Gewone kameleonspin

Een vleesetent plantje van bij ons. Op vochtige kale bodem en niet stikstofrijk zal men dit plantje kunnen treffen. De bodem is dus niet stikstofrijk waar hij staat en de stikstof zal het halen uit de insecten die het met zijn kleverige blaadjes kan vangen. Eens een insect blijft kleven zal het blaadje met de tentakels zich sluiten en begint het verteringsproces van het plantje! Deze is de Kleine zonnedauw hij heeft ovale blaadjes er is ook nog een Ronde zonnedauw. Beide zijn beschermde plantjes!

Men ziet hem niet vaak omdat hij in de kruinen van de eikenbomen vertoeft. Hij daalt zelden af naar de open plekken of bospaden. Het was dus met wat geluk dat we hem wat versteven van de ochtenkoude konden zien. Ze leven van nectar van tamme kastanje en braam maar ook van de suikerrijke honingdauw die bladluizen afscheiden op de bladeren van es en ratelpopulier. Hij verdedigt ook sterk zijn territorium, zelfs tegen wespen!

Van deze familie Vleugeltjesbloemen zijn er niet veel vertegenwoordigers bij ons (een vijftal). Deze Liggende vleugeltjesbloem is vrij zeldzaam in de Kempen en in Vlaanderen. De bloemetjes zij blauw en hebben precies vleugeltjes. Zeer bijzonder en mooi om zien! (Best even klikken op de foto om te vergroten).

Dit is nog eens een korstmos of licheen. De vruchtlichaampje lijken hier kleine komvormige knoopjes . Zeker als het droog is worden zij bruingeel tot geelwit. We vinden ze vooral op boomvoeten van eik. De ondergrond van het korstmos is groenig en glad. Bedenk wel dat de vruchtlichemen maar een halve mm groot zijn. Dus erg opvallend zijn deze niet!

Dit is een wat men noemt "een levermos'. Het heeft bladachtige vlakke structuren op de grond. Hier zien we bovenaan verschillende bijna ronde structuren boven de vlakke structuur van het mos. Zij staan op een steeltje dat we vanuit dit perspectief (bovenaan) niet kunnen zien. Het zijn hier de mannelijke voortplantingsorganen die een perfect parapluutje vormen. Een prachtige naamkeuze voor dit mosje.

Soms wordt men ook al eens geconfronteerd met de vergankelijkheid in de natuur. Hier een kopje van een ree, althans wat er nog van reste!

In de natte gebieden in een bos (een bronbos: waar het water door druk naar boven komt) kan men wel eens deze tamelijk zeldzame bloem tegenkomen. De stengel heeft bladeren die verspreid staan op de stengel. De schutbladen en de bloemen zijn geelachtig. Met vele samen geven zij de indruk van een "gouden tapijt" in het groen!
Van dezelfde familie kan ook de "Paarbladige goudveil" bij ons voorkomen.

Een wild viooltje, dat zoals de naam het zegt, in het voorjaar bloeit aan bosranden. Het heeft ook wat men noemt een "spoor": een  kelkaanhangsel dat afgeknot is. Dit is geelachtig wit of lichtblauw, vandaar de naam "bleeksporig". Op de foto hier kunnen we alleen maar de prachtige blauwpaarse kroonbladeren bewonderen.

Een voorjaarsbloeier met witte kroonbladeren met blauwe aders in en een geel randje onderaan. Zij komen in het voorjaar tevoorschijn in het bos. De bladeren staan opengeplooid als er weinig zon is om deze maximaal op te vangen en als er veel zon is gaan zij zich opplooien. De Witte klaverzuring komt dus met weinig zonlicht toe en is daarom goed toegerust om in het voorjaar in het bos te groeien.

Een zeer onopvallend voorjaarsbloemetje! Lichtgroen en vierkant van opbouw! Zeer speciaal!
We zien vooraan één facet van het bloemetje en bovenaan en links kunnen we nog een bloemetje waarnemen. Achteraan en op zij is er nog zo een. In het totaal zijn er dus 5 bloemetjes in een cubusvorm gerangschikt. Het ruikt naar muskus en er werd deze reukstof uit gewonnen. Van deze familie is er maar één vertegenwoordiger bij ons!

Duizendpoten daar hoort men al eens meer over, maar miljoenpoten? Men kan ze herkennen omdat zij twee paar poten hebben aan één segment van hun lijf. Duizendpoten hebben maar één paar poten aan een segment. Zij voeden zich van vooral organisch dood materiaal. En al hebben zij twee paar poten aan één segment verplaatsen ze zich veel langzamer dan de duizendpoten.

Ook een voorjaarsbloeier. Vooral in oudere bossen treft men deze bloem aan. Vooral met uitlopers zal er vermeerdering optreden. Ook in de wortels worden de voorraden van de plant opgeslagen om volgend jaar terug te verschijnen nog voor de bomen hun bladeren krijgen een kwestie van op tijd van de zon te profiteren en aan fotosynthese te kunnen doen. De bloem is wit en wordt bij het ouder worden wat paars. Er zijn heel wat meeldraden en ook stampers in een bloem die een gele kern weergeven. Na de bloei zullen na een tijdje ook de bladeren verdwijnen.

Dit is een overblijvende plant dus volgend jaar als er niets abnormaals gebeurt verschijnt hij er terug. De bloemen zijn ongeveer één cm groot en worden "hemelsblauw" beschreven en dat zijn ze ook maar wat een kleurnuances! Door op de foto te klikken vergroot u deze!

Dit is een tegenhanger van het Klein hoefblad maar wordt veel groter. De bloemen staan in een grote pluim en zijn roodachtig soms ook al eens wit. De bladeren verschijnen ook kort na de bloem en kunnen tot 1 meter groot worden. Zoals het klein hoefblad is dit ook een overblijvende plant. Vooral de grote bladeren zijn bijna een heel seizoen te vinden. Voor de bloeiwijze moet men er in het voorjaar bij zijn.

Een merkwaardige voorjaarsbloeier. Eerst komt de stengel met een samengestelde bloem uit en daarna eerst komt het groene blad tevoorschijn dat onderaan wit is. De wetenschappelijke naam is wel interessant: "Tussilago farfara". Tussilago verwijst naar een hoestwerende werking van de bloem (La tousse= fr. voor hoest) en "farfara" = meeldragend, dit verwijst naar de onderkant van het groene blad die wit ziet of 'meeldragend' is 

Een ontluikende knop van de Paardenkastanje. De bruine schutbladen van de knoppen zijn nog te zien. Zij hebben de knop tijdens de winter beschermd. Een kleverige stof "propolis" hielp daarbij. Deze "propolis" wordt door het bijenvolk sterk gegeerd om reten en kieren in de kast te dichten en de ramen vast te klitten. De mens gebruikt nog steeds propolis in de vernis om b.v. gitaren en violen te bouwen. Als men dit kan oogsten als imker brengt dit relatief veel geld op.

Dat de Slanke sleutelbloem een nat biotoop verkiest hoeft geen betoog bij deze foto. Ze staat hier aan de rand van wat vroeger ooit een "rootput" was. Een waterpoel waar men vlas in "rootte" om het beter in vezels te laten ontbinden voor men het kon gebruiken. Hij behoort tot het natuurreservaat van Zevenbergenbos in Ranst.

Hier hebben we de slanke sleutelbloem, die wij hier bij ons het meest aantreffen. De kelkbuizen zijn smaller en de kelkbladeren heel wat bleker dan die van de Gulden sleutelbloem!
Ook zij hebben het systeem van enerzijds een langere stamper en dieperliggende meeldraden en omgekeerd bovenaan een meeldradenkrans en een dieper staande stamper! De nectar voor de insecten bevindt zich helemaal onderaan in de buis. Door kruisbestuiving wordt een betere vruchtzetting gerealiseerd. Een doeltreffend mechanisme dus!

Een detail geeft nog aan dat deze kleur wel echt die van een eierdooier
benadert. Ook zien we in het inwendige dat in de ronde kokeropening een ronde stempel te zien is. We hadden al aangeduid bij een vroegere foto dat deze bloemen twee vormen hebben. Deze is dus met de stempel bovenaan de opening en de meeldraden zijn eerst lager in de bloembuis aan te treffen. Bij de Gulden sleutelbloem is er ook nog rode streep te zien op elk kelkblad, dat heeft de Slanke sleutelbloem ook niet!