Doolhofzwam

Behoort tot de kernzwammen. Het zijn alle peritheciën (kogelvormige vruchtlichamen met een opening bovenaan in het midden). Langs de opening zullen de sporen van de zwam zich verspreiden. De peritheciën zijn bruin tot zwart zeer klein (1-2mm) en staan dicht opeen op een bruine, dichte hyfenmat (ondergrond). Best op de foto klikken om te vergroten! Te vinden op dode loofhouttakken.

De Knolhoningzwam verscheen hier al op 30/11/07 en de Sombere honingzwam op 29/11/07.(Zie aldaar). De Echte honigzwam is bovenaan meer geelachtig en minder geschubd dan de Sombere honingzwam. De lamellen zijn haast zuiver wit en de ring die we hier goed zien is van onder wat geelachtig en dat is wel het meest doorslaggevend onderscheid! De Echte honigzwam is echter wel minder algemeen, wonderlijk genoeg!

Hierbij een beeld van een oude Parelstuifzwam hiervoor (op 30-12-08) hadden wij een jonge vorm! Hier zijn de stekels grotendeels afgevallen en laten een netvormig patroon zien! Ook bovenaan zien we de grote opening waar het bruine sporenpoeder ontsnapt. Na deze fase zal een vlug verder verval van de stuifzwam optreden...

De kleur van het Zwavelgeel schijfzwammetje met het Geel schijfzwammetje heeft een subtiel verschil! Dit is bleek zwavelgeel. Het is doorgaans ook iets kleiner (tot 1,5 mm) maar ook weer te vinden op dood naakt hout.De buitenzijde is fijnviltig maar dan moet men met een loepe zeer goed kijken. Het staat ook dikwijls in de nabijheid van korsten met kernzwammen.

Dit schijfzwammetje is in de winterperiode wel op naakt hout te vinden. Het is vlak beker- tot schotelvormig tot 3 mm groot en citroen tot goudgeel de buitenste rand som iets donkerder. Een schijfje dat mooi uitkomt tegen een houtige bodem!

Hij lijkt wat op de Parelstuifzwam maar heeft, als hij ouder wordt, wel wat plooien in zijn voetstuk. In zijn jeugd (zoals hier) is hij witachtig of wat grijswit tot licht beige. De oppervlakte is bedekt met korte samengestelde stekels. Ook weer eetbaar zolang de inhoud nog wit is.
(Steeds op de foto's klikken om te vergroten!)

In zijn jeugd (zoals hier) is hij zuiver wit tot crème, geheel bedekt met korte, witte stekels die gemakkelijk afvallen en een netvormige tekening achterlaten. Jong zoals hier zou hij eetbaar zijn, zoals alle stuifzwammen, zolang het inwendige nog wit is. Later is hij ook niet giftig maar nauwelijks eetbaar omdat hij dan snel uiteenvalt. Een kruidige consumptiepaddenstoel, die goed gebraden kan worden, althans voor "mycofagen".

Het zijn fel gekleurde paddenstoelen. Geel, oranje of oranjerood en op hoge leeftijd worden ze zwart (vandaar hun naam). In vochtige toestand is de hoedhuid vochtig. Zij staan tussen gras en mos en zijn vrij algemeen. Verder zijn ze ook zwak giftig en veroorzaken darmstoornissen al zijn de giftige stoffen nog onbekend! Mooie verschijningen in het groen!

Deze mycena is ook onmiskenbaar te determineren. De steel is volledig met een laag slijm omhuld. Op de voorgrond van de foto is dit duidelijk te zien, op de achtergrond zijn er nog twee kleintjes die opkomen. (Best de foto vergroten met er op te klikken). Er is ook nog wel een "Gewone kleefsteelmycena" maar daar is de steel citroengeel verkleurd en de steel is met een dunne laag kleverig. (Zie ook "Melksteelmycena" op 7-12 en "Helmmycena" op 15 -12 voor nog algemene kenmerken van de mycena's).

Op 16-12 hadden we reeds de Bruine bundelridderzwam ten tonele gevoerd maar hier hebben we nu de Witte! Zij gelijken nogal op elkaar buiten de andere kleur! Treffend is dat zij ook in bundels groeien. Zij vergelen ook nogal snel en hebben een geur van Holwortel maar dan moet men natuurlijk weten hoe een Holwortel ruikt...Werd vroeger veel gegeten maar wordt nu wat afgeraden omdat men er een mutagene stof (lyophylline) in ontdekt heeft en die uitwerking op de mens is nog onduidelijk! Ten opzichte van paddenstoelen heeft men drie houdingen om ze te benaderen. Men heeft de "mycologen" deze bestuderen de paddenstoelen (Griekse "logos' woord, wetenschap), de "mycofagen" deze kijken naar paddenstoelen in zoverre men ze kan opeten. (Griekse "fagein" = eten) en de "mycofielen" (Griekse phylos = vriend) deze houden van de paddenstoelen en bewonderen ze...Ik reken me tot de laatste groep. Dus dat ze eetbaar zijn of niet vermeld ik maar terloops...

Op Eik zijn er heel wat gallen te vinden. Ook in de winterperiode is deze tamelijk zeldzame gal op een jonge loot van Eik te vinden. Hij is rond en heeft een harig lijntje over zich heen lopen. Wij vonden hem op een jong takje van een Eik aan de eindknop. Om hem te fotograferen lengden we hem op een mostapijt. Het is een gal van de galwesp "Andricus lignicola". Het is een harde gal waaruit een "agaam" vrouwtje komt van +/- 4mm. Deze kunnen onbevruchte eitjes leggen!

Hier zijn ze nog zeer jong! De hoed is goudgeel tot oranjegeel, met aangedrukte, vezelige geelbruine schubjes bedekt. De hoeden zijn hier nog niet opengeplooid zodat we de gele lamellen nog niet kunnen waarnemen. Staat op dood hout en hier komen ze mooi samen naar boven! Ze zijn wel "prachtig" om zien maar wel giftig! (Op foto klikken om te vergroten)

De hoed kan wel wat kleurnuances hebben. Bruin, grijs- of bruingrijs, gewoonlijk effen of wat gestreept. Verder is hij kaal. Dat deze hier in een bundel staat hoeft geen betoog. Hij is te vinden in loof- of naaldbossen op een humeuze grond en is tamelijk algemeen. De hoeden zouden eetbaar zijn, de stelen zijn dan weer te taai.

Geen zwam of paddenstoel maar een van de meest geëvolueerde mossen van bij ons. We zien wel niet het mos zelf  dat groene bladjes heeft die zijdelings getand zijn maar een bos van sporendoosjes in verschillende stadia. Er zijn er die een huikje hebben met haren bezet. Vandaar heeft het mos trouwens zijn naam gekregen. Verder zijn er sporendoosjes die wat vierkantig zijn ingedeukt, deze hebben of gaan hun sporen reeds lossen! Even op de foto klikken om te vergroten, al is het een close-up.

Een van de meest voorkomende mycena's. De hoed is kegelvormig tot klokvormig uitgespreid. De hoed kan crème- of grijsbruin tot rozebruin zijn, dus zeer variabel! De rand is in elk geval gestreept. De lamellen staan nogal breed uiteen en aderig verbonden en dat is wel bijzonder aan deze mycena! Hij is zeer algemeen op dood hout!

Op afgevallen zwart geworden eikels in het bos is dit Eikelbekertje te vinden. Het is schotelvormig tot afgeplat en de binnenzijde is kaneelkleurig tot bruin. de buitenzijde is fijn donzig en heeft dezelfde kleur. Het heeft ook een steeltje! Niet zo moeilijk te vinden.

Hij kan een- tot meerjarig zijn en groeit hoef- tot halfrond uit. Bovenzijde (hier rechts) is wat knobbelig-golvend en zwak concentrisch gezoneerd. De kleur is licht- tot grijsbruin en hij heeft  een scherpe rand. De onderzijde is vooral speciaal hier! We hebben  onregelmatige labyrintachtige poriën (zie naam) met uit elkaar staande wanden die een beige of soms een roze tint hebben. Te vinden op dode stronken vooral van eiken.