Gewoon meniezwammetje

Zijn hoedhuid is fijnfluwelig met zeer uiteenlopende bruintinten. Onderaan zijn hoed heeft hij gaatjes, typerend voor de boleten. Zijn steel is geheel en zeker naar onder toe, roodachtig aangelopen. Zoals verschillende boleten is hij eetbaar maar hij zou wel een zurige smaak hebben.

Hier zien we hoe een Vliegenzwam bovengronds komt: een rond, bol, geschubd velum met daaronder een knol, de voet. Onder dit schubbig en gebarsten velum zien we een rood oppervlak verschijnen dit verraadt dat het een vliegenzwam is. Speciaal hier is het gele velum dat uiteindelijk geen witte maar gele schubben op de hoed gaat tonen . We hebben hier te doen met de gele variant van de Vliegenzwam die normaal witte stippen heeft!

Nog een Mycena uit de grote familie, die toch op naam kan gebracht worden in het veld. De hoed heeft alvast de typische straalsgewijze ribbels. Verder ruikt hij naar chloor wat zeer speciaal is in de paddenstoelewereld al zijn er heel veel geuren te ontdekken. Zijn naam heeft hij wel aan die chloorgeur te danken! Moest hij die geur niet hebben zou het moeilijk zijn hem zo op naam te brengen, als men hem tegenkomt.

In een reeks paddenstoelen mag deze natuurlijk niet ontbreken! De paddenstoel "met rode hoed en witte stippen"! Hij heeft een rode hoed met nog wit-vlokkige beursresten die lang op de hoed blijven. Zijn Nederlandse naam heeft hij echt van zijn eigenschappen om vliegen te vangen! Wat stukjes van de hoed in melk en wat suiker in de zomer doet de vliegen afkomen en die er van nemen, sterven. Hij heeft dus gifstoffen in zich en die zijn voor de mens "hallucinerend". Bij de Noormannen , sjamanen en vele anderen had hij een belangrijke functie! Te veel om hier aan toe te voegen.

Deze liet zich goed fotograferen al zonnend op een paal in de Kalmthoutse heide. Merkwaardig toch dat dit een "levend-barende" soort is. Er is een eierleggende soort de muurhagedis,die met de opwarming van de aarde, nu ook bij ons meer aangetroffen wordt. De levendbarende moet al wel verder staan in de evolutie.

Een zeldzame melkzwam. Bij breken of kneuzen komt er "melk" uit de plaatjes (hier een waterig vocht). De kleur wordt beschreven als bleek lederkleurig tot oker-geelachtig. Typisch is wel zijn geur van maggi of selderij. De smaak is ook kruidig. Gedroogd en verpoederd is hij als specerij bruikbaar al wordt hij verder als zwak giftig bestempeld. Spijtig dat de geur hier ook niet aan toegevoegd kan worden.

Iets heel anders! Een bladvormig korstmos. Het is geen mos! Wel een symbiose tussen een schimmel en een alge. Men zegt er van dat hier een schimmel/zwam de "landbouw" heeft uitgevonden. De zwam kan niet leven zonder suikers en heeft een samenleven georganiseerd met een alge die aan fotosynthese doet en die suikers wel aanmaakt! De schimmel zal aan de alge bescherming bieden tegen de zon en ook voldoende water en mineralen bezorgen.
Afzonderlijk is een zwam een hoopje draden die in laboratorium in cultuur kunnen gebracht worden en de groenalgen zijn ook een hoopje. Hier ontmoet nu de zwam een alge en het is de alge die de vorm van het korstmos zal induceren. Hoe dat precies verloopt is niet bekend. Het is wel fascinerend!
Dit korstmos, men zegt ook "licheen", heeft dus een bladvorm. De kleur is geelgroen en in Vordenstein(Schoten) gefotografeerd op en catalpa in een winterzonnetje!

Hier zien we hem zijdelings. De plaatjes lopen serk af op de stengel en zijn zeer slap als men er over vrijft. De zoom is duidelijk gekruld, vandaar ook zijn naam allicht. Door zo met de zijkanten omhoog te staan kan men zich ook goed inbeelden dat hij van boven verdiept trechtervormig is. Hij werd vroeger als een eetbare paddenstoel beschouwd en enkele jaren terug lag hij nog in een winkel te koop. Hij is echter dodelijk! Zijn gif stapeld zich langzaam op in de lever en in 't begin zal men er niet van sterven. Het is slechts na een tijd wanneer men regelmatig van deze paddenstoel gegeten heeft dat de dosis gif groot genoeg wordt om de lever uit te schakelen en dat men sterft. Hij werkt dus als een lanzame sluipmoordenaar!

Nog eens een russula (u weet wel de paddenstoelen waarvan men de steel kan breken als een krijtje). Zoals de naam het zegt staat hij veel bij berk. Zijn kleur, bleekgeel tot citroengeel is ook typisch.
Hij is een zwam die in symbiose leeft met de berk. De zwamdraden strengelen zich rond de wortels van de berk en geven water en mineralen door, anderzijds zal de zwam langs de wortels de nodige suikers krijgen om van te leven. Een nuttig samenleven dus!

Er zijn blijkbaar ook zwammen die gaan parasiteren op poppen van rupsen. Hier hebben wij de Geelstelige rupsendoder, gekenmerkt natuurlijk door zijn geel steeltje. Onderaan kan men de dode pop zien die ingegraven was. Wij vonden hem in Buitengoor, een natuurgebied van Natuurpunt, op een zonnig moment. 

Dit zwammetje vind men dikwijls op kegels van naaldbomen zoals ook hier het geval is. Het heeft een glad, mat, bleekbruin tot hazelnootbruin hoofdje. De randzone is iets lichter. De steel is ook bleekbruin en loopt uit in een harige wortel. Door dat harig worteltje heeft het misschien zijn naam gekregen.

Ditmaal een schimmel op konijnenkeutels. Op steeltjes worden gelige kopjes gevormd, vanwaar de sporen zullen verspreid worden. Wat er al niet op uitwerpselen van dieren kan verschijnen!

Wat er al niet op een hondendrol kan groeien! Ook hier een zwam die op steeltjes die uitstralen kleine knopjes heeft staan waar de sporen gevormd worden en die zich van daar zullen verspreiden als ze rijp zijn.
Verder een wirwar van myceliumdraden.

Dit bekertje is een van de mooie dingen die op koemest kunnen voorkomen. het heeft bleekbruine haartjes. Wij vonden het in Buitengoor een natuurgebied bij Retie op koemest van Gallowekoeien.

Dit inktzwammetje is niet veel groter dan 1 cm en iets moois ook dat op de uitwerpselen van een ree te vinden was, in het nieuw aangekochte natuurgebied van Natuurpunt "Lovenhoek" (Vorselaer). Zuiver wit en korrelig op de hoed. Verassend!

Als de aardappelbovist oud wordt, zullen zijn sporen soms als een wolk uit zijn buik te voorschijn komen. Hij is een buikzwam. Als hij jong is en het inwendige nog hard werd hij zelfs als een truffel verkocht en opgediend in restaurants, al is hij giftig bij grote hoeveelheden. Hij scheurt later dus helemaal open en als zijn sporen weg zijn kan hij nog dienst doen als drinkplaats b.v. voor vogels, zoals u hier kunt zien.

Een van onze veel voorkomende zwammen. Hij is bij uitstek een mycorrhiza -zwam. D.w.z. hij leeft in symbiose met vooral bomen. De zwamdraden in de grond hechten zich rond de wortels (sommige dringen tot in de wortel) en daar wordt een uitwisseling gedaan. De boom ontvangt er mineralen en water van de schimmel en de boom geeft op zijn beurt aan de zwam suikers die de zwam niet kan vormen. Het wortelsysteem van de boom gaat zo sterk uitgebreid worden en de zwam wordt sterk geholpen aan de nodige suikers. Van de meeste planten en bomen wordt vermoed dat zij zo op een symbiontische wijze met een zwam samenleven. Voor orchideën lijkt zeer noodzakelijk te zijn dat er een zwam aanwezig is , al is er niet onmiddellijk een vruchtlichaam  van de zwam zichtbaar.

Verrassend mooi dat een Sabelsprinkhaan zich vertoont wanneer we een Russula op naam willen brengen!