Fluwelige stekelzwam

Deze "Gezoneerde stekelzwam" (Hydnellum congrescens) is ook een symbiont met loofbomen en vrij zeldzaam. Als hij jong is dan is hij fluwelig en roomkleurig-roze en wordt daarna gezoneerd met lichte en wat donkerbruine banden, zoals wij hem hier zien. Onderaan (links in beeld) heeft hij bruine stekels en bruine sporen. De geur is melig. Gezien zijn zeldzaamheid is het altijd een aangename ontdekking!

De "Gewone pelargoniumgordijnzwam" (Cortinarius flexipes) heeft zijn naam omdat hij naar gekneusde pelargoniumbladeren (tuingeraniums) ruikt. Hij ziet er hazelnootbruin uit maar dat kan tot zwart aanlopen. De schubjes zijn ook opvallend. Zij zijn grijs-zijdeachtig later wordt de zwam wel kaler en verbleekt hij. De spitse middenbult mag er ook wel zijn. De steel heeft zo wat de kleur van de hoed en de lamellen die we ook wat kunnen zien zijn oker- tot roestbruin. Het is ook een zwam die in symbiose leeft in loof- en dennenbossen maar vooral met fijnsparren. Een mooi zwammetje. In "bijlage" nog een opname alleen van de hoed en wat dichterbij.

De "Dwergcollybia (Collybia cyrrhata) Is niet zo groot natuurlijk. Zijn hoed is maar maximaal 1,5 cm in doorsnede. Het is een saprofyt die op resten van andere paddenstoelen groeit of op ander plantaardig materiaal op de bodem. Hij heeft onderaan geen knolletje en dat sluit hem uit van bv. de Okerknolcollybia en de Purperknolcollybia. Deze zijn ook niet groot en alleen aan de knolletjes onderaan te herkennen "in het veld".

Deze "Roodbruine slanke amaniet" (Amanita fulva) is nog jong maar reeds opvallend door zijn lange steel en de mooie vleeskleurige tot roodbruine hoed. Nu nog gekromd zal hij later openplooien en dan is zijn rand geribd. Onderaan heeft hij een knol en die steekt nogal diep in de grond en kunnen we hier niet zien. Het is een symbiont met vooral berk en den bij voorkeur dan nog op zure en vochtige bodem. Hij wordt ook als eetbaar bestempeld maar dan moet hij goed verhit worden en dan is hij nog smakeloos en daarom ook niet aan te bevelen. 

De "Armbandgordijnzwam" (Cortinarius armillatus) is steenrood of vosachtig rood tot roestbruinachtig (ook weer mooi geschreven)!De hoedhuid is daarbij ook viltig-vezelig. De steel is langer dan de hoed en door het velum opvallend rood gebandeerd (vandaar de naam). De steel is ook slank en onderaan duidelijk knotsvormig. Hij staat in loof- en naaldbossen onder berken waar hij in symbiose mee leeft. De meeste gordijnzwammen worden trouwens "mycorrhiza-zwammen" genoemd. Zij gaan verbinding aan met de wortels van de boom waar zij suikers van krijgen en zij gaan op hun beurt aan de boom water en mineralen doorspelen. Het wortelstel van de boom wordt zo eigenlijk nog uitgebreider!

Deze "Berijpte russula" (Russula parazurea) wordt beschreven als met een blauwgroene tot grijsblauwe kleur of ook nog bruingroenachtig en vaak daarna nog bruinachtig verkleurend bij het ouder worden. Hier mogen we wel zeggen dat de kleur mooi blauwgrijs is. Het is ook nog een jong exemplaar. Bij droog weer lijkt de hoedhuid duidelijk berijpt. Hij staat vooral bij eiken, beuken en minder bij dennen waar hij in symbiose mee leeft. Hij behoort dus bij het geslacht russula waarvan kenmerkend is dat de steel gemakkelijk breekt als een "krijtje". De structuur van de cellen van het mycelium (zwamdraden) zijn kort en niet lang zodat het inderdaad gemakkelijker breekt. Zoals vele russula 's is hij ook eetbaar...

Deze "Berkenrussula" (Russula claroflava) is ook een symbiotische zwam die vooral met Berk in symbiose gaat maar ook bij Elzen te vinden is. Zijn kleur is wel specifiek nl. helder citroengeel tot chromaatgeel en nogal eenkleurig in het centrum soms wat donkerder oranjegeel. Deze specifieke kleur maakt het onderscheid met de Geelwitte russula waarvan de hoed eerder strogeel is en de lamellen wit. Bij de Berkenrussula worden de lamellen botergeel! Deze russula is wel gegeerd door slakken! Deze ziet er dan ook wel wat gehavend uit maar de kleur was toch nog wel prachtig, om er een foto van te maken.

De "Gele ringboleet" (Suillus grevelei) Is bij uitstek een symbiotische zwam die specifiek bij "Lorken" voorkomt. Hij lijkt dus alleen maar met Lork in symbiose te leven! Hij kan tot 10 cm breed worden is stralend goudgeel of oranje tot roodbruin. De hoedhuid is in vochtige toestand slijmig. De buisjes onderaan zijn in de jeugd ook goudgeel, later vuil geelbruinachtig en vaak iets aflopend. De steel is geel- tot roodbruin met een smalle  geelachtige ringzone. Deze kunt u zien in de foto bij "Bijlage".

De "Fraaie knotszwam" (Clavulinopsis laeticolor) heeft zijn naam niet gestolen. Hij is schitterend goud- tot oranjegeel. Het vruchtlichaam is en 2 tot 4 cm hoog en is 0,15 tot 0,4 cm breed. Hij ziet er wat opgeblazen uit. Deze knotszwam is ook wel zeldzaam en niet veel te vinden. Hij komt voor op humeuse grond of in voedselrijke gazons. Hij leeft daar van dood materiaal (saprofyt). Hij leeft dus op de grond van dood materiaal en niet zoals de Kleverige koraalzwam ( zie hiervoor) op dood hout.

Het "Kleverig koraalzwammetje" (Calocera viscosa) is een mooie verschijning! Het is oranjegeel knotsvormig en met schaarse geweiachtige vertakkingen. Het groeit daarbij nog in "koraalachtige" bundels. De oppervlakte is dan ook kleverig, glibberig zoals de naam het zegt. Deze laag bevat ook de sporen van het zwammetje. Het is te vinden op dood vermolmd hout van naaldbomen en leeft daar ook van. (saprofyt).

De "Gekroesde fopzwam" (Laccaria tortillis) zou de kleinste Europese fopzwam zijn met de grootste sporen. Hij is te vinden op kale grond onder struiken, in parken en in bermen van boswegen. Hij leeft er van dood materiaal (saprofyt). Hij is dus klein, maximaal 1,5 cm breed en is vleesachtig-roodachtig. De rand is wat geribd. De steel is kort en kaal. Soms is het uitzicht heel getorst en gerimpeld. De naam "gekroesd" misstaat hier niet! In "bijlage" hebben we zo enkele exemplaren.

De "Poederzwamgast" (Nyctalis asterophora) is wel iets apart! Hij parasiteert op rottende vruchtlichamen van melkzwammen en russula's en is vrij zeldzaam. Het is dus een zwam die nog eens van/op een andere zwam leeft! Hij is half bolvormig tot kussenvormig is eerst wit en later wat bruin met een verstuivend oppervlak. Er worden ongeslachtelijke sporen gevormd (conidiën). De steel is vrij kort. De smaak en geur is meelachtig. Maar hij lijkt me niet uitnodigend om er inderdaad van te proeven!

De "Schubbige fopzwam" (Laccaria proxima) is helder geeloranje of oranjerood tot vleeskleurig-bruinachtig (er kunnen dus wel wat nuances zijn). De hoed rand is soms ongeribd maar in elk geval is de hoedhuid "schurftig tot fijn geschubd". De lamellen,die we hier wel niet kunnen zien, zijn vlees-roodachtig. Daarom zou men kunnen denken dat het sporenpoeder ook die kleur zou hebben maar dat is nu juist niet het geval de kleur van de sporen is wit! Door deze mogelijke verwarring heeft hij zijn naam "fopzwam" gekregen!

De naam voor de "Appelrussula" (Russula paludosa) is perfect gekozen! Hij is licht tot donker appelrood soms oranjerood en de hoedhuid van de verse zwam heeft een typische glans als van een appel. Eerst heeft hij ook nog een bultje in het midden maar later wordt dat uitgediept. De steel heeft ook vaak een roze vleug,zoals we hier ook kunnen zien. De smaak is zacht en hij is eetbaar maar omwille van de zeldzaamheid is het best hem te laten staan. Het is symbiotisch met dennen en sparren en houd dus van een zure grond.

Ditmaal een zeer onopvallende "Franjetandjeszwam" (Hyphodontia barba-jovis). Het is maar met een loep dat men kleine verhevenheden ziet die wat franjeachtig ingesneden zijn. Hij komt voor op dood loofhout. En zorgt op die wijze voor de opruiming van dit hout. In "bijlage" proberen we nog iets meer detail te laten zien. Er is toch een zeker reliëf waarneembaar. De latijnse naam is wel grappig: barba- jovis :"baard van Jovis".

De "Stekeltrilzwam" (Pseudohydnum gelatinosus) is zeer gelatuneus zoals de wetenschappelijke naam ook aangeeft. Hij is ook zeer waterig en gliberig bij droogte gaat hij dan ook sterk verschrompelen. Merkwaardig is de onderzijde die hier te zien is en waar we de stekels kunnen zien. Deze is ook de vruchtlaag van de zwam, hier worden de sporen gevormd. De kleur is witachtig. Men vind deze op dood hout van vooral naaldbomen hij is dus saprofyt. Hij staat op de rode lijst van paddenstoelen wat wil zeggen dat hij zeer zeldzaam is en beschermd! Men laat hem dus beter staan al zou hij eetbaar zijn, geblancheerd in salades.

Er zijn verschillende geweizwammetjes en dit is er een dat speciaal op oude beukendopjes groeit. De naam kan dan ook niet anders dan "Beukendopgeweizwammetje" (Xylaria carpophila) zijn. Hier is het draadvormig en niet vertakt en bovenaan zien we een wit stukje waar de picnosporen op groeien. Dit zijn geen geslachtelijke sporen maar ongeslachtelijke sporen. Deze zullen bij verspreiding dus "klonen" geven van dit zwammetje.

Opvallend is ook deze "Rode korstkogelzwam" (Hypoxylon rubiginosum). Hij is wat langgerekt, gerimpeld korstvormig en de kleur is steen- tot wijnrood (zoals hier). Later kan hij nog wel verkleuren en wordt hij oker- tot roestbruin. Hij is te vinden op dikke takken en liggende (plaatselijk) ontschorste stammen van loofbomen. Valt echt op in de winterperiode!

In de winter is een "Vermiljoenhoutzwam" (Pycnoporus cinnabarinus) een zeer opvallende verschijning! De hoed is plat en balkonvormig en opvallend vermiljoenrood. Ook de onderzijde met de met de hoekig-rondachtige tot iets langwerpige poriën is zeer opvallend en zelfs nog sterker van kleur. Deze opname staat onder "bijlage"! Zeker even bekijken. Hij komt voor op dode loofbomen. Hier stond hij op een berk. Het is dus een saprofyt die witrot veroorzaakt. Hij zou dus de lignine van de cellen verteren en dat zou de kleur verklaren.