.




implosie


mijn uitlaat is verstopt

een vat vol tranen angst

zelfs de woorden ontbreken

er is geen weg naar buiten

de verwarring (b)lijkt niet zichtbaar

een verdwaalde eenzame schreeuw

in de nacht die niemand hoort

ultieme verlatenheid

toch woorden

maar niet bij machte de lading

te dekken



    Auteur  :  Manja Croiset

HET CALADRIUM.

U hebt gekozen voor het caldarium. Dit van herkomst Romeinse bad is in een nieuw jasje in Nederland en België hergeïntroduceerd. Niet alle caldaria zijn gelijk. Iedere ondernemer geeft hier een wat eigen invulling aan. Een caldarium is in ieder geval van steen of marmer met verwarmde banken en muren. De luchttemperatuur ligt meestal tussen de 45 en 55oC met en relatieve luchtvochtigheid tussen de 65 en 40%. Het hangt wat tussen een saunacabine en een stoombad in. Meestal wordt de lucht voorzien van een geur met essentiële oliën en sommige bedrijven bieden hier scrubzout aan om de huid te scrubben. Scrub alleen de natte huid (er moet bij een scrubmogelijkheid altijd een douche aanwezig zijn) en spoel het zout na het scrubben grondig af. Pas op met het scrubben van het gezicht. Vaak is het een wat grof zout, bedoelt voor het lichaam. Bij een caldariumtemperatuur zal uw zweetproces na een tijdje vertoeven in gang gezet worden maar er is niet echt sprake van een intensieve opwarming van het lichaam zoals dat bij een saunacabine of stoombad het geval is. U mag net zolang in het caldarium blijven zitten als u dit prettig vind. Hang voortijd uw badjas buiten het caldarium op en ga volledig op een droog badlaken zitten of liggen.

.

Oud Badritueel (Caldarium/Tepidarium/Frigidarium)

Ook deze vorm van baden zie je steeds meer.Het zijn vaak warme/vochtige ruimtes met stenen verwarmde banken, vloeren en wanden met daarin een warmwaterbad. Zeer ontspannen kan dit werken zeker als het met etherische oliën is gecombineerd.

Hoe warmte ervaren wordt, heeft alles te maken met een combinatie tussen temperatuur en luchtvochtigheid. De sauna is een hete maar droge ruimte. De Romeinen hadden vroeger badvormen met een hogere luchtvochtigheid en wat lagere temperaturen: het Tepidarium, het Caldarium en Odarium,


..het Caldarium

Romeinse technieken die nu weer gebruikt worden maar wel in een modern jasje zijn gestoken!
ZIE EERSTE FOTO

Het warmwaterbad of caldarium was de plaats voor de eigenlijke wasbeurt met soda. De warmte van de zaal en het water werd geleverd door de hypokausis of verwarmingsinstallatie (met hout of houtskool). De daardoor verwarmde lucht ging via leidingen in de ruimte onder de vloer en tussen de muurstenen van het caldarium. Ter verfrissing stond in elk caldarium een stenen bekken (labrum) opgesteld met een fonteintje met koud water. Na het caldarium kwam men eerst in de ruimte waar men geleidelijk kon wennen aan het verschil in temperatuur tussen het warme en het koude bad; die lauwe ruimte heette tepidarium. Tenslotte arriveerde men in het koudwaterbad of frigidarium, vaak aangevuld met een zeer groot openluchtzwembad (natatio).

. het frigidarium

HET SANARIUM

Het sanarium lijkt wat op de Russische Banja. De ruimte zier er uit als een Finse saunacabine maar de temperatuur ligt lager en de vochtigheid hoger. De meeste sanaria hebben een plafondtemperatuur van ca. 60oC en een relatieve luchtvochtigheid boven de 40%. Net als in een caldarium wordt na verloop van tijd het zweetmechanisme in gang gezet maar zal er geen sprake zijn van een intensieve opwarming van het lichaam. Het is meer een cabine waar het heerlijk ontspannen vertoeven is. U mag dan ook net zolang blijven zitten of liggen op uw eigen badlaken zolang u het als prettig ervaart.

.

    als ergens een kind
         op ergens een strand
         wat wondere woorden schrijft in het zand
         dan komen de golven
         dan komt er de wind
         die nemen de woorden mee voor het kind
         dat speelt
         en dat schrijft
         en dat gelooft dat zijn dromen
         op andere stranden aan zullen komen… .           


 Jos van der Vreken

Eerst even de voorgeschiedenis van het potlood.

Grotschilderingen : 25.000 jaar voor Christus

Onze verre voorouders begonnen al heel vroeg met het maken van grotschilderingen.

Ga maar eens kijken in de grotten van Lascaux in Frankrijk.

LASCAUX is een plaats in de vallei van de Vézère op het grondgebied

van de gemeente Montignac in het Franse departement Dordogne in Aquitanië, waar in

1940 in een grot een groot aantal rotswandschilderingen werd ontdekt.


  Lascaux

.

Deskundige dateren de oudste uit deze Grot van Lascaux op 15.000, de jonste op 10.000 v.Chr.

Het is de rijkst beschilderde prehistorische grot die tot nu toe is ontdekt.

.

　

ALTAMIRA is een grot in Spanje, die bekend staat om zijn rotstekeningen.

De grot ligt in Cantabrië, nabij het dorp Santillana del Mar, 30 km ten westen van Santander. De grot is 270 meter lang, de hoogte varieert van twee tot zes meter.

De rotstekeningen staan op de werelderfgoedlijst van UNESCO.

In 2010 is deze grot terug open gesteld voor het publiek.

  Kleitablet

 .

Kleitabletten: 4000 jaar geleden voor Christus

In het Midden-Oosten schreven en tekenden ze hun verhalen op vochtige kleitabletten. Ze deden dat met rietsplinters. Zo ontstond het spijkerschrift, een soort ‘plaatjesschrift’.

..Spijkerschrift
 

De geschiedenis van het potlood

Anders dan de naam doet vermoeden, bevatten potloden al eeuwenlang geen lood meer. De naam is te danken aan de oude Romeinen, Grieken en Egyptenaren, die met loodstiften op papyrus schreven.

Ook waren er styli die gemaakt werden van een staafje lood en tot op de dag van vinden we in het woord "potlood" de oorsprong hiervan terug. Alhoewel er nooit lood in onze potloden is gebruikt.

Voordat grafiet als teken- en schrijfmateriaal algemeen gebruikt werd, schreef men met een zacht stuk lood (gewoonlijk een legering van twee delen lood en een deel tin) of met het hardere zilver. De fijne metaaldeeltjes die tijdens het schrijven afsleten en zo bijvoorbeeld op het papier terechtkwamen, verkleurden onder inwerking van luchtzuur tot zwart.

De geschiedenis van het potlood zoals wij het kennen begint met een storm die in 1564 over het Engelse Cumberland raast en een boom ontworteld.
Onder de wortels blijkt grafiet(black lead) schuil te gaan. Het materiaal is uitstekend toe te passen als schrijfmiddel.

                                                                                   
                                                                                      . Grafiet
.Zilverstift van 1564

De oudst bekende beschrijving van het potlood is afkomstig van Gesner (1565).

Het potlood is in 1565 uitgevonden door de Duits-Zwitserse natuurwetenschapper Conrad Gesner. Hij was de eerste die bedacht dat de zachte, gladde vorm van grafiet te gebruiken was om mee te schrijven. In 1565 kwam hij op het idee het in een houten houder te plaatsen en er schrijfgerei van te maken.


..

. .

In 1761 brengt de Duitser Kaspar Faber een belangrijke verbetering aan. Een mengsel van grafiet, zwavel en hars geeft een strakkere lijn dan zuivere grafiet.

Een echte vernieuwing brengt de Franse kunstenaar en uitvinder Nicolas Conté enkele tientallen jaren later aan. Dat doet hij onder druk van de overheid, die van Conté eist dat hij binnen een week een potlood ontwikkelt waarvan de grondstoffen binnen de landsgrenzen zijn te vinden. Engeland is in die tijd het enige land dat hoogwaardige grafiet levert, waardoor de prijzen sterk stijgen.

Het is 1794, de tijd van de Franse Revolutie, en Conté kan wel raden wat de gevolgen zijn als hij niet aan de wensen van de regering tegemoet kan komen. Veel van zijn landgenoten zijn al onder de guillotine terechtgekomen. Hij gaat aan de slag en een week later levert hij zijn procedure af bij het comité. Hij heeft fijngemalen klei vermengd met kwalitatief minderwaardige grafiet en vervolgens het mengsel gebakken in een kalkoven. In 1795 verkrijgt hij patent op de procedure.

Ook was Conté de maker van krijt dat bekend staat als als Conté-krijt.
In de eerste potlodenfabrieken ging het er een stuk primitiever aan toe dan nu in de huidige moderne fabrieken, maar toch… zonder al die potloodpioniers hadden we nooit zoveel verschillende kleurtjes kun



      Het timmermanspotlood

.

Anton Wilhelm Faber (1784-1810) en Georg Leonard Faber (1810-1839) vergrootten de productie in Stein bij Neurenberg. Het bedrijf heet nu "A.W. Faber". Lothar Faber (vierde generatie) nam dit bedrijf in 1839 over.

Mede dankzij zijn inspanningen bloeide de regio Neurenberg op als centrum voor de Duitse potloodindustrie. Tot dan hadden de Duitse potloodfabrikanten niet zo'n goede reputatie. Dit was mede te wijten aan een tekort aan ruwe materialen. Rond 1800 waren er zelfs Neurenbergse fabrikanten die producten produceerde die leken op potloden, maar in feite eenvoudige houten stokjes waren met aan elk uiteinde een klein stukje grafiet.




 Dit kwam "de goede naam" natuurlijk niet ten goede. Lothar Faber begreep dat alleen kwaliteit tot succes kon leiden. Hiertoe moderniseerde hij zijn fabriek en bracht diverse veranderingen aan.

Vervolgens varieerde hij de mix van klei en grafiet en was hierdoor in staat potloden van verschillende hardheid te produceren. Vanaf 1840 merkte Faber zijn potloden met "A.W.

Faber", hij maakte "zijn" merk hiermee tot een van de eerste merkartikelen in Europa. Al vanaf 1843 werden zijn potloden ook in Amerika verkocht. Later vanaf 1849 opende Faber vestigingen in Parijs, Wenen, St. Petersburg en Londen. Vanuit laatstgenoemde vestiging in Londen bediende hij de Chinese en Indiase markt. In 1851 stelde Lothar Faber een standaard op voor de lengte en dikte van het potlood, zo ook voor de graad van hardheid. Dat de 'H' voor 'hard' staat kan iedereen wel raden. De 'B' is afkomstig van het Engelse 'Black', beide letters kunnen vooraf worden gegaan van een cijfer, hoe groter dit cijfer hoe harder (H) of zachter (B) het potlood. De aanduiding 'HB' staat voor halfzacht en is iets zachter dan 'F', deze letter staat voor 'Firm'. Dat de aanduiding afkomstig is uit het Engels lijkt wellicht wat vreemd

voor een bedrijf van Duitse origine. Faber echter was in die dagen al een internationale onderneming met vestigingen in meerdere landen.


.
Faber fabriek in Brazilië


 Deze aanduiding voor de graad van hardheid werd uiteindelijk de standaard en overgenomen door nagenoeg alle potloodfabrikanten wereldwijd.

Een product als dit valt of staat met de kwaliteit van de grondstoffen. Om zeker te zijn van de aanvoer van goede gronstoffen, kocht Lothar een grafietmijn bij Irkoetsk in Siberië die een uitstekende kwaliteit grafiet produceerde. Hij maakte zichzelf hiermee onafhankelijk van zijn toeleveranciers en had zodoende een belangrijke troef in handen. Dit mede omdat in Engeland de grafietmijnen tot eigendom van de staat waren gemaakt door Koning George II en er een algemeen uitvoerverbod gold.

Aan het eind van de 18e eeuw waren er zo'n 25 potloodfabrieken in Neurenberg. Gezamenlijk produceerde zij circa 250 miljoen potloden per jaar met een waarde van 8.5 miljoen marken. Faber was toen al de grootste producent en had 1000 man in dienst. Duistland was nu het centrum geworden van de potloodindustrie wereldwijd, geconcentreerd in en rond Neurenberg. A.W. Faber stond synoniem voor potloden van hoge kwaliteit. Om met name zichzelf te beschermen tegen plagiaat van zijn producten, bood Lothar in 1874 een petitie aan aan het Duitse Parlement, met het verzoek wettelijke bescherming te verkrijgen voor merknamen gekoppeld aan de merkartikelen. Een jaar later werd zo'n wet een feit, wellicht dankzij Faber's vooruitziende blik. Het huwelijk van Lothar von Faber's kleindochter Ottilie met graaf Alexander zu Castell-Rudenhausen (zesde generatie) in 1898 brengt de naamsverandering voor de familie en uiteindelijk het bedrijf met zich mee naar "Faber-Castell".

Rond 1905 komen de beroemde groene Faber-Castell 9000 potloden op de markt. Uit deze periode stamt eveneens het tot op de dag van vandaag terugkerende beeld van de met potloden duellerende ridders.
 
.Faber castell 9000  potloden


Vanaf 1928 neemt Graaf Roland von Faber-Castell, op 23-jarige leeftijd, het roer over, waarna in 1978 zijn zoon graaf Anton Wolfgang von Faber-Castell (inmiddels de 8e generatie!) het huidige leiderschap van het bedrijf op zich nam.

Talloze activiteiten en nieuwe producten ontwikkelden zich in die vorige eeuw. Twee willen we er graag nog uitlichten: de introductie van de "Premium, Graf von Faber-Castell Collectie" die werd gepresenteerd in 1992, en het unieke herbebossingproject in en rond Sao Carlos in Brazilië


.

    Faber potlood met scherper
.   Herbebossing in Brazilië door Faber

Hoe worden potloden gemaakt:

In de industrie worden potloden gemaakt door het goed gemalen mengsel van porseleinaarde en grafiet onder hoge druk door een cilinder met gaatjes te persen. Na droging worden de stiften gebakken. De nu nog poreuze stiften zouden in het gebruik erg krassen. Daarom worden ze in gesmolten was gedoopt totdat alle lucht eruit is, de was gaat dus in de poreuze delen zitten.

Voordat er een houten huls omheen gaat, wordt de stift gedroogd en gebakken bij een temperatuur van ongeveer 1200 graden.

Weinig hout is geschikt om als omhulsel van de stift te dienen. Cederhout is de enige optie. De houtsoort is zacht, niet te zwaar en de nerven zijn heel fijn. Bomen die 150 tot 200 jaar oud zijn, leveren het beste hout. In de plankjes cederhout, die met was en beits zijn geïmpregneerd, worden groeven gefreesd waarin vervolgens de stiften worden gelegd. Een tweede plankje met groeven wordt erop gelijmd en de uiteindelijke potloden, rond of zeshoekig, worden eruit gezaagd.
.

Zwart potlood bestaat uit grafiet. Dit hecht zich aan het ruwe oppervlak van het papier. Als we er met de hand overheen wrijven, veegt een potloodlijn wat uit. De hechting aan het papier is dus niet zo stevig. Grafiet hecht beter aan het rubber van het gum, wanneer je daarmee over het papier wrijft. Doordat het gum zacht is, valt het gumsel er gemakkelijk af.

Kleurpotlood is van een wasachtige stof gemaakt, die beter aan papier hecht dan grafiet. Daarom is er een hardere gum nodig, waarmee je de was losschuurt van het papier.

. 

Het productieproces is vandaag de dag nauwelijks veranderd. In 1812 ontwikkelt de Amerikaan William Monroe een automatisch productieproces voor potloden



.

.
.



We moeten het niet ver gaan zoeken,

dit is armoede in België.

..


Geef mij je hand


Als je nu eens je hand

heel simpel in de mijne legt

dan gaan we samen

door dit stukje donker heen.



Ik wens dat je op een dag

zult merken:

Je bent niet alleen.

EEN PAKJE MET DE POST

Iemand heel ver hier vandaan
Heeft aan mij gedacht:
Heeft iets in een doos gedaan,
Naar de post gebracht.

De doos is met de trein gegaan,
De trein ging door de nacht
En vanmorgen kwam het aan.

Wie had dat gedacht?

      Willem Wilminck

.

.
.



Jeb Corliss, de bekendste basejumper ter wereld. Een base jump is een – vaak illegale - parachutesprong van rotsen, bruggen en gebouwen. Corliss heeft ondertussen een paar duizend sprongen op zijn teller staan. Maar hij gaat altijd op zoek naar de volgende kick, want Corliss kan niet leven zonder adrenaline.En de volgende stap, is proximity flying.

Het verschil met Basejumpen zit in de uitrusting. Voor proximity flying doe je een speciaal pak aan, een vleugelpak, waarmee je na je sprong kunt zweven. Met een vleugelpak duurt de vrije val langer, en kan je horizontaler vliegen. Je kunt de vlucht ook beter sturen, door met je armen en benen te bewegen. En zo proberen proximity flyers langs rotswanden te scheren, soms met 250 kilometer per uur. Corliss deed 7 jaar geleden een vlucht in de VS, samen met zijn goede vriend en basejumper Dwayne. Tijdens de vlucht stortte Dwayne te pletter tegen een burg.

Jeb heeft één berg op het oog voor zijn ultieme proximity vlucht: De Zwitsere Matterhorn. Maar voor die vlucht moet hij eerst trainen op vergelijkbare hoogtes. Hij probeert in New York van de Empire State Building te springen, maar de security kan hem op het allerlaatste moment tegenhouden en arresteren. Corliss wordt veroordeeld, en is gedwongen om zijn training in Europa verder te zetten. En dat gebeurt in Italië, in de Dolomieten. Een paar dagen voor de sprong boven de Matterhorn, klimt Corliss naar de Monte Brento. Hier kan je een vrije val van 1300 meter maken, ideaal voor sprongen met een vleugelpak.

Maar bij de landing loopt het fout. Jeb vliegt iets te laag, en landt met zijn parachute in een boom. Hij breekt bijna zijn benen, maar een reddingsteam haalt hem net op tijd uit de boom, weliswaar met een gebroken hand. Maar dat houdt hem niet tegen. Een paar dagen later zit Corliss klaar in de helikopter die rond de Matterhorn cirkelt. Hij wacht op de juiste wind, en dat springt hij eruit. Het wordt zijn langste vlucht in een vleugelpak ooit, al scheelde het niet veel of Corliss was op de bergkam uiteengereten…

Bron : VTM

.

DE UIL MET ZEVEN ZUURTJES

De uil zat op een dikke tak
Met zeven zuurtjes in een zak.

De egel riep van bij de haag:
'Ik lust die zuurtjes ook zo graag!'

De tor riep van een grote steen:
'Ach, lieve uil, mag ik er één?'

't konijntje riep vanuit zijn hol:
'Op zulke zuurtjes ben ik dol!'

De hagedis riep uit de hei:
'Toe uiltje, geef er één aan mij!'

En wat deed de uil?
Hij schudde zijn gierige uilenkop
En at vlug ALLE zuurtjes op!

Diet Huber

Kauwgum

Het kauwen op verschillende soorten natuurlijke gom werd al vermeld in de Klassieke Oudheid. Dergelijke natuurlijke gommen waren afkomstig van een aantal soorten bomen. Bekend is bijvoorbeeld de arabische gom, die nu vooral in drop gebruikt wordt. Het kauwen zal toen, net als nu twee functies gehad hebben, enerzijds een vorm van ontspanning, anderzijds om te zorgen voor een frisse adem.

In het oude Griekenland werd vooral gekauwd op de mastiche gum, met als voornaamste doel het verkrijgen van een frisse adem. De gom wordt nog steeds gewonnen in Turkije en Syrië, en daar nog steeds door de locale bevolking als kauwgum gebruikt. Het gebruik verspreidde zich echter niet naar de rest van Europa.

.

De Mastic boom (Pistacia lentiscus)

Aan de andere kant van de wereld, in Amerika, kauwden de Indianen ook op een soort hars, meestal van een soort naaldbomen. De blanke kolonisten die in de 18e eeuw in contact kwamen met de Indianen in New England (rond New York), namen deze gewoonte over en begonnen zelf met het winnen van het witte sap. De winning vond plaats vergelijkbaar aan het winnen van rubber; er werd een inkeping gemaakt in de schors van de boom en het sap stroomde vanzelf naar buiten. Dit sap werd ingedikt totdat er een kleverige kauwbare substantie ontstond. Vaak werd er ook bijenwas aan toegevoegd om het kneedbaarder te maken.

In 1848 werd de eerste commerciële kauwgum gemaakt, door John B. Curtis in Maine, in de VS. In eerste instantie produceerde hij ook kauwgum gebaseerd op het sap van bomen, maar al in 1850 ging hij over op het gebruik van paraffine als basis van de gum. Paraffine wordt gewonnen uit aardolie. Paraffine leverde een betere kwaliteit kauwgum dan het dennensap, mede omdat het veel minder verontreinigingen en bijsmaak had. Ook in de 50er jaren van de 19e eeuw werden er voor het eerst smaken aan de kauwgum toegevoegd. In 1869 kwam het eerste patent op kauwgum, nog steeds in Amerika.


.

De sappodielja of sapodilla boom moest eerst 20 jaar oud zijn.


In 1871 een nieuw soort kauwgum kwam op de markt. De basis van deze kauwgum was een Mexicaanse natuurlijke gum van de Sapodilla boom, die al eeuwen door de locale Indianen was gebruikt. Het werd naar de VS geïmporteerd om er een nieuw soort rubber van te maken, dit bleek echter niet te lukken. Echter, het bleek een goede basis te zijn voor kauwgum. Het werd op de markt gebracht in een pure variant en met een dropsmaak. Deze laatste variant, Black Jack, is tot ongeveer
 


.




1972, een eeuw later dus, op de markt geweest.

Inmiddels waren veel meer bedrijven begonnen met het produceren van de nieuwe gum. Technologische ontwikkelingen zorgden er voor dat de smaak langer in de gum aanwezig bleef en er kwamen ook veel meer smaken in de handel. Vanaf de 60er jaren van de 20e eeuw zijn er ook suikervrije varianten op de markt. Maar pas in de 90er jaren werden deze zeer populair. 

.

In 1939 werd er begonnen met wetenschappelijk onderzoek naar de rustgevende effecten van het kauwen op kauwgum. Het bleek al snel dat mensen door het kauwen zich meer op hun gemak voelden en dat de stress verschijnselen afnamen. Het maakte niet uit waarop men kauwde, al was kauwgum, door de betere smaak, wel de meest populaire vorm.

.

 Iedere fabrikant heeft zo zijn eigen gum basis, die niet bekend gemaakt wordt.

 Er zijn veel smaken op de markt, meestal gebaseerd op mint (voor een frisse adem) of fruitsmaken. Dropsmaak is ook een populaire variant. Chocolade smaak is niet mogelijk, omdat het vet in de cacaoboter de kauwgum te week maakt.

Kleurstoffen en glansmiddelen worden toegevoegd om het produkt te doen blinken.


.

 De meer Europese tablet-vormige kauwgum wordt na het walsen in stukjes gesneden en gecoat met een suiker/was mengsel. Hierdoor wordt er een hard laagje om de kauwgum gebracht. De stukjes worden hierna verpakt.

.

Kauwgom is lekker. Je krijgt er een frisse smaak van in je mond. En je wordt er niet dik van. Als je in een vliegtuig kauwgom eet, klappen je oren niet dicht. Ook kan kauwgom je helpen bij stoppen met roken. En als je zo’n wit kauwgumpje zonder suiker gebruikt is dat ook goed voor je gebit. Kauwgom is best goedkoop, want je kunt heel lang met een stukje kauwgom doen. En het is zowat overal te koop. In de supermarkt, bij tankstations en bij kantines. En dan in alle soorten, maten, kleuren, en smaken. In 1870 werd voor het eerst een smaakje toegevoegd aan de gom. Dat gebeurde in Amerika, het belangrijkste kauwgomland van de wereld.  En al gauw kwamen er meer. Kauwgom met de smaak pepermunt was de eerste, en werd in Amerika steeds populairder. In Nederland  en België begon het gekauw op de kauwgom pas na de Tweede Wereldoorlog. Veel Amerikaanse soldaten die Nederland en België in 1945 bevrijdden, hadden kauwgom bij zich. Ze kauwden het zelf, maar deelden het ook uit.
Got any gum chum, riepen de kinderen
 Steeds meer Nederlanders en Belgen leerden kauwgom kennen. Kauwen op kauwgom werd stoer gevonden. Heel wat jongens wilden er net zo stoer uit zien als Amerikaanse soldaten. Om indruk te maken, en natuurlijk dat het lekker was.
 Ook meisjes gingen kauwen.


.

Kort na de oorlog was er nog maar weinig kauwgom in Nederland. De kauwers waren zuinig op hun kauwgom. Met één stukje deden ze heel lang. Soms legden ze hun kauwgom netjes weg. Bijvoorbeeld in een bakje met water. Dan konden ze na het eten de kauwgom weer lekker in hun mond stoppen. De eerste kauwgomfabriek in Nederland ging in 1948 van start. De fabriek heet: Maple Leaf.Die fabriek bestaat nu nog steeds en staat in Amsterdam.

.

 De kauwgomfabriek

Voordat je wilt beginnen met kauwen moet natuurlijk eerst het kauwgom worden gemaakt. Dat gebeurt in de kauwgomfabriek

Net als in de keuken worden er allemaal ingrediënten bij elkaar gedaan zodat er een lekker kauwgumpje uitkomt. Eerst komt de smeltafdeling. De smeltafdeling weegt de juiste hoeveelheden af van de hoofdingrediënten die samen de gombasis vormen. Hierbij wordt gebruik gemaakt van rubber, hars, was en weekmakers. De rubber is een sap die uit de (sappodielja boom) wordt gehaald. Deze (sappodielja bomen) moeten minstens 20 jaar oud zijn en er wordt dan één keer in de 4 jaar rubber uitgehaald. De gombasis die hiervan gemaakt wordt is voor iedere smaak kauwgom hetzelfde. In gelijke hoeveelheden komen de verschillende ingrediënten in grote smeltmachines. De massa wordt verhit tot een temperatuur tussen de 80 en 130 graden. Daarna komt de smeltmachine.

De hete gesmolten kauwgombasis heeft het uiterlijk van een dikke siroop.

Elke dag gaat zo'n 9.000 kilo kauwgombasis van deze smeltmachines naar de volgende afdeling. Dat is de kneedafdeling.

De massa wordt gekneed samen met de ingrediënten die er echte kauwgom van maken. Voor de suikerkauwgom gaan er kilo's suiker en vele liters stroop in het deeg. Nu komt er een smaakje aan. Dat gebeurt in het smeurlaboratorium. Hier worden de smaakoliën voor de kauwgom gemaakt. Zo wordt voor mint smaken bijvoorbeeld pepermuntolie er door heen gedaan. Meestal zit door zo’n klein vierkant wit kauwgompje geen suiker door. Bij andere smaken zoals aardbei wel. Na het smaakje gaan ze de kauwgom snijden. Dat doen ze in de snij afdeling. De kauwgom wordt nu eerst tot broodjes gevormd die nog moeten afkoelen. Als ze afgekoeld zijn worden de broodjes eerst onder een soort strijkijzer platgedrukt. De dunne plak die overblijft, gaat door de snijmachine die er kleine kauwgompjes van vormt. Ze zitten dan nog wel aan elkaar vast. Dan gaan het weer door naar de drageer afdeling. De kauwgom wordt in kleine stukjes gebroken en er komt een knapperig laagje op. Dat gebeurt in draaiende pannen waar een hoge suikeroplossing op het kauwgompje wordt gespoten. Hierna wordt met warme droge lucht dit laagje gedroogd. De kauwgompjes glanzen dan nog niet. Daar zijn speciale glanspannen voor. In deze pannen wordt het bovenste laagje glimmend gemaakt, zodat de kauwgom er mooi uitziet. De kauwgom is nu klaar om ingepakt te worden. Dat gebeurt op de inpakafdeling. De kauwgompjes komen eerst in de sorteermachines terecht. Die verpakken de kauwgompjes in strips met folie erover heen. Strips zijn deze dingen: Daarna kunnen de pakjes in dozen worden verpakt en kunnen met de vrachtwagens naar de winkels worden gebracht.

 .

 Soorten kauwgom

Er zijn eigenlijk maar twee soorten kauwgom: Chewing gum en Bubble gum. Chewing gum is het engelse woord voor kauwen.

Chewing Gum Bubble Gum

.

Bubble is ook Engels en betekent luchtbel.

Chewing gum zitten meestal in strips. Met Chewing gum kun je geen bellen blazen. Dat kan met Bubble gum wel. Bubble gum bestaat in de vorm ballen, blokjes en plakken. Ze kunnen verschillende en smaken hebben. De kauwgomballen glimmen wel. Maar de blokjes niet.



..

Bubble gum wordt ook wel klapkauwgom genoemd. Natuurlijk zijn er nog wel meer soorten kauwgom, maar dat is kauwgom waar mee je bellen kunt blazen of gewoon kauwgom om alleen maar op te kauwen. Je hebt veel smaken: mint, kaneel, salmiak, bijna alle soorten fruiten en misschien nog wel meer. In ons land staat de mint smaak bovenaan. De meeste kauwgom met mint smaak heeft de kleur wit, maar sommige ook wel een mintgroene kleur. Dropkauwgom kan zwart zijn en kauwgom met een fruitsmaak heeft vaak de kleur van het fruit waar die naar smaakt. Roze is de kleur die veel voor komt bij klapkauwgom, omdat de uitvinder ervan er geen andere kleur voor had toen de klapkauwgom voor het eerst werd gemaakt.
 

 .

 Kauwgomweetjes

- Wist je dat als je al de uitgekauwde kauwgomplakken van Amerikanen op elkaar plakt, je een plaklijn krijgt die 6x om de wereld kan!

- Wist je dat in Japan meer dan 150 smaken bestaan? Ze maken er zelfs bloemkauwgom en kauwgom die naar augurk smaakt.

- Wist je dat een Amerikaanse mevrouw in 1985 de grootste bel blies?

Zij blies een kauwgombel van 55, 8 centimeter, haar wereldrecord is nog steeds niet verbroken.

- Wist je dat in ons land een Amsterdammer de grootste bel blies,

Die was 31 centimeter.

- Wist je dat je met pindakaas kauwgom van banken en stoelen kan halen?

- Singapore geen kauwgom op straat mag gooien?

Als je dat wel doet krijg je een boete van 600 euro

 .

.

ben je zo moe, mijn lieve schat

liep je voor het laatst hier op dit pad

was het nu echt de laatste keer

dat je zei ik kan niet meer

laten we maar niet vragen

je hebt je steentje bijgedragen

Auteur : Manja Croiset

Naam: Manja  Croiset

Titel: opdragen

Reactie:

Opgedragen aan een pas overleden dierbare vriendin.Manja Croiset

Cheery, bedankt langs deze weg onze overleden vriendin
vooral wat ze voor Manja Croiset heeft gedaan, en ja ook
voor mezelf.We missen je Lous, maar woorden die je zelf altijd zei
het leven gaat verder.

.


Winnaar geen enkele, CHEERY bedankt de deelnemers(sters)

fabeltje of metamorphose

vermomd als een wijze uil

kijkt het onzekere meisje

van een breekbare tak naar beneden

kort geleden nog de gifslang

tegen een olifant

die haar had beschuldigd zich

als een wurgslang te gedragen

en riep ik ben toch het sterkste

ik bepaal wat er gebeurt

de pinguïn geeft liefde

en de grijze beer steunt haar al

zo vele jaren

toch blijft ze een bibbermuis

met praatjes

Auteur  :  Manja Croiset  Uit het boek : " Croisade van een Croiset "

DE GEBOORTE VAN HET

KRUISWOORDRAADSEL

Wanneer een gevangene zich verveelt

Een milde zondag in de herfst loopt ten einde. In het landhuis van Mister Alleny, niet ver van de stad Oxford, maken de gasten zich, min of meer luidruchtig gereed om met rijtuig of auto te vertrekken. Enige heren zijn in een uitgelaten stemming. Zij hebben te diep gekeken in het glaasje van hun gastheer, dat gevuld was met uitstekende wijn en geurige likeur, met het gevolg, dat hun gang ietwat onzeker is.

Victor Orville, de rijke grondbezitter, die des zomers op zijn landgoed en des winters in zijn stadswoning woont, zou zich het liefst geen ogenblik verwijderen van deze “vochtige” geneugten.

Zijn vrouw moet al haar overredingsgave aanwenden om de opgewonden echtgenoot er toe over te halen, afscheid te nemen van zijn gastheer en in de auto te stappen.

Enigszins bevreesd zit zij naast hem aan 't stuur  

waren wij maar eerst thuis en was dit ritje met de wagen maar eerst goed en wel achter de rug, denkt zij...

Maar zij zal haar huis niet weerzien, deze stille, zachtaardige vrouw. De duivel, die alkohol heet, heeft de man bedwelmd en laat hem in volle vaart tegen een boom rijden. Victor Orville wordt zwaar gewond opgenomen in het ziekenhuis, maar zijn vrouw sloeg de ogen niet meer op...

De" rechterlijke macht heeft ontdekt, dat Victor Orville zich in beschonken toestand achter het stuur heeft bevonden; hij had behoren te weten, dat hij daarmede het leven van de aan zijn zorgen toevertrouwde vrouw ernstig in gevaar bracht. Wanneer hij weer geneest, doet de overheid hem een proces aan en veroordeelt hem wegens dood door schuld tot een gevangenisstraf van vijf jaar.

Gebroken als hij was, had de ongelukkige slechts een wens : niet onder gebracht te worden in de gevangenis van zijn eigen woonstreek, waar hij de gelukkigste jaren van zijn leven heeft doorgebracht en allen hem kenden.

« Ik smeek u mij naar het uiterste puntje van de bewoonde wereld te brengen » schrijft hij in een brief aan de Officier van Justitie. Zijn wens wordt verhoord ; men brengt hem naar Kaapstad, waar hij bij een aantal gevangenen wordt ingedeeld, die in tegenstelling met de overigen, na een bepaalde tijd zekere voorrechten verkrijgen, zulks in tegenstelling met de andere veroordeelden. In hun vrije tijd mogen zij boeken lezen. Maar Orville heeft al heel spoedig de gehele bibliotheek uitgelezen en hij begint zich danig te vervelen. In een dergelijk uur van ledigheid stelt hij zich de vraag, of het niet mogelijk zou zijn een middel te vinden om de verveling afdoende te verdrijven. Zou er geen raadsel te maken zijn, dat voor vele mensen tegelijk een tijdverdrijf kan zijn ? Terstond beproeft de ondernemende gevangene zijn gedacht in werkelijkheid om te zetten. Uren lang zit hij gebogen over zonderlinge tekeningen en woordenreeksen en laat zich door de spot van de cipiers niet van de wijs brengen. Maar tenslotte berichten deze laatste, dat zij ernstig twijfelen aan de geestelijke gezondheid van de man. Dikwijls vergeet hij zelfs voor zijn vreemde liefhebberij het eten.

De direkteur begeeft zich vergezeld van een geneesheer naar de cel van de gevangene en vraagt Orville, wat deze zonderlinge werkstukken te beduiden hebben.

“Dat moet een raadsel worden”, antwoordt de gevangene. Nu blijft de direkteur en geneesheer welhaast geen twijfel meer over : deze man is niet normaal. De volgende dag moet Orville verschijnen op het spreekuur van de dokter.

Aha, dus daarom hebt u mij hier laten komen.

Stelt u zich gerust, dokter, ik ben niet krankzinnig. Dit hier en hij wijst op een tekening moet inderdaad een raadsel worden. Maar de dokter is daarvan allerminst overtuigd en hij onderzoekt Orville zeer nauwkeurig .. om te moeten bevinden, dat hij kerngezond is.

Uit zijn cel stuurt Orville een proef van zijn werk naar een groot Engels dagblad. Het blad neemt het raadsel terstond van hem op en koopt eveneens andere. Nauwelijks zes maanden later verschijnt er welhaast geen krant

meer zonder een raadsel van de gevangene uit Kaapstad. Een ware epidemie heeft de wereld aangetast.

In grote steden worden boeken, die alleen uit kruiswoordraadsels bestaan, te koop aangeboden. Wanneer de gevangene vrij wordt gelaten, is hij een vermogend man. Zijn gedacht heeft hem twee millioen pond opgebracht.

Orville keerde niet naar het moederland terug, maar kocht zich een huisje in de buurt van Kaapstad.

Reporters en allen, die daar zijn rust kwamen verstoren wees hij de deur. Geen enkel mens is het ooit gelukt over de drempel van zijn huis te komen. Hij had met de wereld afgerekend.

75 jaar is de even gelukkige als ongelukkige

uitvinder van de denksport geworden.De wereld heeft niet geweten, of hij nog in leven was. Eerst nu, na zijn dood, weet zij het

 Bron: Uit de krant hbvl.be van 1938

PS : VOOR DIEGENEN DIE GRAAG PUZZELEN SCROLL VERDER