Heidevlinder

Van de bramen is de Dauwbraam nog het gemakkelijkste te determineren.
De bladeren staan met drie op een stengel terwijl de andere soorten braam er vijf hebben. De bloem is ook zeer mooi als men de bruine stuifmeelkorrels afgetekend ziet staan op de achtergrond van de witte kelkblaadjes.

De Poelkikker is de kleinste groene kikker van bij ons. Op het Groot schietveld dat slechts met een bijzondere toelating te bewandelen is kwamen wij hem nog veel tegen en liet hij zich geduldig fotograferen. (Op de foto's klikken om te vergroten)

Dit wit vedermotje vliegt vooral 's avonds. Het heeft eigenlijk 5 vleugeltjes die van mekaar gescheiden zijn maar in rusttoestand zijn ze wat opgerold. Hier zouden we denken dat het maar driedelige vleugels heeft. In rusttoestand, zoals hier, blijft het merkwaardig genoeg met zijn vleugels gespreid zitten zodat het een witte "T" vormt. (Klikken op de foto om te vergroten)

Wel een bijzondere naam! Ideaal om te laten uitspreken door een West-Vlaming. Het komt van Guichel = waan en heil= genezen. Dus een "waan-genezer". Het werd gebruikt om van b.v. melancholie te genezen en van hondsdolheid. De plant is wel giftig, men moet er dus voorzichtig mee zijn. De bloemen zijn alleen bij zonnig weer open en beginnen reeds in de namiddag te sluiten. Bij slecht weer gaan ze zich ook sluiten, vandaar heeft het dan ook zijn faam verworven als "barometer"!

Een licheen of een korstmos! U weet een samenlevingsvorm van een schimmel en een alg. We hebben er al enkele laten zien! Dit lijkt een groenige poederachtige korst op boomschors (vooral op den). Bij nader toezien vinden we ook enkele ronde schotelvormige structuren dat de vruchtlichamen zijn van de schimmel van het korstmos want zij zullen bij rijpheid sporen loslaten. Dit korstmos is nu zeer gevoelig voor stoffen in de lucht. Vroeger was er meer zwavel in de lucht en daar hielt het van. Men noemde het zelfs een tijdje "zwavelvreter". Nu de zwavel uit de stookolie practisch verdwenen is, is dit pluspunt voor het licheen ook weg en daarbij komt nu ook de groei van de uitstoot van stikstof (van het mest) die het licheen aantast. Vandaar dat het nu veel minder voorkomt dan neem een 15-tal jaar terug. Lichenen zijn een goede parameter voor het meten van de luchtkwaliteit! (Klik op de foto om te vergroten!)

Het is een van de streekeigen naaldbomen! Reeds bij de Oude Belgen was er sprake van. Vooral dan als gifboom. Ceasar vermelt in zijn "De Bello Gallico" dat een germaanse hoofdman met het eten van de taxus zelfmoord pleegt om niet in zijn handen te vallen. Hier zien we de bloeiwijze van de mannelijk boom namelijk de productie van stuifmeel. Als het rijp is volstaat een tik tegen een tak om dit stuifmeel in een wolk te laten verstuiven. Nu is de boom nog altijd belangrijk en wordt snoeisel apart ingezameld om er de "taxine" of "taxol" uit te halen om er een behandeling tegen kanker mee te verrichten. Een poging om een synthetisch product te ontwikkelen gaf niet de gewenste resultaten!

Komt in vochtige heidevegetaties voor. Speciaal hier zijn de eitjes van het Gentiaanblauwtje, een vlinder, die het Klokjesgentiaan als voedselplant gebruikt! De witte eitjes zijn afgeplat-bolvormig met een kleine indeuking aan de top. De rupjes die uit het ei komen boren zich door de bloemkroon heen in het vruchtbegindsel en voeden zich met de zaadknoppen. Na drie vervellingen zijn ze ruim 3 mm lang roodachtig met zwarte kop. Ze laten zich vallen van de voedselplant en beginnen een zwertocht. Hebben ze geluk dan worden ze gevonden door een steekmier die hen tussen de kaken naar het nest brengen. De rupsjes produceren een zoete stof en daar houden de mieren van die hen in het nest voeden als een soortgenoot. De rupjes eten er ook van het mierenbroed! Na de verpopping komt er een gevaarlijk moment. De uitkomende vlinder heeft niet meer de geur van het nest en wordt aangevallen. Dit gebeurt 's morgens, de mieren zijn nog niet erg op dreef en gewoonlijk weet de vlinder te ontsnappen! De vlinder is dus sterk afhankelijk van het Klokjesgentiaan én van de zekere symbiose met de steekmier. Een merkwaardige samenleving. Gelukkig, zoals we hier hebben kunnen vaststellen, zijn er in elk geval nog bloemen van het Klokjesgentiaan en nog eitjes van het Gentiaanblauwtje!

De bovenzijde is grijswit tot bleekroze (hier overheersen de roze tinten). Echt een stukje spek gelijkend. De aangroeiranden zijn sneeuwwit en grof viltig. Deze zwam is ook week-elastisch en iets gelatineus wat de gelijkenis met spek nog maar eens onderstreept! De hoedjes staan dakpansgewijs boven elkaar en lopen naar onder en tussen elkaar langs het substraat af. Hij wordt terecht bij de bijzondere vormen van korsten en kussens geklasseerd!

Een mooi korstzwam! Hij is gezoneerd beige tot okerkleurig-bruinachtig. Bij verse aangroei witachtig gezoomd. Hij is waaiervormig naar de aanhechtingsplaats versmald, zonder dat dit een steel wordt. De hoedhuid is fijnviltig. Groeit op dode stammen en takken van loofbomen en vooral op beuk. Saprofiet ,die het dode hout verteerd in het bos. (Steeds klikken op de foto om te vergroten)!

Hier zien we de onderzijde die wel bijzonder is. De lamellen zijn hier wit- tot geelachtig en smal en tot aderen ontwikkeld. Hier heeft de zwam zijn naam natuurlijk volledig aan te danken. Verder is het vlees van deze korstzwam taai en leerachtig.

Wanneer men een bloem van een Koningskaars aan 't fotograferen is kan men wel eens verrast worden door een insect dat ineens verschijnt!
Hier kwam een Pyjamazweefvlieg op bezoek. Wordt ook Snorzweefvlieg genoemd. Zij zijn vaak in grote zwermen op trek en komen ook veel in tuinen terecht. Zij vallen op door die zwarte banden op hun achterlijf (vandaar ook hun naam Pyjama-zweefvlieg waarschijnlijk) (Foto kan vergroot worden door er op te klikken).

Koningskaars met een toortsvormige bloeiwijze. Er zijn twee langere meeldraden die boven de andere uitsteken (te zien vooral op de rechtse bloem). De stempel wat groen is knopvormig en loopt dus niet af langs de stijl zoals bij de Stalkaars! In het landschap zijn dit wel opvallende bloemen!

De Grote groene sabelsprinkhaan is geen kleine jongen! Hier hebben we een vrouwtje waarvan de legboor goed ontwikkeld is en op zich al 20 mm lang kan zijn! 's Avonds het meest actief. Een beet hiervan zou zelfs pijnlijk zijn. Het is wel geen goed vlieger al zijn de vleugels goed ontwikkeld. Hij voedt zich met planten en weke insecten!

Dit "Duizendguldenkruid" is van het geslacht (Centaurium) centuar = paard-mens. De centaur "Cheiron" zou volgens de Griekse legende een voetblessure van Herakles behandeld hebben met dit kruid. Het was bij de Galliers sterk in trek en in de middeleeuwen veel gekweekt. Het zou aansterkend en en bloedzuiverend werken.(Bevat veel bitterstoffen en hars) De Nederlandse naam dankt zijn afkomst aan de "duur"-zaamheid van de plant! (Hij was niet goedkoop.) Merkwaardig, wat men hier wel op foto kan zien, is dat de meeldraden bij ouder worden zich gaan torsen als een kurkentrekker.

Deze bloemetjes van de "Vogelwikke" staan alle aan één kant van een bloemstengel. De plant zelf hecht zich met draadvormige structuren aan andere planten om zo omhoog te groeien! Vandaar "wikke" hij "wikkeld zich" vast aan anderen. De bloemetjes afzonderlijk genomen kunnen gezien worden als "een vogelkopje" dat met het bekje aan de stengel hangt! Zo is meteen de hele naam van deze plant verklaard!

Bij deze foto is nog duidelijker te zien hoe de meeldraden een paarse wol rond zich hebben en hoe de kelkbladeren die bloedrode stip onderaan op de bladeren laten zien! ( Steeds op de foto klikken om te vergroten tot 2 x toe)

Dit is een bloem van de "Zwarte toorts" met een rijke verscheidenheid aan kleuren. De meeldraden hebben een prachtige paarse wol en de bloemkroonbladen zijn geel en onderaan bloedrood gevlekt! Een insect maakt juist aanstalte om deze bloem te verlaten. Zoals de naam het verder verduidelijkt zijn de bloemen in een grote "toorts-vorm" gevat.

Deze bloem is van een "Katalpa" een tegenwoordig veel aangeplante sierboom met grote bladeren waar in de herfst "lange boonvormige" vruchten aanhangen. Zo één bloem apart genomen is wel prachtig!
Gewoonlijk neemt men de tijd niet om deze eens van dichtbij te bekijken als deze boom in bloei staat. (Foto vergroten door zelfs tot 2 x toe te klikken op de foto.)

Een merkwaardige naam voor deze gal, die ook nog "Slaapgal" of "Mosgal" genoemd wordt. Vroeger werd hier een hypnotische kracht mee verbonden vandaar de naam "Slaap-gal". Een galwesp (Diplolepis rosae) is de verwekker van deze fraaiste plantengal. De gal is op Hondsroos en andere rozen te vinden. Het is een kluwen van fijn, geveerde, gewimperde bladslippen.