Berichten van 12 augustus 2013 tot 18 augustus 2013

Hier zien we heel wat "Kale rode bosmieren" (Formica rufa) in actie rond een keverkadaver.
In de familie van de mieren zijn er wel een 15.000 beschreven, die allen sociaal levende gemeenschappen vormen. Deze bosmier heeft geen angel maar weet wel mierenzuur te spuiten als ze zich in het nauw voelt. Men vind ze vooral in dennenbossen waar grote mierenhopen van dennennaalden gemaakt worden.. Er zijn weinig koninginnen per nest. Ze eten alles (omnivoor) met een voorkeur voor dierlijk voedsel. Hier zien we wel de werksters in actie. De werksters hebben bv. geen vleugels wel de koningin en de mannetjes die en paringsvlucht uitvoeren in de maanden juni of juli. Deze soort is ook wettelijk beschermd omdat zij zeer nuttig zijn in het bestrijden van bosbouwplagen. Een aspect dat we dikwijls wel vergeten!

Dit is en wel zeer jonge libel. Zij is nog maar pas uit haar cocon gekropen en heeft nog bijna geen kleur. deze zullen de eerste uren nog moeten verschijnen vooraleer zij helemaal te bewonderen zal zijn.

Deze langsprietmot lijkt wel het mannetje van de "Smaragd langsprietmot" (Adela reamarella) te zijn. Hier is hij in rust te zien De vleugels hebben een metallische kleur, er is vooraan veel borstelhaar te zien en de zeer lange sprieten zijn wit. Soms kan men deze "dagactieve nachtvlinders" wel in  massa zien in een zweefvlucht. Wel zeer indrukwekkend!

Naast Blauwtjes zijn er ook "Groentjes" ( Callophrys rubi). Het zijn ook relatief kleine dagvlinders met mooie kleuren. Zij leven in open plekken in bos, heggen en open heidevelden. Hier zat hij op dopheide. In rust, zoals hier, zijn de vleugels steeds gesloten. De eitjes worden bij de bloemknoppen gelegd en de rupsen zullen daar ook eerst van eten vooraleer van de vruchten en de bladeren te eten. De verpopping gebeurt op de grond en meestal is er maar één generatie in een jaar. De kleuren kunnen een andere glans geven zoals men kan zien is de kleur van het vlindertje anders in dat van de "Bijlage".

Hier zien we dus alleen maar de eitjes van de "Witvlakvlinder" (Orgyia antiqua). Hoewel de vlinders overdag vliegen worden ze zelf maar zelden gevonden. Dit is te verklaren doordat de vrouwtjes niet kunnen vliegen en dat de mannetjes zo snel en onrustig vliegen dat men ze meestal te kort ziet om ze op naam te brengen. Zodra een vrouwtje uitsluipt gaat ze op haar cocon zitten en steekt haar legboor iets omhoog en gaat een geur afscheiden die onweerstaanbaar is voor het mannetje. Meestal duurt het maar een half uur voor het mannetje verschijnt waarna ze paren. Het vrouwtje zet de eieren mooi af zoals we hier kunnen zien en dan sterft het vrouwtje kort daarna. De eitjes van de eerste generatie komen dan na enkele dagen al uit! Die van de volgende generatie zullen overwinteren. Een wonder en zeer apart gebeuren blijkbaar. 

Een "Icarusblauwtje" (Polyommatus icarus) zien rondfladderen is altijd een mooi moment. Het laat zich ook niet vlug benaderen om te fotograferen. Hier zit het met de vleugels toe en liet toe om dichterbij te komen. De tekening onderaan is natuurlijk niet zo blauw maar wel zeer gevarieerd in stippeling. In bloemenrijke weiden is het wel te vinden. Terwijl de rups zich vooral voed op vlinderbloemige planten. Het maakt deel uit van de kleinere dagvlinders.