Poëzie 16

+ Poëzie.

Gebladerte ...

Laat dennen en sparren De hele winter uitsteken. 
In de sneeuw en sneeuwstormen verpakt, slaap. 
Hun magere groenen, zoals de naalden van een
 egel, al wordt het niet voor altijd geel, maar voor 
altijd niet fris.Wij, de lichte stam, de bloem en de glans 

En een korte tijd op de takken van de gasten.
De hele rode zomer. We waren in schoonheid, 
speelden met stralen, badend in dauw.

Maar de vogels zongen, de bloemen bloeiden, de 
stralen werden bleek, de  zacht zoete vertrokken. 
Dus wat is het geschenk voor ons om op te hangen
 en geel te worden? Wees niet beter dan zij 
en we moeten wegvliegen.Oh winderige wind,

snel, snel! Snel zullen we de saaie takken afbreken.
We willen niet wachten, Fly, vliegen! 
We vliegen!

Ze gaan weg. Dit is onvermijdelijk. Het leven van een hond is kort. 
Ze houden van ons trouw en teder al deze tien met iets korte jaren. 
Ze gaan weg. Dood, ziekte af te schaffen. Ja, we blijven.We moeten 
blijven herinneren en liefhebben. We blijven hun gedachten herinneren, 
hun geblaf in de ochtend en de gescheurde zetel, en hoe ze ons altijd
 gelukkig hadden gemaakt, en hoe eigenwijs ze waren als een schaap. 
Ze gaan weg. Het geheugen blijft. We hebben deze herinnering voor 
allemaal. Maar weer wordt er geblaf in het appartement gehoord. 
"Hij ziet er zo uit". En we zijn opnieuw nodig. Mijn hond, ik heb
 je ogen zo nodig betrouwbaar, streng, als geheugen. Zulke zijn
 in de kerken op de beelden, dat ze rustig met ons praten. Je verwarmde 
me met je warmte, vermoeide handen tegen mijn natte neus. 
Zoals het is gebeurd, dat je "zweet". Plotseling bleek het een aarden 
helling te zijn? Vertel me hoe je je tracks kunt vinden in 
de ruimte van lichtjaren. Zoek me, alsjeblieft, vind, vind,
je krijgt het van nature. 'S Avonds keert u naar mij terug, 
maar verdwijnt om de een of andere reden' s ochtends. 
En weer scheiden is moeilijker dan dubbel. 
Ah, als je wist hoe moeilijk het is. 

Waar kijk je gretig naar de weg? Weet je, de hartslag is
 gealarmeerd. Je hele gezicht flitste plotseling.

En waarom rende je haastig?  
Op jou, met de armen over elkaar, 
keek het rijtuig van de kornet.

Het is niet geweldig om naar je te kijken, iedereen 
houdt van je om niet verliefd te worden.
 Het rode lint draait speels in je haar, zwart als de nacht

Door de blos van je donkere wangen breekt de lichte 
 pluisjes door, van onder de wenkbrauwen
 van je halfronde blikken slim naar het kijkgaatje.

Blik van een wrede woesteling, vol van charmes, 
vonkend bloed, een oude man zal geschenken verpesten,
 in het hart van een jonge man die liefde gooit.

Je zult leven en je zult het volledig vieren. 
Er zal een leven zijn en het is vol en gemakkelijk.
 Ja, niet dat voor jou viel op een aandeel.

Als je een schort onder je oksels knoopt, zul je de lelijke 
kist verdraaien. Zal de kloppende echtgenoot 
en de schoonmoeder je verslaan met drie doden.

Van werk, en zwart en moeilijk geen tijd hebben
 om te bloeien. Dompel jezelf onder in een 
onberispelijke droom. Je zult voeden, werken en eten.

En in je gezicht, vol beweging, vol van leven, 
zal er plotseling uitdrukking verschijnen
 van dom geduld en zinloze, eeuwige angst.

En begraven in een vochtig graf. Hoe gaat u door 
uw harde pad. Nutteloos uitgedoofde kracht. 
En niets verwarmde je hart.

Kijk niet met verlangen naar de weg en haast je niet
 en verdrink het alarm in mijn hart.

De paarden zijn sterk en vol en opvallend, en de koetsier
 is dronken, en naar de andere. Een jonge kornet snelt.

MENSEN WAARDEREN VOOR ALLES. 

Misschien niet meteen, geleidelijk. 
Alleen is het niet duidelijk waarom 
ze wennen aan pijn en verraad. 

En met wat vrienden verraden, 
en met het feit dat geliefden vertrekken. 
Zeg, je kunt niet wennen?  

We begrijpen het, zoals. 
Maar deze wereld is vreemd,  
iets dat voorheen onmogelijk was.  

We accepteren onmerkbaar, 
 logisch, verstandig, zorgvuldig. 
Hier is niets veranderd. 

We zijn gewoon allemaal ver van de eenentwintig. 
Mensen wennen en leven. 
En waar wil je naartoe? 

+ Poëzie.





In naam van het geweten, hoe bedreigd door verdriet.  
En waar het ongeluk wacht, geef het niet alleen door het geweten, 
noch dag noch nacht, nooit! En hoevelen zouden geen nutteloos lotsbestemming wegdromen op de weg, ongeacht hoe u verleidingen
  zou geven.  Bekijk alles met heldere ogen en laat het door uw geweten
 gaan. Immers, iedereen, ja, letterlijk iedereen, probeerde meer dan eens
 te leven, ontvoerd, ontmoet in het leven met een verwijt van zichzelf. 
In liefde voor een liefdevolle blik soms wil je zoveel liegen, maar je geweten
 rimpelt: Niet doen! Een geweten eist stilte. En wat te zeggen als je ziet, 
hoe ruïneren ze je vriend? U voorziet alle gevolgen, maar u onderneemt 
niets.U zoekt geheime excuses, 0orzaken, gewichtige woorden. En geweten
 is boos op wanhoop: Wees niet bang, terwijl ik leef! Ze leeft ook in het uur 
dat jij, besloten om een ​​andere roman te leren. Het is gedachteloos of schuldig. 
Je zult liefde achter de deuren blootleggen. Niemand zal je storen, iedereen
 verzekeren, je zult overtuigen, en het geweten van de ogen neemt niet af, 
ze veroordeelt hardnekkig en fluistert: "Je doet gemeene dingen! Ze staat  
voor je. En op het uur dat je, na de smaak te hebben ingegaan, ineens denkt:
Snatch is niet de meest eerlijke kus. Kom op! Neem het en wees niet verlegen!
Er is geen oog van een getuige! En mijn geweten is boos: "Niet doen!"
Een geweten eist: - Durf niet! We hebben het recht om niet op bestelling
 te leven en om onze eigen wegen te kiezen. Maar tegen het geweten nooit in:
Hier snijden we, we zeggen meteen: Het is onmogelijk, kameraden, 
om te gaan! Het kan niet in vreugde of verdriet zijn, in de hitte of in de
 doornige sneeuw. Tenslotte een man met een overleden geweten. 
Is geen man!

Ik herinner me, mijn geliefden, ik herinner me de 
glans van je haar. Het is niet vreugdevol 
en niet gemakkelijk voor mij om je te verlaten.

Ik herinner me de herfstnachten, berk geritsel van 
schaduwen, laat de dagen dan korter zijn, de
maan scheen langer voor ons.

Ik herinner het me, je vertelde me: "Er gaan blauwe
 jaren voorbij, en je zult mijn 
liefste vergeten, met de ander voor altijd."

Vandaag heeft de bloeiende linde weer gevoelens
 gevoeld, zo zacht als toen. 
Bloemen op een gekrulde streng.

En het hart, koel zonder zich klaar te maken, en 
verdrietig een ander liefhebben. Alsof je favoriete
 verhaal, aan de andere kant, weet je het nog.

We herinneren ons altijd geluk. 
En geluk is overal. Misschien is het 
deze herfsttuin achter de schuur. 
En schone lucht stroomt uit het raam.

In de bodemloze hemel een 
lichtwitte rand ontstonden, de wolk schijnt. Ik 
volg hem al heel lang. We zien weinig, we weten het, 
en geluk wordt alleen gegeven aan de wetenden.

Het venster is open. Ik piepte en ging 
op de vensterbank zitten. En uit de boeken zie 
ik er een moment moe uit.

De dag is schemer, de lucht is leeg. 
De maling van de dorsmachine is te horen op de dorsvloer. 
Ik zie, ik hoor, ik ben gelukkig. Alles zit in mij.

Soms denk ik een beetje meer,

en ik kan het voelen.

Ik kan begrijpen wat het is.
Wat jammer dat ik je hier alleen

maar over kan vertellen met heel

veel gedachten in de lucht.

Wat jammer dat ik je nooit zal horen zingen.

Dit is het enige waar ik spijt van krijg

dat ik doof en stom ben en veel meer.

+ Poëzie.

Liefde zou gelukkig moeten zijn, dit is het recht van liefde.

Liefde zou mooi moeten zijn, dit is de wijsheid van liefde.

Waar heb je zo'n liefde gezien? De heren van de bedienden 

van de generale staf? Op het podium, waarde geschoren tenor, 

vastklampen aan de handschoen aan het shirt, klop de zoete room

van liefde, nachtegaal en de maan. In de lyrische lijnen van dichters, 

waar liefde rijmt met bloed en bijna altijd honger heeft. Aan de voeten

  van de mooie liefde. Deze ellendige alsemkroon, die me in haar 

verlaten tuinen plukte.

Aangezien de eeuwige rechter mij de
 alwetendheid van de profeet heeft gegeven, 
lees ik in de ogen van mensen de 
pagina's van boosaardigheid en ondeugd.

Verkondig dat ik liefde en waarheid werd,
 zuivere leringen: In mij 
gooiden al mijn buren gekke stenen.

Ik besprenkelde met as een hoofdstuk, 
uit steden leidde ik een bedelaar, 
en hier in de woestijn leef ik, als vogels,
 door de gave van Gods voedsel.

Ik houd het verbond van het eeuwige.  
Mijn schepsel is daar onderdanig op aarde. En de sterren
 luisteren naar mij, rays speelt graag.

Wanneer 
ik me door een lawaaierige stad haastig begeef, 
dan spreken de oudsten met kinderen 
met een trotse glimlach.

"Kijk: hier is een voorbeeld voor jou! 
Hij was trots, kon niet met ons opschieten: 
dwaas, hij wilde ons verzekeren, 
wat God zegt met zijn mond.

Kijk, kinderen, naar hem: 
Hoe somber en dun, en bleek. 
Zie hoe naakt en arm 
hij is. Hoe verachtelijk is alles! "

Ik zal je voor altijd herinneren. 
Zoals de lucht op de aarde stroomt. 
Terwijl hij vrij en slordig is. 
In mijn hart lacht liefde. 
Totdat je gezicht je tranen reinigt. 
Stroomt langs je wangen met stromen, 
terwijl mijn grappige dromen 
niet opeens je dromen worden. 
Terwijl onder het witte maanstof de 
aarde niet zal ontwaken. 
Zolang mijn grote vleugels 
geen sneeuw worden die instort. 
Hoewel vrienden het niet kunnen schelen, 
dat er voor mij een plaats in deze wereld is, 
terwijl al het ongebruikelijke 
niet een algemeen manifest zal worden. 
Terwijl de 
doodsweg eindeloos naar de hemel gaat. 
Terwijl het hart alarm slaat, 
zal ik je voor altijd herinneren. 

Denk jij er nog wel eens aan terug.

Die tijd van toen. Ik wou dat het er nog was.

Maar de tijd gaat zo vlug. Veel te snel.

Veel te mooi. Om waar te zijn.

Die tijd van toen.

+ Poëzie.

Kom op, mijn vriend, een mix van het cocktail van de echte liefde  
en overvloed. Zijn licht Ik versier geluk, in glas zuiver wit, als een lelie. 
Bewonder hen, het inademen van de geuren, die gemakkelijk als pure 
vreugde, over het gladde oppervlak van zijn prachtige zonsondergangen, 
en 's nachts, het pad maan, stralend. Nipte langzaam als je wilt Ambrosia, 
die werd opgericht met liefde. Ze is van jou en zal nooit een eind, en zet 's
 nachts dichter bij de kop en zal uw logkok als de lucht slapen, en elke dag rijk
 aan gaven, en zal aangenaam werken, als rust, en het geld zal uitstorten
 in de handen van jezelf. Jij bent de deur verder naar het hart. Laat ze daar 
beneden gaan zonder liefde klop! En alle goede dingen in het ondermaanse 
gaf je de belangrijkste wetenschap: de wetenschap van dankbaarheid
 en geloof, want de mens is geboren om gelukkig te zijn. Geen noodzaak
 om het te meten, wat is er geen actie ondernemen, 
leren om te zien alles zal mooi zijn! 

Kan ik vrienden zijn zonder
de overtuigingen van mijn vriend te delen?
Is het mogelijk om vrienden te zijn zonder het goed te keuren.
Het is bijna letterlijk niets.

Van onder het mysterieuze, koude halfmasker 
hoorde ik je stem zo aangenaam als een droom. 
Je betoverende ogen glommen naar me en mijn verdorven 
mond glimlachte.

Door de waas van het licht merkte ik onwillekeurig. 
En de maagd blafte, en de witheid van de nek. 
Gelukkig! Ik zag een krul van eigenzinnigheid, 
inheemse krullen die de golf verlieten.

En toen schiep ik in mijn verbeelding 
door lichte tekens, mijn schoonheid. 
En sindsdien, een etherische visie 
draag ik in mijn hart, ik streling en liefde.

En het lijkt mij allemaal deze live speeches. 
In het verleden heb ik het verleden gehoord. 
En iemand fluistert tegen me dat we na deze ontmoeting 
elkaar opnieuw zullen ontmoeten, als oude vrienden.

Hopen en terugdeinsde naar een klein punt

liefde.

De controle verliezen?

Alleen vriendschap zal vers zijn in de lente.

Trouwe vriend om alleen een lijn schrijven

in een brief, en zal een bericht sturen.

Over klokken wolken in hetzelfde moment,

zal zijn hart warme stroom geven.

Wakker de slapende geloof in geluk en liefde!

+Poëzie.

Op de bloemblaadjes van rozen mooie prachtige, een daling
 van de dauw, licht rillingen, in een tuniek van licht
 in de aura van dromen om voorzichtig te betreden
 mevrouw tederheid. De zijde van het haar stroomt van 
de witachtige schouders. Het gezicht schijnt met
 een zachte glimlach. Het bracht een stralende regen op de grond, 
het is als een lied gespeeld door een viool. Water woedt 
aan haar voeten, ze wordt gelikt door winden en mist. 
En een zwerm dwarrelt om haar heen met een lichte waas 
 grappige kleine jongens. En elk streeft ernaar zijn 
pijl nauwkeuriger in het hart te schieten , voor geluk. 
Van deze ogen is mooier dan in het paradijs, wanneer ze 
lachen of huilen, van deze lippen, fladderend met vuur 
verbrande motten van liefdesliedjes.Maar ook verbrand, 
iedereen blijft erin, want zonder liefde zal de
 wereld grijs en vrij zijn. Zonder de geheime woorden,
  zonder tremor van de ziel, 
zonder een gefluister van slapeloze nachten, 
zonder kussen in sombere stilte, 
zonder zenuwen krassen toetsen op pleister, bankje, baksteen,
asfalt eenvoudige rekenkunde, geen worden verfrommeld brokaat,  
passie, het leven voor niets geleefd. En het is geen fout om
 op zijn minst een oogopslag te houden, hoewel een glimlach, 
een geur, een gebaar of een woord. Je kunt je liefde niet teruggeven, 
en je kunt pas weer verliefd op haar worden. En we geven liefde
 aan deze nimf, zonder wederkerigheid te eisen, niet te durven
Kijk in onze ogen, en zeg gewoon: jij bent onze deugdzame fee.
Jij bent onze zon, sterren en maan, 
jij bent ons geluk, vreugde en geluk. God schenkt u de
 beker van het leven is vol en de jeugd voor honderd procent 
 zonder overgave. God schenk je de wind van passie in je haar, 
in het hart een vuur zonder kolen en rook. 
God is bereid om lief te hebben en altijd geliefd te zijn. 
God schenk u zoals wij zijn. 
God verleent u pijn, zoet en smachtend. 
God schenk je de waarheid en, God verhoede, vleierij. 
God verhoede thuis. God schenkt warmte en oprechte mensen. 
Weer geen neerslag en verduisteringen, 
God bereid om alleen de gewenste te ontmoeten. 
En vele, vele verjaardagen. Je bent jong en naïef om onder 
ogen te zien. En alle bloemen dragen hun eigen stuifmeel, 
om je kostuums met goud te versieren. Dank aan de
 hemel voor zo'n geschenk, voor je stem, voor het licht,
 voor je hart, laat de hoop op een kleine sneeuwbal , regen
 en wind niet doven. 

In de wereld van vandaag veel pijn 
en het lijkt erop dat er geen speling, 
maar ik wil vrijwillig om u een simpel stukje advies:
Verwijder Gevoelens van archief. 
Veeg stof van het hart en de ogen 
en leren om mooi te leven, 
de aarde werd ook ontworpen voor u. 
Uit de woorden niet barricades te bouwen en 
wees niet bang voor de waarheid van vrienden zijn,  
ze altijd zal je gelukkig zijn, 
en niet het leven niet aan het museum. 
Regel uw vakantie gevoelens, 
marcheren over het lot. Pas de ziel van de kunst 
en kruisen niet jezelf oplegt. 
Doe het web uit met gedachten, was 
ze van zware gedachten, 
en hoe maak je een liefdesplaatje, 
zal je je heldere geest vertellen.
Ontdek je talent uit de diepte, 
vind de belangrijkste schat in het leven, 
creëer het eeuwige, als een ceder, 
geliefde, vriendelijke paradijstuin !!! 

Kom naar mij, mijn lieve vriend,
in de schaduw van kers en acacia,
om de heilige vrije tijd te delen.
In de armen van de wereld, de muzen en gratiën.
Niet het vlees van een dik kalf,
niet de vrucht van Griekenland blij dat
je zult zien,niet honing, geen bier.
Enkel glans in het leeg glas.

Ik miste altijd iets. 
Zoals het mei-veld van regen, 
was er niet genoeg warmte en zorg, 
en nu, er is niet genoeg van je! 
Ik zag heel veel wegen en dageraad, ik 
werd gevoelloos, ik verloor mijn verdriet. 
Ik had niet genoeg om vragen te beantwoorden, 
en nu, ik mis je! Ik was altijd op zoek naar iets, 
kijk niet terug, vertrek. Er was niet genoeg van iets groots,
en nu, er is niet genoeg van jou! 
Ik zal je zacht aanraken en ik zal zeggen, zonder
 de woorden van anderen te vinden.
Ik vond in jou wat ik nodig heb. 
Hoe kan ik je missen.

In de loop van de dagen zijn er dagen,

het jaar gaat door het jaar.

Met een vraag op mijn lippen,

in twijfel verdrietig volg ik hen timide

hun monotone koers.

En alsof ik ergens verdwaald was in de verre zee

allemaal hetzelfde gerommel, al hetzelfde spatten van boten.

Zonder gevoel, zonder einde, zijn er geen kusten.

+ Poëzie.



Mijn engel is goud, mijn vriendin is de herfst. 
Ik hou van je bevriezing in de ochtend, je velden verwoest beleg.
Ik hou ervan om een handvol op de gekwetste lippen 
 te drukken, de bittere geur in te ademen, 
En naar de stilte te luisteren en alleen te zijn. 
En geen spijt heb van het verleden, 
hoe goed het is om vrede in je hart te voelen. 
In een opstandig hart, als in een rustige tempel 
houd ik van het koesteren van koninklijke droefheid.
En kijk eenzaam hardnekkig, 
begrijpend zijn goddelijke essentie. 
Ik vind het leuk om door de donkere steegjes te dwalen. 
's Avonds wordt het licht van de ramen verlicht, de 
zonsondergang aan de horizon brandt.
Gevallen bladeren goud en koper 
verspreid op natte trottoirs. 
En binnenkort, binnenkort, strenge winterdoekenbanken 
op de boulevards, bomen en stille huizen. 
Maar je zult de stad verlaten, mijn engel van goud.
Haast me niet en droom niet met mij. 
Ik weet het, afscheid is onvermijdelijk 
met je bescheiden schoonheid. 
Laat de lucht inademen met een verkwikkende lucht, 
als een jonge rode wijn. 
En luister naar de stilte van het gerinkel. 
Wat er zal gebeuren, het is niet te weten ... 

De liefde brandde, en niet smeulde. En toch, 
tot mijn vreugde, niet tot 
as, brandde het, maar als een berk, tot kolen. 
Niets kan niet worden 
beschermd, passie en woede ontwikkelen, alles 
kwam met vuur en rook en 
alles viel uiteen. Overleden?Nee, dat is het niet. 
In plaats van de anderen
 weet ik de prijs van steenkool. En elke zwarte steenkool.
 In het hart van de koude winter.
 In mijn hart, zoals in de ruwe berg, is het nutteloos om
 tegen hen te liegen. 
Alleen een licht. Ja lippen. Ja lippen, om te ademen.
Passies gaan niet verloren.
 Boven de leugens. Opnieuw lach ik. Wees niet sluw.
 De liefde brandt 
met het tweede vuur. In zo'n vuur wordt ijzer gesmolten. 



De schepen gaan staan ​​en liggen op de baan, 
maar ze keren terug door de stormen. 
Het duurt net een half jaar, en ik zal verschijnen, 
om weer weg te gaan.
Om weer zes maanden te vertrekken.

Het jaar 2018; Wie is wat ...

Helemaal van jou: Verlangend naar een wonder. Alle angst vande April-dagen. 

  Alles dat zo naar de hemel reikte. Maar vraag niet om reden. Ik zal een meisje

 tot de dood zijn, ook al ben ik van jou. Schat, deze winteravond.

 Laat je verrassen, stoor me niet, wees, als een jongen, in een vreselijk 

geheim en blijf me helpen, meisje, hoewel vrouw.

15

Ver weg van u, mijn geboorteplaats. Het hele jaar, woonde ik aan de
 rand van de maatschapij. Vaak over je ben ik verdrietig, het onthouden
 van vrede en geluk, het verleden met jou.En in de winter land, moerassen, 
 diepe sneeuw, waar, zoals eenzaam en verdrietig ik leefde, heb ik rekening
  gehouden met de rest van de zintuigen, aan u allen, ik hou van Vlaanderen.
 Nu zal ik weer te zien zijn met jou in mijn borst het bloed weer gevlamd, 
 zal ik het leveren aan zijn lot, en zal mijn inspiratie weer  galopperen. 
 Het enige wat ik kijk in de verte, met spanning verwacht iets en elke voetpad
  roept mij.Dat vage vreugde, het stille verdriet. En ik herinner me mijn oude jaren.Zoals hier rustig en gelukkig waar ik woonde, hoe ik glimlachte al de
 schoonheid van de natuur en in de wildernis met echo's gezegd.
 Te snel, snel. Het lopen van paarden, fietsers overal,  en na een paar minuten
  zie je me, oh heilige Vlaanderen van me!

+ Poëzie.

Als een naaste persoon in het hart verscheen. 
Verdeel de regen en slok ermee, de 
zon en de sneeuw! 
Laat hem niet achter in verdriet, verdriet en
 ellende, om in de buurt te zijn. 
Elke minuut en bijna overal. 
Niet belangrijker is uw steun, 
loyaliteit is duurder. Om dergelijke gevoelens
 te vervangen kan iemand. 
Onmogelijk om in de wereld te leven. Zonder een
 grote liefde. Degene die alleen vreugde geeft.
 De dagen versieren.  Liefde en trouw, zoals 
twee zussen, van jou houden zie je niemand in
  de buurt, in je favoriete ogen alleen jij kijkt, 
bang om iets niet plotseling te beledigen. 
 Je liefde als je kunt, wees  voorzichtig. 
In een minuutzwakte moet niet bezwijken, 
u loopt van de verleidingen van het leven weg,
 dan zal geluk vaker glimlachen, naar jou.

Moe regen sloeg door het gebladerte, niet begrijpend de 
onbeschaamde schoonheid, het bordeauxrode tapijt
 bedekte het gras: Van Gogh's verhaal. Je zou het hebben
 gezien. Hij sloot vriendschap met haar in september, 
sloeg de warmte van de hemelse stromen, trok zich
 dan terug in de ochtendgloren, dat de stortbui klopte 
zoals in een ondeugende juni. De regen gaat met de 
cycloon naar het oosten, meet de zon vijf herfstdagen. 
Ik nodig je uit voor een uur. Luister naar het gefluister
 van de stervende lichten. Zonsondergangen hebben een
  spoor achtergelaten ter nagedachtenis aan de magische
 avonden. Onze bladval, als een sprookjesachtig ballet, 
registreert autumn voor altijd in de harten. Ik zal niets
 zeggen, luister zelf maar, loop langs het steegje door 
haar gebladerte.En nu pas, de winter uit te voeren, 
te dekken alles sneeuw. Vergeet me. Begrijp en u,
 dat we vallen verstandiger. Begrijp dat het blad niet
 durft te liegen.Hoor het gefluister en geloven, kan het
 niet begrijpen vandaag. De regen oktober klopte meer 
bladeren, niet van plan om onze tijd haasten. Onder het
 geritsel van bladeren herinnerde de lente. Loop. En je nog. 
Misschien ...

Het witte zeil wordt wit 
in de mist van de blauwe zee. 
Wat zoekt hij in het verre land? 
Wat hij gooide in de rand van zijn eigen.

De golven spelen,  de wind fluit.
 En de mast buigt en verbergt. 
Helaas! Hij zoekt geen geluk 
en vlucht niet weg van geluk.

Onder hem een ​​stroom lichtere azuren. 
Boven hem is een zonnestraal goud. 
En hij, opstandig, vraagt ​​om stormen, 
alsof er rust is in stormen.

Hoe vreselijk is het leven van deze ketenen,  
die wij alleen hanteren. 
Deel het plezier, iedereen is klaar voor. 
Niemand wil het verdriet delen.

Ik ben hier alleen, als een luchtkoning. 
Mijn hart is verlegen in mijn hart. 
En ik zie hoe het lot gehoorzaamt. 
Jaren gaan weg als dromen.

En opnieuw komen zij, met een geglazuurde blik. 
Maar dezelfde oude droom. 
En ik zie een kist afgelegen. 
Hij wacht; Waarom blijven we over de grond?

Niemand zal er afbrokkelen, 
en ze zullen ik weet zeker
over de dood meer plezier hebben, 
dan over mijn geboorte.

+ Poëzie

De regen trof het glas.
's Avonds werd hartelijk
vierden onze vriendschap.
Hoewel de regen schuin viel.
Het is niet droevig.
En onze ontmoeting is met jou 
de kunst zelf. 
Laat de dagen vliegend
fluiten boven ons.
Maar in ons met zo nieuwe 
herinneringen,dat we zijn vrienden.

Aan de poorten van het klooster 
stond een bedelende bedelaar.
 Arm, verdord, een beetje levend. 
Uit de keel, dorst en lijden.

Hij vroeg om een ​​stuk brood, 
en een blik toonde een levend meel, 
en iemand plaatste een steen 
in zijn uitgestrekte hand.

Ik bad voor je liefde 
met bittere tranen, met verlangen. 
Mijn beste gevoelens worden voor 
altijd misleid door jou.

Lente, lente! Hoe de lucht puur is. Hoe duidelijk de lucht lucht is. 
In zijn leven verblindt me de ogen. Lente, lente! Hoe hoog, op 
de vleugels van de wind, strelend naar de zonnestralen, en
 vliegen de wolken. Stille stromen schijnen. Brullend, de 
rivier draagt. Op de triomfantelijke bergkam. Het ijs
 dat ermee wordt opgewekt. Maar de boom is kaal,
 maar in het oude bosblad, zoals eerder onder 
mijn voet en het zoemende en geurige.Onder 
de zon, de meest roos. En in het heldere uitzicht
 onzichtbaar zingt de lijster. De hymne in de lente. 
Wat is er mis met haar? Wat is er mis met mijn hart? 
Met een stroom is het een stroom, en een vogel 
met een vogel. Met hem mompelt. Vliegt met haar
 mee in de lucht. 
















Friends! Luister naar mij.
Luister naar mijn vertrouwde stem. 
Besteed een beetje aandacht.
Dat het goede u heeft gediend.
En u niet altijd zou verlaten.
Luister eens.
Moet je dan helpen, als je vrienden alles 
verloren hebben?

+ Poëzie.

Voor iedereen die het leuk vond of leuk vond,
door pictogrammen bij het hart in de grot bewaard, 
als een kom wijn op de roosterende tafel,
 til ik de gevulde schedel op met verzen.

Ik denk steeds vaker dat het beter is 
om het punt van de kogel op zijn einde te zetten.
Vandaag geef ik een afscheidsconcert 
voor het geval dat. 

Niet alles is zo slecht als we het soms zien. Niet alles is zo hopeloos lelijk. 

Gebeurt iedereen: Nu, in ieder geval wolfsgehuil, en na verloop van tijd 

 zie je de wereld weer mooi. Kijk naar het ergste van de andere kant, 

om het licht te zien waar je naar streeft. Tinten van verschillende zijn 

 zichtbaar in dagelijkse foto's. Kijk, en je zult verrast zijn, hoe eenvoudig 

alles dan zal zijn. Wat eerst heel moeilijk leek. Zo min mogelijk is het

 nodig om te denken aan het slechte, altijd met hoop om te leven over

 het goede en heldere. 




Giet me, herfst, een kopje zoete dromen, om het hart van 
verdriet te vergeten. Van geboorte tot grijs haar 
hield van ons en wachtte ongeduldig. Ze hielden 
ervan dat wij en nooit zouden we de wijn van 
afscheiding niet hoeven drinken, zodat we de 
afgelopen jaren niet verbrandden en niet 
probeerden de handen van andere mensen
 te verwarmen. Val, geheugen slokje. 
Van de nevel van de mistige dageraad. 
Naar het gevallen blad op mijn palm. 
Gaf me de geur van de smeltende zomer. 
En de smaak van de vervaagde droom van dromen. 
Geopenbaard opnieuw met een heldere geur. 
Zodat u en ik dicht bij u staan,
 alleen wij met u bekende datums. 
Giet me, herfst een ... 

+Poëzie

De nacht viel met een sluier Gehuld in een sterrenhemel. 
Waarom ben je verdrietig? 
Kijk rond, de wereld is zo prachtig zo mooi. 

Weet u, de maand heeft gelachen, zilver heeft het gras
 versierd, in de stilte van de afgebroken straten.
 De dromen lopen als voorgeen. 

Nightingale zoetharige prachtige muziek verweeft
 trillers, aroma van wilde rozen 
gecharmeerd onze steegjes. 

Voor het slapeloze horloge zijn Cupido's pijlen 
aan het scherpen. Vonken van 
aanhankelijke gloed laaiden teder op. 

De wereld rondom is geïmpregneerd met een stille, 
zachte tederheid gevuld. Bloemblaadjes 
als sneeuw. De stad is slaperig. 

Voor jou op de fluwelen hemel van de sterren zal ik
 diamanten verspreiden, en de zilveren berk.
Het zal draaien op de spitzen. 

Ik zal je omhelzen bij de schouders, ik brand met een 
 waanzinnige passie. In de kristallen kaarsen 
schitteren. Bedwelmd met gewaagd geluk. 

Hart zweeft zachtjes. Weg verlegen dekking. 
We vliegen, doordringende eeuwigheid, 
geïnspireerd door liefde. 




















Gouden ochtend, roze ochtendgloren. 
Roze rozen, van jou. 
Vogels zingen liedjes aan het raam, de 
zon bruist, het is licht in mijn hart. 
Ik geloof dat ik blij met je zal zijn. 
Roze rozen, dromen van surfen. 
Het geurige vult het huis. 
Hoe ik rozen vind in het licht van goud. 
En de lente met een zachte kleur. 
Glimlachen naar de zon, ochtend, wolken. 
Op de bloemen van de liefde uw boodschap, 
bloemblaadjes valt op mijn voeten. 

Er is een tovenares-winter, gekomen, verspreid in bosjes.

Hij hing aan de takken van eiken, heeft golvende tapijten gelegd.

tussen velden rondom heuvels. Met een roerloze rivier in 

vergelijking met een mollige lijkwade. De vorst glinsterde en we zijn 

blij met de winter.Winter rekwisieten.

+ Poëzie.

Wanneer het lot je een vriend stuurt. 
Wanneer je geliefde in je hart klinkt, neem je een stapuit de vicieuze cirkel,
  met de ene wordt hij eerlijk tot het einde. 
Wanneer het hart met de ziel de broederschap binnengaat. En je drinkt geluk
 van de geliefde persoon, je verscheurt de 
saaie slavernij van angst.Wees oprecht met je geliefde tot 
het einde. 
Wanneer gedachten schudden en twijfel verbranden. 
Wanneer vernederd door de oneer van een boefje. Open je 
vriend zonder uitstel. Wordt Oprecht oneindig, tot 
het einde. 
In de naam van de domme leugens van vrienden 
die verliezen. Valsspelen van zoete verdrinkingspijn. 
In tranen en droefheid, verlatend geluk. 
Bladeren van de onoprechte liefde. 

Nee, ik houd niet zo vurig van je, 
niet voor mij is je schoonheid briljant. 
Ik hou van je, ik ben voorbij het lijden 
en de jeugd van mijn verloren.

Wanneer ik soms naar je kijk, 
in je ogen, kijkend naar een lange blik. 
ik ben mysterieus, maar niet
 met jou praat ik met mijn hart.

Ik praat met een vriendin jonge dagen, in jullie termen, 
op zoek naar andere functies, de lippen leven mond 
voor een lange tijd stil, ogen van vuur vlamende 
schiterende ogen. Ik keek maar bleef stil.

Het plataan blad brak weg van de tak van zijn geboorteland 
en vloog naar het westen, wrede storm achtervolgd. 
Verdord en verdord weg van de kou, de hitte en het verdriet 
En eindelijk bereikte hij de  zee.

De zee en de plataan is jong.
De wind fluistert ermee en streelt de groene takken. 
De takken van de groene vogels van het schommelingsparadijs. 
Ze zingen liedjes over de glorie van de zeekoningmeisjes.

En de zwerver nestelde zich tegen de wortel van de plataan. 
Ze schuilt een tijdje met diepe, diepe pijn, 
en dus zegt hij: "Ik ben een arm plataanblad, 
tot de tijd dat ik volwassen werd en opgroeide in mijn vlaanderenland.

Eén en zonder een doel in het licht dat ik lange tijd heb gedragen, 
verdorde ik zonder een schaduw, verdorde ik zonder slaap en rust. 
Accepteer de vreemdeling tussen de bladeren van zijn smaragden, 
ik ken heel wat verhalen over de wijzen en wonderen. '

"Waar heb ik je voor nodig?" - antwoordt de jonge plataan, 
jij bent stoffig en geel, en mijn nieuwe zijn niet vers. 
Je hebt veel gezien, waarom zou ik je verhalen vertellen? 
Mijn oren zijn al lang uitgeput en paradijsvogels. 
Ga je gang; Over de zwerver! Ik ken jou niet! 
Ik ben geliefd bij de zon, bloei ernaar en schitter.
In de lucht spreid ik takken hier in de open lucht uit, 
en mijn wortels wassen de koude zee. "

+ Poëzie.

We keken 's nachts naar de zee. Onder ons brak
 de rots af storte in de afgrond. In de verte waren de
 vervagende golven wit, en de achterwaartse wolken
  vlogen uit de lucht, en de nacht gekleed in
 schoonheid, sterrenhemel.

Genietend van de uitgestrektheid van de dubbele beweging,  
is de droom het verzwakkende land vergeten, en van de
  zee en van de nachtelijke hemel. Als van de andere
 kant van de inheemse, stroomt de genezende
 kracht in het hart.

Alle woede van de aarde, snel benauwend, op zijn eigen manier, 
we vergaten het allebei, alsof de zee mij tot rust bracht, 
alsof je verdriet was gesmolten, alsof de sterren je overwonnen.

We hebben je ontmoet bij zonsondergang. 
Je hebt de baai met een riem gebroken. 
Ik hield van je witte jurk, ik vond de 
verfijning van een droom echt niet leuk .

Er waren vreemde stille samenkomsten. 
Vooruit, op het zandspit. 
De avondkaarsen verlichtten. 
Iemand dacht aan bleke schoonheid.

Benaderingen, rendez-vous, verbranding. 
Accepteert geen azuurblauwe stilte. 
We hebben elkaar ontmoet in de avondnevel, 
waar rimpelingen en riet zich aan de kust bevinden.

Geen melancholie, geen liefde, geen wrok, 
alles vervaagde, het ging voorbij, hetging weg. Het 
witte kamp, ​​de stemmen van het requiem 
en je gouden roeispaan.

Een mooie visser, een slaapplaats van je toren. 
Ga en zit bij me, geef me je hand.

Vertrouwen op het hoofd. Op de borst buig je me. 
Je gaat tenslotte zorgeloos naar de diepte toe.

Met het getij. Dat de zee, mijn borst. 
En vele prachtige parels. In de diepten ervan.

+ Poëzie.



Ach, mijn lieve september, mijn heer, ik heb niet 

gezien voor leeftijden.

Van de glanzende kleine sterren je mijn gooit sluier

op zijn schouders, 

en op de toetsen gele loof. Opnieuw spelen motief

beloftes, we zijn nog

 steeds erg goede vrienden, alsof er alle scheidingen, 

en orkest herfstwinden 

speelde tot vanavond. Oh dear september,

mijn heer, alle passes,

 maar de muziek is eeuwig,

En jij, op de sombere witheid van de takken, zijn hunkerende schaduwen. 

 Hoe vreemd de tuin en het uitspansel samengaan met zijn stilte.

Zoals de nacht de dood herinnert aan iedereen, zelfs de vervaagde dekking.

En tenslotte is het juist nu dat jij hier was.

Over de schaduw, ik ken je niet, je bent zo vreemd voor het hart.

Zeker, mijn God, ik heb hier liefgehad, ik was jong hier, en nergens anders.

 Thuis, ik ben in deze maand verkouden.

Geheugen! Verzamel de onuitputtelijke
 rijen in het hart van de kamer van de geliefde. 
Lachen van ogen naar ogen. 
Bij de oude bruiloften staat de nacht op de ranglijst. 
Breng het plezier van het lichaam naar het lichaam.
Laat de nacht vergeten zijn. Ik speel 
vandaag de fluit. Op je eigen ruggengraat.

Onthoud eens en voor altijd: dat leven is één. Zij is van jou.
Luister niet naar iemand. Ze weten niets. 
Je emoties en lijden, je wrok, liefde, afscheid. 
Ze weten niet wat er in je hart of ziel zit. 
Ze weten niet wat ze je warm moeten houden. 
Wie is er nodig, lieverd, van wie we houden, die je nodig 
hebben tot waanzin. Ken je dromen niet, zie geen pijn, 
en zit nooit in je rol. Het leven is tenslotte één. Zij is van jou. 
Je moet alles zelf doen. Beslissen, nemen, zien, praten, 
bellen, gillen, lijden en wachten. En te haten en zich te vervelen,
en vast te houden bij de hand, in de ogen te kijken 
en te omhelzen. Lach,  zing, vecht, huil, bid, lach, en droom. 
Wees niet bang om verliefd te worden. 
Dan zul je begrijpen wat het betekent om te leven.

14

Laat je handen niet los van vermoeidheid. 
Leven: beat, beat en beat. 
Geef niet toe aan haar, geef medelijden, 
liefde, geloof, blijf leven. 
Laat je handen niet gaan, geloof in de beste, 
en, dat je onderdrukt wordt, niet eeuwenlang. 
Een spirituele melancholie, dan, een kwestie van toeval.  
Je dag zal komen, het verlangen zal waxen. 
Laat je handen niet los. Dit is tijdelijk. 
En, neem een ​​kijkje naast jou, met jou, 
die je problemen zal nemen en vol vertrouwen, 
jij, aan de hand, geluk tot geluk brengt. 
Psychisch trauma, geef geen reden. 
Wortels om te ontkiemen, jij, in de borst. 
En laat uw hart de kou niet kennen.
Alle problemen zullen verdwijnen. Geluk ligt voor de hand.
God bewaar je. Jij verdient het. 
Succesvol, goedmoedig, zal glimlachen. 
En, problemen, zijn achtergebleven, ergens. 
Laat je handen niet zakken. Jij, zal worden geteld. 

+ Poëzie.

Ravel, we dansen bolero's! 
Voor degenen die muziek in de pen veranderen, is 
er in deze wereld een oervakantie.
Koor van doedelzakken mager en verdrietig. 
En deze dans van langzame begeerte. 
Spanje! Ik ben weer dronken geweest. 
Droombloem verheven gekoesterd. 
Nogmaals jouw beeld voor mij brandt. 
Achter de verre rand van de Pyreneeën. 
Helaas, de gekwelde Madrid viel stil, 
alles in de echo's van de vliegende straal, 
en Dolores Ibarruri is niet met hem. 
Maar de mensen leven en zijn lied leeft. 
Dans, Ravel, je gigantische dans, 
dans, Ravel! Wees niet depressief, Spanjaard. 
Rotate, History, cast millstones. Wees een 
molenaar in het vreselijke uur van de branding. 
Oh, bolero, de heilige strijd van de strijd in die tijd.



Laten we het nummer van vandaag leven. Laat het verleden ons niet 
langer storen. Waarom zouden we ons zorgen maken, 
wanneer kunnen we het niet repareren? Fouten begaan gisteren, 
zal ons vertellen de dag van morgen weg. 
 Al het beste in mijn hart, hebben verzameld, zullen we vertrekken in 
het verleden tegenslagen en problemen.
 Neem met je mee uit de afgelopen liefde, zo lang, koude nachten.
 Ze heeft onz hart weer opgewarmd. We zullen haat achterlaten. 
Hoop het te nemen, wat schilderde ons de bitterheid en verbrandde
 het hart met een vuur. Wanhoop om mee te nemen zal dat niet.
 In het verleden het hele bezinksel van het kwaad achterlatend, wat ooit in ons hart was opgeslagen. Laten we goede daden met ons meenemen, die we veel hebben gedaan. We kunnen de afgelopen dag niet terugkeren, hoewel het niet gemakkelijk is om afstand te doen.Met zoveel rijkdom in hart en nieren. We hebben geen toekomst om bang te zijn.









Dit goud is herfst. Dit haar is witachtig 
Alles is verschenen, zoals de redding van de 
rusteloze hark. 
Lange tijd verliet ik mijn land, 
waar de weiden en struikgewas zijn. 
In stedelijke en bittere glorie 
wilde ik de verlorenen leven. 
Ik wilde dat mijn hart doof was. 
Ik herinnerde me de tuin en de zomer. 
Waar de muziek van de kikkers was, 
groeide ik mezelf een dichter. 
Er is nu zo'n herfst. 
Esdoorn en linde in de ramen van de kamers, 
vertakte takken met takken, op 
zoek naar hen die herinnerd worden. 
Ze zijn lang niet op de wereld geweest. 
Een maand op een eenvoudig kerkhof.
Op de kruisen en met datums als merktekens. 
Dat wij ook bij hen zullen komen op een bezoek. 
Dat wij, na het alarm te hebben overleefd. 
Laten wij onder deze cabines doorgaan . 
Alle golvende wegen. 
Alleen vreugde wordt door de levenden geschonken. 
Schat, ga naast 
me zitten, laten we in elkaars ogen kijken. 
Ik wil er zachtaardig uitzien. 
Luister naar een sensuele zucht. 

+ Poëzie



Beheers jezelf onder de bezette menigte. Je vloekt voor de ontsteltenis van alles.
Geloof in jezelf, tegen het universum. En de ongelovigen geven hun zonde vrij. 
Laat het uur niet breken, wacht niet moe, laat de leugenaars liegen,
 je daalt niet naar hen af. Kunnen vergeven en lijken niet vergevingsgezind, 
vrijgevig en wijzer dan anderen. Blijf stil als je je woord zegt, verlam een schurk, om dwazen te vangen.Wanneer al het leven is vernietigd, en nogmaals, 
moet je alles doen, recreëren van de grond.  

In staat zijn een vreugdevolle hoop te geven, alles wat zich met moeite heeft 
opgehoopt staat op het spel. En verlies, en word een bedelaar zoals voorheen, 
en zal er nooit spijt van krijgen. Het hart, de zenuwen, het lichaam kunnen dwingen. Je dient wanneer je in je borst zit. Lange tijd is alles leeg, 
alles is verbrand en alleen de wil zegt: gaan.Wees simpel, praat met 
de koningen, wees eerlijk, praat tegen de menigte, wees recht en hard,
 met vijanden en vrienden. 

Laat iedereen op jouw uur meetellen bij jou. Vul met betekenis, elk moment,
uren en dagen onverbiddelijke loop. Dan neem je de hele wereld in bezit, 
dan mijn vriend, je zult een echte man zijn!











Te complex toegankelijk zijn 
ook vreemd zijn aan uw. 
Hoe in de vesting, gesloten, ontoegankelijke. 
Het brandde duizenden kaarsen. 

Te onschuldig crimineel te zijn,  
is het te duur om een gelijkspel te zijn,  
scherp bewust van de ontoegankelijkheid,  
dus samenvallen als elk detail. 

Te naïef om volwassen te zijn, 
te serieus voor kinderen,  
alles was zo gewoon en simpel,  
mijn leven niet te ontwarren. 

Te levendig te zijn in het verleden, 
te vreemd zijn aan uw,  
niet de schuld, niet uw fout, is 
die dagelijks ontstaan in de douche. 

Te mooi om harteloos.
Te gevleugeld om te gaan. 
Ik wil tenslotte eerlijk tegen je zijn. 
De dichter werd geboren, in een vers om te spreken. 

Ook ik zondig om eeuwig te zijn. 
Te verliefd op liefde. Zoveel gevoelens 
en diepgang van hart. 
Om een ​​nachtegaal in je tuin te zijn. 

Te open om een ​​geheim te zijn. 
Te goedgelovig om te verbergen. 
Een lijn van vreugde of verdriet. 
Iedereen is bang om de waarheid over jezelf te leren. 

Te zacht om een ​​steen te zijn. 
Ik ben te ingewikkeld om te begrijpen. 
Het zal de nacht in zijn tweede adem te stelen. 
Maar je echt pijn mijn niet stoppen. 

Te duur voor roest,  te vrij te houden.
Een hemel kant kleur veranderen,  dat laat ik 
aan jou, niet te bemoeien. 

Te los om te leven in een kooi. 
En te eenzaam te vliegen. 
Huis al verveeld met de kleuren van ... 
En weet je nu dat wilde ik zeggen.




In meer dan eens al verdraaide jurk, van een fel 
gekleurde vezel. In een ziekenhuis overvolle kamer. 
Het is een oude vrouw, ze huilt bij het raam. 
Het heeft geen  comfort. Iedereen weet over 
de oorzaak van deze tranen. Een buurman bezoekt
  de afdeling, en slechts één keer bracht haar zoon
 een badjas mee. Ik was de slippers vergeten, 
zei hij met een stotterend stem. "Ik zal ze morgen 
brengen. Je zult het wel volhouden ,?" Natuurlijk wacht ik
 wel. Ik ben op een veer en in wollen sokken kan
 ik liegen. Waar moet ik heen? Er is niet veel ruimte. 
Eet verpleegster zal brengen.
 Ik was zo uitgeput door de ziekte, dat ik gewoon ging liggen,
 laten we rusten. Mijn zoon zuchtte en keek
 weg naar de zijkant: "Hier. Zie je. Het is aan jou."
Dit alles is erg verwarrend en delicaat. Maar denk niet 
dat ik ziek ben. Het appartement dat je hebt 
is leeg. En mijn vrouw en ik hebben nagedacht
 over wat je daar bent, hier. Een. ziek.
Herstel jezelf, we nemen je mee. En de kleinkinderen
 zullen gelukkig zijn, weet je, ze houden niet van
 het hart in jou, moeder! Dat is alles! Het is beslist! 
 Je gaat naar ons toe! 
Je appartement wordt verkocht! 
 Hij haalde de krant tevoorschijn en zei zonder enige 
 twijfel: " Ik heb er lang over nagedacht, geloof me, mam.
 Zodra we verbeteringen zien, gaan we van hieruit 
gewoon bij ons wonen." 
Wat zeg je hier? Hij is haar zoon, haar eigen bloed.
  En kleinkinderen, voor hen is het de moeite waard om te
 leven! En ik heb het ondertekend zonder te
 weten hoe het echt is. Dagen gaan voorbij en weken gaan voorbij.
Zoon bestaat niet. En het is onwaarschijnlijk dat hij zal komen.
De oude vrouw was getroost en medelijdend. 
Maar wie en wat begrijpt hier niet? 
En elke dag de oude vrouw al verzwakt en 's nachts vaker een
 droom. Hoe pap verwarmt in de ochtend mijn kleine jongen, 
maar kreten en niet willen eten. De eerste stappen, 
baby zoon, en het woord van wat hij zei de eerste
 keer, en de eerste krassen en stoten, en een kleuterschool 
en de school de eerste klasse. Artsen stil, in een poging
 te dwingen het heeft op geen enkele manier 
 te verlichten het lijden het. En familieleden 
verboden de oude vrouw om een ​​diagnose 
te melden. Ze weet niet dat dit ziekenhuis geen
 eenvoudig stedelijk ziekenhuis is. Dat er geen kans is 
op een amendement. Maar voor haar is onwetendheid 
geen nachtmerrie. Het bordje "Hospice" op de muur bij 
 de ingang. Ze zegt nergens iets nare dingen over. Over vreemde
 woorden al lang een mode en of het nodig is voor wie 
 de schuld te geven? Ze weet niet dat haar zoon goed een arts, 
een week, twee keer bellen. Nou, je zeggende sterft.
   Het is vreemd dat tot nu ze nog leeft. Ze leeft nog. 
Ze wacht en gelooft dat haar zoon zal komen, nuffel, uitleggen. 
 kopent vandaag  de kamerdeur. Ze zal begrijpen en
alles vergeven . Met de laatste krachten kruipt ze 
 van het bed vasthouden aan de muur, kom dan naar
  het raam. Hoeveel meer geduld zou ze hebben ?
 Om in een ​​onverschillige zoon te geloven?
 Ze is klaar om te streven naar het einde.
 En de kracht, dat nee, ze moet vinden.
  Plots zal hij  komen? Ze moet wachten! Zal komen.
Wel, hoe kan hij niet komen? Hij staat en
  huilt. Zij wacht op haar zoon om te leiden. 
Hij zal gewoon per ongeluk naar de hemel kijken 
en hij wrijft over zijn vinger met een kruissteek. Hé, wacht, 
Heer, neem het niet ... Het was te laat. Ze is dood.

+ Poëzie.



Maandelijkse hemel, en de nacht nog niet

 aangeraakt de schaduw regeert zichzelf,

 niet wetende wat er werkelijk

 geschrokken dag.Dat zelfs lui 

en timide stralenbundel ontstaat, 

en de lucht is nog steeds zo overweldigend. 

Nacht schijnt triomf.

Maar het zullen geen twee of drie momenten

zijn, de nacht zal verdampen boven de grond. 

En in de volle glorie van manifestaties. 

Plotseling zal de wereld van de dag ons omhullen.

Ik richtte een monument voor mezelf op, een prachtige, eeuwige, 
metalen harder en hoger dan de piramides. 
Noch zijn wervelwind, noch de donder zal de vluchtige breken, 
en de tijd zal zijn vlucht niet verpletteren.

Alles wat ik niet zal sterven, maar een deel van mij is groot, 
van vlug ontsnappen, na de dood zal leven, 
En de glorie zal mijn, niet vervagen, 
een soort universum eren.

Het gerucht gaat over mij heen van de witte wateren
 naar de woelige, noordzee. Iedereen zal dat onthouden
 in de volkeren van de ontelbare, als van de
 vergetelheid ben ik zo beroemd geworden.

Dat de eerste die ik durfde in de leuke nederlandse lettergreep. 
Op de deugden van het volk om te verkondigen. 
In een oprechte eenvoud om te praten over God. 
En de waarheid aan de koningen met een glimlach.

O muze! wees trots op de verdienste van de rechtvaardige. 
En wie veracht je, veracht je zelf. 
Opzettelijke hand niet gehaast. 
Uw voorhoofd van onsterfelijkheidshuwelijk.

Moeders hebben een heilig ambt in deze wereld. Bid voor 
de geschonken kinderen. En dag en nacht in de 
 onzichtbare ether. De gebeden van onze moeders 
worden gehoord. De ene zal stil zijn, de andere 
echoot het. De nacht zal de dag veranderen, en de
 nacht zal weer komen. Maar moeders houden niet
 op met te bidden voor hun lieve zoon of dochter. 
De Heer hoort de gebeden van moeders, Hij houdt   
meer van hen dan we liefhebben. Moeder die 
nooit bidt, wordt niet moe van de kinderen die 
nog niet gered zijn. Er is tijd voor alles, maar terwijl 
we leven, moeten we bidden, we bidden tot God. 
In gebed is onaardse kracht verborgen, wanneer
 hun moeder in tranen fluistert. Hoe stil. De vogels
 zaten stil op de binnenplaats, ze waren allang naar
 bed gegaan. Mijn liefhebbende moeder was gebogen
 voor het raam en bid voor ons allemaal.

+ Poëzie.

Als onder een sneeuwjacht van sneeuw luiheid, 

zoals betoverd in de winter, een soort slaap 

van een overleden schaduw sliep ik, begraven, 

maar levend. En nu kan ik over mij ruiken,

niet in het echte leven en niet in een droom, 

alsof het lente is.Een bekende stem, een prachtige stem.

Dat is een lyrisch geluid, de zucht van een vrouw. 

Maar ik, een luie sloebber, ik kon ineens 

niet meer reageren. Ik sliep in de boeien 

van pijnlijke luiheid. 

Onder een acht maanden durende winter.  

Als de rechtvaardige schaduwen slapen. 

Maar deze droom is halfgraf. Wat mij betreft, 

hijzelf, de tovenaar is almachtig, hij kwam

 mij te hulp. De vriendschap van de oude

 uitdrukking van hen voor mij die hij ving.

En in muzikale visies. Een bekende stem

 belichaamd. Ik zie, als het ware door

 de nevel, de tovertuin , het magische huis. 

En in het kasteel van de fee. Plotseling waren 

we samen. Samen en haar lied klonk. 

En van de gekoesterde veranda zag ik

 een gewelddadige schaamteloze, vulgaire vleier.

Ik zal je niets vertellen, en ik zal je helemaal niet storen,

  en dat zeg ik stil, ik durf nergens op te wijzen.

De hele dag slapen in de nacht van bloemen dromen. 

Maar alleen de zon achter het bosje zal opstaan. 

De lakens worden rustig geopend. En ik hoor

 mijn hart bloeien. En in een zieke, vermoeide borst 

ademt vocht 's nachts. Ik ben schudden, ik ben helemaal 

niet ongerust, ik zal u niets vertellen.

Er is geen tekort aan geloof in Gods wonder. 
Ik keer terug naar de hemel. 
En als het donker is, en als het heel moeilijk is, 
ben ik op zoek naar een antwoord. 
En ik weet het, je moet geloven, gewoon geloven, 
de argumenten weggooien en je geest laten boeien, 
en de slag van het lot kan alleen beantwoord worden door geloof, 
de lucht inslikken ademen en opnieuw leven. 
Wanneer geloof geloof komt. 
En duisternis is zo, zelfs als het je hand aanraakt 
 komt het van alle kanten samen, het komt 
als wolken voor een grote storm. 
Ik geloof gewoon: het betekent spoedig morgen, 
en de krachten van de duisternis zullen zich moeten terugtrekken. 
God is voor mij, Hij is rechtvaardig, wijs, 
 Zijn wil is om te blijven leven. 
Er is geen tekort aan geloof in Gods wonder. 
Alles redelijk is meestal in strijd met.
Het licht komt ergens vandaan, 
en de frisse wind, alsof het uit een rivier komt. 
God komt altijd in reactie op geloof. 
Hij komt, als je Hem roept, 
komt Hij tot liefde om zonder maat uit te gieten. 
Hij zal antwoorden als je wacht en hem bedankt.