op een dag...

Wat een zalig lenteweer.  Uren met onze ganse roedel buiten genieten van de voorjaarszon.  De matrassen liggen terug buiten.  Onze kleintjes Marie-Carmen, Loes en Iwan dollen en rennen elkaar achterna.  Zalig om te zien hoe graag Iwan met zijn vriendjes speelt.  Onze anciens genoten met volle teugen van een eerste zonnebad in de tuin.  Spijtig dat onze Trueno net die eerste lentedag niet meer kon meemaken.  In de valavond liggen ze allemaal uitgeteld op hun pootjeskussens.  Het was gewoon genieten voor honden en baasjes.

Op zondagmorgen 21 februari is onze stokoude lieve Trueno stilletjes bij zonsopgang gestorven.  Zaterdag wou hij plots niets meer eten.  Hij wou om de haverklap de tuin in en ging in een perk een put graven en legde zich erin.  Toen wisten we dat het onvermijdelijke zou komen.  Tegen de avond nam Trueno op zijn eigen zachte manier afscheid van elke hond in huis.  Zelfs zijn obligate avondwandeling met baas in het donker van de nacht ging niet.  Ik bleef die nacht kamperen naast Trueno in de living.  Hij heeft tot 5 uur ’s morgens rondgelopen, aaitjes komen halen, elk plekje in de tuin afgesloft.  Hij ging zich in “zijn” put nestelen.  Om 5 uur is hij plots omgevallen op zijn kussens en heeft stilletjes liggen slapen.  Bij zonsopgang is hij naast Anneke en ik gestorven.  2 jaar en 3 maand hebben we genoten van zijn charmante aanwezigheid.  Het was véél tekort voor een galgo die zo erg mishandeld werd.  De zondag, waarop Chaska en Feetje net één jaar bij ons zijn, is geëindigd in een zee van tranen en verdriet.  Trueno, we zullen je echter nooit vergeten.

Na onze siësta mag ik met baas Jef naar het hondentoilet. De sneeuw is gesmolten en er blijft een glibberige massa slijk over. Baas wou naar het hondentoilet maar op het laatste moment wou ik toch nog even naar rechts.  Toen kwam er een oorverdovende knal, baas ging onderuit, met een smak kwam hij terecht op de grond, zijn handen, zijn knie en ook een ferme buil op zijn hoofd. Ik ben er maar vandoor gegaan want toen hij recht kwam was er een kermend geluid.

Hij strompelde de keuken in waar baasje Anneke stond te kijken waar al dit geluid vandaan kwam. Toen hoorde ik baasje Anneke schateren, ik kwam dan maar met mijn kwast, vrolijk kwispelend aangelopen daar ik hoorde dat zij zo vrolijk was. Baasje Anneke kreeg de slappe lach daar zij een voorstelling kon maken van Baas Jef, soms denkt hij dat hij met een dartel veulen te maken heeft. Baas Anneke verzorgde met heel veel liefde de wonden maar iedere keer kreeg zij de slappe lach.” Foei hoor dat hoort niet” maar toch !!!

Baas Jef kon er toch nog mee lachen hoor. Baasje Anne zei dat zij beter in de toekomst een Chiwawa konden nemen. Maar toch ik weet dat zij mij met” zo veel liefde” opvangen en dat zij niet anders zouden willen dan een trotse, eigenzinnige, eigenwijze maar o zo lieve barsoike. Ons Iwanneke, de stoere bink.

(geschreven door anneke goegebeur)

Schitterende dag vandaag voor mij.  Terug wit spul op de grond.  Heerlijk om die kleine vlokjes uit de lucht te plukken.  Ik heb mij kostelijk geamuseerd op het witte plein.  Al mijn vriendjes zaten na het eten lekker binnen te soezen maar ik heb mijn hartje kunnen ophalen in de tuin.  Ik heb draakje alle hoeken van de tuin laten zien.  Effenaf cool man om dat piepende beestje met een serieuze worp tot tegen de afsluiting van de buren te gooien.  Misschien mag ik van baasje op de volgende winterspelen wel mee doen om draakjes heel heel ver weg te gooien.  Dan hebben we misschien een gouden medaille op de winterspelen van 2014.  Zelfs baasje vond het reuzefijn en hij moest er zelfs om lachen.  Lachen, dat moet ik ook eens leren.  Chica kan dat zeer goed en dan doen al die galgo’s lekker mee.  Voor mij mag die winter nog daaaaaaaaaaaaaaaaagenlangggggggggggg duren.  Dat is pas de max hé.  Allez een Russische poot van mij  en tot nog eens hé Iwan!

Vandaag Valentijnsdag.  Toch wel een beetje een speciale dag voor ons.  Verleden jaar kreeg ik voor Valentijn Feetje uit Spanje.  Maar ik gaf Anneke op dezelfde dag Chaska, een andere galgo uit Spanje.  Ze kwamen beiden thuis samen met de ploeg van “Dieren in nesten” op 21 februari 2009.  De emoties waren enorm en er zijn heel wat traantjes gevloeid toen ze onder het oog van de camera’s zich uitgebreid lieten knuffelen.  Zo zal Valentijnsdag altijd verbonden blijven met de komst van onze twee schatten.

Tu eres mi luna – por siempre

de nacht dekt elke onvolkomenheid dicht

elk verlangen, elke angst om de morgen

stilte heerst als donsdeken van onmacht

schuift de wolk voorbij de maan

zwart, zwarte maan,

volle zwarte maan van de nieuwe lente

de bloesems rijpen in de witte sneeuw

ver weg de schreeuw van tijd

als het vioolconcenrto van Max Bruch

ay, amor tu eres mi religion

tu eres luz, tu eres mi luna

por siempre -

Op 9 februari 2007 kwam ik na enkele omzwervingen via een asiel in Spanje,   een baasje die het niet zag zitten en een opvang in Flobecq bij mijn baasjes.  Ik was de eerste adoptiehond uit Spanje bij de baasjes.  Ik kon het direct goed vinden met het grote witte pluizenbeest Tosca en het enerverend klein mormeltje Ike.  In juli 2007 werd ik plots heel erg ziek en mijn pootjes zwollen op en mijn haar viel uit.  Ik kon zelf niet meer lopen en eten.  Baasjes brachten mij ver weg en een lieve mevrouw die mij na een weekje er weer bovenop bracht.  De baasjes namen mij telkens mee als er een nieuwe galgo uit Spanje kwam.  Ik was heel fier dat ze mij kozen om mijn nieuwe vrienden welkom te heten.  Ik kon het zo goed stellen met Tosca dat ze mijn liefste vriendin werd.  Af en toe werd ik nog eens ziek omdat die vervelende mijt in mijn bloed zat maar de baasjes hielpen er mij doorheen.  Ik mag ook mee op wandel met baas.  Tof hoor.  Toen gebeurde in december 2008 iets heel raar.  Tosca was al een tijdje heel erg ziek en kon niet meer eten.  Op een avond heeft ze mij helemaal schoongelikt en een dikke knuffel gegeven.  Toen wist ik het: Tosca vertrok en ik mocht op haar zetel zitten.  Ik heb dagenlang getreurd om mijn goede vriendin.  Maar het hondenleven gaat verder en de kleintjes hebben mij nodig.  Ik mag van de baasjes ook helemaal alleen ’s nachts op het grote huis letten.  Daar ben ik fier op hoor.  Nu ben ik een beetje de “mama” van alle honden in huis.    Ik vind het zalig die drie jaar bij de baasjes.  Een pootje van Luna voor iedereen.

Vandaag hebben Chica en ikke ons kostelijk geamuseerd terwijl baasje in de garage alles opruimde.  Ik heb heel goed opgelet hoe baasje de deuren opendoet. Ik kan dat heel goed met mijn poot.  Ik duw dan de klink naar beneden en Chica opent dan de deur en ….weg zijn wij.  Lekker rondstoeien in de groene tuin.  Feetje, Belleke, Ike en Luna vonden dat ook een goed idee.  De anderen bleven lekker liggen “lui zijn”.  Toen baasje in de garage plots Feetje zag was hij wel een beetje “boos” hoor.  We renden in volle snelheid door de tuin.  Je had baas moeten zien kijken.  Zelfs Chica, die toch een beetje anders is dan wij, beleefde dolle pret.  Ze knalde wel een paar keer in de haag.  Baasje bracht alle honden naar binnen en ikke was de laatste.  Ik was echt fier, hoor.  Ik heb me direct naast “mama” Luna op haar troon gezet. Deugnietpootje van Loesje en Chica.

Nee, wij honden zijn niet plots gaan lezen in Böll’s boek hoor.  Na het eten ’s namiddags gaan we altijd met de baasjes in de steentjestuin.  We hadden vandaag niet veel zin om te spelen.  We bleven allemaal heel dicht bij baas vrouwtje om een lekkere knuffel te krijgen.   We stonden zo dicht bij baasje dat er haast geen plaats meer was.  Leuk hoor zo een zachte aai van baasje.  Mijn  vriendin Luna had haar winterjasje aan maar dat heb ik niet nodig hé.  Ik heb een dikke vacht die mij lekker warm houdt.  Mijn twee wilde vriendjes Loes en Marie-Carmen speelden verstoppertje in de huisjes-tuin.  Een dikke knufpoot van mij en tot straks.  Nu ga ik eerst lekker slapen en dromen van een dik been.  Iwan.

Vandaag was het weer van dat.  Een fijn tapijtje van sneeuw en hagel in de tuin.  Tijd om te rennen vonden Marie-Carmen en Loesje.  Sneeuw of geen sneeuw Marie-Carmen rent elke morgen haar tong uit haar lijf.  Af en toe varieert ze haar parcours.  Er staat geen maat op haar snelheid en zelfs Luna is een maatje te klein voor haar.  Ook Loesje haalt haar hart op bij het rennen door de tuin.  Loesje heeft wel telkens een tennisbal, een kwast of zo maar een takje in haar muil.  Allebei gaan ze bij het afslaan links of rechts liggen in de bocht.  Onze kleine zorgenpups zijn gegroeid tot supersnelle windhonden.  Dikke knuffel van Marie-Carmen en Loesje .

We hadden vandaag dollepret in de steentjestuin.  Alle hondjes houden op de middag hun siësta.  Dat komt door al die spaanse galgo’s.  Ik doe natuurlijk ook mee: ik ben tenslotte al goed geïntegreerd hé.  De baasjes doen daar ook aan mee hoor.  Na de siësta gaan we eten.  Bij mijn spaanse vrienden duurt dat echt niet lang hoor.  Precies of ze denken dat ze straks geen eten meer krijgen.  Vreemd.  Nadien wordt het pas interessant.  Dan gaan we met zijn allen spelen met baasje.  Baasje gooit dan een balletje en ik ga het terughalen.  Leuk hoor maar toch een beetje vreemd dat mijn vrienden niet mee spelen.  Misschien zijn ze wel een beetje bang van zo’n klein balletje ofwel hebben ze nooit leren spelen.  Soms speelt baasje haasje over met mij.  Dan mag ik lekker tussen haar benen door.  Soms gaat ze plots lopen en dan lopen we er met zijn allen achter.  Loes en Marie-Carmen spelen in de huisjestuin.  Ze spelen daar verstoppertje en pak me als je kan.  Als iedereen naar binnen gaat met baas mag ik nog lekker doorspelen.  Dan heb ik de steentjestuin alleen voor mij. Voilà een knipoog en een stevige poot van mij Iwan.

Marie-Carmen is 9 maand bij ons.  Ze rent als een echte windhond en is enorm wendbaar.  Het liefst van al rent ze met Luna.  Ze maken er een spelletje tikkertje van.  Ons klein zorgenkindje is een ranke jonge dame aan het worden.  Een hele grote galgo zal ze wel nooit worden daarvoor heeft ze het te moeilijk gehad de eerste weken van haar leven.  Iwan die net 8 maand oud is laat ze nu links liggen.  Onze barsoi is echt geen partij voor “ons kleintje”.  Hij heeft teveel macht.  Marie-Carmen trekt dan ook meer op met Luna en Loes. ’s Avonds vleit ze zich dolgraag tegen baas Anneke in de zetel.  Dan valt ze zalig in slaap. Een scherpe knuf van mij Marie-Carmen.

“Alles is hier nu rustig, we haalden Lou-Lou op in Aalter .  Het kleintje ziet er prachtig uit en het is een echt knuffeltje. We zullen haar Chica noemen, "ons meisje". We waren heel zenuwachtig.Het is immers de eerste keer dat we een galgo-puppy adopteren.(19 januari 2008)”

Vandaag is Chica 2 jaar bij ons.  Ze is een rijzige slanke jongedame geworden die weet wat ze wil.  Ze speelt graag in de groene tuin en ploetert door het slijk.  Ze gaat dolgraag mee op wandel. ’s Avonds vleit ze zich neer voor de warme kachel  op haar doggy-bag. Binnenhuis speelt ze dolgraag met Loes op het speeltapijt.  Het gaat er niet altijd even zacht aan toe hoor.  Op Ike onze jack Russell kan ze verschrikkelijk boos uit de hoek komen.  Het nerveuze beestje werkt op haar zenuwen.  Onze blindgeboren galgo wordt door iedereen in de roedel gerespecteerd en aanvaard.  Het was een groot avontuur toen we Chica adopteerden en als we nu 2 jaar verder terugkijken krijgen we een warm gevoel.  Voor ons is onze Chica een grote keppe waarbij we dikwijls vergeten dat ze “blind” is.

Vreemd!  Op een morgen was al dat wit verdwenen.  Gedaan met stoeien in de sneeuw.  De tuin is een beetje een slijkjestuin geworden.  Toen kwam de zon terug.  Heerlijk buiten lopen met de neus in de wind.  Ik heb nieuwe speeltjes gekregen van baasjes.  Gisteren heb ik mijn piep-speeltje lekker verstopt.  Zo kan Loesje het niet meer vinden en stuk bijten.  Maar baasje vond dat maar niks en hij heeft mijn speeltje gevonden.  Nu de zon schijnt mag ik extra lang helemaal alleen op het plein spelen.  Ik denk dat ik een beetje te groot en te geweldig ben voor mijn “kleine vriendjes” de galgo’s.  een aaitje met mijn voorpoot vinden ze niet leuk.  Allez, pootje van mij Iwan.

Op kerstavond werd Iwan 7 maand.  Onze barsoi is uitgegroeid tot een kerel van formaat.  Hij houdt enorm van ravotten in de tuin.  Hij voelt zich in zijn nopjes in de vrieskou en huppelt in de sneeuw als een jong veulen.  De “liefde” van Marie-Carmen voor Iwan is wat bekoeld nu ze bemerkt dat Iwan véél, véél groter en sterker geworden is.  Iwan kan echt met alle honden opschieten en zelfs Trueno onze oude knar krijgt af en toe een voorzichtige knuf.  Alleen Ike, onze piepkleine jack russell, vindt hij niks.  Veel te korte pootjes en te “laag” bij de grond.  Ike kan ook wel eens gewoon vals en geniepig uit de hoek komen en zijn tanden zijn nog altijd vlijmscherp.  Dikke poot van Iwan.

wit bevroren  adem op een huid van glas

als zacht zoethout en oliebollengeur

- lopen straten leeg -

de jenevertent sluit haar deuren

de lucht van leegte vult mijn dorp en

achter elke deur het klatergoud

en  warme wijn

om de koude van oud jaar te vergeten

loop ik als zwerver door de nacht

en adem doodgewoon zalig

tel de sterren verloren aan de hemel

wens ik jou  een paradijs in blauw

dan kan de wereld mij gestolen worden

als wit bevroren adem

word ik even zivagho ondergesneeuwd en

kras ik woorden op de ijsruiten

- hou van jou -