"Accepteer alles als het op jou aankomt.
Geniet van alles terwijl het aanwezig is.
En laat alles los wanneer het je leven verlaat."
En binnenkort gaat het sneeuwen.
Hij zal, als een vogel, zijn vleugel op
het raam slaan en 's ochtends smelten.
Als een lieve, vriendelijke elf zal hij op zijn
wimpers zitten, een grijsharige oude man,
december zal ons uitnodigen voor het vuur.
De herfst is de tijd om te dromen en kleurrijke dromen te bekijken,
koud te drinken met de beste jasmijnthee, geen milt of valse schuld
te ervaren. Uit het feit dat de regen je helemaal niet van streek maakt.
De herfst is de tijd van paraplu's die lang in de hoek hebben gestagneerd.
De tijd van nieuwe regenjassen, laarzen in een veelkleurige kooi,de diepte
en het aantal plassen te kennen, om persoonlijk en niet triest om te zuchten
en de vervlogen zomer te missen.
.
De met sneeuw bedekte winter dekt de wegen af, en bomen in
met sneeuw bedekte hoeden staan, wind valt stil en viel in slaap
werd een beetje moe, hij dreef wolken met sneeuw verras je.
Je staat en bewondert het wintersprookje, gedachten cirkelen
de lucht in een cirkel, en over je droomt stiekem van geheime
wensen, een boeiende mond geopend met een glimlach.
Al snel een heel nieuw jaar en kerstavond, dit is een
familievakantie, waar troost in huis is, het ruikt naar
kindertijd, cadeautjes, in een sparrenkamer,
deze vakantie wacht met liefde en ontzag.
Herfst ...
Gedichten worden geschreven met haar hand. Dromen
bevroor in haar ogen. Liefde en vriendschap zijn geen
zonden. En het geschenk van het lot, vrede en proza.
Herfst.
Jij en ik zijn erin. Uren van liefde.
Hier is de helderheid van kleuren en tranen.
We zijn hier alleen. Lot twee verschillende helften.
Herfst.
En de bladeren in de dans buiten het raam. Ik hoop
dat het licht datums wist. In zijn decoratie in goud.
Trekt ons het lot van de zonsondergang .
En morgen zal het beter zijn dan gisteren, de pijn
zal verdwijnen en het hart zal gemakkelijker worden,
problemen in vuurvonken zullen branden
en geluk zal fladderen met een zangvogel.
In de stralen van de dageraad glinstert het lachen
en klopt er weer vreugde aan de deur. Geloof in
jezelf en het succes zal komen. Na onomkeerbaar
de afstand van het verlies te hebben gereden.
Een papieren bootje dat ons op een dag
het juiste pad zal laten zien, naar de
oorsprong van de geboorte, alle herhaling,
je vergeet me gewoon niet. Van verre
uitgestrekten, letterlijk letterlijk,
stuurde ik een zachte hallo, maar
alleen koppig, opzettelijk brandend.
Een ver, bedrieglijk licht. Mijn zeil
is mijn vriend, zeil tussen de lijnen door,
de wind is koppig voor alle koppigheid,
en de jeugd lacht, het zal het lot
beïnvloeden, en ik heb toch geluk.
Ik zal nooit meer naar je terugkeren.
Je bent een vergeten, stoffig verleden.
En vandaag zweer ik bij mezelf,
om afscheid te nemen van mijn zielelast.
Voor altijd een zware last loslaten.
Dat leek mij eerder als goud.
Deze eed is van liefdevolle lippen.
Als een slag met alle kracht met een hamer.
Het transparante park is half verguld. Ik ben verblind
door je uitstraling. En ik hou erg van deze textuur.
Ik wil dat je altijd geliefd bent. En onder onze
voeten ritselt een vel waanzin. Hier hoor
je een fluistering van zachte stemmingen.
De stroom van auto's wordt niet onderbroken.
Signaleert ons op een mooie herfstdag. Een
liefdevolle kreet gaf aanleiding tot een roekenkolonie
roekenkoppels. Ik kus je gretig op de bank. En nu naar
eenzaamheid schreeuwen, tot ziens. Mijn lief,
ik ben vandaag dronken.
nbhb
1. Het belangrijkste is om constant te controleren waar uw handen zich op dit moment bevinden en of ze schoon zijn. Het is noodzakelijk om constant een ontsmettingsmiddel te gebruiken. Ik ging de lift in en drukte op de knop, het ontsmettingsmiddel. Hij opende de deur - een ontsmettingsmiddel. Als er geen ontsmettingsmiddel is, kunnen alle acties worden uitgevoerd met de elleboog. Elke keer nadat we het oppervlak hebben aangeraakt dat andere mensen kunnen aanraken, desinfecteren of wassen we onze handen.
2. Het tweede belangrijkste is om je gezicht niet met je handen aan te raken, houd dit bewust in de gaten. We raken ons gezicht de hele tijd aan zonder het zelfs maar op te merken. Volgens statistieken raakt een persoon ongeveer 90 keer per dag onbewust zijn gezicht aan. Heb je iemand bij de hand begroet, niet wetende dat deze persoon ziek was met COVID-19, en toen raakte je je gezicht aan? Dat is alles, u werd ook ziek!
Hoe train je jezelf in dit bewustzijn? Een manier is om een masker te dragen. Het idee is niet dat het je zal beschermen tegen infectie (aangezien het in de meeste gevallen onmogelijk is om via de lucht geïnfecteerd te raken), namelijk om te leren je gezicht niet aan te raken. Bovendien kan het elk masker zijn (je kunt gewoon een sjaal op je gezicht knopen), dit werkt als een simulator. Als je een masker op je gezicht hebt, stop je gewoon met het aanraken van je gezicht.
Daarom een simpele tip: draag bij het verlaten van het huis een masker.
Ze zullen in 99,9% van de gevallen effectief zijn. Natuurlijk is er 0,01% van de patiënten die op een vreemde manier besmet zijn geraakt, en we zullen nooit weten hoe dit is gebeurd, maar het is voldoende dat u deze twee dingen doet om uzelf en uw dierbaren te beschermen.
3. De vierde is sociale afstand. Houd een afstand van 1,5-2 meter van elkaar. Het is niet erg moeilijk en verandert ons leven niet zo veel. Een simpele regel, maar uiterst effectief. Wanneer je naar de apotheek gaat of naar de winkel hoef je niet direct achter de rug van de persoon in de rij te staan
Ga een paar stappen bij hem vandaan staan.
|
|
|
Herfst gedachten, niet warm.
Vochtige herfst, bitter.
Herfstkleuren vervagen.
Maar tot herfstbladeren, lonkt.
Wat voor attractie,
wie heeft ze magie gegeven?
Een geel blad, gevallen, herfst;
Misty, raakt de grond.
Lijdend aan de storm,
zal er een ander naast vallen.
Ik voel me verdrietig als ik het
gebladerte in stille vlucht observeer.
De laatste dagen van november.
En de sneeuw spint al met macht en kracht.
En er staat een magische winter voor de deur.
En ze klopt op onze deur.
Laat ze gelukkige dagen plannen.
En de kerstman zal alle wensen horen,
wonderen gebeuren immers in de winter,
en laat het verhaal van de winter uitkomen.
De ziel heeft, net als het lichaam, voedsel nodig,
en ze kiest de gerechten om te proeven:
schoonheid contemplatie, favoriete ding.
huisdier, of creativiteit van de muze.
Vrienden reizen sport ongetwijfeld.
Elke ziel heeft zijn eigen feeds.
En slechts één ding is altijd hetzelfde.
Het heeft een bron van warmte en liefde nodig.
"Herfstherinneringen naar de oppervlakte van de
geest stijgen. Hier zit goed in: voorbij kijkend,
anders kijk je naar de toekomst. Tevergeefse
illusies verdwijnen mentale immuniteit wordt versterkt.
Enige herwaardering van waarden.
De herfst is de enige tijd van het jaar
die leert. Genees van het verleden
vouw je handen niet verdrietig
zoek liefde en wacht. De herfst is
begiftigd met het geschenk van genezing ... "
En wat een stilte. En wat een licht.
De hele wereld van tegenspoed ging in vrede,
en het werd niet eng en het werd gemakkelijk.
Voor geluk is het niet nodig om ver te gaan.
Esdoornblad, patroon, gesneden.
De wind gooide door het open raam.
Het heeft een brede gouden stempel.
En de kleine handtekening hieronder is herfst.
En vreugdevol in hart en nieren.
En de kamer is helderder van het goede nieuws.
Wat wordt de inspirerende lijn
Dit zal een oprecht lied worden.
Het lied van de regen.
In de mistige nevel van herfstdagen smelt de zonsondergang.
Met de laatste kudde vogels viel onze oude tuin in slaap.
Alleen lijsterbessen branden in mijn raam.
Als kralen die mijn geliefde me als aandenken presenteerde.
Stom hart, zwijg, smeek ik.
Er is geen kracht meer om deze pijn te verdragen,
ik sterf elke dag een beetje. Alleen door het feit dat
ik niet meer bij me ben. Hoeveel vernederingen
en kwellingen moet je nog verdragen om je
mond te houden?Ogen vallen, handen vallen,
hart, ik smeek je, stop met vervelen.
Stop met kloppen zo ongelijk en snel.
Alleen bij de bel die de stilte verbrak.
Er is geen hoop, geen wil, geen zin.
Vergeef alles opnieuw en vertrouw hem.
Hart, hoor, ik ben erg sterk, ik laat je
niet praten. Het kan me niet schelen dat
ik 's nachts niet meer kan slapen,
ik wil niet meer van hem houden.
Hart, zwijg, ik tover je op, lijd niet
meer en wees niet verdrietig.
Ik ben echt verzoend, ik laat hem gaan.
Hart, vraag ik, en jij laat los.
Ik ben raar. Ik heb niet veel nodig.
Je bent klaar om te douchen met cadeautjes.
Maar in plaats van prachtige kleding,
kleed me alsjeblieft verliefd.
En dit is genoeg, geloof me, maar als je sierad
en nodig hebt, versier me dan niet met
de schittering van kettingen.
Embraces waar geen prijs voor is. En het kan
zonder montage en zonder vraag.
Voeg uit tederheid een zoete trein toe.
Liefde kan niet versleten zijn. Knuffels kunnen
niet worden verborgen in een kluis. Voor degenen
die geïnspireerd zijn door dit alles. Laat
jurken en kettingen achter in de ramen.
En ik hou van je liefde met belangstelling
dat verborg mijn hart.
Je bent een berk, lieve berk. Een goed symbool van mijn Vlaanderenland.
Door zijn schoonheid, ingehouden. Alles in de wereld van bomen is milder.
Je bent goed in winterkleding, in het tedere groen in de lentemiddag, en wervelend in een bladgoud vallen. Yesenin zong je zelf!
Ik zal een hete wang aanraken. Op een witte, zachte satijnen huid, Misschien ontdek ik een geheim, open ik het. Misschien word ik gewoon jonger .
Voorbij de bergen, voorbij de gele valleien. Een pad met
dorpen uitgestrekt. Ik zie het bos en de avondvelden,
en een netel verstrengeld met brandnetels.
Daar in de ochtend over de kerk hoofden. Blauwe
lucht zand, en langs de weg gras ringen.
Van de meren water bries.
Niet voor de liederen van de lente over de vlakte. De weg
is een groene vlakte voor mij, ik werd verliefd op
een verre kraan. Op een hoge berg een klooster.
Elke avond, terwijl het blauw overschaduwd werd.
Terwijl de dageraad op de brug hangt, loopt u,
mijn arme zwerver, vereer de liefde en het kruis.
Laat de dag helder zijn, en de sfeer alleen maar mooi.
Moge ontwaken vreugde brengen, zonder poespas,
zonder zorgen en zorgen. Laat de dageraad een
droevige schaduw wegdragen. Gelukkige glimlach,
ontmoet een nieuwe dag.
Iets wat de ziel wil. Iets wat ze wil.
Misschien de hemel in een hut. Misschien een sterrenhemel.
Of misschien volledige stilte en eenzaamheid.
De ziel vliegt, de ziel heeft haast. De ziel heeft haast. Het
stroomt plotseling in drie stromen met bittere tranen. Dan weer
het leven begint te haasten. Knippert met het ochtendgloren.
Die glimlach , liefdevol iedereen. Dat zal weer verdwijnen.
Dat zal je plotseling vragen om je geen zorgen te maken.
Wat wil de ziel? De ziel weet het niet. Maar alles vliegt,
maar alles haast zich, waarheen zou het moeten gaan.
Ik verzamel druppels geluk aan een draad.
Ik bewaar ze in mezelf, probeer mezelf.
Ik redde hun leven onbeholpen
en verloor vaak. Soms nam
ik ze schuchter in mijn handen en gleed door
mijn vingers gleed en viel. Zoals op asfalt. In mijn
ziel bleef ik een herinnering. Een gelukkig zegel, de
zoetste adem. Ik heb het eerder de mijne verzameld,
geprobeerd. Als een beloning ik heb niet iemand
anders nodig. Inheemse, niet gemakkelijk
vrouwelijk geluk. En ik drink het als
een heilige communie.
Waar in de wortels van bomen mooie wezens leven,
dat liefdesliedjes worden gezongen,
daar is het centrum van het universum.
Waar mompelt, rinkelt, stroomt, afdaalt langs het pad,
groeit onder de gouden stralen van gras en grassprietje, waar de
taal van magische woorden, klinkt in de stilte van bloeiende kronen,
er is een land van wonderen en prachtige dromen, het paradijs.
Ze worden geregeerd door elfen, in wiens ogen het maanlicht flikkert,
wiens sterren stemmen horen, die niet mooier zijn. Iedereen in de
wereld is sterfelijk, maar de elfen krijgen oneindig leven.
En degene die lang oud is. Dat zal voor altijd jong zijn.
Heb je kraanvogels zien dansen?
Als de zonsondergang een robijnrood wonder is.
Dat is de dans van tederheid, koerende liefde,
in een taal zonder woorden. En de waarheid .
Als een vrouw geliefd is,
ziet ze er uniek uit. Ze heeft een
sprankeling in haar ogen, een
vlucht in haar ziel. En ze roept
naar de verte met een sprookje.
Er is een gelijkenis met vrouwen met bloemen,
de geur van spirituele schoonheid, we vullen
de zondige wereld met liefde en bloeien met
de zintuigen van de ziel. God zegene ons in
de heilige natuur van vertrouwen, tederheid,
vriendelijkheid. laat liefde en vrouwelijkheid,
liefde en schoonheid in ons klinken met een
boodschap van melodieën.
Ik ben rijk aan het feit dat ik leef.
Waar ik van hou. Ik hoop en vergeef.
Ik heb geen tapijten nodig. Ik ben gras.
Ik voel me zachtjes onder mijn voeten.
Ik ben rijk aan placers van sterren.
Regenachtige grijze draden.
Op een warme dag is het rijk aan vorst.
Dat dat iemand mijn naam onthoudt .
Een jonge vrije wind greep me, droeg me.
Ik leef op wit in de wereld.
Onder een opgewekte klop op wielen.
Per vliegtuig, per boot vlieg ik nu, dan zeil ik,
alles is elk jaar vrijer. In deze wereld leef ik.
Die verwarmde, dat zal een vriend worden.
Waar ik ga, daar is mijn oever. Trekt alleen,
trekt, trekt de verloren ziel naar huis.
Tevergeefs overtuigen. En haar bedriegen:
Achter het cordon is het leven mooi,
alleen is daar niet alles van mij.
En verlangen overwint, ik kom er niet uit.
Wel, wat mis ik, van wie ren ik weg?
Maar op een dag zal ik door tegenspoed
een weg vinden door de sterren.
Ik zal komen, ik zal komen.
Ik zal ooit terugkomen!
Ik ben een beetje moe. Ik laat een vrouw een traan laten vallen.
Ik ben aan het afwassen, ik zal het goedmaken. En ik voel me
niet meer verdrietig.
Ik ga gewoon naar de hel met een sterke vrouw.
Zodat ik gemakkelijk het lot kan dragen,
zoals kralen, om te dragen.
.
Ik zal nooit meer naar je terugkeren.
Je bent een vergeten, stoffig verleden.
En vandaag zweer ik bij mezelf,
om afscheid te nemen van mijn zielelast.
Voor altijd een zware last loslaten.
Dat leek mij eerder als goud.
Deze eed is van liefdevolle lippen.
Als een slag met alle kracht met een hamer.
Zomer met warmte.
Vervelen en weg.
De wind scheurde van de bladeren.
En verspreid onder zijn voeten.
De zon verborg zich achter de wolken.
Een grijze dag verveeld met regen.
En om de een of andere reden, huilen, huilen.
Dit is de pech.
Laten we het hem vragen.
Regen zal antwoorden. Het is maar herfst.
Ik zal verdampen, wegrennen, wegvliegen als een vogel.
Ik zal naar je toe komen, ik zal over je dromen.
Je zult me alleen herinneren met een liefdevol woord.
Alleen met jou zullen we elkaar niet meer ontmoeten.
Het blad zal vallen en sneeuw zal vallen.
Verdrietige woorden, je bent er niet.
Het blad zal vallen, de regen zal het wegspoelen.
Dit zijn allemaal woorden en je wacht op mij.
Je probeert me niet opnieuw te creëren, het is nutteloos.
Ik kan niet bij je wonen, het is erg druk voor mij.
Je zult huilen of misschien vind je er nog een.
Alleen herinner je je dat ik ergens nog steeds ben.
Het blad zal vallen en sneeuw zal vallen.
Verdrietige woorden, je bent er niet.
Het blad zal vallen, de regen zal het wegspoelen.
Dit zijn allemaal woorden en je wacht op mij.
Daar 's avonds bij zonsopgang. De deur openen
in de herfst. Een walsmelodie klonk.
Chrysanten bloeiden. Nadat ze alle
aquarellen hadden verzameld, de herfstdansen
in gesleurd. Verdwenen in de mist van een
herfstdag verspreidde de zomer een zakdoek:
verspreidde alle handen vol vuur erop, gaf
me een boeket chrysanten.
Witte vleugels vliegen in de lucht.
Heldere zielen stijgen op, stijgen op.
Zuivere kinderzielen, zondeloos.
Heer! Wat is dit hoe is het? Het bronwater loopt
weg, alles zal passeren, het zal bedroefd zijn.
Alleen voor iemand die tot het uiterste zwoegen.
Alleen iemand zal op de schouders vallen van
eeuwig ongeluk en eeuwig gewicht.
Hoe komt dat? Wat is dit geen gerechtigheid?Oh God
waarom hebben ze hen met barmhartigheid onteigend?
We zijn zondig, maar de lichamen van de verbrande
meisjes, jongens, witte vleugels
flitsen in de lucht, veren vliegen,
en niemand kan ze terugbrengen.
Doe je hoed af, kijk naar de lucht,
mensen. Herhaal deze moeite niet.
Ik word niet gekweld door mijn geweten, ik hield van.
ik zocht geen excuus, ik was eerlijk, ik kon zelf
niets vergeven, maar ik ben niemand iets schuldig,
ik zal niet kwelling jaloezie: ik durf niet op een
keten van iemand en in gevangenschap te houden.
Ik heb al heel lang nergens spijt van gehad.
Scheiding zal komen, wel, ik zal het accepteren.
Ik zal niet worden gekweld door pijn en nostalgie,
ik zal niet sterven, me bewust van je vertrek,
ik zal niet worden gekweld door het feit dat
je met anderen bent. Voor mij tellen tenslotte niet.
alle afstandenIk verwacht niets en ben niet bang voor
verlies, ik heb mijn illusies tot niets gereduceerd.
En zelfs als je me nu niet gelooft, zal
mijn geweten me niet kwellen: ik hou van.
Het allerbelangrijkste is harmonie in je ziel,
alleen kan het geluk uit niets creëren.
Als je houdt van wat is, wordt alles in
de wereld gevuld met liefde.
Mogen kleine genoegens elke dag
aangenaam maken, en aangename
dagen dragen bij aan een gelukkig leven.
Herfstkreten met regen, tranen op de grond laten vallen,
verdrinken in gebladerte en in trieste gevangenschap.
Bij het ontmoeten van de eerste koude winter voor de deur,
stort langzaam de hele wereld in stilte.
De bomen kappen van lommerrijke jurken.
En door de straten lopen met een gekke wind,
huilt autumn in de regen, omsluitend in zijn armen
Uit de paraplu's van domme voorbijgangers die rennen.
De kleuren van de natuur verdunnen met neerslag,
verdriet toevoegen aan een doorleefde dag,
herfst huilt met regen van de toppen van de lucht
en trekt een schaduw op de plassen met gebladerte.
Vandaag de herfst ging de deurbel voor mij, ik
stond op de trap en wachtte.
Ik was met stomheid geslagen toen ze opende,
ze was zo magisch.
Een stapel prachtig, felrood haar, een
gebeitelde neus, het rudiment van dieprode lippen,
en een blik zo gek uit de ogen van schaamteloze.
Wezel, wie zal hier onbeleefd zijn?
Ik stond versteld van de deuropening,
ze liep en vlak achter haar aan,
zo'n schoonheid schoot plotseling in de wind,
dat was niet haar schat, schat.
We dronken thee met een beetje herfstgebladerte,
huilden samen met zware regen.
Oh herfst, je bent de vreugde van mijn ziel.
Ze zijn rijk aan zielen die in de herfst zijn geboren.
Toen ze wegging, keek ik heel lang naar
de deur, zonder de deur te durven sluiten.
En er viel sneeuw uit de lucht. Alleen als aandenken zijn
lijsterbessen triest en een beeld dat je niet mag vergeten.
Halloween is een afgekorte naam voor Allerheiligen. Gehuld in ongebruikelijke tradities, wordt de feestdag al meer dan duizend jaar gevierd in de nacht van 31 oktober op 1 november. De wortels zijn echter nog dieper, in oude heidense tijden vierden de volkeren die toen op het grondgebied van het moderne Europa woonden op deze dag het einde van het zomerseizoen en het begin van het nieuwe jaar. De heidenen noemden hun vakantie Samhain en waren er zeker van dat op deze avond de muur instort in de andere wereld, vanwaar de geesten van dode mensen naar de aarde komen.
HERFST. het zit in de details. Als je in een gezellig café
thee bestelt, geen ijs, maar ijsthee. Als je geen ijs, maar
warme chocolademelk wilt. Als je haastig het huis verlaat,
gooi je er een sjaal overheen. Als je in het park loopt, ben
je verrast om te luisteren naar het geritsel van bladeren
onder je voeten.En steeds vaker neem je een paraplu mee.
En kijk naar de wolken, haast je niet, fronsend naar de
vertrekkende tram, maar lach gewoon, voel op de huid
eerst, grote druppels, loensen naar de wind,
de kraag opheffen, en begrip. HERFST!
Wachten op de lente is geen gemakkelijke taak.
Ze heeft paardebloemen onder de dennennaalden,
kleine sneeuwstorm, diep in de oude stoffige grote doos,
de letters die ze nodig heeft, de gele zonnestraal ligt in
een glazen bol, een strook stof is opgeslagen in de kleur
van de hemel. Het is nog lang voor de lente, de winter is
groot, maar de lente is klein. Vingers voelen lijnen, pluisjes
en zachtheid, de geur van oud papier in de neus kriebelt.
En de lente komt tot leven zo begrijpelijk, eerlijk gezegd
eenvoudig als hij wil. En binnen is alles anders dan buiten:
in het witte stof van de vorst, onder de dennennaalden, de zuidenwind.
Wachten op de lente is niet eenvoudig. Maar ze zal wachten.
Oktober was ik al gearriveerd, het bos schudt de
laatste bladeren van hun naakte takken.
De herfstkou stierf de weg bevriest.
Het geruis loopt nog steeds na de molen bij de beek,
maar de vijver is al bevroren, mijn buurman haast zich naar de
vertrekkende velden met zijn verlangen,
en ze bewaken de winter met gekke pret,
en wakende honden slaperige eikenbossen.
+ Poëzie.
Oktober
Het bos schudt al de
laatste bladeren van zijn naakte takken.
De herfstkou is gestorven. De weg bevriest.
Moeder loopt nog steeds naar de molenbeek,
maar de vijver is al bevroren.Het is reeds winter.
Voor de wintervakantie.
Voor een groene kerstboom.
De witte jurk zelf.
Genaaid zonder naalden.
De witte sneeuw heeft de vacht
met een de wind afgeschud.
En het is mooier dan alles.
In een groene jurk.
Er zijn vreugde en ongeluk in het leven. Er zijn ontmoetingen en
afscheidingen in het leven.Een gekke ster lacht,
er komen regenstreken en sneeuwstormen huilen. Dit is de zaak ons leven.
Dat we lachen, het verdriet, de tranen verwarm dan we van
iemands zachte handen, die vaker dan de hartslag , zal de klok ruisen,
de minuut zal kruipen. Leeft het leven van hun kalenders.
En wij verheugen ons opnieuw, als kinderen. Dank uw lot, dank
dank voor het feit dat u in deze wereld leeft. 
Laat een vrouw alleen huilen als de geliefde tegen haar zal zeggen
met jou in het leven, zal ik een droom voorbijgaan",
en een kus van liefde die haar geeft.
Laat een vrouw alleen huilen als het kind de eerste lach hoort horen.
En naast hem, zorgzaam en trouw, zal op zichzelf drukken,
woorden van liefde fluisteren. Laat een vrouw alleen huilen
als ze een jaar met een leven, geliefd, toegeven aan zichzelf:
"Het leven wordt tevergeefs geleefd!", en zal hem een
lieve glimlach geven. Zij vond de reden.
De handen van vrouwen, twee witte vleugels,
wat we zijn vernoemd naar hem in de straat,
en het leven onder de ruwe en sobere
handen van de vrouw houden ons van het kwaad.
De handen van een vrouw, jij bent alleen,
wat stopt alle grijze dagen
op de vakantie van hoop, liefde en succes.
De handen van vrouwen als de schoonheid van de Lente
Dank u voor mannen geschenk gegeven,
het betekent veel voor ons.
Alle paden leiden naar de Happy World. Leven in deze wereld gelukkig
daar met de goede trouw beslecht forever.
Daar is de wind van het lachen van vreugde de rivier, daar gember
zonnestralen spelen, er sonore lach sterren 's nachts en de kleine
bewoners van het land neerdalen op een straal van goede dromen.
Er zijn wizards helder jeugd, grappige verhalen wonen in de buurt,
er is zelfs een verlangen nooit mist, oneindig koekoek koekoek jaar,
niemand ziek, niemand lijdt, en als plotseling de berg daar dwaalt,
de goede fee dat uur zal vliegen. En Air Balloons is zal draaien.
Mooie feeën worden achter bossen gehouden.Een enorme kristallen
kist met wonderen. En als iemand een wonder wil, dan kun je
vanaf daar dit wonder krijgen. Naar de gelukkige wereld op de
heldere weg. Alleen goede mensen gaan zonder alarm.
Alle goede mensen,gelukkige mensen.
Werk aan wonderen en droom van een wonder.
Liefde, het kan anders zijn. Het is een reflectie op het ijs.
Het gebeurt alsof een pijn niet reageert, het gebeurt dat
appelbloesems bloeien. Het kan een wervelwind en een vlucht zijn.
Het is een ketting en een gevangenis. We rusten haar en werken,
en we offeren ons leven. Maar er is nog steeds een liefde die
onmerkbaar zal passeren. En, tillen, helpen. Jij zal door de jaren heen leiden,
en zal tot de laatste dagen je geweten zijn.
De minuut die leefde, hoe langer het jaar van de slaap. En de vlinder,
wiens leven aan een blad is gebonden, wordt niet nauw opgenomen.
Elk moment heeft een speciale kleur, vanuit een drukke, drukke staat.
Hij is somber voor iemand wiens hart zwaar van boosaardigheid is,
verguld met goud.Voor alle seizoenen hebben de tijden plezier,
op elke leeftijd is er geluk. Maar wijsheid is de top van de kunst
van het waarnemen van comfort voor het leven.
De gelukkige herfst met wolkenloze dagen. Gekleurd
gebladerte ritselt onder de voet. Hartwarmte,
oprechtheid, geluk, met een plusteken wens ik
je humeur. Laat de herfstregens het leed
wegspoelen. En de wolken van leed
voorbijgaan, zal de natuur met een rel
van felle kleuren betoveren, in alle
zaken waait een eerlijke wind.
Laat het uitkomen. Alles. voor iedereen.
Het meest geheime. Het belangrijkste.
Het meest geliefde. In het hart van de opgeslagen.
Het meest licht. Noodzakelijk.
Waarom is het zo verdrietig van hart,
waarom is het zo pijnlijk in de ziel?
Zonder jou kan ik geen redding vinden,
het is alsof ik in een luchtspiegeling leef.
Nogmaals, de herfst staat op de drempel.
Een traan wegvegen van verlangen.
De wegen vervagen in regens,
die ik niet aan jou zal doorgeven.
Ik vlieg met kranen naar je toe, in een
mysterieuze droom van voor de dageraad.
Ik raak mijn lippen aan met de bloemblaadjes
van de tea rose en blijf onder de douche.
U zult het kloppen van uw hart horen.
De regen op het glas klopt. En u laat de
herfst opwarmen. Om te verdrinken in uw gevoelens.
Ik verzamel een boeket herfstbladeren,
in een kristallen vaas leg ik het op tafel,
ik krijg aquarellen, papier, penselen
en ik zal een herfststilleven schrijven.
Ik streelde zachtjes met transparante slagen.
Een vrolijk blad, hallo zon, ik zal een
lijsterbessentakje schilderen. In oranje,
zonsondergang een felle kleur.
Op de vaas speelt de schittering vrolijk,
een roze dageraad klopt op het raam,
en een mooi, delicaat, zonnig
boeket doet me denken aan de herfst.
Een hoppige herfst in oktober dwaalt over Vlaanderen,
stampt zijn hoofd en windt bloed op, ondanks alles vindt
ze nog steeds warmteen morst liefde met bladeren.
Het is tijd voor herfstdromen, zorgen, twijfels, raadsels
van tijd en onvervulde hoop!
Ah, herfst, herfst, je bent mijn lieve genie, ik ben
teruggekomen in de schoonheid van je kleding.
Paints of Autumn - een creatie van de hemel,
om de een of andere reden is droefheid geïnspireerd.
Om een beetje op te vrolijken loop ik
langzaam door het park. Ik dwaal rond.
Streelt de kroon van de wind, stoft
goud met linden onder haar voeten.
Als een minnaar, heimelijk zuchtend,
kijkt Oak zacht naar de berk.
En de prinses in luxe jurk,
slank kamp in een jurk van wit brokaat,
in gouden krullen, ruzie met de wind,
waren stralen verloren van de zon.
Trots, vrouwelijk onzorgvuldig,
Oaky bewonderend voor zichzelf,
doorboorde Oak Heart voor altijd met de
meedogenloze Cupido-pijl.
In de buurt van Maple - roekeloos knap,
gekleed in een karmozijnrode outfit,
waardoor bloosheid wordt veroorzaakt,
werpt hij een blik op Vlaanderen.
De rand van lichte kleding met bewondering
Ze bedekt haar tegen de wind.
Lichte herfstcharme
Betoverde mijn hart.
En gesponnen in een herfstwals,
droevige gedachten die
me meenemen, klokkenspel van mijn humeur
onder de kristalstrengen van regen.
Het regent nu al een week. Nu een beetje sterker,
dan alsof ze huilt. Hij steelt van mij. Ik ben eenzaam in het land.
Verdriet komt uit de banken, maar, vooruitlopend op de laatste adem,
hoor ik het geluid van je voetstappen. En de draai van de sleutel vooraan.
Stil regen klopt op het raam, alsof er iets timide vraagt.
We zijn voorbestemd om te scheiden. Deze herfst,
deze herfst. Ik weet niet hoe ik moet zeggen dat
ik niet hoef te wachten, maar nog moeilijker voor mij
het zal liegen. Gouden herfst neemt mijn pijn weg,
Gouden herfst, goud van haar. Gouden herfst, vraagt
nergens overen geeft geen antwoord op de vraag.
Heb ik nu lief, hoe ik ooit van je hield?Alleen jij
zegt som. Is het de schuld van het hart?
Maar waar komt deze angst vandaan, zie de pijn
in je ogen, en zoek vrede in onnodige woorden .
De zomer vliegt weg, vliegt weg, smelt onherroepelijk,
blijft in de geur van gras, vergeeld en licht geplet.
Onder de voeten van dartele kinderen, de tekenen
zijn al in de herfst zo onvermijdelijk en dichtbij:
sombere dagen waren laat, warme dagen waren weg,
vogels vliegen weg, scheld de voorspelling van regen en
sneeuwstorm niet uit. Voor de deadline komt de zomer terug,
als je de zomer verbergt in de tederheid van de handen.
Bij het afscheid nemen van een gekleurde mouw,
zal de uitgaande zomer een beetje zwaaien.
Hier is nog een lied gezongen op mijn vluchtige pad.
Hoeveel nummers heb ik? Als de eerste duidelijk klonken.
Nu verschijnen er echo's van verdriet die alarmerend klinken.
Ik wil geen verlangen naar mijn liedjes,
er is geen plaats voor vroege herfst in hen.
Liedjes van zomerverwachtingen liggen
nog steeds heel dicht bij me.
De zomer zal spoedig op een fiets wegrijden,
augustus gaf het stokje aan september, herfstbuien
met een roodachtig koper de jeugd van de natuur,
mijn jeugd. Maar ik zal niet verdrietig zijn,
want het is lang geen nieuws dat het herfstseizoen
vrede is voor de ziel. Met een lichte hand wordt door de tijd
een nieuwe pagina in het levensverhaal ingevoerd.
Spoedig langs het pad, met een gele koffer.
En met een groot boeket rent de jongen weg.
Hij begint in de periode van een nieuwe gouden
blizzard met een nieuwe droom te leven.
Augustus, het einde van een gezegende zomer,
zonnige dagen, gouden warmte, de natuur wordt verwarmd
met zachte adem, en het is zo licht en licht op de ziel.
In augustus is een heldere dageraad goudkleurig.
De avond geeft je een koel, hoppig drankje.
In augustus nodigt de tuin je uit om te genieten.
De rijpe vruchten behandelen iedereen.
.
De laatste dagen van de voorbijgaande zomer.
We krijgen warmte en comfort.
De aarde wordt nog steeds verwarmd door de warme zon,
maar binnenkort zullen de regens ons overspoelen.
Ik kan zelfs niet geloven dat de zomer vertrekt.
Wacht, wacht, neem je tijd.
In onze geest dwaalt nog steeds warmte,
maar een beetje triest van binnen.
Liefde is een bron van inspiratie.
Hoop, geloof en droom.
En onbeperkt geduld.
En onvergelijkbare schoonheid.
Liefde in de wereld is niet mooier,
en de charme hierin is dat het
leven niet tevergeefs overgaat
terwijl het bloeit in de ziel.
De zomer vliegt weg.
Vliegt weg, smelt onherroepelijk. Blijft in de geur van gras.
Vergeeld en licht verpletterd. Onder de voeten
van dartelende kinderen. Tekenen zijn al in de herfst.
En zo onvermijdelijk en dichtbij. Sombere dageraad was laat,
warme dagen waren opgelost. Wees niet verdrietig dat
vogels vliegen weg, niet schelden de voorspelling
van regen en sneeuwstorm. Voor de deadline zal de
zomer terugkeren, als u de zomer verbergt in
de tederheid van de handen.
De zomer vliegt weg.
Vliegt weg, smelt onherroepelijk, Blijft in de geur van gras.
Vergeeld en licht verpletterd.
Onder de voeten van dartelende kinderen.
Tekenen zijn al in de herfst. En zo onvermijdelijk en dichtbij.
Sombere dageraad was laat, warme dagen waren opgelost.
Wees niet verdrietig dat vogels vliegen weg,
berispen de voorspelling van regen en sneeuwstorm niet.
Vóór de deadline keert de zomer terug,
als u de zomer verbergt in de tederheid van de handen .
|
De sering kwam tot bloei, geurig met aroma, die de blik
vangt met zijn schoonheid. Er is nog een beetje over
voor zonsondergang,de dag vertraagd, ga nog niet
weg, wacht.Nog steeds niet ademen, niet vergeten,
in de lentedagen uit de wereld van ophef. Blijf
een tijdje genade, nog steeds niet gevallen
bloemen zijn verbluffend. Ik ben nog
niet klaar om je te verlaten. In de
zonsondergang een gloed van
frambozentoon. Laat me tenminste een tijdje in
je paars verbijsterende gevangenschap blijven.
Verspreid in september
zwaait het gebladerte in de wind.
De ochtend komt in zilver,
wij scheiden van de zomer. Er is zoveel
schoonheid in het bos.
Tekent een sprookjesachtige herfst, schilderij in
verschillende kleuren van de esp tussen de dennen.
De zomer zal snel op de fiets weggaan,
augustus gaf het stokje aan september,
herfstregen met roodachtig koper de jeugd van de natuur
mijn jeugd. Maar ik zal niet verdrietig zijn, omdat het lange
tijd geen nieuws is dat het herfstseizoen
vrede voor de ziel is. Een nieuwe pagina in het
levensverhaal wordt door de tijd ingevoerd met een
lichte hand. Spoedig langs het pad, met een gele koffer
en met een groot boeket zal de jongen rennen.
Hij in de periode van een nieuwe gouden sneeuwstorm
met een nieuwe droom begint te leven.
Augustus ruikt naar september.
Het is overdag warm en de herfst laat de nacht door.
De wind komt door de deuropening
en brengt een boeket gedroogde bloemen.
Augustus ruikt naar gemaaid gras, hooi en veldvuren.
De geur van levend gebladerte sterft
weg , en de tuinen worden leeg.
Augustus ruikt 's nachts naar frisheid.
Je ademt vrijer bij zonsondergang.
En de dageraad ontmoet geen hitte,
maar blaast zachtjes in de koelte van het raam.
De strakheid van jonge noten, appel,
granaatappel en vijgen.
Augustus ruikt, zodat zelfs
zomerse motieven worden uitgesteld.
De laatste zachte warmte. Tot dusver heeft de zomer ons verwend.
De lucht is transparant, als glas. Gewassen door regen en wind.
Rijen met oude populieren. In het oude park rusten ze uit, en
bloembedden helder langs de steegjes. Bloeien op het tapijt, geurig.
Een motorschip drijft op de rivier, smaragdgras. En in de
komende herfst is het nog steeds erg moeilijk te geloven .;
De muziek van de zomer is in de kleuren van de dageraad,
in het geluid van regen buiten het raam.
De muziek van de zomer is ergens voorbij de zee,
waar wij twee samen zijn.
De muziek van de zomer is donder rommelen.
In de nachtelijke hemel een ster.
De muziek van de zomer, we zijn rijk met haar, zij is met ons.
De muziek van de zomer is in het geritsel van bladeren,
in de stronk van zonsondergangvogels,
de muziek van de zomer, in brieven gelezen,
de golf van pluizige wimpers.
De muziek van de zomer, in een glimlach en een blik.
In de aanraking van handen.
We zijn blij om de muziek van de zomer te horen.
Er is een beat in de harten van je geliefde.
N
Ik leer verrast te worden door het simpele,
als in de kindertijd, een lieveheersbeestje,
zittend op een tak.
Rainbow, lelies van de vallei, een nieuwe dag.
De nacht snuiven van die, waar ik van hou.
Een minuut "van vrijheid" "bij een kopje thee.
Veldbloemen, zomerplassen, waarin de lucht
" op de aarde viel ".
De zee, als een vrouw met tederheid,
gecharmeerd van uitgestrektheid, de ziel tranen,
als een zeemeeuw tijdens de vlucht,
als ik de zee hoor zingen ...
Augustus is een prachtige zomertijd wanneer
tarwe in de velden verdient en bescheiden
bloemen te vinden zijn tussen het hoge gras.
Je kijkt naar deze gouden zee, maar je begrijpt,
hoeveel de ziel van aardse schoonheid ook kan herbergen.
Het is niet genoeg voor haar en ze vraagt keer op
keer om overpeinzing van de natuur. In de stilte van
bloeiende weiden zoekt en vindt genade ons hart.
We verheugen ons in korenbloem en kamille, vogels
in de lucht, gekrulde wolken, grote vruchten
aan bomen, we winnen liefde, leren in vrede
te leven en in harmonie.
In het sneeuwwitte canvas van februari worden de
datums geborduurd met een zonnige draad,
hier is geluk en de bitterheid van verlies,
en de aarde is in de trouwjurk.
In de blootgestelde jaren van
februari, de fuzzy fresco's,
argumenten en argumenten van gewicht,
hier is liefde. En al diegenen die niet zijn.
Ik zal overstromen voor het pictogram een kaars,
zich richtend tot degene die hoort.
Wie vergeving van boven
zal verlenen, zal begrijpen wat ik zal zwijgen.
In de sneeuwwitte omtrek van februari.
Gezichten zijn geborduurd met een zonnedraad,
zodat we onszelf kunnen herhalen,
zodat de aarde verder omcirkelt.
Ik lach bitter als een kromme spiegel
moet ik behendig hebben gespeeld:
haakjes van neuzen en grijns op oren
Net als bij een Venetiaans carnaval!
Een ring sluit om me heen, ze pakken
me, ze trekken me in een dans. Dus,
mijn normale gezicht. Iedereen heeft
het waarschijnlijk als masker gebruikt.
Vuurwerk, snoep. Maar alles is verkeerd,
en de maskers kijken me verwijtend aan,
ze gillen dat ik weer uit de pas ben, dat ik
op mijn been stap naar mijn partners.
Wat moet ik doen rennen, maar snel?
Of misschien plezier hebben met hen?
Ik hoop onder de maskers van dieren
zijn er menselijke gezichten. Allemaal in
maskers, pruiken allemaal als één, die
fantastisch is, en die literair is. Mijn buurman
aan de linkerkant is een trieste harlekijn, de
ander is een beul en elke derde is een dwaas.
Eén probeerde zichzelf wit te wassen, de
ander verbergt zijn gezicht voor publiciteit,
en wie niet langer in staat is om zijn gezicht
te onderscheiden van een onmisbaar masker.
Ik ga de dans in, lachend, maar toch ben ik
rusteloos met hen: en wat als iemand een
beulmasker wil? - Neemt hij het niet af?
Plotseling zal de harlequin voor altijd verdrietig worden,
terwijl hij zichzelf bewondert met zijn droevige gezicht.
Wat als je je domme look voor de gek houdt.
Ja vergeet het normale gezicht. Als een goed
persoon niet missen, als een eerlijke gok voor
zeker ik. Ze besloten om maskers te dragen
om hun gezicht niet te breken op de stenen.
Ik ben nog steeds in het mysterie van maskers terecht
gekomen, ik ben er zeker van dat mijn analyse
accuraat is: en hun onverschilligheid maskeert
bescherming tegen spugen en slaan.
Een schaduw viel over de bloembladen.
En ten slotte is de laatste dag aangebroken.
De roos fluisterde zachtjes: "Ik ga dood, hoewel
iemand me water geeft." Maar mensen
liepen verder, al merkte ze niet op,
haar eens zo prachtige schoonheid.
De roos stond lange tijd alleen,
alleen de wind trok aan haar lakens.
En op de stengel van stekelig en hoop
bleef spoedig slechts één piek.
De handen van vrouwen, twee witte vleugels,
wat we zijn vernoemd naar hem in de straat,
en het leven onder de ruwe en sobere
handen van de vrouw houden ons van het kwaad.
De handen van een vrouw, jij bent alleen,
wat stopt alle grijze dagen op de vakantie
van hoop, liefde en succes. De handen
van vrouwen als de schoonheid van de Lente
Dank u voor mannen geschenk gegeven,
het betekent veel voor ons.
De bloemen zijn een heerlijke geur,
het houdt genade en kracht en tederheid in.
De hele wereld schijnt.
Alle lichten schijnen helderder.
Laat de schoonheid altijd fragiel is.
De bloemen verdorren heel snel,
maar alsof de hand van de Heer
patronen in onze ziel trekt.
Geef vrouwen bloemen,
zonder een gelegenheid geef opnieuw.
Ik verwacht van je begrip
en genegenheid. Zodat je opwarmde
en me troostte. Ik leef,
wachtend op het beloofde sprookje,
maar in een sprookje hoefde ik geen dag te leven.
Aanhoudend iets wat we van elkaar verwachten,
naar elkaar toe zonder een stap te zetten.
Gisteren was je klaar om alle vrouwen te omhelzen,
vandaag deel je een bed met één in stilte. Gisteren
was ik klaar om naar het einde van de wereld te vliegen,
vandaag kan je er alleen naar kijken.
Het leven is zo kort en dus rent het vooruit.
Je weet niet wat morgen zal brengen.
Leef vandaag, vang geluk voor een moment,
en geniet van alles wat je in je leven hebt bereikt.
Ik hou niet van de winter vanwege het feit dat in elke barst de
wind en de vorst hardlopen,
voor kleverige sneeuw, voor sneeuwstormen en sneeuwstormen,
voor de kou, tot tranen doordringend.
Het gebeurt dat de winter plotseling medelijden met ons zal krijgen.
Geef een heldere, zonnige dag. En de kerken schijnen met koepels.
En de jongen zal glimlachen.
Maar vaker wordt alles onaantrekkelijk
wegen, straten, lanen en huizen.
Ik hou niet van de winter. En dit is ondubbelzinnig.
En ik kijk er naar uit als de lente komt.
Het leven wordt gegeven en nemen.
U neemt dit warme licht.
Ergens gewoon niet, je hebt deze heldere straal van
zelfs als hij van achter de wolken.
Het geritsel van bladeren en huilen van het kind,
regen van de zomer gewichtloos sneeuw.
Een rustige huilen en lachen en de liefde die je krijgt.
Zelfs als het probleem komt neemt het niet voor altijd.
Maar bij ons zal ze zijn, in stilte voor altijd.
Vrouw die je ten koste van alles wilt overnemen.
Vernietigt wat onze bestemming heeft verbonden.
Minacht je niet om het doel te bereiken,
je stak me in het hart van de angel.
Je fladdert in de hemelse genoegens van liefde,
en ik loop off-road over de weg.
Vervang de palm van je hand, ik zal je vullen met geluk.
Er is een bodemloze bron, in de regen, bij onweer en bij
slecht weer. Ik zal je vullen met geluk, hoeveel je wilt,
het ligt allemaal in jouw macht. Wel, nemen, nemen!
Er is geen einde en geen begin. Er zijn geen transversale
grenzen, alleen jij ontvangt, glimlacht hartelijk!
En vertel iemand, gewoon een vriendelijk woord, niet
verstandig wijs, dit is het fundament van geluk. Heb geen
medelijden met glimlachen, heb geen spijt van deelname.
En te midden van problemen en fouten, zult u geluk ervaren!
Het zal geven, degenen die we willen. En, mensen geluk
te geven. Wij gaan gelukkig gelukkig.
Ah, februari!
Bijna een beetje, tot de lente, naar stromen,
naar gezwollen nieren en levendige gevoelens ...
Alles zal gebeuren. En terwijl, een beetje beven
aan de vooravond van het wonder, het menselijk hart.
Tot de lente, een klein beetje.
Ruik je de lente?
En elke dag zijn ze duidelijker en dichterbij.
Het ruikt naar teer in een uitgestrekte pijnboom.
Mussen tweeten op het dak.
Nog een winter. Op straat in februari.
En 's avonds wordt het ijzig. En op de hoek
staat een met sneeuw bedekte lantaarn.
Hij droomt van de lente op een sterrennacht.
Maar op de drempel van maart staat al
met een sneeuwstorm, slachting en natte sporen.
Een klein beetje, en het pad zal open zijn.
En de lente zal onder de hemel zweven.
Ga , prachtige lente.
Laat de aarde je adem wekken.
Moge er geluk zijn. De afstand is duidelijk.
En moge drievoudige gezondheid voor iedereen komen.
Februari, februari, ik hou van je.
Voor deze nieuwe dageraad.
En voor een plotselinge sneeuwstorm,
voor je eerste druppels.
Voor de fragiele vorst op de bomen,
voor het uitspansel, steeds blauwer.
Wat loopt er langer dan de zon,
want deze plotselinge, plotselinge sneeuw.
Dat plotseling alles in een sprookje verandert,
En een stap, kraakt ijzig.
Voor de wind die plotseling warmer wordt,
zal hij warm worden met zijn adem.
Voor de eerste plassen, rinkelende crunch,
voor de kant waarin de struik.
Ik HOUD van FEBRUARI dat je anders bent.
Winter, met een lenteziel.
Er is een gemoedstoestand, wanneer ik helemaal geen zin heb om te haasten,
En voor een moment om in de stille stilte te zijn en gewoon te leven.
Er is een gemoedstoestand, het maakt niet uit 's nachts of in de vroege ochtend.
Wis uit de herinnering van fragmenten van luchtspiegelingen,
en dan weer langs de gegeven routes
Droom.
Doe het.
Ademen.
In het carnaval van het dagelijks leven,
in de kant van de valsheid, in een ring gedraaid,
verander je het masker met inspiratie,
dat je vergeet waar je gezicht is.
Carnaval. Gedanst en woedend:
maskers grappen, confetti, niet rijden, niet
passeren. Hazen dansen, katten dansen. Wolf
speelt de mondharmonica. Onhandig nijlpaard
dansen achteruit. De vos naast de haan wuift met
zijn vurige staart. Krokodillen en apen. Sterrenkijkers
en jongens, sneeuwwitje, buffons, fidgets en schurken.
Allemaal verzameld in het "Carnanval" Rij een
rondedans. Santa Claus in lichte kleding
Het uitdelen van zijn geschenken. Carnaval,
carnaval draait, betoverd klatergoud en serpentijn.
En de glans van etalages. En overal, als uit
een pistool, knallen clappers luid.
Sterren schitteren in de nacht van februari.
Verwarm de donkere zee van de hemel.
Ik weet dat je ergens ver weg bent,
maar het lijkt mij dat je hier bent.
Je bent met mij, in mijn hart, in de ziel.
Ik zie de diepte van je ogen. Mijn
gedachten gaan helemaal over jou
op dit stille en schemerige uur.
Ik wilde het al lang toegeven.
Zonder mijn vurige gevoelens te
verbergen: mijn hart is alleen voor jou.
Ik wist dat je wilt dat ik van je hou!
Politieke-partijen voor het volk is allemaal ijdelheid,
en, net als rook, zal alles snel wegvliegen.
De wereld zal gered worden door vriendelijkheid, schoonheid!
Weet dat de waarheid in geschillen wordt geboren,
maar des te moeilijker, lasterlijker
en een beledigend bitter woord.
Iedereen zou Gods verbond herinneren,
het zou in dit leven minder zijn.
Een vriend is iemand die de duisternis verlicht.
Zonder bekentenissen en beloningen te eisen.
Een vriend is iemand met wie de vreugde helderder is,
bij scheiding is het saai, maar in moeilijkheden is het gemakkelijk.
Een vriend is iemand met een warm hart,
die altijd bij de hand is, in elk geval ver weg.
Maar is degene die je geluk brengt.
Dank aan mijn vrienden.
Wanneer de jeugd voorbijgaat.
Ze lijken langer dan nachten.
Wat eerder werd gezegd.
Nu heeft dit geen effect.
Zal geen invloed hebben, zal niet uitkomen.
En het zal worden vergeten.
Wanneer de jeugd voorbijgaat.
Hij houdt er anders van.
Maar wat klagen we in het leven.
Het feit dat de nachten lang zijn!
Nog steeds vol zonsopgangen,
alle nachtegaal nachten.
Zing nachtegaalnacht,
jasmijnstruiken bloeien.
En jij, zoals eerder, lijkt
curly mountain ash.
Laat dik haar
Was bedekt met vorst.
Je ogen zijn moe
het lijkt me mooier.
Wat niet is uitgekomen, zal uitkomen.
Voor altijd niet vergeten,
wanneer de jeugd komt
houdt nog meer van!
Hou mijn beeld in het geheugen voor altijd.
Tenderness ogen en lippen een glimlach,
en een warme hand op die herfstavond,
na zoveel maanden van de scheiding ...
snelle pols, trillende adem.
Neuomnost vreugde in zijn ogen
als ze een vonk van verlangen, aangestoken
waarover om niet in woorden te zeggen.
Behalve wat was, wat toen gewenst was.
Hoe zielen tussen de sterren vlogen. Voor
altijd repareren, zodat het
in herinnering blijft, terwijl je leeft .
Mijn diagnose: ik ben je zat. Artsen helpen hier niet.
Ik kan alleen mijn eigen stem helpen, ik zal je glimlach helpen.
Ik beken - probeerde te vergeten, weg te vliegen, weg te rennen
van mezelf. Maar ik kan niet niet van je houden,
ik kan niet leven zonder liefde. Zonder jou is mijn leven niet
gemakkelijk. Ik huil als een wolf op de maan. Ik herinner me mijn
eigen ogen, en ik in hen, als in een zee van toon. Dagenraad
herinnerde me aan jou, de dageraad fluisterde over jou.
Hoeveel jaar, hoeveel jaar, hoeveel jaar heeft hij in de
wereld gewoond, je niet gekend. Hier is zo'n grapje:
"De wereld is krap" ze zeggen overal tegen me.
Maar het is niet gemakkelijk voor elkaar om
twee harten te vinden in een eindeloze menigte.
Wie zal mij vertellen: ik heb je gezien en ooit ontmoet.
En misschien, nog een liefdevolle, ik heb je gewoon
niet opgemerkt. Misschien voor een moment in de menigte.
Op de een of andere manier hebben we onze blikken ontmoet.
Of was je in september in het park, glimlachte ik naar me met
de glimlach van de lente. Hoe dan ook, al. Alles kan zijn.
Jij bent hier, daarna ken ik jou. En ik kan niet niet
van je houden, ik kan niet leven zonder liefde.
Ik kan niet zonder jouw glimlach.
Ik kan niet zonder je tedere ogen.
En met jou in mijn leven, geloof me,
een nieuw verhaal begint. Ik zal
al je liedjes aan jou geven. Ik vind
het helemaal niet erg neem het.
Begint een nieuwe roman genaamd de korte "Jij"
Verzin me vanavond.
Doe een gok. Ik beloof uit te komen.
Als een van de belangrijkste profetieën.
Zonder welke er geen betekenis in het leven is.
Het is alsof iemand van boven zegt:
"Genoeg, scheiding is lang voorbij."
Ik zal de geur van geluk inademen met
heel mijn borst. En ik zal je adem horen.
En er zijn geen woorden nodig, ze zijn overbodig.
We worden niet lang dronken van elkaar.
Kusjes van rijpe kersensmaak.
Misschien is dit allemaal maar een droom?
Ik klamp me vast aan je brede borst.
Niets gaat door de jaren heen.
Gevoelens slaan als spanning.
En net als wijnen zwerven ze lange tijd.
Het bleek dat liefde onbeperkt is.
Ik wil een bloem in je openen.
Verzin me vanavond.
Doe een gok. Ik beloof uit te komen.
$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$ab.png)
Word gewoon naast je wakker.
Raak een zachte hand aan.
Ontmoet me met een zachte, liefdevolle blik.
En verlangen wanneer we ver zijn !!!
Gewoon kletsen tot het ochtendgloren.
Gewoon lachen en gewoon verdrietig zijn.
Denk maar aan een gelukkige zomer.
Neem gewoon aanstoot, vergeef het gewoon
Ik droom gewoon naast je te liggen.
Alleen wij twee verwachten verandering.
Ik hou gewoon van je met heel mijn ziel.
En krijg dezelfde gevoelens terug.
Gefeliciteerd, mijn geliefden,
Happy Valentine's Day.
hij, hij gaf hoop aan geliefden,
verbond door een geheim huwelijk.
En hij stierf voor de geliefden,
voor ons. We eren nu zijn prestatie.
Liefde komt onverwacht naar ons toe,
niet wetende de dagen, uren en data.
Maar deze ongenode gast, ik zal je
eerlijk zeggen, iedereen is gelukkig.
En op Valentijnsdag
wachten we en geloven dat
onze tweede helft op het punt staat
ons te ontmoeten, te kiezen, ons te vinden.
Wanneer de ziel zingt, is de hele wereld mooi. Aan wie,
als niet aan ons, zich hiervan bewust zijn. Lijden is absurd
en gevaarlijk. We kiezen voor genade in het leven. Doe geen
moeite met problemen. Ze zullen komen en ze zullen vertrekken.
Je moet niet elk moment in dilemma's kwellen. Wat nog belangrijker
is, vrijheid of comfort. Gewoon jezelf gelukkig laten zijn.
Zie de schoonheid en voer minuten uit. En misschien
is het leven eerlijker. Wanneer in haar vreugde en
overwinning wachten. Hoe gemakkelijk het
is om gelukkig te zijn, maar ook moeilijk.
Hoeveel we zouden willen begrijpen. We gaan
heel voorzichtig door het leven. Wanneer
gebruikt zou kunnen opstaan en vliegen.
Wanneer de ziel zingt, is de hele wereld
mooi. Wanneer de wereld mooi is, zingt
het hart. En voor dit verband is de cirkel zoals
eerder duidelijk laat de ziel en geluk, en vlucht.
Ik denk aan jou. Wanneer ik 's morgens wakker word.
En tussen de overvolle menigte. Duidelijk en impliciet
denk ik aan jou. En onder een deken 's nachts.
En haasten over de snelweg in een auto. En gedurende
de dag aan de tafel werken. Van nu af aan denk ik aan jou.
Op een vakantie of een doordeweekse dag. Op een zonnige
of modderige dag. Op een gemakkelijke en moeilijkste dag.
Tot het kwam. Dag des oordeels. Ik denk aan jou.
Er zijn zoveel niet gelezen jaren tussen jou en mij, zoveel
verschillende wegen en pagina's die zijn herschreven. Het leven
heeft meer dan eens of tweemaal zijn zelfportret bijgewerkt van
plotseling vallen tot opstijgen, soms onverwacht. Tussen mij
en jou zijn verschillende kleuren van de dagen die we hebben
geleefd, en zandig geluk is van mij, dat ooit uit elkaar viel.
Maar ik werd alleen maar sterker van deze verliezen, omdat
er helaas geen andere voor mij was. Het is niet duidelijk waarom
het lot ons vandaag heeft geduwd, een genereus geschenk heeft
gemaakt, liefde geven in het voorbijgaan, een adem voor mij
achterlaten op je lippen en de warmte van je lippen, zoet en zoet
en ruiken naar honing. Het is heel moeilijk om vaarwel te zeggen en
voor altijd te wachten "wanneer"tussen ons "gisteren" netwerk zo
betrouwbaar verspreid. Ondanks alles konden we het jaar
terugdraaien. Ik werd gelukkig, ik hoop dat je het gemerkt hebt.
In deze wereld is liefde de decoratie van mensen.
Verliefd worden is zonder vrienden zijn. Degene
wiens hart niet vasthoudt aan de drank van liefde,
die ezel, hoewel hij geen ezelsoren draagt. Wiens
hart niet brandt van hartstochtelijke liefde voor
lieveling. Zonder troost, zijn eigen leeftijd somber.
De dagen doorgebracht zonder de geneugten van
liefde, ik beschouw het als overbodig en hatelijk.
'S Ochtends wakker worden brandt de wereld.
Liefde verbrandt het hart.
En wat is het, hoe te begrijpen?
Valentine kwam weer naar ons toe.
Hij was bij ons en zal bij ons zijn.
Het hart van gevoelens zal immers niet vergeten!
Weet dat Valentine onze mascotte is.
Wanneer hij komt, weet hij het niet.
Als het hart klopt, beeft alles.
Weet dat Valentine je haast heeft.
Geeft tederheid en warmte
De ziel is angstig, maar licht.
Wat een prachtige foto.
De hele wereld is in de greep van Valentine!
Hij geeft gevoelens aan iedereen op een rij.
Zonder enige stop! Of barrières.
Deze hele wereld waar liefde is!
Hij is klaar om voor iedereen open te staan.
Er is geen opschrift "kom binnen"
Je voelt het met je hand.
Fijne Valentijnsdag
en ik wens je veel liefde.
Wees gelukkig, vriendelijk,
voor elkaar heb je nodig
Je houdt je liefde,
zorg voor strijd.
Moge ze honderd jaar leven en
iedereen een zacht licht geven.
Teder, eerbiedig liefhebben
en elkaar koesteren.
Samen stapt u naar voren, biedt
een vriend een hand.
In het leven moet het pad glad zijn,
zodat de geliefde zich niet verdrietig voelt.
Happy Valentine's Day gefeliciteerd,
passie, tederheid wens ik.
Op Valentijnsdag wens ik dat je een
liefhebbende man bij je hebt,
aan jou toegewezen door het lot, om
je met liefde te omringen
en je dromen te vervullen.
Ik wens je geluk en gezondheid,
harmonie en schoonheid!
De dag van alle geliefden is weer gekomen.
Allen die houden van vieren de vakantie,
en moge liefde altijd de kracht hebben,
laat er altijd warmte en licht zijn.
Laat de ziel naar zijn ziel streven, om liefde,
vriendelijkheid en genegenheid te voelen,
om te begrijpen hoe goed,
ons hele leven is als een sprookje!
Nog een februari en jasmijn bloeit niet,
maar vanwege liefde klopt het hart sterker.
Valentine voegde zich bij de geliefden, en de
dag van geliefden ter ere van hem wordt genoemd.
Vier Valentijnsdag altijd.
Met mijn geliefde, samen wens ik!
Wees vrolijk, mooi, jong!
Ik feliciteer u van harte met de vakantie!
Er zijn zulke feestdagen op aarde die
op de hele planeet worden gevierd.
De hele Valentijnsdag is een feestdag in februari,
iedereen kent hem, volwassenen en kinderen.
Mannen geven vrouwen bloemen, en bekennen
hun liefde aan hen op momenten van passie.
Gezondheid voor jou, veel geluk, schoonheid,
Wat alle mensen nodig hebben voor geluk!
Happy Valentine's Day, ik wil liefdesverzen
feliciteren met prachtige verzen. Je regeert
in mijn ziel en regeert, voor altijd gegeven,
ongeacht hoe je leeft. Ik wens ons tederheid
en passie, om harmonie in liefde te vinden,
zodat mijn leven, gevuld met geluk, in de
armen van elkaar te besteden is!
Sinds 14 februari, schat, je bent mooi, en
ik hou van je, ik wens je altijd gelukkig te zijn,
voor het feit dat je bij me bent, dank je, je
inspireert me in je daden, je bent altijd in
mijn liefhebbende hart.
Moge alles wat je droomt uitkomen,
en dat waar we allebei over dromen!
Laat op Valentijnsdag, mijn geliefden, ik beken
dat je de beste man bent, alleen jij, gekoesterd
in je hart, er zijn duizenden redenen om van je
te houden. Je bent de meest zachte, aardige en
mooie, het lijkt me dat je een aardse engel bent,
en ik weet dat ik gelukkig kan
zijn, alleen als je bij me bent!
Sinds 14 februari! Moge het geluk van de grote
gevoelens je verwarmen. De minnaar heeft niet
langer macht over zichzelf. Klaar om naar het
licht van je geliefde ogen te vliegen. Laat liefde
je vreugde geven, laat het inspireren, met je
leiden, en laat je gevoelens niet ouder worden,
en voeg elk jaar kleuren toe!
Ik bewonder de koninklijke roos, ik koester de
plechtigheid van lelies, seringen brengen me dromen,
in een krans van madeliefjes dwaal ik door de velden.
Cascade fuchsia, bevroren, bewonderend. Jasmijngeur
prikkelt de borst, en fluistert scharlaken een tulp voor me,
pronkerig, ik ben ook je favoriet, vergeet niet. Ik ontmoet
herfst met chrysanten, met violet zullen we de winter
doorbrengen. Waar ik van hou? Eerlijk antwoord,
Bloemen van mensen kunnen niet beledigen.
Geef vrouwen bloemen, om het leven nog
helderder te maken. Dat alledaagse leven was niet leeg,
geef vrouwen bloemen. Hoeveel betekent dit!
Geef vrouwen bloemen. En hun jaren zullen niet
ouder worden. Onder de zorgen en drukte.
Geef vrouwen bloemen.Hoe ze ons glimlachen.
Wat is correcter om te geven voor het gevoel van deze naam.
Is het een ziekte of genade? Een beloning of straf?
Span je geest niet, en geloof oprecht.
Liefde is sterker dan kwaad en duisternis.
Sterkere wreedheid en dood. En hoe je het ook noemt,
maar het is onveranderlijk. Alles sterft zonder liefde,
en alles is geschapen door liefde.
De sleden trekken zichzelf naar beneden,
maar ze hebben geen rem.
Zodat de slee de heuvel af snelde,
slepen we ze zelf omhoog.
Hij kruist zichzelf op zijn borst en sta alsof hij van het kruis
verwijderd is. Ik smeek je, ga weg, ik ben nu erg moe.
En een felle pijn in de ogen en dun voorjaarsijs.
Ah, heb ik dat gezegd? Maar laat al aan het komen.
En je zou niet moeten opstaan ik grijp de gedachte bij de elleboog,
maar om een of andere reden daarin, "ik" klinkt waar, vroeger, "wij".
En we moeten stoppen, inhalen en vragen, de steen van
haar liefde vergeven, pulserend in handenvol.
En de benen groeien in de vloer, en de armen knijpen in de borst,
en de ribben breken de pijn en graven een gat voor zichzelf.
'S Morgens, terwijl ik mijn vuist openmaak, zie ik eruit als een
slang die kruipt, waar het vroeger wastoonhoogte "zonder haar".
+ Poëzie
Smile, open je ogen bij het ochtendgloren,
en verheug je oprecht.
Onze dag zal grijs zijn of het zal licht zijn, we kunnen ook
de kleuring beïnvloeden.
Niet altijd, niet in alles waar we controle over hebben,
en vanuit het verdriet van bescherming voor iedereen daar.
Maar laten we er op zijn minst een druppel licht aan toevoegen.
Op elk moment van dit leven en elke ochtend.
Penseel en verf nemen en visualiseren de
vreugde van elke ochtend en elke dag,
en laten we proberen te geloven dat, zelfs rouwende
we ons herinneren en onthouden voor vreugde, niet voor niets. 
Vandaag werd God 's morgens vroeg wakker. Hij las klachtenen vraagt.
En aan mensen uit een kruik zonder bedrog goot hij wat hij wilde in
zijn hart. Maar niet iedereenhad een hart open. En niet iedereen heeft
een plaats voor een wonder. Die jaloezie, vijandigheid steunde
de deur. Die hebzucht laat niet toe om succes te schenken.
En iemand heeft tot de rand overstroomd Verdriet en hopeloosheid,
dat is het probleem. En God had er spijt van dat het hart verborgen
was. Ik wilde liefde uitgieten, maar waar ging het heen? En God
was bedroefd dat mensen niet weten hoe ze harten en zielen
moeten reinigen van beledigingen. Ze keren zich in de loop van
de jaren tot steen in hun harten. En het hart verandert in graniet.
Maar God liep, keek en glimlachte, toen ik de harten van geliefden
ontmoette. Hij pakte de kruik en probeerde het met heel zijn hart. Hij
goot zachtjes het geluk in zijn hart. En mensen bespatten geleidelijk
Gods genade, en zij beschuldigden iedereen voor het verlies.
Vergeten om de schuld in zichzelf te zoeken. Immers, als we konden
vergeven en geloven, liefde, danken en loslaten, God kon geen
druppel geluk meten, de magische kruik kon alles geven. Vandaag werd God bij zonsopgang wakker. Een en enorme doos met verzoeken aan de voeten. En ernaast is slechts één enveloppe zonder verzoeken:
"Bedankt voor alles, mijn God."
Eenvoudig, stil, grijs. Hij met een stok, zij met een paraplu.
Ze kijken naar de bladeren van goud, lopen,
lopen tot het donker is. Hun spraak is al laconiek,
elke blik is helder zonder woorden,
maar hun hart is licht en soepel, ze zeggen veel.
In een duistere mist van het bestaan was hun lot
onopvallend, en het levengevende licht van het lijden.
Uitgeput, als een kreupele, onder het gewicht van hun
zwakheden, voor eeuwig zijn hun levende harten
voor altijd samengesmolten. En de kennis van een
klein deeltje dat in hun afnemende jaren voor hen
is geopend, dat ons geluk slechts een
bliksemschicht is, alleen een afgelegen zwak licht.
Het flitst zo zelden naar ons, dit vereist arbeid.
Het gaat zo snel weg en verdwijnt voor altijd.
Het maakt niet uit hoeveel je het in je handpalmen koestert.
En het maakt niet uit hoe dicht je bij je borstkas zit.
Kind van de dageraad, Op lichte paarden Het zal naar
het verre einde rennen. Eenvoudig, stil, grijs.
Hij met een stok, zij met een paraplu.
Ze kijken naar de bladeren van goud, lopen, lopen tot
het donker is. Nu is het waarschijnlijk gemakkelijker
voor hen, nu zijn alle vreselijke dingen verdwenen,
en alleen hun zielen zijn als kaarsen,
ze streamen de laatste hitte.
+ Poëzie.
Haast je om lief te hebben, je kunt geen tijd opslaan voor de toekomst,
want de verliezen kunnen niet worden teruggegeven.
Wees niet lui om te zeggen over liefde, want het kan gebeuren
dat je op een dag op deze manier zult moeten doorgaan.
Haast je niet de schuld, haast je niet om verwijten te beledigen,
die woorden zijn zwaar. Je hoeft ze niet terug te vragen, maar vergis je,
dan wordt het een les. Het is beter om tijd te vinden om iets goeds te zeggen.
Vergeet niet dat het leven kort is, en dat de notulen van onschatbare ,
waarde zijndat goud in zand zand het zand wegrent. Vergeet niet
dat zelfs de afgoden het toneel verlaten, en hun tijd wordt gegeven
aan familieleden, geliefden en noodzakelijke.
Er is een "nu". Kijk in je ogen en doordring het hart.
Als het hart zich zorgen maakt om de wil van tranen.
Leer om te vergeven, te begrijpen en goed te luisteren.
Haast je naar de liefde, zodat je op elk moment niet te laat bent.
Die nacht, kristalhelder en delicaat, zullen Sterren
worden aangestoken met zacht licht. Op de uitgestrekte
gebieden van Vlaanderenland stromen besneeuwde
nieuwjaarsverhalen. Van het laagland tot de hoge hemel,
besproeien met een zilveren sluier. Miljoenen sneeuwkristallen.
Het jaar dat voorbij is zal voorbij de afstand smelten.
Welnu, de nieuwe zal de wereld rondrennen op een slee
en in een rendierteam, zodat iedereen van zijn nieuwjaar
kan genieten. Denk aan de vergeten grap. Het zal schitteren
met een sneeuwstorm, zal geluk en vreugde met je brengen,
en geschenken achterlaten onder de kerstboom. Iedereen
een sneeuwmantel geven, dan zal hij terloops glimlachen.
En de sneeuwvlokken zullen zo dierbaar fluisteren,
Gelukkig Nieuwjaar voor ons allemaal!