Archief

Hallo iedereen,

We hebben helaas onderweg het aanvullen van de blog moeten loslaten.  De slechte wifi liet ons absoluut niet meer toe om nog dingen te posten.   Als we na een lange dag rijden aankwamen op onze slaapplek wilden er gelijk 45 personen tegelijk op de wifi om het thuisfront op de hoogte te brengen van hun verhaal.  De hele boel sloeg dan tilt.   Je ging op de wifi en dan viel de wifi weg, dan weer wifi , dan weer weg. ....

Er moest na het rijden nog ingecheckt worden ,  dan nog snel iets eten  en naar bed om de volgende dag weer monter en "fris "   klaar te zijn voor een volgend avontuur.   Lees : hele dag rijden  !!!!

In de komende dagen maak ik het verhaal wel af, met tekst en foto's. 

Groetjes

Linda en C° 

 

Maandag 21 oktober dag 17

9 u ontbijt

We hebben onze papieren gekregen om in Senegal vrij rond te rijden / reizen.

De vermoeidheid van gisteren zit nog in ons lijf. Schouders doen pijn van al dat schokken en ook van het stevig moeten vasthouden van het stuur.

 

Vandaag rijden we met Carlientje ( wij drieën ) rustig naar Dakar/ Lac Rose.

 

Voor we vertrokken aan het hotel nog eens tot op het strand ( lees stort) geweest.

Het strand lag vol afval, vooral plastiek van alle aard. Afgrijselijk !!

Ook de stad Saint Louis is een groot stort. De mensen leven tussen en op het afval. Niet te doen.

Dit had ik zelf nog nooit gezien!

Hoe begin je hier aan om dit op te ruimen. In Gambia krijgen de kinderen al van in de kleuterklas hier les over. In Gambia hebben we zulke toestanden nog nooit gezien.

 

Broem, broem en weg zijn wij......

Aan de kant van de weg zien we jonge gespierde mannen een boom uithollen ( hakken) om er een piroque ( boot) van te maken. We keren om en vragen of we een foto mogen maken. Mocht!!

Deze kerels lopen nu rond met een spierwit T Shirt met pub van Duvel.

 

Rond 13 uur gestopt. Stoeltjes uitgezet, vuurtje aangestoken en ravioli warm gemaakt.

Even relaxen aan de kant van de weg.

Op momenten dat er geen auto’s langskomen hoor je allerlei vogeltjes fluiten. In de voorbije rushdagen Is dat een beetje aan ons voorbij gegaan. Een mooie zonsondergang en geen tijd hebben om een foto te nemen,zonde toch?

15 uur we zetten onze route verder.

 

De drempels , als je een dorpje binnen rijdt, zijn imens hoog en breed. Daar wil je niet snel over rijden want dan maak je brokken . Ideetje voor de Klei en de Kouter?

Zelfs aan 30 km / u kan je ze niet over.

 

16 uur getankt en frisse cola gekocht

 

Een stadje doorgereden. Als ge hier kunt rijden, dan is Brussel in de spits een makkie!!

 

De politie salueert naar ons en steken dan hun duim op. Dan voelen we ons weer kei fier. We houden ons aan de snelheid.Af en toe een ietsie pietsie te snel. Tot nu toe nog geen boete gehad.

Op 10 km van het hotel stuurde de Gps ons in kleine straatjes ( piep kleine straatjes- weggetjes) met aarde en zand. Gps neemt de kortste weg hé!!

We waren een beetje het noorden, zuiden, westen en oosten kwijt.

De weg vragen leek ons de beste optie. De ene man stuurde ons links, de andere rechts : dilemma!

Net toen we de auto gedraaid hadden kwamen we nog 4 andere challenge auto’s met net hetzelfde probleem dan wij tegen. Wij besloten hen te volgen. Nog maar net vertrokken reden we ons vast in het mulle zand.

 

Roel van team” we zullen wel zien” hing direct de sleepkabel aan de auto’s en Stephan heeft even het stuur overgenomen.

Ook de vrachtwagen kwamen we nog tegen, ook verloren gereden.

Dirk (the smiling childs) heeft ons ook nog even gesleept tot Carlientje terug vaste “band “had.

Willy zegt : vrouwkes wij laten jullie niet achter zulle”.

Francis, Ludwig en Luc hadden blijkbaar wel de juiste weg genomen en waren voor ons in het hotel.

Eind goed, al goed. We hebben er goed kunnen om lachen en hebben onze helpers een pint betaald. Eigelijk 2 pinten : zijn hier halve liters!

De kamer volgens Booking.com:

Kamer met ensuite badkamer, bubbelbad, waterkoker en balkon.

Kamer 166:

Heel koude kamer ( airco volle bak) maar geen bakje om de airco te minderen of af te zetten.

Klamboe boven bed met met grote gaten?? Niet handig.

Bad ???? Kleine douche met alleen koud water.

Geen electriciteit ( licht ) in de badkamer. Er hing ook geen spiegel. Ja, zonder licht hebt ge die spiegel ook niet nodig haha.

Geen laken op bed, geen slopen rond de kussens.

De verbindingsbuis van het gat van de lavabo was er niet. Als ge uw tanden poetst stond ge met uw voeten in uw eigen tandpasta spuwsel.

Toilet spoelde niet door .

Kortom een top hotel!!!!!!! Misschien waren er betere kamers???

Ga een leuk verslagje schrijven op booking.

 

Het buffet was prima, mag ook gezegd worden.

Geen Wifi en dat is kak!

 

We zijn wakker geworden van de kou!

Deur operzetten was geen optie, veel muggen. We hadden ook nog een reuze spin op de kamer en een vogel.

En misschien waren er nog andere huisdieren die we gelukkig niet gezien hebben.

 

10 uur gestopt aan Lac Rose. De vroegere eindbestemming van Paris-Dakar. Direct een zwerm verkopers rond de auto. Hier moet elke toerist worden aangesproken om al hun prularia aan te verkopen .

Toubab ( blanke man) please, svp clothes, pen, i have 5 children, 5 pennen,..........

Deuren dicht, kordaat zijn en weg..

Met een beetje geluk komen er nog toeristen die dag. De hoogdagen van deParis-Dakar zijn voor die mensen voorbij. Het hotel Arc en Ciel was waarschijnlijk in die tijd een tophotel waar rijders en staf verbleven. Er hingen foto’s hierover aan de muur.

Nu moeten ze het doen met de challengers.

 

We verlieten het hotel een dag vroeger en konden gelukkig hier in de B&B een nacht.

 

Rijden maar......

Rond 16 uur aangekomen in Toubacouta. B&B bij Belgen.

Leuke kamer, mooi zwembad, super netjes en we hebben lekker gegeten.

Wat moet dat nog meer zijn.

Een wereld van verschil met ons vorige hotel. Soms moet het heft in eigen handen nemen. Ook al is de organisatie daar niet mee akkoord.

 

 

 

Zondag 20 oktober. Dag 16

Om6u30 loopt de wekker af.

Om 8 uur vertrekken we richting Senegal. Het 6 de land waar we doorrijden.

We rijden in konvooi naar de grens.

Zeer druk en hectisch.

 

Nog onze gekoelde drankjes in de koelbox van de auto steken ( op de kamer hadden we een klein frigootje).

Ontbijt en weg......

Hopelijk zijn de 2 auto’s van andere Sahara deelnemers hersteld.

In de garage zouden ze de nacht doorwerken. Deze teams zullen niet goed hebben geslapen ( denken we).

In de garage hebben ze beide auto’s volledig uit elkaar gehaald, motor eruit om aan andere delen te kunnen ....

Straks weten we meer. Zijn Ok!

 

We rijden langs grote vuilnis belten, waar ook mensen wonen. Een stank waar wij na 5 min mottig van worden.

 

Landschap : we rijden langs de oceaan maar zien ze niet. Zwin landschap, zand, piepkleine struikjes, nergens schaduw.

 

Mooie vlinders fladderen met ons mee.

Veel arrogante vliegen.

 

Insecten worden groter....

Een torretje wordt een tor van 4 cm. Brrrr.

 

Goed stuk nieuwe weg. Daarna

“Wasbord”weg.

 

Kinderen langs de weg.

 

Stadje doorgereden, zo druk. Bijna geen doorkomen aan.

 

Dikke putten in de weg

 

Landschap wordt anders, rood zand en duinen, kleine boompjes...

 

11 u 130 km gereden op iets minder dan 3 uur. We zijn al goed opgeschoten voor vandaag. Max 290 km te rijden. Wel straks nog grensovergang van Mauritanië naar Senegal. Ons einddoel voor vandaag is Sint Louis.

 

Foto’s nemen we met de Gsm’s . Ik durf mijn fototoestel niet boven te halen met al het stof en zand.

Kinderen langs de weg wuiven en roepen. Als er een auto zou stoppen valt er voor hen iets te rapen.

Maar ze zijn met zoveel..... pffff stoppen is echt geen optie.

Daarjuist een kleine stop gemaakt omdat de vrachtwagen vast zat in het verkeer. Eerst niemand te zien en plots staan ze er met zoveel.

 

Oei de “weg” is weg. We worden door elkaar geschud. We hadden onze sport BH moeten aantrekken onder ons T shirt van de fitness (ha ha).

 

Het zoveelste check point !

Heet vandaag, het zweet loopt van ons lijf. Gelukkig een goede t shirt aangetrokken die ons vocht opneemt.

 

Kamelen omderweg.

We slalommen rond de putten.

Carlientje kreeg het daarjuist even warm, een vapeurke! Chauffage volle bak, blazers aan, ruiten open en wij smelten.

 

Verschrikkelijke slechte weg!!!!!

Met hun jeeps en 4 x 4 is dat super goed te doen en ook plezant waarschijnlijk. Voor ons is het afzien. We proberen zo goed mogelijk de putten te vermijden( haast onmogelijk) . We zien de voorgangers steeds verder wegrijden. Achter ons nog de vrachtwagen en een andere deelnemer. Op de vraag om voorraan wat minder snel te rijden wordt niet gereageerd door de eerste wagen . Hij zou ons niet horen?

Uiteindelijk wordt er toch gestopt tot iedereen bij is. Emoties!!!!! Pfffff.

een knuffel van Regina en Richard doen wonderen. Dank hiervoor.

Samen uit, samen thuis !

Ludwig wil het stuur overnemen , maar dat willen we niet. We zijn aan deze missie begonnen en gaan hem ook samen ( Carine en in ) tot een spetterend einde brengen.

2 top wijven die het toch maar doen!!!

 

12u45 gelukkig hebben we het stuur niet afgegeven want de weg ligt er nu iets beter bij.

Nog 94 km , 2 uur rijden volgens Gps + grensovergang.

 

Ge krijgt pot verdomme nog geen tijd om ne foto te nemen, racen!

 

40 graden in de auto. We rijden met de ramen open om toch wat “ frisse” ha ha, lucht binnen te krijgen.

13u30 parc nationale, amai. Terug slechte weg. Nog slechter dan daarjuist . Kan dat nog? Ja dus. !!!

 

****

Na een tijdje rijden stellen we vast dat er op onze weg een vrachtwagen op zijn kant ligt. Wat nu..... niemand kan er door. Terugrijden pfffffff heeft niemand zin in. Wat is het alternatief?

3 km terugrijden en dan links een zandweg inslaan. We komen in een dorpje. Volgens de bewoners van het dorpje kan de vrachtwagen niet rijden op dat weggetje.

Ook wij, Carlientje, zullen het dan moeilijk hebben. We hebben geen keuze en moeten mee.

5 minuten verder staken we al vast in het zand. We werden eruit getrokken door Maarten.

Marco is in de koffer op hun bagage gaan liggen zodat Carine kon meerijden met hen. Ik was met Maarten mee. Eind al goed, al goed.

Dit is challenge natuurlijk, met de Vito veel spannender om er door te geraken dan met een stoere 4 x 4.

Alle personenwagens + vrachtwagen

( behalve de Swiftjes) hebben zich vastgereden in het mulle zand.

 

We moesten nog 1 grote hindernis nemen : water oversteken. Hoe diep is het? Een eerste auto (lokale mensen ) waagden het erop. Toch halve meter diep en nog een put waar ze zeker niet mochten inrijden.

Ludwig neemt EVEN het stuur over.

Links houden was de boodschap.

Amai ! Het water gutste over de auto( modderwater) . Even zie je niets meer. De auto van de Vosjes stond nog in de weg. Vast gereden !

 

19uur aangekomen aan de grens van Mauritanië. Eerst langs gaan bij de douane. Deze bladeren in ieders paspoort??? Hoe weten ze of iedereen is langs gekomen??

Dan met paspoort en papieren van de auto naar politiekantoor. Komt niet in orde omdat de douane geen stempel heeft gezet. Ahhhh, er moet overlegd worden over geld. 10€ per auto willen ze. Smeergeld , het zijn ambtenaren en ze mogen dat niet innen. Als je niet betaald komt de stempel in het paspoort niet in orde.

We zijn als groep direct akkoord om dit te betalen. De organisator wou eigenlijk niet toegeven aan deze toestanden. Maar wij willen naar het hotel met “zwembad en een frisse pint”.

 

21u20 we staan nog steeds aan de grens. Deze keer aan de grens met Senegal. We hebben juist weer onze paspoorten moeten afgeven.

We kregen al onze autoverzekering voor Senegal. Plots moeten alle Belgen naar het kantoortje komen.

Eens we daar aankomen,mogen we terug weg. Ze kunnen ermee rammelen maar niet te hard hé.

Dan moet er 8€ betaald worden voor de tol brug.

 

21u45 starten we terug onze motoren richting St Louis. Nog 37 km in de pikke donker.

22 uur staan nog te wachten met onze 4 knipperlichten. Brug nog niet open.

 

Uiteindelijk komt er schot in .

Moe van deze lange pittige, moeilijke dag, komen we aan in hotel Dior in Saint Louis.

Madame Dior houdt de touwtjes goed in handen.

Om middernacht schuiven we aan aan het buffet : zeer lekker.

Frisse pint smaakt.

 

Een heerlijk proper zeer groot bed , zalig!!!!

 

 

Vrijdag 18 en zaterdag 19 oktober

Rustdagen in Nouakchott/ Mauritanië

We wachten hier op de groep die uit de Sahara komt.

 

Zicht op Carlientje vanuit de kamer. Ze wordt 24 uur bewaakt door de security van het hotel. Ze staat pal voor de deur naast het mooie shuttle busje van het hotel. 2 alcoholvrije dagen, hier niets te kopen , ook niet in dit mooie hotel. In Senegal zullen we terug een frisse pint kunnen drinken.

Straks verhuizen we naar het Emira hotel waar de meeste deelnemers logeren.

Morgen om 8 uur vertrekken we in konvooi naar de grens met Senegal.

Weerom de auto uitvoeren en tijdelijk invoeren in Senegal. Terug betalen !!

We moeten al 2 keer 40€ klaarhouden en nog eens 10 €......

In Senegal hebben ze een strenge wetgeving wat invoer van auto’s betreft en ook wel terecht!

Geen invoer meer als de auto ouder is dan 8 jaar. Geen auto kerkhof meer in Senegal.

Dus al onze deelnemende wagens moeten uit Senegal geraken, anders moeten er hoge invoertaxen worden betaald.

 

Wij rijden door Senegal met een tijdelijke permit. Ook moet er terug een verzekering worden afgesloten voor enkele dagen.

Wij hebben geen idee in hoever zulke verzekeringen hun ding doen bij een ongeval????? We hopen met zijn allen dat niemand er beroep moet op doen.

Misschien rijdt de grote massa hier wel rond zonder verzekering??

In Marokko was het druk in het verkeer, met momenten in de steden zeer druk. Er was dicipline!

Hier is het ook zeer druk , maar complete chaos. Iedereen rijdt er maar op los. Ge moet uw plekje in het verkeer afdwingen en er durven voor gaan. Ze steken links voorbij om rechts af te slaan. Pinkers gebruiken ze niet. Ze stoppen plots. Ze stoppen in het midden van de weg om een babbelke te doen met iemand die ze kennen. Overal voetgangers die oversteken. Kar en ezel in het verkeer.

Honden die de straat oversteken.

Ja, het is wat.

Er wordt gelukkig niet zo hard gereden dan bij ons.

 

We kregen gisteren een bericht dat de Sahara groep vervroegd terug zou keren naar het hotel.

Normaal zouden ze een keer overnachten in de woestijn en een keer op het strand.

Wegens veel problemen (veel weten wij er nog niet over hier) moeten ze hun Sahara tocht stopzetten en inkorten. Er zouden 2 auto’s bij zijn met een defecte koppeling.

Ook zouden er bijna 2 auto’s door de Oceaan opgeslorpt zijn.

Cor had verwittigd om niet in het water te rijden en de auto’s ver genoeg van de waterlijn te parkeren. Ze ook met de snuit richting water te zetten ....... De stroming van de Atlantische oceaan is zeer sterk.

Eens een auto begint te drijven , ben je hem kwijt.

Maar gelukkig zou iedereen goed en wel in het hotel zijn aangekomen.

Onze land Roover heeft ( volgens dat ik hoor van Ludwig )geen schade.

Wel zou hij een andere auto gedurende heel veel kilometers (meer dan 200 km, omdat er niemand anders wou overnemen) hebben moeten slepen. In nood kent men zijn vrienden.

 

Vandaag ( zaterdag) zal het voor een aantal teams een drukke en een spannende dag worden. Sleutelen aan de auto’s zodat ze morgenvroeg tegen 8 uur klaar zijn om verder te rijden.

 

Ons Carlientje heeft goed kunnen rusten. Hopelijk wil ze nog met ons mee naar Gambia. We beginnen nu al te denken hoe het gaat zijn als we haar moeten achterlaten.

Raar gevoel, nu al. We voelen ons als een trio stoere madammen .

Zot hé.

Ook Fonske achterlaten zal ons iets doen. Mannen tillen daar allemaal niet aan. We gaan ervoor zorgen dat Fonske goed terecht komt in kleine kinderarmpjes.

Hij heeft al de hele reis veel beziens, iedereen wil hem hebben.

Maar hij moet samen met ons de eindstreep halen!!!!

15u15 We zaten meer dan 2 uur op het terras van het hotel ( straatkant) te zitten. We vervelen ons, pfffff. Dat het maar snel morgenvroeg is dat we kunnen rijden.

Even op straat gaan wandelen is niet echt een optie vanwege de hitte. Zeker 40 graden in de zon.

Even op bed gaan liggen.

Ludwig en Luc gaan inkopen doen. Er zou toch ergens frisse Heineken te koop zijn. Op zo’n wachtdag smaakt dat zelfs.

De wifi is terug niet prima.

 

We horen dat het morgen een hele mooie rit wordt, maar wel een moeilijke omdat de wegen heel slecht zijn . Het heeft ook nog recent geregend ( doet er geen goed aan).

Ze zullen door een nationaal park rijden. We zijn benieuwd. Ook de grensovergang kan ons nog parten spelen. Hopelijk laten ze ons niet te lang wachten.

Houten beeldje gekocht aan 9€, startprijs 100€.

We zijn nu 2 Icetea’s, een pakje chips en een suikerwafel verder.

We gaan straks samen iets eten.

Maar 1 stopcontact in de kamer. Al onze op te laden dingen liggen in de wachtrij, de Go Pro, 2 powerbanks, 2 Gsm’s , fototoestel.

 

Op tijd naar bed

Dinsdag 22 oktober. Dag 18

 

We checken vandaag een dag vroeger uit, langer blijven is geen optie. Bij het betalen vroegen ze wat de reden was van ons vroegere vertrek.

Pffffff geen woorden meer aan vuil maken.

 

Een drukke weg met heel veel camions. 1 rijvak en1 rijvak met tegenliggers. 250 km aan soms 30 km per uur, schiet niet op, Het is onze laatste dag met veel kilometers. Niet te geloven !!!

We rijden door hele drukke stadjes, pfff bijna niet te doen.

Ludwig is meegereden met ons en zit geplet - benepen tussen onze bagage ( rommel) .

Hij kan daar geen venster openzetten en ziet bijna geen steek naar buiten omwille onze prachtige stickers op de ruiten ( die hij daar zelf heeft op geplakt, ha ha ).

 

Koeien over de weg....

Ezels over de weg...

Geiten over de weg....

 

Rond 16 uur  aangekomen in de B&B

 We hebben een machientje was mogen insteken. Terug propere kleren voor de volgende dagen.

 VAKANTIE dagje morgen.