Berichten van 1 januari 2005 tot 31 december 2005

vermits ik een echte cavalier king charles spaniel freak ben, kun je van mij dus ook eigenlijk niets anders dan lof  vernemen over dit hondenras. ik ben sinds 1988 in de ban geraakt van de cavaliertjes door een foto te zien op het maandblad Woef, maar het heeft toch nog tot in 1998 geduurd voor ik mijn eerste cavje had. Ik had reeds 2 hondjes en had de mogelijkheid niet om een derde er bij te nemen; Maar ja, zoals het altijd gaat met hondjes, ze sterven sneller dan wij en het toeval wou dat ik op 30 december een bericht kreeg van een plaatsingsdienst dat er in het asiel in de bredastraat in antwerpen 2 cavaliertjes zaten. Ik heb toen direct een fax gestuurd dat ik die wou, en dat was ok, maar toen ik op 2 januari naar hen ging ( het asiel was met de jaarwisseling gesloten) was er nog maar eentje! en dat hebben wij dan zonder blikken of blozen geaccepteerd. Zo in onze Yanni(een blenheimpje) er gekomen.
Na lang sukkelen met het graatmagere reutje en met bezoeken aan talloze dierenartsen , met oa. een castratie als gevolg omdat hij toch maar bitter weinig wou eten, en niet bij kwam (hij kwam precies uit een concentratiekamp), heeft mijn huidige dierenarts ons aangeraden een teefje er bij te zetten. zo gezegd, zo gedaan en daar was onze Syrah , een pracht van een black en tan en die hebben wij nu reeds 4 1/2 jaar. En vorig jaar kreeg ik van mijn man een super geschenk : een derde cavaliertje, maar dat moest voor mij een rubytje (bruin) zijn, en een teefje. Wel,  wij hebben tot juli moeten wachten om dit derde exemplaar te kunnen bemachtigen. Dit is onze Axelle geworden en zij in dus inmiddels 17 weken oud.
Ik ben freak geworden omdagt het zulke knuffeldiertjes zijn, nooit slecht gezind zijn, raar of zelden blaffen en met alles goed om kunnen. Voor hen maakt het niks uit of ze binnen zitten, of gaan wandelen. Ze rennen natuurlijk heel graag door weiden en bossen, maar een korte wandeling vinden ze ook wel goed. Het enigste nadeel dat zij hebben is dat ze het hele jaar door erg ruiven, maar ja, met een stofzuiger ga je toch regelmatig rond, dus dat probleem was ook weeral opgelost. Het zijn kleine hondjes, wegen niet te veel - max 8,5 kg - en dus kan je ze gerust overal mee heen nemen.
ik zal proberen met enkele foto's een overzicht te geven van mijn 3 schatten en van onze vakanties en uitstapjes met onze cavalierclub, waar we om de 2 weken mee op stap gaan.
bedankt voor het lezen van mijn eerste uitleg