Wat leren,dan naar de repetitie

Het wordt een doorlooprepetitie. 

Vandaag worden persfoto’s gemaakt, morgen foto’s voor de boekjes.

           
Carry zit in de problemen met Leo en zo, het is hem ook aan te zien.

 

Deze middag na het eten komt Carry en Chrisje naar het kasteel om ons te vertellen
dat iedereen in de show blijft.

Er is volop feest.Wij hebben weer nieuwe kracht door dit goede nieuws.

Dat moet natuurlijk gevierd worden met champagne. We klinken op” Chateau Bravoure.”
Iedereen is blij en opgelucht.    
                                             

 Deze namiddag hebben we terug een doorloop.

 
De schets van de ‘cinema’ gaat eruit en ook het gedicht van Elvis,’(de dans blijft erin)

Het gedicht van’ eerst baby ‘valt ook weg.

 

Gelukkig………. niets van mij gaat eruit.

Nog eens voor de zoveelste keer deze tijd loop ik op wolkjes.

 

Deze avond gaat Carry Leo bezoeken, hij heeft ook een afspraak met de dokter.

Leo heeft nog steeds koorts maar hij krijgt nu zware antibiotica.

                 

Dina is ook bij Leo geweest, Lisbeth en Peter ook, aan bezoek heeft hij geen gebrek.

Gelukkig zijn die mensen daar allemaal zo goed voor ons.

 

Wij denken eraan dat we vandaag over een week terug thuis zijn.

         Of dat ons pleziert ? ? ? ?………………….

Naar de kapper om 8,30u.        
                                       .    

Nog wat leren dan naar de repetitie

 

De repetitie ging niet zo vlot, maar ik denk dat ik het er nogal goed vanaf gebracht heb want Carry kwam mij zeggen dat hij zeer tevreden was over mij.

 

Deze avond krijgt iedereen de kans naar Carry te gaan als men over iets aan het tobben was.

    

Het was eindelijk nog altijd dat afvallen dat ons parten speelde (van de meeste van ons toch) velen zeiden van niet maar er werd toch veel over dat afvallen gesproken.

Er zijn tot nu toe maar drie mensen zeker van hun plaats, Maurits, Antoine en ik,

de meeste geloven erin dat er niemand kan afvallen! Maar toch………..

 

Er zijn heel wat mensen die vragen aan Carry hadden.

Iedereen is bij zijn terugkomst van het bezoek aan Carry opgelucht en tevreden.

 
Morgen gaat Carry beslissen wat wel en wat niet in de show blijft.

Het éérste bedrijf mag zeker geen uur duren, en het tweede bedrijf mag maar 45min.duren.

Hij heeft te veel materiaal, zegt hij, dus is het weer afwachten.

 

Leo voelt zich ziek hij heeft koorts en de dokter moet komen, er komt nog een andere dokter bij en beide dokters besluiten dat Leo best naar het ziekenhuis gaat

Hij heeft intussen 40 graden koorts.     

 
Wij duimen allemaal voor hem natuurlijk en hopen dat hij vlug terugkomt.



   

Uitnodiging aan het thuisfront


Vilvoorde, 17 juni 2004

" Chateau Bravoure, nu al een begrip, 

                                        straks een legende! "


                                          Beste,




Hierbij bevestigen wij uw reservering voor "Chateau Bravoure", een spektakel in een regie van Carry Goosssens.

Gedurende een maand heeft Carry 12 actieve Supersenioren begeleid om een verrassende theatervoorstelling te maken vol humor.

Het uitzonderlijke verhaal van deze jonge ouderen zal VTM later dit jaar uitzenden.
Dina Tersago, die ook de programmareeks zal presenteren, heeft alvast haar zitje gereserveerd.
Meer nog, de premiere zal door het kruim van BV - land bijgewoond worden.


Chateau Bravoure gaat in premiere op 24 juni in de Bourla schouwburg.


Gelieve aanwezig te zijn om 20u.
Kom tijdig en hou rekening met eventuele vertragingen omwille van de werken op de Antwerpse ring.
Hierbij vindt u een wegbeschrijving naar de Bourla, Komedieplaats 18, 2000 Antwerpen (www.deleien.be)

Uw tickets kan je terplaatse afhalen aan de balie.Deze voorstelling wordt gefilmd, dus stadskledij is gewenst.

Wij wensen u een prettige avond.
Met vriendelijke groeten,



Het Chateau Bravoure team.

Leo is ziek, veel te ziek om mee te gaan naar !.....
Hij heeft koorts en blijft in bed, iedereen hoopt dat hij morgen genezen is.
        

Om 6,30u. vetrekken wij met enkele auto’s van de crew naar het station van Hasselt.

 

Om 7,15u. nemen we de trein naar Antwerpen.     

De crew vraagt Maria op de trein te stappen,….. zegt haar nadien dat het misschien niet die trein is, in een twee drie is Maria de trein weer uit.

Ik moet dan aan een meneer gaan vragen welke trein naar Antwerpen  vertrekt.

Het blijkt wel de trein te zijn waarin Maria reeds gezeten had.

Onze lachspieren waren weeral in de plooi en we waren pas aan het instappen.

 

In de trein hebben we gezongen dat het een lieve lust was.   

 

In Antwerpen aangekomen zijn we naar “Den boer van tienen “ geweest

en er onze koffie gedronken     

.                                                               

Om 9u. kwamen Carry en Chrisje daar aangewandeld wij gingen dus met hen op stap….

.
                     

Wij liepen met hen via enkele omwegen naar de Bourla waar we onze revue zouden spelen.

                  

Binnen langs de artiestengang naar de loges gaan kijken, deze waren zeer mooi overal lichten en spiegels, de grimekamer was ook in orde, toiletten en douches een rustruimte waar zetels en matrassen aanwezig waren,…… cafetaria, alles was er.

 

Toen gingen we naar de scène ……….

 

Enorm groot,de branddeur was dicht dus op scène was alles een beetje zoals in “De Spil.”

 

Toen de brandtrap centimeter per centimeter naar omhoog opgetrokken werd was iedereen  stomverbaasd.

 

ZO ONGELOOFELIJK MOOI   
                                                    

 

Het was alsof we in de wereld van Sissi verzeild waren.

Beschilderd plafond die met lichten bezaaid was. Drie loges boven elkaar, overal lampjes en uitgebeitelde koppen van musici.

Véél te mooi om te kunnen beschrijven.

.

Het overviel ons allemaal, wij waren er allemaal stil van geworden.

Het was of ik een druk op mijn borst voelde, de tranen stroomden ongewild over mijn wangen,

Dat wij daar stonden niet te geloven.

                        

 

Wij zouden de kans krijgen daar te spelen, wat vele grote artiesten graag zouden willen, kregen wij zomaar in de schoot geworpen.
 

Dit is wel een gevoel dat ons altijd zal bijblijven.het was werkelijk een openbaring.

Om 12 uur krijgen wij daar in de foyer van de Bourla ons middagmaal opgediend door obers in livrei. Ook daar is alles in Weense stijl.     

                                                            

 

Om 13,30u. keren wij met de bus terug naar het kasteel nog nagenietend en ook fantaserend over wat wij nog zullen mogen beleven.

                                                                                                

 

Om 15u. hebben Antoine en ik nog repetitie met Guy voor onze monoloog.

Ik ben toch blij dat ik die gewonnen heb, het is een verrijking met Guy te mogen werken.

                                             

 

 De avond wordt voor iedereen nog: een nagenietend wegdromen……………

 

Morgen is er terug les er wordt gevraagd alles te kunnen voordragen en te zingen zonder boek.dus……….

                          

                             Nog wat leren voor het slapen.

Maurice heeft gisteren bij het bezoek van zijn vrouw voor ieder van ons een beeldje gekregen dat ze zelf had gemaakt in de kleuren van VTM
Lief hé

Goede repetitie gehad met Carry en met David weer veel bijgeleerd

  
              

          

Maria en Yvonne werken aan de reeds beroemde scetch " fruit "
Fruit heeft een hele reputatie, telkens is er kibbeling bij het repeteren, wanneer Yvonneke iets wil dan denkt Maria er precis anders over, en ook omgekeerd. Wat nu weer moet lijkt voor de andere uit den boze.

Wij maker er grapjes over want we weten zeker dat alles weer op zijn pootjes terechtkomt.
 
                

Ik heb een goed gesprek met Monique, zij heeft ook haar deel mieserie gekend, ik bekijk haar nu wel heel anders, milder in ieder geval.

                                                           

Maurice vertelt mij dat hij zo blij is dat mijn monoloog gekozen is, dat doet mij zo’n deugd want het is echt gemeend.

 

Er wordt ons gezegd dat er morgen terug een verassing is wij moeten om 6,30u. vertrekken met de
bus naar???………               .
                                .

Voor het slapen gaan repeteren Marleen en ik nog eens voor de spiegel het:"Chique restaurent"

    Het is terug een mooie genietende onvergetelijke dag geweest.

In de morgenrepetitie mag ik twee stukken van Germaine doen.

 

Nog niemand van de groep had het gehoord, iedereen moest hartelijk lachen, ze vertelden mij: wij verstaan er niets van maar we moesten willen of niet, we moesten lachen.

                                     

Ik vond dit een groot compliment, en Carry vond het best ook heel leuk.

 

Zoeteke (Chris, Carry zijn vrouw) regieassistente van “Chateau Bravour”dat is een hele lieve toffe madam.

Die twee mensen verstaan elkaar zonder woorden, de liefde die ze voor elkaar voelen straalt over op ons allemaal.

David komt in de namiddag.                            

 Na de namiddagrepetitie werd ons gevraagd, allemaal om 18u. op het terras te zijn.

 

Wij aan het zagen op dat we dorst hadden, dat we moe waren, dat we wilden onze lessen leren enz………enz…….

 Maar geen enkel gezaag werd beantwoord tot om 19u. opeens Maurits en Marleen werden weggeroepen, iedereen had schrik en vroeg zich af wat is dat nu!!!….

 

Tien min. Later werd Antoine en ik geroepen, we moesten met de cameramensen mee tot voorbij de bocht van het kasteel, daar moesten we wachten.

 

Opeens om de andere bocht heen, daar kwam opeens mijn familie aangewandeld.

Ik wist niet wat ik zag, wist niet of ik moest lachen of wenen, ik wist niets meer behalve dat ik zo gelukkig was.

Dat gevoel van weerzien kan hier niet beschreven worden.

Ik ben naar ze toegelopen, God wat was ik blij hun allemaal te kunnen vast nemen.

Georges, Petra  Bart en Timmetje, Alexander en Marijke, ouders van Marijke, Réjane en Raf.

 

Dat een weerzien na 14 dagen zo kon zijn…………..

 

Intussen waren er van elke kandidaat familieleden aangekomen.

Dina was er ook terug.

 

Wij mochten ons bezoek het kasteel laten zien.

 

Ik moest van de crew  eens met de smart rijden. samen met Yvonneke natuurlijk.

Ik dacht dat is raar,dat kan toch iedereen.

Maar het kwam uit, ik startte de wagen en toen kwam er langs achter zo’n grote zwarte wolk, de mensen zagen elkaar niet meer staan.

Ik wasl bang dat ik iets verkeerd had gedaan, maar het was iemand die mij een poets wilde bakken natuurlijk.

Kristof van de crew had zwarte poeder in de uitlaat gedaan… en maar filmen natuurlijk.

 

Nadien werd iedereen gevraagd om in de weide plaats te nemen.

                                                                                   
Daar stond een frietkraam, was er barbecue, en drank wat je maar wilde, het was er allemaal,.dit was een tuinfeest om nooit meer te vergeten

 

Er stonden een honderdtal nieuwe stoelen en een heleboel tafels..

Kaarsen stonden op de tafels te branden en in de grond waren er lichten geplaatst.

Er was ook een podium.

Onze bazen hadden er werk van gemaakt.

 

De uitbater van het frietkot had gehoord dat wij West-Vlamingen waren en hij kwam direct naar ons toe, en wat bleek, hij was ook van Izegem.

Mens wat is de wereld toch klein.

 

Na een half uur werd aan de kandidaten gevraagd hun monoloog te brengen voor het publiek. ……….Dus daarom stond dat podium daar!

                                                                        

Ik was als derde aan de beurt, ik moet zeggen ik was zo gelukkig en ik had zo’n goed gevoel, weer voelde ik echt dat mama bij mij was.

Ik deed het goed, ik dacht toch zo.

 

Toen we alle elf aan de beurt waren geweest dacht ik dat de winnaar bij de mannen Francis, en bij de vrouwen Marleen zou zijn, ik had mijn blad niet meer nodig en ik gaf het aan Timmetje om te spelen.

 

Carry en Guy vertelden ons dat ze binnen een kwartier de winnaars zouden bekend maken.

Er was zeker geen strijd tussen ons, we gunden het elkaar.

 

Na een tiental min. kwamen Carry en Guy  terug, ze vertelden dat de beide winnaars van deze monologen zeker waren van hun plaats in de show.

Carry vertelde ons dat het ook een beetje een vergiftig geschenk was, want onze monoloog moesten we wel voordragen zonder papietje natuurlijk, dus weer nog wat bij om te leren, maar we deden het maar al te graag.
 

Ze begonnen  bij de vrouwen en tot mijn zeer grote verbazing werd ik de winnaar, ik dacht dat ik niet goed gehoord had en bleef verslagen op mijn stoel zitten, dan riepen ze mij nogmaals op het podium te komen.

Ik was helemaal holderdebolder.

Antoine was de winnaar bij de mannen, wij wensten elkaar proficiat en ook de anderen kwamen om ons geluk te wensen.

   vette_  ntoine    

                                  
                     

Onze monologen mochten dus voorgedragen worden in de revue.

Mijn familie straalde dat zag ik wel en ze waren ook heel trots.

Maar ik dacht wat is mijn mama fier op mij, ook aan mijn vader heb ik toen gedacht ik voelde hem ook zo dicht bij mij staan, hij zou ook zo heerlijk trots en fier op mij zijn geweest.

 

 

Eten, drinken en dansen daarmee werd de avond gevuld.

Toen het 22 u.was zijn we binnen verder gaan feesten want buiten werd het te kil.

          

Timmetje was zo braaf, iedereen vertelde me dat het toch wel een braaf kindje was, ik heb hen toen geantwoord :……

                                 .Kijk eens naar zijn mamy !....
Om 24,30u. kwam Peter zeggen dat iedereen best afscheid zou nemen want dat het voor ons morgen weer vroeg dag was.

 
Om1, 30u. ging iedereen naar bed, maar  ik heb zeer weinig geslapen en dit van geluk.

                                                    

  
Dit was echt genietend wakker dromen…… 
                  
                                               
                         Zalig!                                                             

 

Vandaag repetitie met David en met onze gastdocent.

Wij weten nog steeds niet wie het zal zijn.

 
Een kwartier later is hij er.

Tot onze allergrootste verassing en vreugde blijkt het niemand minder dan

                                           
                 Guy Van Sande         te zijn.

 

Dat is zo’n vriendelijke mooie man met zwarte ogen die fonkelen,
hij steelt meteen het hart van iedere vrouw.

Hij heeft onze teksten verbeterd en nu moeten wij ze individueel  aan hem voordragen,

dit in het kasteel, terwijl David met de anderen verder werkt.

In de namiddag,……. het is warm, daarom gaat de voordracht bij Guy verder op de binnenkoer van de kasteelhoeve.

Wij leren zoveel aan hem……. maar het voornaamste dat wij leren is

 

                                               “MINDER IS MEER”

Dit is een gouden regel die we moeten onthouden.

Bij een voordracht hoeft niet alles uitgelegd worden met handen en met drukkende woorden  leert hij ons.Hij leert ons ook,dat men, met een minimum aan bewegingen meer kan bereiken dan met veel gebarentekens

Hij zegt dat ieder mens zijn eigen visie moet kunnen hebben over een verhaal, iedereen moet zijn eigen voorstelling maken van iets.

 

 Dit was mijn verhaal monoloog  :                

                                De Koekjesdief”

 

Ik was in de luchthaven toen ik hoorde dat mijn vliegtuig een uur later zou vertrekken dan verwacht.

Ik ging naar een kiosk, kocht een boek en ook een zak koekjes.

Ik zat op een bank in mijn boek te lezen toen ik zag hoe de man naast mij

een stuk of wat koekjes uit de zak pakte die tussen ons in stond.

Ik deed of ik het niet zag,ik wilde geen ruzie.

Ik las, at koekjes, en keek op de klok,

terwijl die brutale koekjesdief mijn voorraad koekjes aan het opeten was.

Ik dacht :indien ik niet zo aardig was verkocht ik hem een blauw oog!

Telkens ik een koekje pakte,dan nam hij er ook een uit de zak.

Toen er nog maar één koekje meer over was dacht ik, en nu….wat zal hij nu doen?

Vriendelijk en rustig nam hij het laatste koekje dat hij in tweeën brak,

En terwijl hij de ene helft opat gaf hij het andere aan mij.

Ik graaide het uit zijn hand en dacht,

Mijn hemel,die kerel durft,die is brutaal.

En hij zegt nog niet eens: dank je wel.

Ik was kwaad, echt kwaad.

Ik zuchtte opgelucht toen mijn vlucht werd afgeroepen.

Ik nam mijn bezittingen bij elkaar, en zonder die gemene koekjesdief nog één blijk waardig te gunnen haastte ik me naar mijn gate.

Nog kwaad stapte ik op het vliegtuig.

Ik dacht gelukkig ben ik van die ondankbare hond vanaf.

Het vliegtuig steeg….de gordels mochten los, en langzaam werd ik weer kalm.

Ik nam mijn tas,haalde mijn boek eruit en…….

Daar……….voor mijn neus……

Daar lag mijn eigen zak koekjes !!!!!!!!!!

Te laat voor een excuus,besefte ik bedroefd

IK was die brutale dief,…………de ondankbare hond  geweest!

 

 

Guy heeft er een kleinigheid van woorden aan veranderd en hij leert mij hoe de zinnen moeten worden voorgedragen.

Hij vindt het een goed verhaal maar ik mag niet zoveel bewegingen erbij maken.

Sommige dingen neutraal vertellen, sommige zinnen spannend maken enz..enz...

 

Ik probeer dit te doen, hij geeft ons de opdracht ons verhaal naar zijn visie uit te werken en dan zal hij beoordelen wie er het best van de dames en wie het best van de heren is.

 

Deze 2 mensen zijn dan ook zeker van een plaats in de revue.

 

Er wordt ons ook gezegd dat het verhaal maar 3 tot 5 min. mag duren.

 

S’avonds worden we door Guy getrakteerd om naar de bowling te gaan.  

 Maria,Yvonne, Antoine, Marleen en ik  delen een baan.

De anderen spelen in de banen links en rechts van ons.

We hebben er zo’n plezier, wij zijn, zonder dat één iemand het zag (uitgenomen de cameramensen natuurlijk) voorzichtig de zijkanten van onze baan gaan vergrendelen  zodat iedere bal die we gooiden raak was, wij scoorden natuurlijk heel veel punten.

Maurits die in de baan links van ons aan het spelen was zei ons: amaai jullie zijn goed …..

Zo hadden wij de meeste pret, we hebben gelachen, gegierd! …

Zo waren wij natuurlijk nog aan het spelen als de anderen reeds gedaan hadden, toen kwamen ze bij ons staan en een hele tijd later zei Maurits: maar jullie hebben een andere baan die bal gaat van links naar rechts en weer van links naar rechts,van ons was dat niet zo…………..

                     

Toen natuurlijk kwam de lach van iedereen.

 

Nadien hadden we een traktaat in de bar waar Monique haar kuren kreeg.

Antoine liep weg van haar en Monique erachter,er werd weer wat afgelachen.

Dan was Guy het slachtoffer.

Wij spraken van die 4 komkommers en die bananen die nog in het kasteel lagen te
wachten op haar, maar ze begreep er niets van.

 

Het werd een avond waar we dolle pret hadden.

Toen we thuiskwamen hebben we nog veel napret gehad en werd het nog eens naverteld.

 
Dan naar bed, weeral na 1u. 


Dank je wel Guy, dit was een bijzondere ervaring.