Vogelwikke

Bij deze foto is nog duidelijker te zien hoe de meeldraden een paarse wol rond zich hebben en hoe de kelkbladeren die bloedrode stip onderaan op de bladeren laten zien! ( Steeds op de foto klikken om te vergroten tot 2 x toe)

Dit is een bloem van de "Zwarte toorts" met een rijke verscheidenheid aan kleuren. De meeldraden hebben een prachtige paarse wol en de bloemkroonbladen zijn geel en onderaan bloedrood gevlekt! Een insect maakt juist aanstalte om deze bloem te verlaten. Zoals de naam het verder verduidelijkt zijn de bloemen in een grote "toorts-vorm" gevat.

Deze bloem is van een "Katalpa" een tegenwoordig veel aangeplante sierboom met grote bladeren waar in de herfst "lange boonvormige" vruchten aanhangen. Zo één bloem apart genomen is wel prachtig!
Gewoonlijk neemt men de tijd niet om deze eens van dichtbij te bekijken als deze boom in bloei staat. (Foto vergroten door zelfs tot 2 x toe te klikken op de foto.)

Een merkwaardige naam voor deze gal, die ook nog "Slaapgal" of "Mosgal" genoemd wordt. Vroeger werd hier een hypnotische kracht mee verbonden vandaar de naam "Slaap-gal". Een galwesp (Diplolepis rosae) is de verwekker van deze fraaiste plantengal. De gal is op Hondsroos en andere rozen te vinden. Het is een kluwen van fijn, geveerde, gewimperde bladslippen.

Op 01-07-08 konden we de Kleine zonnedauw tonen. Nu geven we een detail van een blad van de "Ronde zonnedauw". Duidelijk zijn de tentakels met de slijmdruppels die de insecten gevangen nemen. Dit bladje heeft duidelijk een ronde vorm, vandaar de naam van het plantje. Het is zeldzamer dan de Kleine zonnedauw. We vonden het voor de eertse keer in de Inslag in Maria ter Heide. (Even klikken op de foto om te vergroten!)

Deze rups heeft haar naam niet gestolen, al is ze geel en zwart gestreept. Zij eet van het Sint-Jacobskruiskruid een giftige plant. De koeien en paarden lopen er mooi rond bij het eten! Als zij er toch van krijgen met hooi b.v. dan gaan zij er aan kapot. Er zitten heel wat alkaloiden in! De rups is ook giftig en de vogels blijven er ook van af. Ook de kleur dient als een afschrikkingsmiddel. Uit de vlinder komt dan de St Jacobsvlinder, een mooi rode vlinder met zwart.

Dit is een van de jagende spinnen! Een indrukwekkende verschijning. Zij is te vinden in moerassen en aan de randen van stistaand water. Vaak zit ze op een drijvend blad met de voorpoten op het wateroppervlak om trillingen op te vangen en schiet dan over het watervlak om insecten te vangen. Als er verstoring is duikt zij zelfs onder water! Haar lijf is een twee cm.

De "Bittere veldkers" is famillie van de Pinksterbloem. Typisch zijn de roodpaarse helmknoppen die mooi uitkomen op de witte kroonblaadjes! Men kan hem tegenkomen aan waterkanten of in brongebieden en is niet zo algemeen. Zoals men zou denken, smaakt de plant niet bitter maar wel eerder radijsachtig scherp!

Op 09/06 gaven we reeds een foto en wat uitleg over dit levermos.
Hier geven we een detail van het vrouwelijk parapluutje op het ogenblik dat het zijn gele rijpe sporen heeft gevormd in de buisvormige structuren. Dit wordt niet vlug opgemerkt! Het was het juiste ogenblik om dit te fotograferen op een muur van een oude pastorij!

Dit is een trouwe klant aan de vijver in onze tuin. Hij kan daar uren aan de rand vertoeven om te wachten tot er een lekker hapje voorbijvliegt om het dan snel te verschalken met zijn radde tong. Hij zit daar telkens goed verscholen tussen het veenmos. Men moet soms goed uitkijken om hem te vinden zo goed weet hij zich gecamoufleerd op te stellen!

Deze Bruine kikker werd onlangs getrokken en was al meer doorvoed en wat activer. Toch hield hij zich even stil voor de opname.

Deze Bruine kikker werd nog in het voorjaar getrokken. Hij is nog zeer mager na zijn winterslaap en liet zich tot op korte afstand benaderen. (Met op de foto te klikken kan men vergroten).

Spinnen kunnen mooi zijn! Hier hebben we de "Gewone kameleonspin". Het vrouwtje kan wit, geel of groen worden, dus van kleur varanderen! Vandaar de naam waarschijnlijk. Het is een krabspin, de voorste poten lijken wat op die van een krab. Zij kan ook zijwaarts en achterwaarts lopen! Komt voor in mei - juli. En in een bloem zijn ze vrijwel onzichtbaar door hun camouflagekleur!

Een vleesetent plantje van bij ons. Op vochtige kale bodem en niet stikstofrijk zal men dit plantje kunnen treffen. De bodem is dus niet stikstofrijk waar hij staat en de stikstof zal het halen uit de insecten die het met zijn kleverige blaadjes kan vangen. Eens een insect blijft kleven zal het blaadje met de tentakels zich sluiten en begint het verteringsproces van het plantje! Deze is de Kleine zonnedauw hij heeft ovale blaadjes er is ook nog een Ronde zonnedauw. Beide zijn beschermde plantjes!

Men ziet hem niet vaak omdat hij in de kruinen van de eikenbomen vertoeft. Hij daalt zelden af naar de open plekken of bospaden. Het was dus met wat geluk dat we hem wat versteven van de ochtenkoude konden zien. Ze leven van nectar van tamme kastanje en braam maar ook van de suikerrijke honingdauw die bladluizen afscheiden op de bladeren van es en ratelpopulier. Hij verdedigt ook sterk zijn territorium, zelfs tegen wespen!

Van deze familie Vleugeltjesbloemen zijn er niet veel vertegenwoordigers bij ons (een vijftal). Deze Liggende vleugeltjesbloem is vrij zeldzaam in de Kempen en in Vlaanderen. De bloemetjes zij blauw en hebben precies vleugeltjes. Zeer bijzonder en mooi om zien! (Best even klikken op de foto om te vergroten).

Dit is nog eens een korstmos of licheen. De vruchtlichaampje lijken hier kleine komvormige knoopjes . Zeker als het droog is worden zij bruingeel tot geelwit. We vinden ze vooral op boomvoeten van eik. De ondergrond van het korstmos is groenig en glad. Bedenk wel dat de vruchtlichemen maar een halve mm groot zijn. Dus erg opvallend zijn deze niet!

Dit is een wat men noemt "een levermos'. Het heeft bladachtige vlakke structuren op de grond. Hier zien we bovenaan verschillende bijna ronde structuren boven de vlakke structuur van het mos. Zij staan op een steeltje dat we vanuit dit perspectief (bovenaan) niet kunnen zien. Het zijn hier de mannelijke voortplantingsorganen die een perfect parapluutje vormen. Een prachtige naamkeuze voor dit mosje.

Soms wordt men ook al eens geconfronteerd met de vergankelijkheid in de natuur. Hier een kopje van een ree, althans wat er nog van reste!