Muskuskruid

Duizendpoten daar hoort men al eens meer over, maar miljoenpoten? Men kan ze herkennen omdat zij twee paar poten hebben aan één segment van hun lijf. Duizendpoten hebben maar één paar poten aan een segment. Zij voeden zich van vooral organisch dood materiaal. En al hebben zij twee paar poten aan één segment verplaatsen ze zich veel langzamer dan de duizendpoten.

Ook een voorjaarsbloeier. Vooral in oudere bossen treft men deze bloem aan. Vooral met uitlopers zal er vermeerdering optreden. Ook in de wortels worden de voorraden van de plant opgeslagen om volgend jaar terug te verschijnen nog voor de bomen hun bladeren krijgen een kwestie van op tijd van de zon te profiteren en aan fotosynthese te kunnen doen. De bloem is wit en wordt bij het ouder worden wat paars. Er zijn heel wat meeldraden en ook stampers in een bloem die een gele kern weergeven. Na de bloei zullen na een tijdje ook de bladeren verdwijnen.

Dit is een overblijvende plant dus volgend jaar als er niets abnormaals gebeurt verschijnt hij er terug. De bloemen zijn ongeveer één cm groot en worden "hemelsblauw" beschreven en dat zijn ze ook maar wat een kleurnuances! Door op de foto te klikken vergroot u deze!

Dit is een tegenhanger van het Klein hoefblad maar wordt veel groter. De bloemen staan in een grote pluim en zijn roodachtig soms ook al eens wit. De bladeren verschijnen ook kort na de bloem en kunnen tot 1 meter groot worden. Zoals het klein hoefblad is dit ook een overblijvende plant. Vooral de grote bladeren zijn bijna een heel seizoen te vinden. Voor de bloeiwijze moet men er in het voorjaar bij zijn.

Een merkwaardige voorjaarsbloeier. Eerst komt de stengel met een samengestelde bloem uit en daarna eerst komt het groene blad tevoorschijn dat onderaan wit is. De wetenschappelijke naam is wel interessant: "Tussilago farfara". Tussilago verwijst naar een hoestwerende werking van de bloem (La tousse= fr. voor hoest) en "farfara" = meeldragend, dit verwijst naar de onderkant van het groene blad die wit ziet of 'meeldragend' is 

Een ontluikende knop van de Paardenkastanje. De bruine schutbladen van de knoppen zijn nog te zien. Zij hebben de knop tijdens de winter beschermd. Een kleverige stof "propolis" hielp daarbij. Deze "propolis" wordt door het bijenvolk sterk gegeerd om reten en kieren in de kast te dichten en de ramen vast te klitten. De mens gebruikt nog steeds propolis in de vernis om b.v. gitaren en violen te bouwen. Als men dit kan oogsten als imker brengt dit relatief veel geld op.

Dat de Slanke sleutelbloem een nat biotoop verkiest hoeft geen betoog bij deze foto. Ze staat hier aan de rand van wat vroeger ooit een "rootput" was. Een waterpoel waar men vlas in "rootte" om het beter in vezels te laten ontbinden voor men het kon gebruiken. Hij behoort tot het natuurreservaat van Zevenbergenbos in Ranst.

Hier hebben we de slanke sleutelbloem, die wij hier bij ons het meest aantreffen. De kelkbuizen zijn smaller en de kelkbladeren heel wat bleker dan die van de Gulden sleutelbloem!
Ook zij hebben het systeem van enerzijds een langere stamper en dieperliggende meeldraden en omgekeerd bovenaan een meeldradenkrans en een dieper staande stamper! De nectar voor de insecten bevindt zich helemaal onderaan in de buis. Door kruisbestuiving wordt een betere vruchtzetting gerealiseerd. Een doeltreffend mechanisme dus!

Een detail geeft nog aan dat deze kleur wel echt die van een eierdooier
benadert. Ook zien we in het inwendige dat in de ronde kokeropening een ronde stempel te zien is. We hadden al aangeduid bij een vroegere foto dat deze bloemen twee vormen hebben. Deze is dus met de stempel bovenaan de opening en de meeldraden zijn eerst lager in de bloembuis aan te treffen. Bij de Gulden sleutelbloem is er ook nog rode streep te zien op elk kelkblad, dat heeft de Slanke sleutelbloem ook niet!

Het is een van onze vroege bloeiers. Deze komt bij ons niet zo veel voor omdat zij meer van een kleigrond houdt. Kenmerkend is de gelerige kleur meer een eierdooierkleur. De Slanke sleutelbloem is niet zo geel maar eerder bleekgeel. De bloembuis is gewoonlijk ook dikker dan die van de Slanke sleutelbloem. Om te kunnen vergelijken gaan we hierna ook foto's tonen van de Slanke sleutelbloem.
(Op de foto klikken tot 2x om te vergroten)

Deze werd bij toeval opgegraven bij het verplanten van een struik. Het is een mannetje met lange gebogen kophoorn (het vrouwtje heeft een korte punt). De kaken steken voor de kop uit. Hij vliegt rond op zomeravonden. Hij ontwikkelt zich in langdurig rottend, broeierig plantenmateriaal. Het is een enige ontdekking want veel ziet men er niet!

Als men een boom aan 't afspeuren is naar lichenen of mossen, komt men plots al eens een slakje tegen dat daar rustig voortkruipt. Toch ook mooi om dat fenomeen ook eens rustig te bekijken! De af te leggen weg lijkt nog lang.

Dit is geen vlieg maar een mug! Hoe men die naam heeft gegeven is een raadsel! Gewoonlijk verschijnt ze maar rond 25 april (naamdag van St.Marcus de wetenschappelijke naam is Bibio marci, marci = marcus). Wij zagen ze nu voor het eerst op 4 april (gisteren). De voortplanting geschied in de grond en in rottende vegetatie. Ze zijn niet ongewoon zelfs in de tuin en vaak parend op zonnige muren.

De Vroegeling wordt niet groot, zo'n 10 cm is al veel en daardoor vallen ze niet echt op. Men moet ze van nabij bekijken. Ook de rozet is wel bijzonder. De kleine blaadjes 1 à 2 cm hebben stervormige haartjes. Hier zijn de haartjes te zien op de rozetblaadjes maar om te zien dat ze stervormig zijn moet men een loepe nemen. Zeer speciaal!
(Best de foto vergroten door er op te klikken)

Een klein éénjarig plantje dat als een rozet overwintert en begint te bloeien in februari. Het heeft witte kroonbladeren waardoor het nog het meest opvalt. Met vele vormen ze een wit tapijt. Zij groeien op tamelijk arme zandgrond en tot mijn verrassing stonden ze op de weg naar onze voordeur. (Wel op klikken om de foto te vergroten)

Ook een lentebloeier. Deze bloeit iets later dan de Slanke sleutelbloem. De voortplanting van de bloemen is wel bijzonder. Er zijn bloemen die bovenaan een stamper laten zien in de opening van de buis en halfweg in de buis een kring helmknoppen hebben. Daarnaast  zijn er bloemen met bovenaan een kraal helmknoppen (die stuifmeel leveren) en halfweg de stamper. Twee vormen dus. Onderaan bevind zich de nectar. Een systeem om kruisbestuiving te bevorderen! De beste vruchtzetting zou door de kruisbestuiving gerealiseerd worden.

Een lentebloeier familie van de boterbloem. De dotterbloem staat echter graag zeer nat aan de rand van en vijver is ideaal. De bladeren zijn donkergroen, zwak glanzend en niervormig. De schotelvormige bloemen kunnen tot 5 cm worden. Ze hebben dooiergele niet glanzende bloemdekbladen. "Dotter" en "dooier" houden van oorsprong verband met elkaar, vandaar dus de naam. De bloemen geven goed nectar en stuifmeel aan de insecten, in het voorjaar is dat interessant. De zaden zijn kokervruchten en zeer ligt en kunnen op het water drijven, een goed punt bij het verspreiding ervan.

Terug een korstmos of licheen (resultante van een symbiose tussen een schimmel en een alg, zoals we reeds hebben aangegeven). Het is een bladvormige structuur hier. De kleur is heldergrijs en de lobben zijn vrij groot (vandaar de Nederlandse naam) en rond. Soms zijn er korrels aan de randen maar hier zien we er geen. Wel zien we op het onderste blad aan de linkerzijde onderaan wat uitstekende haartjes, die ciliën worden genoemd en dit is dan wel een duidelijk kenmerk dat geen andere bladvormige lichenen bij ons doen. Dit korstmos is op korte tijd veel meer voorgekomen bij ons.

Dis mosje is goed te herkennen als een hoopje bijeenstaande blaasvormige structuren. De naam is dus perfect gekozen. Wel is het niet zo vlug te vinden, want het vormt slechts kleine groepjes en dan nog eerder op leemhoudend zanderige bodem zoals in tuinen en stoppelakkers. Van deze famillie zijn er twee bij ons te vinden en deze zijn dan maar micriscopisch te ondescheiden. We zijn dus al blij dat we kunnen zeggen dat het Blaasjesmos is.