Berichten van 20 mei 2013 tot 26 mei 2013

De "Gewone berkenboleet" (Leccinum scabrum) kan 12 cm breed worden en is licht- of donkerbruin maar kan ook kaneelbruin zijn, roodbruin, bruinzwart of wit! Hij is dus zeer variabel in kleur. In de jeugd is hij half bolvormig en daarna wat vlakker. De buisjes zijn roomwit , later vuilwit en donkerder bij kneusplekken. De steel is witachtig met ruwe, grijsbruine tot bijna zwarte schubben. Het vlees is witachtig en bij aansnijden niet verkleurend daarom hebben wij deze ook eens doorgesneden om zeker te zijn. Omwille van zijn zeer variabele kleur werden er al eens verschillende variëteiten van gemaakt, maar dit lijkt wel wat ver gezocht. Hij komt natuurlijk voor bij berk waar hij mee in symbiose leeft. Van de geschubde steel maakten we nog een detail, deze is in "bijlage" te zien.

Van deze "Waaierbuisjeszwam" (Polyporus varius) namen we een foto onderaan en met de steel.
De kenmerken hier zijn het belangrijkste. De buisjes zijn witachtig of geelachtig en kunnen later geelbruin worden. Ze lopen ook wat af langs de steel. De steel is ook wat zijdelings geplaatst en is aan de voet wat zwartachtig. Bovenaan ziet deze zwam er wat grijsgeel of geelbruinachtig uit.. Hij komt voor op dode takken (is een saprofyt) van loofbomen vooral op beuk. Op dunne takken komt en variatie "nummularis" voor deze heeft ook een nogal kleine hoed. Het exemplaar hier moeten wij daarom tot deze variatie rekenen.

De "Berkenridderzwam" (Tricholoma fulvum) kan een 8 cm breed worden, is geelbruin tot donker roodbruin en de hoedhuid is daarbij vettig aanvoelend en nauwelijks geschubd. De geur is duidelijk meelachtig en de smaak is ook zo. Zoals de naam ook reeds aangeeft is hij te vinden in gemengde bossen vooral bij berk waar hij mee in symbiose leeft. Hij wordt ook als eetbaar bestempeld maar moet dan wel goed verhit worden om er geen darmstoornissen aan over te houden.! Voorzichtigheid is dus geboden!

De hoed van de "Gewone viltkop" (Inocybe dulcamare) kan 4 cm breed worden en blijft lang convex. De kleur is beige, olijfkleurig of rossig-bruinachtig. De hoedhuid is fijn viltig, viltig vezelig of viltig geschubd als suède-leer. De steel is ongeveer in de kleur van de hoed. De geur is gronderig of muf. Hij komt voor in loofbossen en gemengde bossen onder eiken, dennen en berken. Het is ook een symbiont en giftig zoals de vezelkoppen.

De "Paarse schijnridderzwam" (Lepista nuda) kan wel 12 cm breed worden en is een van de mooiste paars gekleurde zwammen. De kleur is vlezig, lila of violetbruin, soms alleen bruinachtig maar bij het drogen altijd verblekend wat ons exemplaar hier duidelijk aangeeft. De lila kleur is nog wel op de steel waar te nemen en onderaan op de lamellen is hij ook nog mooi gekleurd (zie de bijgevoegde foto in "bijlage"! Deze is eetbaar en een goede voor veel doeleinde geschikte consumptiepaddenstoel. Zelfs geschikt om in diepvries te bewaren. Er wordt wel vermeld dat hij bloeddrukverlagend werkt!

De hoed van de "Gevlekte vezelkop" (Innocybe maculata) kan wel 7 cm in doormeter bereiken.
De kleur is donker roodbruin tot hazelnootbruin. Wat zeker opvalt is dat hij radiair vezelig is. Dit exemplaar is daar wel een goed voorbeeld van! De geur van deze zwam is sperma-achtig zoals van vele vezelkoppen. Hij komt voor in loofbossen vooral onder beuk. Het is een symbiont! Een "mycorrhiza-zwam", hiermee wordt juist bedoelt dat de schimmeldraden met de wortels van de boom contact legt om water en voedingsstoffen en mineralen uit te wisselen. De zwam schijnt maar weinig muscarine te bevatten maar is toch giftig zoals ook veel van deze vezelkoppen.

De "Uitlopersschimmel" (Rhizopus stolonifer) is een saprofyt op plantenresten maar ook op mest en zo zien wij hem het meest. In het najaar zien we op wandel dikwijls hondendrollen die achtergelaten zijn en die helemaal bedekt zij met deze "Uitlopersschimmel". Van dichtbij is te zien dat het ook (zoals hieronder) uitlopende bundels zijn die bijna straalsgewijs uitstruiken. Op het einde zien we de bolletjes (sporangiadragers) die eerst wit en later zwart worden. Dit zijn dus de doosjes waar de sporen in aangemaakt worden.

"Spinellus" is een geslacht van parasieten vooral op plaatjeszwammen maar deze stond op een "Bruinsporig sapbekertje" (Phaeohelotium monticola) (nog moeilijk herkenbaar). De zwamvlok is sterk vertakt met stekelvormige zijtakken en daarop ronde sporedoosjes die eerst wit maar bij rijping bruin tot zwart kunnen worden. Ook zwammen lijken dus niet te ontsnappen aan parasitaire belagers!

De "Biefstukzwam" (Fistulina hepatica) heeft wel een smakelijke naam en lijkt ook jong eetbaar te zijn, al moet men dan wel eerst het looizuur door afkoken verwijderen. De smaak blijft dan wel wat zurig. Of dit de moeite loont blijft een vraagteken. Hij is tong-  tot balkonvormig en aan de aanhechting versmald. Bovenaan is hij vleeskleurig roze en het vlees is rozeroodachtig met lichtere overlangse streperige vlekken als rauw rundvlees. De naam is dus alleszins goed gekozen! De onderzijde is witachtig tot crème en bestaat uit vrijstaande buisjes die dicht tegen elkaar staan. In "bijlage" een opname van deze onderzijde. Hij staat vooral op de stamvoeten van levende bomen vooral van eiken en tamme kastanje. Het is dus wel een parasiet. Hij veroorzaakt bruinrot (cellulose wordt verteerd).

Deze "Fluwelige stekelzwam" (Hydnellum spongiosus) is een symbiont met naaldbomen. Hij wordt wel 10 cm. Jong is hij fluwelig wit maar hier is hij al wat ouder en wordt dan kaneel- tot roodbruin. De oppervlakte is ruw viltig. Later wordt hij helemaal donkerbruin en bij druk krijgt hij roodbruine vlekken. Onderaan heeft hij natuurlijk stekels die we hier niet zien. Het is wel een zeer zeldzame zwam. We zien hem niet dikwijls.