Hooibeestje

De "Gamma-uil" (Autographa gamma) is de algemeenste trekvlinder van Midden-Europa maar plant zich hier ook voort. De vlinders zijn vooral in de zomer waar te nemen. De overwintering vind plaats als een rups maar soms ook als vlinder of als pop! Bij ons kan hij maar overwinteren als er een milde winter is. De vlinders die de winter doorkomen worden dan aangevuld met vlinders die vanuit het zuiden komen. Er zijn ook twee tot drie overlopende generaties van de vlinder op één jaar! Overwegend 's nachts actief maar bij bloemen overdag ook aan te treffen. Ze zitten dan met licht geopende  "snorrende vleugels" om vlug weg te komen. Blijkbaar deed ons exemplaar dit niet en bleef met gesloten vleugels zitten. Op de vleugels is in het midden een zilverwitte gammavormige tekening te zien (hier ook goed zichtbaar)!

De "Bruine daguil" (Euclidia glyphica) vliegt jaarlijks in twee generaties en dus ook uitsluitend overdag actief. Het vrouwtje legt de eitjes op de waardplant (vooral klavers) in rijtjes. Soms worden de eitjes ook op droge bladeren en grassen gedeponeerd. De rupsen zitten op de waardplanten en bewegen zich voort als spanners. Een speciale vlinder die zich niet gedraagt als een echte "uil" ('s nachts vliegen) en ook niet als een echte "spanner" al gedraagt de rups zich wel als dusdanig..!

Deze "Kommavlinder" (Hesperia comma) wordt ook wel eens "Kommadikkopje" genoemd. Het behoort tot de "Dikkopjes". Het zijn kleine dagvlinders die snel heen en weer schieten in hun vlucht. De rupsen verblijven op vooral smalbladige grassen zoals schapengras en rood zwenkgras. (De bladeren van deze grassen zijn bijna rolrond). Ze ziten gewoonlijk met de achtervleugels gespreid en de voorvleugels schuin omhooggehouden en dit is wel kenmerkend voor deze vlinder. De bovenzijde van de voorvleugels zijn aan de basis meestal oranjebruin. Een mooie verschijning!

Op "Peen" (Docus carota) vonden we in de bloem waar de vruchtjes zich aan 't vormen waren enkele opvallende rode opgezwollen vruchtjes. Deze blijken nu veroorzaakt door een "galmug" (Kiefferia pericarpiicola) die haar eitje in zo'n vruchtje legt en dat zich daarin ontwikkeld tot een oranje galmuglarfje. Het gevolg is dat de vrucht helemaal gaat opzwellen, de ribbels en kanten vallen weg en er is een opvallende rode verkleuring. Hier zien we dit proces dat al een heel stuk op gang is. Zeer verrassend! In "bijlage" nog een opname van zo'n opvallend galletje.

Wat een naam! "Viervlekwielwebspin" (Araneus quadratus). Deze spin maakt een min of meer rond web (het "wiel"). Het "wiel" wordt gebouwd in een raamwerk waarvan de vorm afhangelijk is van de steunpunten. De meeste worden in struiken aangelegd maar ook muren en hekken worden gebruikt. Het "wiel" bestaat uit "spaken" waarrond kleverige spiraaldraden worden gelegd. De lijmdruppels kunnen op en mistige ochtend in de lucht goed zichtbaar zijn. De spin zelf heeft speciale haren met een waslaagje over die beletten dat ze zelf in het web blijft kleven. Deze spin nu heeft en nogal rond lijf dat nogal van kleur kan veranderen, van donkergroen naar steenrood! maar heeft wel altijd vier opvallende lichte vlekken op het achterlijf. Zij is zeer algemeen op heide en hier vonden wij ze op bijeengetrokken aren van het "Pijpenstrootje" een gras, dat veel op heide voorkomt! Nog een opnamen van deze spin in "Bijlage"!

De "Kruisspin" (Areneus diadematus) is gemakkelijk te herkennen aan het witte kruis op het achterlijf, waaraan de naam natuurlijk ook aan ontleend is. Zij komt algemeen voor in tuinen op schuttingen en in heggen en zit gemakkelijk verscholen achter een blad. Hier heeft zij een web gemaakt rond een aar van het timoteegras en kon zij gemakkelijk gefotografeerd worden. Ze behoort tot de "webbouwende" spinnen.

De vruchten van de Hop (Humulus lupulus) ook "hopbellen" genoemd kunnen er mooi bijhangen in een septemberzonnetje. De plant slingerd zich rond een steun (een struik of boom) en kan zeer hoog groeien. In het wild groeit hij op een natte tot voedselrijke grond. Meestal kennen wij deze ook van op akkers met hoge palen en draden waar hij voor de bierteeld in cultuur gebracht wordt.De "hopbellen" zijn de vruchten van de vrouwelijke plant want hij is tweehuizig de mannelijke pluimvormige bloemen groeien op een andere plant. In "bijlage" nog en foto van meer babij...

De "Zomerfijnstraal" ( Erigeron annuus) behoort tot de asterachtigen. De bloem staat op een rechte stengel. De lintbloemen zijn meestal wit of vaak iest blauw aangelopen hier zou men zeggen dat er ook iets roze in zit. De wetenschappelijke naam "Erigeron (eri en geron)" betekend eigenlijk "vroeg oud zijn of worden". Dit slaat waarschijnlijk op de vruchtvorming met een papus of borstelharen die een grijs (dus "oud") uitzicht hebben. Soms kunnen wetenschappelijke namen ook een leuke verklaring inhouden. Deze plant heeft ook een verscheidenheid in bladvorm en beharing, soms worden er dan nog ondersoorten van gemaakt...

Nog een zeldzaam plantje, deze "Grondster" (Illecebrum verticilatum)! Het groeit op 's zomers droge en 's winters vaak onder water staande plaatsen op voedselarme zandgrond. Het staat ook op de Rode lijst! De groeiplaatsen zijn niet zo talrijk meer bij ons! De stengels zijn liggend wat draadvormig en rood aangelopen. De blaadjes omgekeerd eirond. De bloempjes staan met 3 tot 6 bijeen in kluwen in de bladoksels, sneeuwwit maar soms ook wat roodachtig. Gezien dat de stengels in een stervorm wat uit elkaar liggen is de naam goed gekozen. Het plantje is ook niet groot en men kijkt er dus vlug overheen. In "bijlage" nog een opname van dichterbij zodat ook de bloempjes wat beter te zien zijn!

De "Overblijvende ossentong" (Pentaglottis sempervirens) is ook een plant die in cultuur gebracht is als een sierplant en vandaar wel eens ontsnapt en dan te vinden is aan bosranden en andere buitenplaatsen. De bladeren zijn eirond tot eirond-lancetvormig of langwerpig en ruig behaard. De bovenste, zoals hier, zijn practisch zittend en toegespitst. De bloemen zijn wel zeer fijn-blauw met witte keelschubben.

Het "Zomerklokje" (Leucojum aestivum) is wel een vroege bloeier, namelijk van april tot juni. Het groeit in moerassige weilanden die soms wel heel nat staan (b.v. overstromingsgebieden). Het is een zeldzame plant geworden omdat het zo nat moet staan om goed te bloeien, staat op de rode lijst en is ook beschermd! De bloemdekslippen zijn wit en hebben een mooie groene vlek zoals we ook het "Sneeuwklokje" kennen. De plant wordt wel tamelijk hoog, van 30 tot 60 cm! In "bijlage" nog een opname van de ganse plant om een idee te geven.

De "Akkermelkdistel" (Sonchus arvensis) is te vinden op vochtige voedselrijke vaak omgewerkte grond. Zoals zijn naam doet vermoeden komt er "melk" (wit sap) uit de stengel als men deze kneust of breekt. De bloem is wel prachtig goud- tot iets oranje-geel. Ook wel bijzonder zijn de "klierharen" rond de bloemhoofdjes en op de stengel bovenaan! De "klieren zijn ook gelig! Hier met zicht op de bloem zijn deze niet goed te zien maar in "bijlage" namen we wel een foto die deze "klierharen toont! 

"Hertshoornweegbree" (Plantago coronopus) komt bij ons niet zo veel voor. Het groeit vooral op matig voedselrijke en zilte grond. Maar blijkbaar komt hij toch voor en moet dit toegeschreven worden aan het met zout strooien van onze wegen in de winter. We krijgen hier en daar dus een ander biotoop! Deze vonden we juist ook naast een weg . Andere weegbree's zijn ons meer bekend zoals de Smalle- en de Grote weegbree die ook nogal langs onze wegen te vinden zijn. De bladeren (veerspletig of dubbel veerspletig) die we hier goed van bovenop zien, zien er uit als een "Hersthoorn" (hoorn van een hert) de naam is dus wel mooi gekozen! De aarstelen zijn rolrond en zijn wat te vergelijken met andere weegbree's. In "bijlage" laten we een "Hertshoornweegbree" zien met vooral  de cilindrische aren op steeltjes.

Dit plantje, het "Moerashertshooi" (Hypericum elodes) is ook een bewoner van soms droogvallende, matig voedselarme grond soms ook in ondiep water. Hier is de stengel opstijgend met bladen die zittend staan en eirond tot cirkelrond zijn. De bloeiwijze is weinigbloemig , okselstandig of schijnbaar eindelings zoals hier op dit voorbeeld. Het behoort tot dezelfde familie als het "Sint-Janskruid" dat ons beter bekend is en dat ook gele bloemen heeft. Deze plant is echter zeer zeldzaam en behoort tot de "Rode lijst"! 

De "Ronde zonnedauw" (Drosera rotundifolia) is een tweede soort naast de "Kleine zonnedauw" van deze familie die we bij ons kunnen vinden. De bladen zijn meer uitgespreid en de bladschijf is practisch rond. ook hier natuurlijk bezet met kleverige klierhaartjes om insecten te kunnen vangen om aan zijn stikstof tekort te kunnen verhelpen. Hij komt ook voor op open,natte,zure heidegrond en tussen veenmos in veenmos in hoogveen en veenmosrietlanden. Deze familie is een beschermde soort als "insectenetend plantje". In "bijlage" nog een meer close opname van zo'n blaadje met de klierweefsel bevattende haartjes.

Het "Oranje zandoogje" (Pyronia tithiones) is hier wel het slachtoffer geworden van de "Kleine zonnedauw" (Drosera intermedia). De "Kleine zonnedauw" groeit op stikstofarme zandgronden en wat vochtige omstandigheden. Om aan het gebrek aan stikstof te voldoen heeft het blaadjes ontwikkeld met aan het einde sterk kleverige kliertjes. Een insect dat er op landt wordt dan wel vlug vastgekleefd en verder door de plant gegrepen en verteerd. De zonnedauw is een bij ons "vleesetende" plant, die op deze wijze hun stikstoftekort kunnen aanvullen. In "bijlage" nog een opname van het "Oranje zandoogje" in betere omstandigheden. Het zandoogje heeft een opvallende oogvlek bij de vleugelrand, deze zouden de aanvallen van vogels afleiden van de kop naar de minder kwetsbere uiteinden van de vleugels. Het "Oranje zandoogje" is verder vooral te vinden op bloemsems van de braam..

Een eenvoudige tuinplant de "Haagwinde" Calystegia sepium)! Hij is te herkennen aan de bladeren die eirond zijn tot driehoekig spits zijn en met vooral een hart-, pijl-, of spiesvormige voet en afgeknotte of afgeronde oortjes. De bloemkroon is doorgaans wit maar kan ook wat rozig zijn de meeldraden en stamper zijn in de diepte van de kelk te vinden. Mooi in zijn eenvoud maar soms weinig opgemerkt! Buiten de tuinen is hij ook nog op vele andere plaatsen te vinden...

Merkwaardig dat "Aardappel" (Solanum tuberosum) ook in een flora wordt vernoemd omdat het toch eerder als een cultuurplant wordt aanzien. Er wordt wel vermeld dat hij ook verwildert kan voorkomen. Het is een plant met "knollen" aan ondergrondse uitlopers. De bloemen zijn wel mooi en eigen aan de vorm van de "Nachtschadigen" zoals ook Bitterzoet en Tomaat. Eigen aan de "nachtschadigen" is dat zij ook giftige delen hebben. De helmknoppen (geel) zijn vrij aan de top met twee poriën openspringend. Er zijn vele rassen in cultuur om de eetbare knollen uiteraard! In "bijlage" nog een rode bloem van de Aardappel allicht van een rode soort. (De foto's zijn nog wat verrijkt door enkel waterdruppels van de regen).

De "Grote ratelaar" (Rhinantus angustifolius) is een "halfparasiet" op grassen. Hij heeft de groene kleur van het bladgroen dat hij bezit en doet dus wel aan fotosynthese (maakt zelf suikers aan). Met zijn wortels gaat hij echter zich vestigen op het wortelstelsel van grassen, om zo mee te profiteren van het water en mineralen, die grassen voor zichzelf ook nodig hebben. Hij parasiteert dus niet volledig op de grassen. De naam is ook goed gekozen want als de zaadjes rijp zijn zitten deze los een "droog bruin doosje". Als men dan even schudt met deze doosjes hoort men een "rammelend" geluid! De plant zelf en de bloemen zijn ook mooi. Speciaal zijn wel de tanden aan de bovenlip van de bloem , aan deze geel-groene bovenlip moet men wel goed kijken om ze te vinden. In "bijlage" een close-up van de bloem.