Dode Eekhoorn

Men vindt ze veelal op wat gestoorde gronden zoals ook wegbermen. De rode kleur getuigt echter voor iedereen van een betoverende schoonheid....

Een vlinder die niet zoveel lijkt voort te komen. Men ziet hem zeker niet dikwijls want hij vertoefd meestal in de kruinen van eiken. De intensiteit van de paarsblauwe kleur op de vleugels is ook afhankelijk van de lichtinval. Deze kon nog niet goed vliegen, zijn vleugels zijn slecht  uitgelopen...

Dit is een parasiet op een levend mos! Geen enkel organisme lijkt aan parasieten te ontsnappen!
Dit vruchtlichaam, zoals we kunnen zien, is ongeveer tussen een 0,5 à 1 cm groot. Het is nap tot schelpvormigen met de rug aangehecht aan het mos. Verder is het rimpelig en wat grijswit.
De benaming is wel goed gekozen. Best even klikken om te vergroten!

Dit is een halfparasiet op grassen. Hij ziet groen dus heeft bladgroen en kan aan fotosynthese doen maar hecht zich verder aan de wortels van grassen om water en voedingstoffen op te doen. Hij verzwakt dus de grassen, waarop hij gehecht is. De kelkbloem zelf is geel. Vooral de schutbladen vallen hier op. Deze zijn bleekgroen en veel lichter van tint dan de stengelbladeren. Zij hebben ook sterke driehoekige tot priemvormige tanden waarvan de onderste meer dan driemaal zo lang zijn als breed. Deze tanden kunnen we hier op de foto duidelijk opmerken!
(Even op foto klikken!)

Een mosje dat gewoonlijk in groepjes voorkomt als een pionier op verstoorde gronden. De blaadjes onderaan staan in een kropje gebundeld. Het zijn vooral de kapselstelen , die opvallen. Hier nogal rechtopstaande, wat duidt op een tamelijk vochtige toestand. Naarmate het droger wordt zullen deze kapselstelen gaan opkrullen. Het kapsel zelf is hier lichtgroen en zal later nog oranje en roodbruin gaan kleuren. De wetenschappelijke eigennaam is "hygrometrica" = "vochtmetend". Helemaal een naamgeving in functie van het voorkomen en gedrag van het kapsel!

Op zandige en ook wat lemige grond op een omgeploegd veldje b.v. kan men soms dit mosje vinden dat tot de "zeer kleine knikmosjes" behoort, omdat het kapsel met de sporen (als het er is) naar beneden knikt. Men kan het echter ook op naam brengen door de kleine (1/3 van een mm!) roodbruine knolletjes te vinden op de stengel tussen de bladeren en wortels. Zeker op de foto klikken om die kleine "roestknolletjes" te vinden! 

Hier en daar komt men in een park wel  een Tulpenboom tegen. De naam komt van de vorm van de bloem die wel iets van een tulp heeft. Ook het blad is wel apart. Het is een snel groeiende boom die vooral uit  Amerika werd ingevoerd. Daar worden bomen van wel 60 meter aangetroffen. Gewoonlijk staan de bloemen zeer hoog en heeft men er geen zicht op. Deze troffen we in Lier in de buurt van de Nete aan, met gelukkig enkele laaghangende takken met bloemen!

De tegenhanger van de Weidebeekjuffer. Ook hier hebben we opnieuw een mannetje. De ganse vleugel wordt hier diepblauw. Hier sterk uitkomend tussen al dat groen. De bruiloftsdansen boven water zijn wel indrukwekkend. Zij tonen er vooral hun gekleurde vleugels! (Op foto klikken om te vergroten!)

Deze behoort tot onze grootste waterjuffers. Het mannetje heeft een helder groen of blauw lichaam, maar het is de donkere vlek achteraan op de vleugel, die het tot een Weidebeekjuffer maakt. Hier dus een mannetje. Prachtige verschijningen langs beken met modderachtige bodem.

Dit is een klein mosje dat op rottend hout groeit in beschaduwde vochtige plaatsen. Het is niet groot ! In zijn geheel ongeveer één cm. Het is gemakkelijk te herkennen omdat aan de stengelknop een steeltje ontspringt met op de top een bolletje lichtgroene broedkorrels (voortplantingsmiddel), precies een "speldekopje"! Men kan dus niet verwarren met andere soorten als die "speldekopjes" er bovenaan uitsteken!

Een insect dat men ook niet elke dag tegenkomt. Het mannetje heeft de langste antennes van onze nachtvlinders! Het is dus te herkennen aan de gele band op de vleugels achteraan en de in verhouding erg grote antennes! Het fladdert gewoonlijk in de schemering op en neer. Meestal in bossen te vinden. De rups van deze mot leeft van bladafval. Deze "fladderde" even bij klaar daglicht. (Even op foto klikken om te vergroten).

Als men een bloem van de Scherpe boterbloem trekt kan er al eens een verrassing bij zijn. Hier kreeg deze bloem blijkbaar een bezoek van een "oermotje" het is een stuifmeel-etend vlindertje zonder roltong dat wel kaken heeft en daarmee leeft van het stuifmeel van de bloemen. Het zou ook op Dotterbloem algemeen aanwezig zijn maar heeft nog geen Nederlandse naam gekregen! "Micropterix calthella."

In het voorjaar is hij grijs met een wittige rand zoals we op de voorgrond kunnen zien en later wordt hij zwart en houtskoolachtig (zoals de naam het aanduidt, zie bovenaan). Het is een saprofyt vooral op dode beuk te vinden en een heel jaar waar te nemen. Alleen in de lente natuurlijk met zijn grijzig witte kleur. (Foto vergroten door er op te klikken.)

Hier staan wel drie korstmossen op. Maar in het midden zien we een bladvormig korstmos met fijn verdeelde, liggende tot iets opgerichte lobben in een rozet. Het is wat grijsbruin- tot-groenig. De lobjes zijn smal. Bovenaan zijn er ronde, wat bolle soralen (poederige hoopjes) die wat donkerder blauwgrijs uitvallen. Zoals vroeger reeds uiteengezet zijn deze korrels vegetatieve voortplantsmiddelen van het licheen. Het betaat uit schimmel en alg. Eén korreltje kan een nieuw licheen veroorzaken! De naam Rond (rozetvormig) en schaduwmos (wat donkerder) is goed gekozen. (Op foto klikken om te vergroten).

Meestal inderdaad op oude grafzerken te vinden. Dit korstmos is zwart korrelig en heeft als men goed kijkt (foto vergroten) ook zwarte, kleine ronde, vruchtlichamen. De rand is blauwig. De symbiont (alg) is een draadvormig blauwwier. Toch wel niet zo dikwijls te vinden. Wel op het Kerkhof van Brugge aangetroffen.

Dit blad van "Zevenblad" is wel op een speciale wijze gedecoreerd met dauwdruppels. Zij liggen alle aan de randen van het blad!
Verder is het "Zevenblad" eerder berucht als een sterk onkruid in de tuin dat door het vormen van ondergrondse uitlopers zeer moeilijk te verwijderen is.

In de winter onder elzen kan men al eens oude afgevallen elzenkatjes vinden waar een bekervormige structuur opstaat met een steeltje. Het ontspruit hier aan een zwart geworden a.h.w. gemummifieerd elzenkatje. De Nederlandse naam is dus wel perfect gekozen!

Een voorjaarsbloeier van oud bosgebied op vochtige humusrijke grond. Een zeer symmetrische bloem vier stijlen en acht meeldraden met dan normaal vier bladeren op een rechte steel. Soms kan het aantal bladeren wel eens verschillen met één meer of minder. Wetenschappelijke naam verwijst naar de vier bladeren "Paris (De prins van Troje) quadrifolia =(vierbladig). De bloem verspreidt een aasgeur en wordt door vliegen bestoven. De vrucht wordt een zwarte, vaak blauwe bes, die zeer giftig lijkt te zijn. Een niet alledaagse treffer!

Als deze bloemen geel zouden geweest zijn dan spraken we van de "Slanke sleutelbloem". Nu zijn deze bloemen zeer bleek en doen zij denken aan de "Stengelloze sleutelbloem" maar de stengels zijn daar zeer kort van en deze niet! Een probleem dus. In de flora vinden we nu wel dat er zich ook kruisingen kunnen voordoen. Mischien is het dus wel een kruising tussen de Slanke sleutelbloem en de Stengelloze sleutelbloem. Toch wel merkwaardig als men deze pluk bloemen tussen een groot aantal gewoon Slanke sleutelbloemen aantreft!