Amoebekorst

Dit is de mooie bloeiwijze van het gras. We zien zeer duidelijk de helmknoppen bengelen een dunne steeltjes aan de bloeiwijze. Het gras ruikt ook naar hooi of cumarine een stof die in hoge concentratie spierverlamming teweegbrengt. Stammen die op jacht gingen hebben deze stof gebruikt om de punten van hun pijlen gedrenkt in cumarine af te schieten op hun prooi om deze te verlammen. Uiteraard werd deze stof niet alleen uit het reukgras gehaald.

Dit is een licheen dat een passende naam heeft gekregen. Het lijken we inktspatten op een schors. De thallus (de achtergrond die een schimmel en algen bevat in symbiose) is geheel ingezonken in de schors van de boom. De donkere ronde vlekken zijn eigenlijke de vruchtlichamen van de schimmel en vormen de zogenaamde "inktspatten". Soms denkt men dat het gewoon vlekjes zijn van de schors. Meestal op de boomvoeten te vinden. Men moet er wel wat naar zoeken.

Deze behoren tot de familie van de vlinderbloemen. De bladsteel heeft vleugels van ongeveer 1,5 mm. We hebben een tros bloemen waarvan de kroonbladeren helder rood zijn, soms ook wit. Hij is eigenlijk een sierplant die verwilderd is en kan standhouden. Wij vonden hem in de Oude landen van Ekeren.

Dit is de bloemkrans van een waterplant waarvan de bladeren ondergedoken zitten. Deze bladeren zijn kamvormig en veerdelig. De bloemkroon zelf is bleeklila of wit en de dieper keel geel. Wanneer men deze bloem in het water ziet is de kwaliteit van het water goed. Het is wel een prachtig zicht als men zo een plek met veel bloemkransen samen kan aantreffen!

Dit is een parasiet op vooral gras en zeggen. Omsluit eigenlijk de halm van het gras. Ziet er bij rijpheid oranje tot rossig uit door de kleur van de vruchtlichaampjes die als aaneengesloten zakjes op de witte schimmel tevoorschijn komen. De parasiet leeft dus van de levende grassen en heeft zijn naam dus ook niet gestolen!

Hij is okerbruinachtig met afwisbare, witte tot okerkleurige, glimmerachtige korreltjes, die we hier en daar kunnen zien en waar hij natuurlijk zijn naam voor een deel te danken heeft. Ze staan ook meestal met vele samen in bundels op stronken of begraven hout. Hij is ook giftig als men hem samen met alcohol nuttigd , anders niet!

Deze slijmzwam heeft zijn naam niet gestolen. Het vruchtlichaam is een zachte structuur die zuiver wit is en vooral op rechtstaande stammen voorkomt. Het kan een doormeter van 8 cm krijgen. Het zijn eigenlijk een massa eencellige diertjes ook zweepdiertjes of myxoamoeben genoemd. Het geheel kan zich over het substraat verplaatsen. "Voortkruipen" als het ware. Dit "Zilveren boomkussen" zal helemaal bruin worden als de sporen rijp zijn. Het leeft van dood hout (saprofyt).

Hier heeft de Kleine zonnedauw zijn prooi reeds goed vast. Dit Bruin zandoogje zal voor de zonnedauw als voedsel dienen...Zie ook Kleine zonnedauw op 01/07/08 en Ronde zonnedauw op 18/07/08. (De foto's kun je tot 2x toe vergroten door er op te klikken.)

We weten wel dat de zonnedauw zich voedt met insecten maar we zien het niet vlug. (Zie ook Kleine zonnedauw op 01/07/08). Hier is een waterjuffer gevangen door de klierhaartjes met het achterlijf. De waterjuffer klamt zich nog vast maar zal niet meer losgeraken van de kleefstof van de zonnedauw en er door verteerd worden.

De "Heidevlinder" is het grootste zandoogje van onze streken. Men treft hem vooral in heidegebieden natuurlijk en duinen. Hij heeft een weergaloze schutkleur als een groepje opvliegt en dan weer plots gaat zitten op de grond vind men ze soms niet meer terug. Ze nemen een positie in naar de zon dat ze geen schaduw afwerpen en zitten ook graag op het zand of op stenen zodat hun kleuren met de achtergrond versmelt. De ogen die men soms te zien krijgt op de vleugels hebben als taak de aandacht van insectenetende vogels af te leiden van de kop. Ook hier moeten we goed kijken waar hij eigenlijk zit!

Van de bramen is de Dauwbraam nog het gemakkelijkste te determineren.
De bladeren staan met drie op een stengel terwijl de andere soorten braam er vijf hebben. De bloem is ook zeer mooi als men de bruine stuifmeelkorrels afgetekend ziet staan op de achtergrond van de witte kelkblaadjes.

De Poelkikker is de kleinste groene kikker van bij ons. Op het Groot schietveld dat slechts met een bijzondere toelating te bewandelen is kwamen wij hem nog veel tegen en liet hij zich geduldig fotograferen. (Op de foto's klikken om te vergroten)

Dit wit vedermotje vliegt vooral 's avonds. Het heeft eigenlijk 5 vleugeltjes die van mekaar gescheiden zijn maar in rusttoestand zijn ze wat opgerold. Hier zouden we denken dat het maar driedelige vleugels heeft. In rusttoestand, zoals hier, blijft het merkwaardig genoeg met zijn vleugels gespreid zitten zodat het een witte "T" vormt. (Klikken op de foto om te vergroten)

Wel een bijzondere naam! Ideaal om te laten uitspreken door een West-Vlaming. Het komt van Guichel = waan en heil= genezen. Dus een "waan-genezer". Het werd gebruikt om van b.v. melancholie te genezen en van hondsdolheid. De plant is wel giftig, men moet er dus voorzichtig mee zijn. De bloemen zijn alleen bij zonnig weer open en beginnen reeds in de namiddag te sluiten. Bij slecht weer gaan ze zich ook sluiten, vandaar heeft het dan ook zijn faam verworven als "barometer"!

Een licheen of een korstmos! U weet een samenlevingsvorm van een schimmel en een alg. We hebben er al enkele laten zien! Dit lijkt een groenige poederachtige korst op boomschors (vooral op den). Bij nader toezien vinden we ook enkele ronde schotelvormige structuren dat de vruchtlichamen zijn van de schimmel van het korstmos want zij zullen bij rijpheid sporen loslaten. Dit korstmos is nu zeer gevoelig voor stoffen in de lucht. Vroeger was er meer zwavel in de lucht en daar hielt het van. Men noemde het zelfs een tijdje "zwavelvreter". Nu de zwavel uit de stookolie practisch verdwenen is, is dit pluspunt voor het licheen ook weg en daarbij komt nu ook de groei van de uitstoot van stikstof (van het mest) die het licheen aantast. Vandaar dat het nu veel minder voorkomt dan neem een 15-tal jaar terug. Lichenen zijn een goede parameter voor het meten van de luchtkwaliteit! (Klik op de foto om te vergroten!)

Het is een van de streekeigen naaldbomen! Reeds bij de Oude Belgen was er sprake van. Vooral dan als gifboom. Ceasar vermelt in zijn "De Bello Gallico" dat een germaanse hoofdman met het eten van de taxus zelfmoord pleegt om niet in zijn handen te vallen. Hier zien we de bloeiwijze van de mannelijk boom namelijk de productie van stuifmeel. Als het rijp is volstaat een tik tegen een tak om dit stuifmeel in een wolk te laten verstuiven. Nu is de boom nog altijd belangrijk en wordt snoeisel apart ingezameld om er de "taxine" of "taxol" uit te halen om er een behandeling tegen kanker mee te verrichten. Een poging om een synthetisch product te ontwikkelen gaf niet de gewenste resultaten!

Komt in vochtige heidevegetaties voor. Speciaal hier zijn de eitjes van het Gentiaanblauwtje, een vlinder, die het Klokjesgentiaan als voedselplant gebruikt! De witte eitjes zijn afgeplat-bolvormig met een kleine indeuking aan de top. De rupjes die uit het ei komen boren zich door de bloemkroon heen in het vruchtbegindsel en voeden zich met de zaadknoppen. Na drie vervellingen zijn ze ruim 3 mm lang roodachtig met zwarte kop. Ze laten zich vallen van de voedselplant en beginnen een zwertocht. Hebben ze geluk dan worden ze gevonden door een steekmier die hen tussen de kaken naar het nest brengen. De rupsjes produceren een zoete stof en daar houden de mieren van die hen in het nest voeden als een soortgenoot. De rupjes eten er ook van het mierenbroed! Na de verpopping komt er een gevaarlijk moment. De uitkomende vlinder heeft niet meer de geur van het nest en wordt aangevallen. Dit gebeurt 's morgens, de mieren zijn nog niet erg op dreef en gewoonlijk weet de vlinder te ontsnappen! De vlinder is dus sterk afhankelijk van het Klokjesgentiaan én van de zekere symbiose met de steekmier. Een merkwaardige samenleving. Gelukkig, zoals we hier hebben kunnen vaststellen, zijn er in elk geval nog bloemen van het Klokjesgentiaan en nog eitjes van het Gentiaanblauwtje!

De bovenzijde is grijswit tot bleekroze (hier overheersen de roze tinten). Echt een stukje spek gelijkend. De aangroeiranden zijn sneeuwwit en grof viltig. Deze zwam is ook week-elastisch en iets gelatineus wat de gelijkenis met spek nog maar eens onderstreept! De hoedjes staan dakpansgewijs boven elkaar en lopen naar onder en tussen elkaar langs het substraat af. Hij wordt terecht bij de bijzondere vormen van korsten en kussens geklasseerd!

Een mooi korstzwam! Hij is gezoneerd beige tot okerkleurig-bruinachtig. Bij verse aangroei witachtig gezoomd. Hij is waaiervormig naar de aanhechtingsplaats versmald, zonder dat dit een steel wordt. De hoedhuid is fijnviltig. Groeit op dode stammen en takken van loofbomen en vooral op beuk. Saprofiet ,die het dode hout verteerd in het bos. (Steeds klikken op de foto om te vergroten)!