Sappho

In een ommedraai was je weg,
in een ruggezwaai vluchtte je
je een drafje naar weg-van-mij,
nooit zullen we het weten,
nooit zal er een wij zijn,
ruggedraai maar snel...
het gaat wel...

We liepen van verte tot verte,
verloren in elkaar....
daartussen iets wat we nooit in konden halen...

Olieverfgeknoei !

Koffie...

Ze kwam.. maar laat...
As Espresso as possibilé
ondertussen café cum laté...

Maar ze liet op zich wachten,
Café lungo...om het lange wachten te verzachten,

tien minuten werden er dertig...
Café trièstina...als je begrijpt wat ik bedoel...

dubbel en dik hier alleen,
doppio, één voor elk been...

caféineoverdosis dankzij haar
gelukkig staat kruidenthee Relax al klaar...

Knarsetandekoude snijdt door mijn
tintelhuid, verwarmd door mijn
verwardhart. De zilte lucht van
de wilde zee vervult mijn verstilde
gedachten met zekerheid

Jij bent hier het drijfzand
waarin ik mij graag laat verglijden
ik laat me verstrengelen

Me toegewijden

Het schuimkopwater bruist door
mijn oren, zo ook
jouw streelzachte  stem
de schuilduin is van ons,
fluisterduinstiekem

Koesterknuffelend vertoeven we

In elkaars zetelarmen,

Angoravlindertjes kussen,

Terwijl de stoorwind tekenend

Aanspoort om nog dichter tegen elkaar

Te zetelen…

De man die maar blijft sjorren aan een relatie.
De vrouw die daar eigenlijk geen zin meer in heeft.
De man die maar blijft sjorren aan een relatie.
De vrouw die het hem niet verteld.
De man die maar blijft sjorren aan een relatie.
De vrouw die een minnaar is van een ander.
De man die maar blijft sjorren aan een relatie.
De vrouw die niet meer weet waar zij staat.
De man die maar blijft sjorren aan een relatie.
De vrouw die dan toch maar hopeloos verliefd wordt.
En de man vergeet...