Gele berkenrussula

De "Gele ringboleet" (Suillus grevelei) Is bij uitstek een symbiotische zwam die specifiek bij "Lorken" voorkomt. Hij lijkt dus alleen maar met Lork in symbiose te leven! Hij kan tot 10 cm breed worden is stralend goudgeel of oranje tot roodbruin. De hoedhuid is in vochtige toestand slijmig. De buisjes onderaan zijn in de jeugd ook goudgeel, later vuil geelbruinachtig en vaak iets aflopend. De steel is geel- tot roodbruin met een smalle  geelachtige ringzone. Deze kunt u zien in de foto bij "Bijlage".

De "Fraaie knotszwam" (Clavulinopsis laeticolor) heeft zijn naam niet gestolen. Hij is schitterend goud- tot oranjegeel. Het vruchtlichaam is en 2 tot 4 cm hoog en is 0,15 tot 0,4 cm breed. Hij ziet er wat opgeblazen uit. Deze knotszwam is ook wel zeldzaam en niet veel te vinden. Hij komt voor op humeuse grond of in voedselrijke gazons. Hij leeft daar van dood materiaal (saprofyt). Hij leeft dus op de grond van dood materiaal en niet zoals de Kleverige koraalzwam ( zie hiervoor) op dood hout.

Het "Kleverig koraalzwammetje" (Calocera viscosa) is een mooie verschijning! Het is oranjegeel knotsvormig en met schaarse geweiachtige vertakkingen. Het groeit daarbij nog in "koraalachtige" bundels. De oppervlakte is dan ook kleverig, glibberig zoals de naam het zegt. Deze laag bevat ook de sporen van het zwammetje. Het is te vinden op dood vermolmd hout van naaldbomen en leeft daar ook van. (saprofyt).

De "Gekroesde fopzwam" (Laccaria tortillis) zou de kleinste Europese fopzwam zijn met de grootste sporen. Hij is te vinden op kale grond onder struiken, in parken en in bermen van boswegen. Hij leeft er van dood materiaal (saprofyt). Hij is dus klein, maximaal 1,5 cm breed en is vleesachtig-roodachtig. De rand is wat geribd. De steel is kort en kaal. Soms is het uitzicht heel getorst en gerimpeld. De naam "gekroesd" misstaat hier niet! In "bijlage" hebben we zo enkele exemplaren.

De "Poederzwamgast" (Nyctalis asterophora) is wel iets apart! Hij parasiteert op rottende vruchtlichamen van melkzwammen en russula's en is vrij zeldzaam. Het is dus een zwam die nog eens van/op een andere zwam leeft! Hij is half bolvormig tot kussenvormig is eerst wit en later wat bruin met een verstuivend oppervlak. Er worden ongeslachtelijke sporen gevormd (conidiën). De steel is vrij kort. De smaak en geur is meelachtig. Maar hij lijkt me niet uitnodigend om er inderdaad van te proeven!

De "Schubbige fopzwam" (Laccaria proxima) is helder geeloranje of oranjerood tot vleeskleurig-bruinachtig (er kunnen dus wel wat nuances zijn). De hoed rand is soms ongeribd maar in elk geval is de hoedhuid "schurftig tot fijn geschubd". De lamellen,die we hier wel niet kunnen zien, zijn vlees-roodachtig. Daarom zou men kunnen denken dat het sporenpoeder ook die kleur zou hebben maar dat is nu juist niet het geval de kleur van de sporen is wit! Door deze mogelijke verwarring heeft hij zijn naam "fopzwam" gekregen!

De naam voor de "Appelrussula" (Russula paludosa) is perfect gekozen! Hij is licht tot donker appelrood soms oranjerood en de hoedhuid van de verse zwam heeft een typische glans als van een appel. Eerst heeft hij ook nog een bultje in het midden maar later wordt dat uitgediept. De steel heeft ook vaak een roze vleug,zoals we hier ook kunnen zien. De smaak is zacht en hij is eetbaar maar omwille van de zeldzaamheid is het best hem te laten staan. Het is symbiotisch met dennen en sparren en houd dus van een zure grond.

Ditmaal een zeer onopvallende "Franjetandjeszwam" (Hyphodontia barba-jovis). Het is maar met een loep dat men kleine verhevenheden ziet die wat franjeachtig ingesneden zijn. Hij komt voor op dood loofhout. En zorgt op die wijze voor de opruiming van dit hout. In "bijlage" proberen we nog iets meer detail te laten zien. Er is toch een zeker reliëf waarneembaar. De latijnse naam is wel grappig: barba- jovis :"baard van Jovis".

De "Stekeltrilzwam" (Pseudohydnum gelatinosus) is zeer gelatuneus zoals de wetenschappelijke naam ook aangeeft. Hij is ook zeer waterig en gliberig bij droogte gaat hij dan ook sterk verschrompelen. Merkwaardig is de onderzijde die hier te zien is en waar we de stekels kunnen zien. Deze is ook de vruchtlaag van de zwam, hier worden de sporen gevormd. De kleur is witachtig. Men vind deze op dood hout van vooral naaldbomen hij is dus saprofyt. Hij staat op de rode lijst van paddenstoelen wat wil zeggen dat hij zeer zeldzaam is en beschermd! Men laat hem dus beter staan al zou hij eetbaar zijn, geblancheerd in salades.

Er zijn verschillende geweizwammetjes en dit is er een dat speciaal op oude beukendopjes groeit. De naam kan dan ook niet anders dan "Beukendopgeweizwammetje" (Xylaria carpophila) zijn. Hier is het draadvormig en niet vertakt en bovenaan zien we een wit stukje waar de picnosporen op groeien. Dit zijn geen geslachtelijke sporen maar ongeslachtelijke sporen. Deze zullen bij verspreiding dus "klonen" geven van dit zwammetje.

Opvallend is ook deze "Rode korstkogelzwam" (Hypoxylon rubiginosum). Hij is wat langgerekt, gerimpeld korstvormig en de kleur is steen- tot wijnrood (zoals hier). Later kan hij nog wel verkleuren en wordt hij oker- tot roestbruin. Hij is te vinden op dikke takken en liggende (plaatselijk) ontschorste stammen van loofbomen. Valt echt op in de winterperiode!

In de winter is een "Vermiljoenhoutzwam" (Pycnoporus cinnabarinus) een zeer opvallende verschijning! De hoed is plat en balkonvormig en opvallend vermiljoenrood. Ook de onderzijde met de met de hoekig-rondachtige tot iets langwerpige poriën is zeer opvallend en zelfs nog sterker van kleur. Deze opname staat onder "bijlage"! Zeker even bekijken. Hij komt voor op dode loofbomen. Hier stond hij op een berk. Het is dus een saprofyt die witrot veroorzaakt. Hij zou dus de lignine van de cellen verteren en dat zou de kleur verklaren.

Een prachtige waarneming is wel de "Krulhaarkelkzwam" (Sarcoscypha austriaca) !Hij is regelmatig kelk- of schotelvormig. De binnenkant (welke de vruchtbare laag is) is vermiljoenrood terwijl de buitenkant lichter is en zelfs witachtig als het vochtgehalte minder is. Er staan ook zeer kleine haartjes op de buitenkant die kleurloos zijn en gekromd (vandaar de naam) maar die men maar met een loep kan waarnemen. Bijzonder is wel dat er vermeld wordt dat hij na dooiweer vooral op dode takken van elzen verschijnt. ... En dat was juist het geval toen we hem vonden!
In "bijlage" nog een opname van meer nabij.

Een niet zo bekende voorjaarsbloeier is de "Gele kornoelje" (Cornus mas). Hij bloeit al in februari - maart! Het is altijd hoopgevend als men deze bloemen ziet. Na de bloemen komen eerst de blaadjes te voorschijn. Later komen er dan rode vruchtjes aan, waarvan confituur gemaakt wordt. We zien hier de geelgroene omwindselbaadjes die verschillende bloemkoppen bevatten waarvan er nog maar één bloemetje van open staat. De overige moeten nog volgen!

Dit "Takruiterje" (Marasmiellus ramealis) heeft maar een hoed die maximaal 1 cm doormeter heeft. Eerst is hij witachtig maar bij oude exemplaren is het bleek vleeskleurig to bruinachtig. De steel is ook vleeskleurig-bruinachtig. Men treft ze aan in groepen op dode takjes van loofbomen. Het zijn dus saprofyten die de dode takken verder opruimen.

De "Roodschubbige gordijnzwam" (Cortinarius bolaris) is wel een opvallende verschijning. Hij heeft en hoed tot 5 cm breed met aanliggende , roodachtige schubben op een witte achtergrond zodat deze wel goed opvallen. De smaak is radijsachtig maar en moet wel goed opletten bij het proeven want hij staat vermeld als dodelijk giftig! Hij komt voor in bossen vooral bij beuken maar kan ook als "verdwaald" in een naaldbos voorkomen. Leeft in symbiose met deze bomen.  Oude exemplaren kunnen helemaal roodbruin verkleuren. Hij is ook vrij zeldzaam!

De "Grauwe amaniet" (Amanita excelsa) kan een hoed hebben van 15 cm. Deze is donker- of grijsbruin met fijnverdeelde of plaatvormige beursresten op, die we hier ook zien. De steel heeft een knol (verdikking onderaan) zonder vliezige beursresten. De ring is doorgaans aanliggend (hier nog niet) en overlangs geribd. De geur en smaak is naar radijs of bietachtig. Deze amaniet wordt als eetbaar beoordeelt. Dat is wel één van de uitzonderingen, want amanieten zijn doorgaans bekend om hun giftigheid!

Deze "Vogelveerzwam" (Onygena corvina) behoort tot de saprofyten die op keratinehoudende substraten groeit. Zoals beenderen, haren, nagels en pluimen. Deze stond op een skeletje van een vogelkop. Het zijn kleine paddenstoeltjes het ronde kopje dat we zien is maar een 2 mm groot in doorsnede. De kleur is doorgaans bleek maar kan ook okerbruin zijn. De grootte is maar een 13 mm maximaal. Men vind deze dan ook maar zeer zelden! Hier staan een hele reeks vruchtlichamen op. Zeer speciaal.

Het "Vals elfenschermpje" (Mycene pearsoniana) Heeft een rozebruine hoed en kan tot 5 cm groot worden. Het heeft ook een zwakke radijsgeur die hier niet waar te nemen is en ook de horizontaal aangehechte tot lichtjes aflopende plaatjes zien we hier niet. Ze zijn daarbij ook nog lilagrijs. Het is een zeer zeldzaam zwammetje dat we dan ook rustig lieten staan.