. De belangrijkste actieve componenten van de granaatappel zijn de polyfenolen en ellaginezuur. Deze stoffen komen in zeer hoge concentraties voor en zijn uitermate effectief in het opruimen van vrije radicalen, vooral de vrije radicalen die door tabaksrook worden geactiveerd.

Het drinken van het sap stopt het hoesten en verlicht koorts.
Een granaatappel eten na een maaltijd voorkomt dat de maag van streek raakt.
Het regelmatig eten van de vrucht doet hartkloppingen verminderen.
Poeder gemaakt van de schil verlicht diarree. Een aftreksel van de bast verwijdert parasieten zoals wormen.
De vrucht werd ook wel toegepast bij problemen met de menstruatie en vruchtbaarheid. De Egyptenaren vonden naar wat men aanneemt het eerste anticonceptivum ter wereld uit. Het gaat om een kegeltje gemaakt van granaatappelzaden en was.  Waarschijnlijk voorkwam het de eisprong doordat granaatappels een natuurlijk oestrogeen bevatten.

Het fruit is hier bij ons het gehele jaar verkrijgbaar met een hoogseizoen van oktober tot januari. De granaatappel wordt altijd rijp geoogst en een glad exemplaar is weken goed te houden op een koele plaats. Naar mate ze ouder worden verdroogd de schil en wordt hard. De beste soort granaatappel is de ‘Imlisi’.

Wanneer de granaatappel vers is  moet je enige handigheid verwerven om de cellen uit de schil te krijgen. De makkelijkste manier is om de boven en onderkant af te snijden en de schil te kerven zoals je dat met een sinasappel doet. Buig de schil boven een ruime kom. Verwijder de cellen met de hand. Er wordt wel gezegd dat het nog eenvoudiger is om de cellen onderwater te verwijderen. De vliesjes blijven drijven en de cellen zakken naar de bodem.
Granaatappel is heerlijk in (fruit)salade en bij gevogelte. Ze is het hoofdbestanddeel van de grenadinelimonade.

Verse granaatappellimonade:
2 grote granaatappels
3 dl ijskoud water
1 theelepel rozewater
suiker naar smaak
sap van œ citroen

 Wip de pitten uit de granaatappe ls. Wrijf ze met de andere ingrediënten door een zeef.

Grenadine siroop:
Pel de granaatappels en vul aan met water tot ze er net onder staan. Kook 5 minuten. Zeef en gooi de pitten weg. Meet de hoeveelheid vloeistof en vul aan met de zelfde hoeveelheid suiker. Laar het geheel 15 minuten zachtjes sudderen.
Schenk in een schone fles. Gekoeld bewaard blijft het maanden goed.

Bron : http://www.ezinenieuwemaan.nl
Met Dank aan Willie Nieuwemaan

LEERLING EN LERAAR ZIJN !!!





We zijn in ons leven afwisselend leerling en leraar.
We leren van de mensen in ons leven en zij leren van ons. Van anderen leren we wat 'ongezond' gedrag is en maken de keuze om het anders te doen. En we leren wat 'gezond' gedrag is en putten daar inspiratie uit. Zelf handelen we ook afwisselend gezond en ongezond. Zo zijn zij een voorbeeld voor ons en wij voor hen.





Maar dat kan alleen maar als we bereid zijn verder te kijken dan het masker dat de ander draagt. En als we ons eigen masker leren herkennen.
Dan zijn wij afwisselend leerling en leraar.


Voorbeeld

Een vrouw die vroeger dacht dat zij en haar dochter niet op elkaar leken. De dochter is heel emotioneel en kan nogal direct reageren. De moeder herkende zichzelf daar niet in. Ze hadden vaak een verschil van mening. De dochter schreeuwde dan (om aandacht natuurlijk) en moeder kroop in haar schulp.





Toen de dochter ouder werd en zelf kinderen kreeg, begon dat te veranderen.
In haar leven gebeurden veel dingen die de moeder ook had meegemaakt. En moeder zag dat zij daar vaak op dezelfde manier mee omging.
de moeder begon te beseffen dat ze net zo emotioneel is als haar dochter. Maar de moeder had geleerd haar emoties te verbergen achter het masker van onaangedaanheid. Ze reageerde niet primair maar verwerkte alles in zichzelf.
Van haar dochter heeft ze geleerd beter naar haar emoties te luisteren en uit te spreken wat ze voelt.

In deze fase van hun leven, de dochter is nu 35 en de moeder 57, zijn ze vriendinnen. Moeder is er trots op dat haar dochter op haar lijkt en is trots op haar.
Ze hebben allebei moeten leren het verleden, waarin ze vanuit hun onzekerheid en angst elkaar verdriet hebben gedaan, los te laten.

 Bron : http://www.ezinenieuwemaan.nl
Met Dank aan Willie Nieuwemaan

Verslaafd aan anderen !!

We hebben onszelf zo emotioneel afhankelijk van elkaar gemaakt.

De vraag die we ons kunnen stellen is:  “Wie ben ik eigenlijk, even losgekoppeld van anderen.

Zet de radio eens op en luister eens naar de inhoud van veel liedjes.

De ether wemelt van boodschappen als : ik kan niet leven zonder jou..., ik heb je nodig, want anders..., ‘liefde doet pijn ..., enz...

Elke dag worden mensen door de media gehypnotiseerd met de boodschap dat ze anderen dwingend nodig hebben om zichzelf eerst dan veilig of gelukkig te kunnen voelen.

Ze denken dat ze zonder de anderen geen bestaansreden meer kennen ...

Hoe zit het met ons ?

Als onze partner, vriend of vriendin het plotseling in zijn of haar hoofd haalt om ons de bons te geven, zijn we dan de liefde echt kwijt ?

Komt liefde, aandacht of energie van buitenaf om ons enigszins gelukkig of vervuld te voelen ?

Misschien zijn we pas gelukkig en tevreden als alle mensen uit onze omgeving ons persoonlijk gevoel van onzekerheid wegnemen.

Maar wie zijn “wij” dan nog zónder de ander, zonder onze reputatie of status, zonder de  goedkeuring of erkenning van anderen ?

Hoeveel eigenwaarde rest er ons eigenlijk nog als we een duidelijke ‘nee’ krijgen van anderen, als er maatschappelijke zekerheden en voorzieningen in ons leven wegvallen  ?

Zouden we ons wezenlijk vervuld voelen als we alle schaapjes op het droge hebben, als we huisje, boompje en beestje bezitten en ons hele ‘hebben en houwen’ verzekerd hebben ?

Er lopen momenteel miljoenen mensen op de wereld rond die het in de ogen van anderen ‘gemaakt’ hebben, maar zich diep van binnen eenzaam en onvervuld voelen.

Zij dachten dat succes nastreven hen gelukkig zou maken, maar nu weten ze beter.....

Zij dachten dat ze een maatschappelijk ideaalbeeld moesten najagen om zich ‘geslaagd’ te voelen.

Zij dachten dat ze hun eigen persoonlijke leegte konden opvullen met surrogaat-zekerheden die van buitenaf komen.



Ze meenden dat het zo lang mogelijk bezitten van mensen en dingen hen de ‘hemel’ zou opleveren...

Velen twijfelen aan de waarde van alles wat ze ‘bereikt’ hebben.

Zij beseffen langzamerhand dat alle gekunstelde zekerheden van buitenaf nooit de diepere innerlijke onzekerheid hebben kunnen wegnemen.

Heel diep van binnen voelen ze dat ze de echte levenspassie aan zich voorbij hebben laten gaan.

Men zegt soms dat ze in de ‘midlife-crisis’ zitten…

En dan stelt men zich soms de vraag waarom de mens ‘moet’ lijden in deze wereld...

We dienen in te zien dat de oorzaak van ons lijden vooral gelegen is in onze ‘verslaving’ aan onze omgevings-energie !

Anders gesteld, de mens lijdt omdat hij in onmin leeft met zichzelf en bijgevolg zijn ‘leegte’ tracht op te vullen met de energie van de buitenwereld.

De mens lijdt het meest onder zijn eigen gehechtheid en vasthoudendheid...

Afhankelijkheids-relaties, gebaseerd op het mekaar ‘rechthouden’ en elkaar opvullen, zijn regelrechte doodsteken voor het echte geluks-gevoel.

Als we willen bouwen op de kracht van de ander, gaan we ook telkens de zwakheid van de ander ervaren als een gevaar voor onze veiligheid en geluk, en vice versa...




Valt er één uit zijn rol, dan voelt de ander onmiddellijk zijn eigen ontoereikendheid en gebrek aan zelfvertrouwen.

Hoe meer we met onszelf overhoop liggen en onze eigen talenten de pas afsnijden, des te meer we steunen op onze naasten en hun vrijheid ook aan banden leggen.

Als wij ons vrijer voelen door onze eigenwaarde op te krikken, kunnen we anderen ook vrijer laten en zo verdwijnt geleidelijk alle dwang binnen onze relaties.

Een stabiele relatie is gebouwd op het geven van wederzijdse vrijheid en ruimte om ieders eigen leven te kunnen invullen.

Als ik m’n eigenheid ontken, word ik andermans eigendom !

Dan leef ik een ‘tweedehands’ leven...

Is het nodig de ander recht te houden ?

Dienen we ons eigen leven op te offeren om het leven van iemand anders te laten slagen ?

Lijkt dat niet meer op martelaarschap dan op dienstbaarheid ?

Als we niet meer langer de ander geforceerd willen veranderen, maar kunnen accepteren zoals hij/zij zich op dat moment voelt, zijn we de beste hulpverlener die we maar kunnen zijn !

Begrijp je waarom ?

Omdat de ander dan zichzelf  kan zijn bij ons.

Hij hoeft zich niet meer aan te passen aan onze levensnormen zodat zijn energie gericht wordt op spontane, geleidelijke zelfheling én individuele creativiteits-beleving.

De ander krijgt dan ook de ademruimte en de tijd om in eigen tempo hetzij het veranderingsproces aan te vatten, hetzij de eigen creatieve talenten of vaardigheden te ontplooien.

Elke relatie waarin de één de ander wil bezitten, smoort alle spontaniteit en creativiteitsvreugde !

Een relatie dooft langzaam uit als we voor ons eigen goed gevoel gehecht blijven aan de energie van de ander.

Dan is die ander voor ons enkel goed genoeg als we onmiddellijk krijgen wat we willen en kunnen we het ‘anders zijn’ van hem of haar maar moeilijk aanvaarden.

Het maakt ons niet echt gelukkiger als we binnen een relatie ‘lasso’s’ over elkaar uitwerpen om de energie van de ander binnen te halen.

Slechts wat ze ons uit vrije wil geven, is  voedend en zegenend.

Om zelf gelukkiger te worden, dienen we onze dwingende emotionele verwachtingen aan de kant te schuiven.

Dat zal ons pas lukken als we de relatie met onszelf aan het herstellen zijn, als we onszelf durven omarmen voor het prachtige wezen dat we zijn.

Oprechte Vrijheid gaan we pas voelen als we de fundering in onszelf leggen, als we durven bouwen op een kracht die afkomstig is van een nooit opdrogende bron.

We geven onszelf alle dierbare kansen tot vreugdevolle ontplooiing.

We roepen onze eigen vrijheid af en investeren tijd en energie in ons ‘levende, creatieve Ik’.

Alles begint bij onze welgemeende intentie.

Het dient een weloverwogen besluit te zijn tot innerlijke verandering, tot zelfverwerkelijking.

Onze beslissing om innerlijk te groeien dient onze drang om te stagneren te overstemmen.

Als we echt bereid zijn om ons bewustzijn te verheffen boven de massa, raken we afgestemd op de koers van onze ziel.

Wie zich durft over te geven aan de bestemming van de ziel, wordt stap voor stap van binnenuit onderwezen en geleid.

Door onszelf in ere te herstellen, worden we een autonoom wezen dat emotioneel stabiel genoeg is om volwassen keuzes te maken.

Dan weten we intuïtief of de ander nog langer past in het draaiboek van ons leven...

Het vergt veel oefening om onze dwingende houding los te laten omdat we zo gewend zijn veel te eisen.

Velen hebben er nauwelijks bij stilgestaan, omdat ze dachten dat ze geen andere keuze hadden.

Ze zijn wellicht bang dat de mensen er niet op in zullen gaan als ze niet eisen.

Ze zetten hun ‘stekels’ op omdat ze vrezen dat men over ze heen zal lopen.

Ze zijn ervan overtuigd dat ze in hun recht staan, en ze blijven hun been stijf houden, - ook al maken ze zichzelf daardoor erg ongelukkig.

Als we eerlijk durven kijken naar onszelf, ontdekken we wellicht op veel gebieden van ons leven hoezeer onze omgeving moet buigen voor onze dwingende eisen en emotionele verwachtingen.

Hoe snel laten we onze vrede niet verstoren doordat anderen onze acceptatie-grenzen overschrijden?

Hoeveel maal vinden we het niet gerechtvaardigd om gefrustreerd en boos te worden als de dingen niet  precies gaan zoals wij het willen  ?

Hoeveel innerlijke kracht en gemoedsrust geven we niet uit handen door anderen te laten bepalen hoe wij ons behoren te voelen ... ?

Worden we gelukkiger door meer druk uit te oefenen op onze omgeving ?

Krijgen we daarmee echt wat we het allerliefste willen, of is de macht die we op anderen uitoefenen slechts een wanhopige poging  om de onmacht in onszelf te verhullen ?

Manipulatie vindt toch zijn wortels in  onmacht,wat eigenlijk neerkomt op een tekort aan vertrouwen in de Levensbron in zichzelf.

Als we werkelijk meer macht willen over ons leven, kunnen we best werken aan ons gevoel van onmacht, aan onze ontkenning van het diepere zelf, want daar zit eigenlijk  de ‘angel’ .

Daar komt alles op neer...

    



Bron : http://www.ezinenieuwemaan.nl
Met Dank aan Willie Nieuwemaan