Liefebeestje

Knarsetandekoude snijdt door mijn
tintelhuid, verwarmd door mijn
verwardhart. De zilte lucht van
de wilde zee vervult mijn verstilde
gedachten met zekerheid

Jij bent hier het drijfzand
waarin ik mij graag laat verglijden
ik laat me verstrengelen

Me toegewijden

Het schuimkopwater bruist door
mijn oren, zo ook
jouw streelzachte  stem
de schuilduin is van ons,
fluisterduinstiekem

Koesterknuffelend vertoeven we

In elkaars zetelarmen,

Angoravlindertjes kussen,

Terwijl de stoorwind tekenend

Aanspoort om nog dichter tegen elkaar

Te zetelen…

De man die maar blijft sjorren aan een relatie.
De vrouw die daar eigenlijk geen zin meer in heeft.
De man die maar blijft sjorren aan een relatie.
De vrouw die het hem niet verteld.
De man die maar blijft sjorren aan een relatie.
De vrouw die een minnaar is van een ander.
De man die maar blijft sjorren aan een relatie.
De vrouw die niet meer weet waar zij staat.
De man die maar blijft sjorren aan een relatie.
De vrouw die dan toch maar hopeloos verliefd wordt.
En de man vergeet...

Magisch en majestueus...Met 9 stonden ze daar... een hele kudde bij elkaar. Ik kon er zelfs heel dicht bij komen. Behoedzaam rook ik aan hun vel... pittig geurtje, zeker vermengd met de ziltige lucht. Het kleinste keek achterom... alsof ze wenkte naar haar moeder die in de duinen stond... opwaaiend zand en ijskoude lucht belemmerden onze tocht... even later, behaaglijk onder een dekentje met zicht op zee, die ontzettend veel kleuren tentoon stelde.. 'mama', zei een meisje op de tram... 'hoe komt het dat de zee groen en oranje is ?' Verwondering, bewondering, nog es effe stilstaan bij de kleine dingen... blij dat ik er af en toe nog es tijd voor mag maken...