Halvemaantjesmos

Het vruchtlichaam is helemaal berijpt als hij jong is. De kleur is violet en droog lilagrijs. Het is wasachtig en glad als men er aan voelt.
Het is ook een saprofyt op hout niet zo opvallend maar toch ook mooi met die kleur! Op deze liggen nog enkele waterdruppels.

Zoals reeds vermeld kunnen zij massaal op dood hout verschijnen. Hier bedekken zij de nog rechtopstaande flank van een dode boom. We namen een gedeelte op foto uit wel 2 meter dat zij verspeid waren op de boom. Een indrukwekkend zicht!

Hier staat al een heel groepje samen van het Stobbezwammetje. Zij zijn ook "hygrofaan" dit wil zeggen dat zij verkleuren van nat naar droog en omgekeerd natuurlijk. Deze worden steeds bleker van uit het centrum van de hoedjes. Zij zijn aan 't drogen!

Dit is nog een zeer jong zwammetje! Mooi hieraan is dat we nog gedeeltelijk het vlies (velum) zien dat de lamellen heeft afgesloten. Veel paddenstoelen hebben dit! De lamellen zijn hier ook nog wittig, terwijl ze vleeskeurig zullen worden.

Het heeft hoedjes tot 6cm. Olijfkleurig of meer okerbruin tot roodachtig bruin. Vanaf de kruin verbleekt het. De hoedhuid zelf is droog, kaal of fijnvlokkig (hier kunnen we nog wat vlokjes zien!). De lamellen zijn vleeskleurig tot roestbruinachtig. De steel is bleek geelachtig met een vliezige ring. De ring is hier al verdwenen en van onder wordt de steel meer en meer bruin. We vinden ze veel op dood hout (saprofyt) waar ze massaal kunnen opstaan.

Eerst is hij helder goudgeel en later bleek geelachtig. Deze was echter bevroren en volledig stijf ! Daardoor was hij ook wat meer samengetrokken en is er waarschijnlijk meer pigment in de randen terechtgekomen zodat deze wat oranje kleurden. Een bijzonder moment om hem zo te zien!  Hij komt voor op dode takken van loofbomen in het voorjaar en late herfst. Een opvallende verschijning!

Normaal is hij is donker barnsteenkleurig tot roodbruin. Hier hebben we ook twee tinten. Hij is ook bevroren en "trilt" helemaal niet meer maar is hard en stijf. Daarbij is er ook nog een laagje rijp opgekomen na een nacht met vorst. We konden hem fotograferen, december 2007, in het Zevenbergenbos van Ranst , waar hij op vlier groeide.

Hij is aan alle kanten zwart en met een versmalde voet aangehecht. De vruchtbare laag is matglanzend en blijft lang glad. Later komen er deukjes en plooien in en dat gebeurt hier al wat. Als we goed kijken staan er klierwratjes op de vruchtlaag. Hij staat op dode niet ontschorste takken van loofbomen en dan vooral op eiken zoals zijn naam doet vermoeden.

Op een dode liggende boomstam zagen we dit elfenbankje onderaan. De kleur kan nogal variabel zijn: licht tot donkerbruin of olijfbruin tot bruinzwart maar steeds bont gezoneerd. De aangroeizone is wit en scherp begrensd. Het heeft ook altijd zones met een zijdeglans. We zien echter ook vele ronde vlekken in het midden wat roodbruin en daarond wat groenig. Dit zijn de beginfases van nieuwe elfenbankjes!
Wanneer we een jaartje later komen kijken zal dat helemaal vol staan!

Deze groeit uiteraard op dennenhout. De hoed is breed aangehecht en in vochtige toestand violetachtig. Prachtige kleur! Hij is viltig lang behaard en daardoor zullen er zich vlug algen op vestigen en dan wordt hij groen. Ook de buisjes onderaan zijn violet tot lila-vleeskleurig. Deze poriën zijn rondachtig tot langwerpig maar dat kunnen wij hier op de foto niet zien.

Dit is wel en zeer speciale boleet en zeldzaam. Hij parasiteert op de Gele aardappelbovist! We zien hier twee aardappelbovisten (met gespikkelde huid) en verschillende Kostgangersboleten die er op parasiteren. Zij zijn geelbruin tot olijfgeel en fijnviltig. Daarom doen doen ze soms aan een fluweelboleet denken. De aardappelbovist zal veel schade lijden want hij wordt van binnen hol en zal geen rijpe sporen vormen!

Hier zien we de Roze raspzwam onderaan. De tandjes zijn ook roomkleurig roze of okerroze en het gelijkt helemaal op een rasp! Een goede naamkeuze!

Deze zwam kan hoedjes maken aan de zijkant van loofhout. Deze vruchtlichamen zijn zonder franjes. We kunnen hier en daar zelfs de tandjes, die onderaan staan, al zien. De kleur is onmiskenbaar roomkleurig -roze. Tegen de tak achteraan ziet het wat groen van de algen die er zich op vestigen. Mooi van kleur! Zie ook de foto onderaan!

Dit is iets zeer klein, wordt tot max 1cm hoog! Het is gesteeld tolvormig. De bovenzijde is is wit en heeft een omgebogen rand. De steel is wat grauwwit met een grijsbruine basis. Is te vinden op vooral eik en dan nog als het wat vermolmd is. Niet gemakkelijk te vinden!

Op afgevallen zwargeworden eikels in bossen op zandige bodems kunnen we ze, vooral in de herfst, vinden. Ze zijn mooi schotelvormig tot wat afgeplat. Binnenzijde is kaneelkleurig tot bruin. Ze staan ook op en klein steeltje. Prachtig om zien!

Dit groeit eigenlijk op de onderzijde van een liggende loofhouttak. Wij hebben het even omgedraaid en met een winters zonnetje gefotografeerd. Het is leerachtig en zeer dun (bijna als papier) met omkrullende schijnhoedjes (randen). De onderzijde, die we nu zien, is wat wrattig, rimpelig geaderd en wittig tot soms okerachtig en later bruinig wordend. De groeiwijze (onderaan), het dunne leerachtige en de kleur geven praktisch uitsluitsel om het te kunnen herkennen.

Deze galappel is samen met het eikenblad van de boom gevallen op een zonnige dag in december! De gewone eikengalwesp heeft het veroorzaakt door een eitje onderaan het blad van de eik te leggen. De eik zal er een gal rond vormen. Eitje wordt dan larve, voedt zich met de galappel en verpopt. Tussen november en februari zal de uit een pop gekropen galwesp (allemaal vrouwtjes) zich een weg naar buiten banen en op zijn beurt eitjes gaan leggen op de knoppen van de boom. In het voorjaar komen dan mannetjes en vrouwtjes uit de knoppen . De vrouwtjes zullen dan weer, na bevruchting ditmaal,  opnieuw de galappels gaan veroorzaken! Een complex systeem!

De vorm is natuurlijk wat gelijkend op een oorschelp. Het verhaal wil dat Judas zich aan een vlier zou  verhangen hebben! (Het judasoor staat meestal op vlier.) Het is ook vleeskleurig tot roodbruinachtig. De bovenkant is fijnviltig en vaak iets behaard en geaderd. De onderzijde is glad en gegolfd en daar is de zijdeachtig, glanzende vruchtlaag van de zwam te vinden. Op levende (parasiet) en dode (saprofiet) vlier en esdoorn te vinden. Intussen het meest gefotografeerd oor van een beroemd/berucht persoon!

Ook een melkzwam die wit melksap afgeeft maar grijs opdroogt. De kleur van de hoed is wel duidelijk olijfgroen of olijfgeel tot zwartolijf. De hoedhuid zelf is glad tot ruw-korrelig. In vochtige toestand is de hoedhuid vettig. De smaak is ook scherp. (Er zit een mutagene stof necatorine in.) Men laat die best staan. Herkenbaar is hij dus wel, door zijn aparte kleur!