Algemene -oranjeroest

Deze "Kroonroest" (Puccinia coronata) komt met zijn eerste twee fases (spermogonia en aecia, met sporen van type 0 en 1))voor op Vuilboom, Sporkehout en Wegedoorn. Hier zien we vooral de aecia op de bladsteel van Vuilboom die er ook wat misvormingen veroorzaakt. We zien er de cilindervormige bekertjes op gele tot geelpurperen plekken. Prachtige kleuren maar niet zo gezond voor de Vuilboom! De andere waardplanten waar deze roest op voorkomt met uredinia en telia (met sporen van type 2 en 3) zijn een hele reeks grassen!

Op Grote- en Kleine brandnetel komt de "Brandnetel-zeggeroest" voor met zijn eerste twee sporentypes en vruchtlichamen nml. Spermogonia en Aecia. Hier zien we vooral de aecia, die rond de spermogonia  (en niet opvallen) staan, de bekervormige fel gekleurde misvormingen op een blad van "Grote brandnetel". Als tweede waardplant fungeren hier dan de verschillende zegge-soorten zoals bv. moeraszegge en oeverzegge, die de uredinia en telia kunnen hebben: sporensoorten 2 en 3. Toch is deze parasiet ook weer mooi om waar te nemen! (Zie nog meer uitleg hiervoor).

Roestschimmels of "roesten" zijn plantenparasitaire schimmels die gewoonlijk roestkleurige vlekjes (vandaar hun naam) vormen op levende (bovengrondse) plantendelen.Ze zijn wel buitengewoon! Toch iets meer hierover:
a) Ze kunnen tot 5 typen sporen vormen, te weten: spermatia, aeciosporen, urediniosporen, teliosporen en basidiosporen!
c) Deze sporentypen kunnen op één plant worden gevormd, maar een 30% heeft planten nodig die uit verschillende families komen: dit noemt men dan "waardwisseling".
c) Roesten zijn in meerdere of mindere mate waardspecifiek. Kunnen dus maar op één soort infecteren ( bv. Zevenbladroest) andere komen dan weer op veel verschillende plantensoorten voor, zoals de "Look- populierenroest" op allerlei voorjaarsplanten zoals Look, Aronskelk en Kuifhyacint en op allerlei soorten Populier...
Hier hebben we de "Akkerkoolroest" (Puccinina lapsana). Blijkbaar is dit een roest die maar op één plant voorkomt! De vier eerste soorten sporen worden er van gevonden. Hier zien we "aecia" de komvormige gerande vruchtlichamen  (met aeciosporen) op het blad van een Akkerkool.

Op eikenbladeren komen ook verschillende gallen voor. Hier is de "Grijze fluweelgalwesp" (Cynips longiventris) actief geweest. Deze gal, ook "stuitergal" genoemd, is hier wat afgeplat bolvormig, 6-8 mm in doorsnede. Deze gal is geelachtig of roodachtig (zoals hier) met enkele smalle lichter gekleurde banden of rijen van pukkels die de oppervlakte onregelmatig en ruw maken. In het centrum ligt een langwerpige larvenkamer. De gallen zijn in de nazomer volgroeid en vallen dan met de bladeren op de grond.

In zijtakken van de distel worden door een boorvlieg eitjes gedeponeerd die tot forse gallen ontwikkelen. Het is de "Distelgalboorvlieg" (Urophora cardui) die de dader is. De gallen zijn afgerond tot spoelvormig, recht of gebogen en 6-50 mm lang en 4-20 mm dik! Inwendig komen er enkele onregelmatig verlopende larvenkamers voor, elk met een witte boorvlieglarve. De gallen zijn in het begin glanzend groen en tamelijk zacht maar later worden zij bruin en hard. De made zal zich verpoppen in de gal zodat daar later ook de bewuste "Distelgalboorvlieg" zal uitkomen.

Hier is weer een mug de dader van deze gal, haar naam: "Beukenhaargalmug" (Oligotrophus fagineus). Zij staan op de bovenzijde als min of meer cilindrische gallen, 2-3 mm hoog en 1-2 mm dik. Meestal dicht bij de hoofdnerf of de zijnerven van de eerste orde. De wand is bros en van buiten dicht met bruine haren bedekt. Aan de onderzijde (zie daarvoor de foto bij "Bijlage") is maar een kleine verdikking met een nauwe opening die toegang geeft tot de larvekamer. Daarin leeft een witte galmuglarve. Als de gal rijp is vallen deze af. Deze gal is dus op beukenbladeren te vinden en bovenaan ook "harig" zoals de naam aangeeft! Bij een sterke infectie kunnen vele gallen op een blad voorkomen.

Deze gallen zijn veroorzaakt door een wesp op Bittere wilg. Zij heeft de bijzondere naam: "Grauwe wilgblaasbladwesp" (Pontania bridgmanii), een hele mond vol! Maar het duidt wel aan wat het is : een blaas op een wilgblad veroorzaakt door een wesp! De gallen puilen uit langs beide zeiden van de bladschijf, van onder wel het sterkst (zie hiervoor de foto in "Bijlage"). Deze gal heeft dan wel de naam van de Grauwe wilg gekregen maar is dus ook aan te treffen op andere wilgsoorten, zoals hier dus op een "Bittere wilg".

Op Gewone ereprijs is het nu een mug die veroorzaker is van deze gal , de "Ereprijsgalmug" (Jaapiella veronica). De twee hoogste bladeren zijn sterk wit behaard en tegen elkaar geklapt. De bladeren vormen zo een schelp en zijn iets verdikt. Er ontstaat een ruime, beursvormige gal van 5 10 mm grootte, waarvan de binnenwand sterk wit behaard is. De larven die men er kan aantreffen zijn oranjerood. De variatie in galvorming is toch enorm groot en door vele verschillende organismen veroorzaakt! Bijna elke plant heeft zijn eigen insecten of schimmels die gallen veroorzaken! Zeer verwonderlijk!

De veroorzaker van deze knobbels is een mijt: "Elzenwratmijt" (Eriophyes laevis). Op willekeurige plaatsen op de bovenzijde van het blad ontstaan halfbolvormige of ovale, aan de basis ingesnoerde knobbeltjes. Zij worden 1-2 mm groot. De oppervlakte is geelbruin tot roodachtig. De opening (die we hier wel niet zien) ligt echter aan de onderzijde, op de top van een kort uitsteeksel. De opening is kaal, maar binnenin is de galwand bekleed met cilindrische haren. Deze mijten zijn zeer verspreid en dit fenomeen doet zich dus veel voor! 

De veroorzaker van deze gal is de "Katwilgbladwesp" (Pontania viminalis). De gallen hangen aan de onderzijde van een blad (hier zie je ze bevestigd aan het bovenste smalle blaadje). Ze hangen er met een puntje aan. Aan de bovenzijde is slechts een geelachtige verdikking zichtbaar. De gal is kogelrond , glad of pukkelig (hier pukkelig) en 5 -10 mm groot. De kleur is geel, groen of roodachtig. Deze gallen heben een taai leven: als zij op vochtig zand bewaard worden, blijven ze fris en vormen zelfs wortels, maar geen knoppen. De bladwesplarve is een 12 mm lang, lichtgroen tot geelachtig, ook de kop heeft die kleur maar ook zwarte oogvlekken. In "bijlage" nog een opname van een gal, ditmaal zelfs op bittere wilg!

Deze gal wordt gevormd door de "Havikskruidgalwep" (Aulacidea hieracii) o.a. op schermhavikskruid. Het zijn grote, harde, weinig of dichtbehaarde opzwellingen van de stengel. Ze zijn kogelrond tot spoelvormig en soms gekromd (zoals hier) en kunnen tot 50 mm lang zijn en 4 tot 20 mm dik. In het begin zijn ze zacht, later harder. De oppervlakte is groen maar wordt later bruin. Binnenin bevindt zich een aantal ronde larvenkamers, elk met een witte galwesplarve. Zo wordt de voortplanting opnieuw verzorgd!

Deze misvorming is veroorzaakt door de "Russenbladvlo" (Livia junci). De bloeiende en niet-bloeiende spruiten en delen van de bloeiwijze veranderen in bosjes korte, dicht op elkaar zittende bladeren. Ook de stengels zijn sterk verkort en de bladscheden niet of weinig ontwikkeld. Het geheel is dikwijls rood. Dit lijkt nogal een algemeen verschijnsel te zijn op russen  (Juncus) Maar men moet er toch ook wat op "vallen" om te zien wat die vlooien aanrichten om hun overleving te verzekeren.

De "Hongerpruim", in het Duits ook "Narrentaschen" (Narrentasje) genoemd is veroorzaakt door een schimmel en wel de "Hongerpruimenschimmel" (Taphrina pruni). De vruchten van de pruimen groeien na de aantasting abnormaal uit, ze worden sterk vergroot en worden hol. Tenslotte krijgt de oppervlakte een berijpt uitzicht. Deze schimmel komt op vruchten van de Pruim (Prunus domestica). Hier zien we een drietal aangetaste vruchten in verschillende stadia. In "bijlage" nog een rijpe "Hongerpruim". (Ze zijn inderdaad niet meer eetbaar, men blijft op zijn "honger" zitten.

Hier zitten de gallen op de rand van het blad van Sleedoorn. De veroorzaker is nu een mijt: "Sleedoornmijt" (Eriophyes prunispinosae). Het zijn zakvormige uitstulpingen meestal aan de onderzijde van het blad (zie "bijlage), die een 3 mm lang zijn en 2 mm breed en wat ingesnoerd aan de basis. De oppervlakte is glad of wat gerimpeld. Aan de bovenzijde van het blad, wat u hier ziet, is een spleetvormige opening, omgeven door een ringwal en met witte haren bedekt.Soms zitten de gallen zo dicht bij elkaar dat men zou denken dat het blad onregelmatig omgekruld is. In "bijlage" de opname van de onderzijde van het blad.

Deze bolvormige gal, geheel bedekt met lange, vertakte haarachtige aanhangsels is het resultaat van de "Rozenmosgalwesp" (Diplolepis rosae). Het geheel kan groenig tot rood kleuren en kan tot 50 mm groot worden. Binnenin bevinden zich kleine, met elkaar vergroeide kamertjes met een harde wand De gallen onstaan meestal uit de bladeren en zitten schijnbaar op de takken. Dit fenomeen is te vinden op verschillende rozen en lijkt wat op een "bolletje van mos". Een galwesp (zie hievoor haar naam) is de dader. In "bijlage" nog een opname van een exemplaar dat groenig is.

Het "Kruipend waskorstje" (Sebacina incrustans) kruipt wel niet echt op het substraat maar groeit wel aan en het is een zwam. Het is een saprofyt op hout. Hij leeft er van het dode hout. Het vruchtlichaam is dik, wasachtig, met knobbels en uitstulpingen dus zeer hobbelig maar glad. De kleur is romig maar kan er ook grijs uitzien. Een apparte verschijning.

"Heksenboter" (Fuligo septica) heeft wel een heel sprookjesachtige benaming gekregen. Men wist vroeger gewoon niet wat het was en het leek wel iets heel magisch . Het verscheen plots en verdween daarna. Als men goed oplette zag men ook dat het "voortkroop" en een wit slijmspoor achterliet. Het is ook een slijmzwam bestaande uit een gote massa amoebe-achtige ééncellige wezentjes die samen een blok vormen en al voortkruipend algen en bacteriën eten door ze op te nemen in hun lichaam en ze te verteren(fagotrofen). Later zal deze massa stilvallen en inwendig ook een massa donkerbruine sporen vormen ... In "bijlage" nog een opname van meer nabij.

Nog een slijmzwammetje "Karmijnrood netwatje" (Arcyria denudata) dat toch wel opvalt door zijn scharlaken of karmijnrode kleur! Later worden ze roodbruin of bruin. De "sporangia" (sporendoosjes- lichamen) staan naast elkaar in groepen en aanvankelijk 1 à 2 mm hoog.Het net waar de sporen in vermengd zijn is elastisch. De fase in de ontwikkeling van deze slijmzwam is de eindfase. Eerst zijn het amoebeachtige ééncellige "diertjes" die gezamelijk voortkruipen en algen en bacteriën eten door het in het lichaam op te nemen en te verteren (fagotrofie). Daarna eerst stabiliseren ze zich en vormen zich om tot vruchtlichamen zoals deze en zullen een "speciale soort spore" vormen om zich te vermenigvuldigen. Zeer bijzondere wezentjes! Lees meer hierover, hiervoor en nog op andere plaatsen in het blog.

Ook een slijmzwam is het "Grootmazig netwatje" (Arcyria incarnata). De sporangia (sporendragers) zitten dicht naast elkaar in kleine groepen en zijn kort gesteeld tot bijna zittend. Ze worden maar tot 1,5 mm groot! Ze zijn mooi zalmroze en later worden ze wat beige. Het net (capillitiumnet) waarin de sporen zich bevinden is zeer wijdmazig, zeer elastisch en zet in alle richtingen uit. Zo worden de sporen ook best verspreid. Men kan het vooral vinden op afgevallen takken vooral aan de onderkant. De soort komt wel meer voor in een warmer klimaat dan het onze.Meer over slijmzwammen vind u o.a. ook bij Zilveren schijnpluimpje op 29/07.2010 en troskalknetje 28/01/2012 en even hiervoor.