"Accepteer alles als het op jou aankomt.
Geniet van alles terwijl het aanwezig is.
En laat alles los wanneer het je leven verlaat."
En binnenkort gaat het sneeuwen.
Hij zal, als een vogel, zijn vleugel op
het raam slaan en 's ochtends smelten.
Als een lieve, vriendelijke elf zal hij op zijn
wimpers zitten, een grijsharige oude man,
december zal ons uitnodigen voor het vuur.
De herfst is de tijd om te dromen en kleurrijke dromen te bekijken,
koud te drinken met de beste jasmijnthee, geen milt of valse schuld
te ervaren. Uit het feit dat de regen je helemaal niet van streek maakt.
De herfst is de tijd van paraplu's die lang in de hoek hebben gestagneerd.
De tijd van nieuwe regenjassen, laarzen in een veelkleurige kooi,de diepte
en het aantal plassen te kennen, om persoonlijk en niet triest om te zuchten
en de vervlogen zomer te missen.
.
De met sneeuw bedekte winter dekt de wegen af, en bomen in
met sneeuw bedekte hoeden staan, wind valt stil en viel in slaap
werd een beetje moe, hij dreef wolken met sneeuw verras je.
Je staat en bewondert het wintersprookje, gedachten cirkelen
de lucht in een cirkel, en over je droomt stiekem van geheime
wensen, een boeiende mond geopend met een glimlach.
Al snel een heel nieuw jaar en kerstavond, dit is een
familievakantie, waar troost in huis is, het ruikt naar
kindertijd, cadeautjes, in een sparrenkamer,
deze vakantie wacht met liefde en ontzag.
Herfst ...
Gedichten worden geschreven met haar hand. Dromen
bevroor in haar ogen. Liefde en vriendschap zijn geen
zonden. En het geschenk van het lot, vrede en proza.
Herfst.
Jij en ik zijn erin. Uren van liefde.
Hier is de helderheid van kleuren en tranen.
We zijn hier alleen. Lot twee verschillende helften.
Herfst.
En de bladeren in de dans buiten het raam. Ik hoop
dat het licht datums wist. In zijn decoratie in goud.
Trekt ons het lot van de zonsondergang .
En morgen zal het beter zijn dan gisteren, de pijn
zal verdwijnen en het hart zal gemakkelijker worden,
problemen in vuurvonken zullen branden
en geluk zal fladderen met een zangvogel.
In de stralen van de dageraad glinstert het lachen
en klopt er weer vreugde aan de deur. Geloof in
jezelf en het succes zal komen. Na onomkeerbaar
de afstand van het verlies te hebben gereden.
Een papieren bootje dat ons op een dag
het juiste pad zal laten zien, naar de
oorsprong van de geboorte, alle herhaling,
je vergeet me gewoon niet. Van verre
uitgestrekten, letterlijk letterlijk,
stuurde ik een zachte hallo, maar
alleen koppig, opzettelijk brandend.
Een ver, bedrieglijk licht. Mijn zeil
is mijn vriend, zeil tussen de lijnen door,
de wind is koppig voor alle koppigheid,
en de jeugd lacht, het zal het lot
beïnvloeden, en ik heb toch geluk.
Ik zal nooit meer naar je terugkeren.
Je bent een vergeten, stoffig verleden.
En vandaag zweer ik bij mezelf,
om afscheid te nemen van mijn zielelast.
Voor altijd een zware last loslaten.
Dat leek mij eerder als goud.
Deze eed is van liefdevolle lippen.
Als een slag met alle kracht met een hamer.
Het transparante park is half verguld. Ik ben verblind
door je uitstraling. En ik hou erg van deze textuur.
Ik wil dat je altijd geliefd bent. En onder onze
voeten ritselt een vel waanzin. Hier hoor
je een fluistering van zachte stemmingen.
De stroom van auto's wordt niet onderbroken.
Signaleert ons op een mooie herfstdag. Een
liefdevolle kreet gaf aanleiding tot een roekenkolonie
roekenkoppels. Ik kus je gretig op de bank. En nu naar
eenzaamheid schreeuwen, tot ziens. Mijn lief,
ik ben vandaag dronken.
nbhb
1. Het belangrijkste is om constant te controleren waar uw handen zich op dit moment bevinden en of ze schoon zijn. Het is noodzakelijk om constant een ontsmettingsmiddel te gebruiken. Ik ging de lift in en drukte op de knop, het ontsmettingsmiddel. Hij opende de deur - een ontsmettingsmiddel. Als er geen ontsmettingsmiddel is, kunnen alle acties worden uitgevoerd met de elleboog. Elke keer nadat we het oppervlak hebben aangeraakt dat andere mensen kunnen aanraken, desinfecteren of wassen we onze handen.
2. Het tweede belangrijkste is om je gezicht niet met je handen aan te raken, houd dit bewust in de gaten. We raken ons gezicht de hele tijd aan zonder het zelfs maar op te merken. Volgens statistieken raakt een persoon ongeveer 90 keer per dag onbewust zijn gezicht aan. Heb je iemand bij de hand begroet, niet wetende dat deze persoon ziek was met COVID-19, en toen raakte je je gezicht aan? Dat is alles, u werd ook ziek!
Hoe train je jezelf in dit bewustzijn? Een manier is om een masker te dragen. Het idee is niet dat het je zal beschermen tegen infectie (aangezien het in de meeste gevallen onmogelijk is om via de lucht geïnfecteerd te raken), namelijk om te leren je gezicht niet aan te raken. Bovendien kan het elk masker zijn (je kunt gewoon een sjaal op je gezicht knopen), dit werkt als een simulator. Als je een masker op je gezicht hebt, stop je gewoon met het aanraken van je gezicht.
Daarom een simpele tip: draag bij het verlaten van het huis een masker.
Ze zullen in 99,9% van de gevallen effectief zijn. Natuurlijk is er 0,01% van de patiënten die op een vreemde manier besmet zijn geraakt, en we zullen nooit weten hoe dit is gebeurd, maar het is voldoende dat u deze twee dingen doet om uzelf en uw dierbaren te beschermen.
3. De vierde is sociale afstand. Houd een afstand van 1,5-2 meter van elkaar. Het is niet erg moeilijk en verandert ons leven niet zo veel. Een simpele regel, maar uiterst effectief. Wanneer je naar de apotheek gaat of naar de winkel hoef je niet direct achter de rug van de persoon in de rij te staan
Ga een paar stappen bij hem vandaan staan.
|
|
|
Herfst gedachten, niet warm.
Vochtige herfst, bitter.
Herfstkleuren vervagen.
Maar tot herfstbladeren, lonkt.
Wat voor attractie,
wie heeft ze magie gegeven?
Een geel blad, gevallen, herfst;
Misty, raakt de grond.
Lijdend aan de storm,
zal er een ander naast vallen.
Ik voel me verdrietig als ik het
gebladerte in stille vlucht observeer.
De laatste dagen van november.
En de sneeuw spint al met macht en kracht.
En er staat een magische winter voor de deur.
En ze klopt op onze deur.
Laat ze gelukkige dagen plannen.
En de kerstman zal alle wensen horen,
wonderen gebeuren immers in de winter,
en laat het verhaal van de winter uitkomen.
De ziel heeft, net als het lichaam, voedsel nodig,
en ze kiest de gerechten om te proeven:
schoonheid contemplatie, favoriete ding.
huisdier, of creativiteit van de muze.
Vrienden reizen sport ongetwijfeld.
Elke ziel heeft zijn eigen feeds.
En slechts één ding is altijd hetzelfde.
Het heeft een bron van warmte en liefde nodig.
"Herfstherinneringen naar de oppervlakte van de
geest stijgen. Hier zit goed in: voorbij kijkend,
anders kijk je naar de toekomst. Tevergeefse
illusies verdwijnen mentale immuniteit wordt versterkt.
Enige herwaardering van waarden.
De herfst is de enige tijd van het jaar
die leert. Genees van het verleden
vouw je handen niet verdrietig
zoek liefde en wacht. De herfst is
begiftigd met het geschenk van genezing ... "
En wat een stilte. En wat een licht.
De hele wereld van tegenspoed ging in vrede,
en het werd niet eng en het werd gemakkelijk.
Voor geluk is het niet nodig om ver te gaan.
Esdoornblad, patroon, gesneden.
De wind gooide door het open raam.
Het heeft een brede gouden stempel.
En de kleine handtekening hieronder is herfst.
En vreugdevol in hart en nieren.
En de kamer is helderder van het goede nieuws.
Wat wordt de inspirerende lijn
Dit zal een oprecht lied worden.
Het lied van de regen.
In de mistige nevel van herfstdagen smelt de zonsondergang.
Met de laatste kudde vogels viel onze oude tuin in slaap.
Alleen lijsterbessen branden in mijn raam.
Als kralen die mijn geliefde me als aandenken presenteerde.
Stom hart, zwijg, smeek ik.
Er is geen kracht meer om deze pijn te verdragen,
ik sterf elke dag een beetje. Alleen door het feit dat
ik niet meer bij me ben. Hoeveel vernederingen
en kwellingen moet je nog verdragen om je
mond te houden?Ogen vallen, handen vallen,
hart, ik smeek je, stop met vervelen.
Stop met kloppen zo ongelijk en snel.
Alleen bij de bel die de stilte verbrak.
Er is geen hoop, geen wil, geen zin.
Vergeef alles opnieuw en vertrouw hem.
Hart, hoor, ik ben erg sterk, ik laat je
niet praten. Het kan me niet schelen dat
ik 's nachts niet meer kan slapen,
ik wil niet meer van hem houden.
Hart, zwijg, ik tover je op, lijd niet
meer en wees niet verdrietig.
Ik ben echt verzoend, ik laat hem gaan.
Hart, vraag ik, en jij laat los.
Ik ben raar. Ik heb niet veel nodig.
Je bent klaar om te douchen met cadeautjes.
Maar in plaats van prachtige kleding,
kleed me alsjeblieft verliefd.
En dit is genoeg, geloof me, maar als je sierad
en nodig hebt, versier me dan niet met
de schittering van kettingen.
Embraces waar geen prijs voor is. En het kan
zonder montage en zonder vraag.
Voeg uit tederheid een zoete trein toe.
Liefde kan niet versleten zijn. Knuffels kunnen
niet worden verborgen in een kluis. Voor degenen
die geïnspireerd zijn door dit alles. Laat
jurken en kettingen achter in de ramen.
En ik hou van je liefde met belangstelling
dat verborg mijn hart.
Je bent een berk, lieve berk. Een goed symbool van mijn Vlaanderenland.
Door zijn schoonheid, ingehouden. Alles in de wereld van bomen is milder.
Je bent goed in winterkleding, in het tedere groen in de lentemiddag, en wervelend in een bladgoud vallen. Yesenin zong je zelf!
Ik zal een hete wang aanraken. Op een witte, zachte satijnen huid, Misschien ontdek ik een geheim, open ik het. Misschien word ik gewoon jonger .
Voorbij de bergen, voorbij de gele valleien. Een pad met
dorpen uitgestrekt. Ik zie het bos en de avondvelden,
en een netel verstrengeld met brandnetels.
Daar in de ochtend over de kerk hoofden. Blauwe
lucht zand, en langs de weg gras ringen.
Van de meren water bries.
Niet voor de liederen van de lente over de vlakte. De weg
is een groene vlakte voor mij, ik werd verliefd op
een verre kraan. Op een hoge berg een klooster.
Elke avond, terwijl het blauw overschaduwd werd.
Terwijl de dageraad op de brug hangt, loopt u,
mijn arme zwerver, vereer de liefde en het kruis.
Laat de dag helder zijn, en de sfeer alleen maar mooi.
Moge ontwaken vreugde brengen, zonder poespas,
zonder zorgen en zorgen. Laat de dageraad een
droevige schaduw wegdragen. Gelukkige glimlach,
ontmoet een nieuwe dag.
Iets wat de ziel wil. Iets wat ze wil.
Misschien de hemel in een hut. Misschien een sterrenhemel.
Of misschien volledige stilte en eenzaamheid.
De ziel vliegt, de ziel heeft haast. De ziel heeft haast. Het
stroomt plotseling in drie stromen met bittere tranen. Dan weer
het leven begint te haasten. Knippert met het ochtendgloren.
Die glimlach , liefdevol iedereen. Dat zal weer verdwijnen.
Dat zal je plotseling vragen om je geen zorgen te maken.
Wat wil de ziel? De ziel weet het niet. Maar alles vliegt,
maar alles haast zich, waarheen zou het moeten gaan.
Ik verzamel druppels geluk aan een draad.
Ik bewaar ze in mezelf, probeer mezelf.
Ik redde hun leven onbeholpen
en verloor vaak. Soms nam
ik ze schuchter in mijn handen en gleed door
mijn vingers gleed en viel. Zoals op asfalt. In mijn
ziel bleef ik een herinnering. Een gelukkig zegel, de
zoetste adem. Ik heb het eerder de mijne verzameld,
geprobeerd. Als een beloning ik heb niet iemand
anders nodig. Inheemse, niet gemakkelijk
vrouwelijk geluk. En ik drink het als
een heilige communie.
Waar in de wortels van bomen mooie wezens leven,
dat liefdesliedjes worden gezongen,
daar is het centrum van het universum.
Waar mompelt, rinkelt, stroomt, afdaalt langs het pad,
groeit onder de gouden stralen van gras en grassprietje, waar de
taal van magische woorden, klinkt in de stilte van bloeiende kronen,
er is een land van wonderen en prachtige dromen, het paradijs.
Ze worden geregeerd door elfen, in wiens ogen het maanlicht flikkert,
wiens sterren stemmen horen, die niet mooier zijn. Iedereen in de
wereld is sterfelijk, maar de elfen krijgen oneindig leven.
En degene die lang oud is. Dat zal voor altijd jong zijn.
Heb je kraanvogels zien dansen?
Als de zonsondergang een robijnrood wonder is.
Dat is de dans van tederheid, koerende liefde,
in een taal zonder woorden. En de waarheid .
Als een vrouw geliefd is,
ziet ze er uniek uit. Ze heeft een
sprankeling in haar ogen, een
vlucht in haar ziel. En ze roept
naar de verte met een sprookje.
Er is een gelijkenis met vrouwen met bloemen,
de geur van spirituele schoonheid, we vullen
de zondige wereld met liefde en bloeien met
de zintuigen van de ziel. God zegene ons in
de heilige natuur van vertrouwen, tederheid,
vriendelijkheid. laat liefde en vrouwelijkheid,
liefde en schoonheid in ons klinken met een
boodschap van melodieën.
Ik ben rijk aan het feit dat ik leef.
Waar ik van hou. Ik hoop en vergeef.
Ik heb geen tapijten nodig. Ik ben gras.
Ik voel me zachtjes onder mijn voeten.
Ik ben rijk aan placers van sterren.
Regenachtige grijze draden.
Op een warme dag is het rijk aan vorst.
Dat dat iemand mijn naam onthoudt .
Een jonge vrije wind greep me, droeg me.
Ik leef op wit in de wereld.
Onder een opgewekte klop op wielen.
Per vliegtuig, per boot vlieg ik nu, dan zeil ik,
alles is elk jaar vrijer. In deze wereld leef ik.
Die verwarmde, dat zal een vriend worden.
Waar ik ga, daar is mijn oever. Trekt alleen,
trekt, trekt de verloren ziel naar huis.
Tevergeefs overtuigen. En haar bedriegen:
Achter het cordon is het leven mooi,
alleen is daar niet alles van mij.
En verlangen overwint, ik kom er niet uit.
Wel, wat mis ik, van wie ren ik weg?
Maar op een dag zal ik door tegenspoed
een weg vinden door de sterren.
Ik zal komen, ik zal komen.
Ik zal ooit terugkomen!
Ik ben een beetje moe. Ik laat een vrouw een traan laten vallen.
Ik ben aan het afwassen, ik zal het goedmaken. En ik voel me
niet meer verdrietig.
Ik ga gewoon naar de hel met een sterke vrouw.
Zodat ik gemakkelijk het lot kan dragen,
zoals kralen, om te dragen.
.
Ik zal nooit meer naar je terugkeren.
Je bent een vergeten, stoffig verleden.
En vandaag zweer ik bij mezelf,
om afscheid te nemen van mijn zielelast.
Voor altijd een zware last loslaten.
Dat leek mij eerder als goud.
Deze eed is van liefdevolle lippen.
Als een slag met alle kracht met een hamer.
Zomer met warmte.
Vervelen en weg.
De wind scheurde van de bladeren.
En verspreid onder zijn voeten.
De zon verborg zich achter de wolken.
Een grijze dag verveeld met regen.
En om de een of andere reden, huilen, huilen.
Dit is de pech.
Laten we het hem vragen.
Regen zal antwoorden. Het is maar herfst.
Ik zal verdampen, wegrennen, wegvliegen als een vogel.
Ik zal naar je toe komen, ik zal over je dromen.
Je zult me alleen herinneren met een liefdevol woord.
Alleen met jou zullen we elkaar niet meer ontmoeten.
Het blad zal vallen en sneeuw zal vallen.
Verdrietige woorden, je bent er niet.
Het blad zal vallen, de regen zal het wegspoelen.
Dit zijn allemaal woorden en je wacht op mij.
Je probeert me niet opnieuw te creëren, het is nutteloos.
Ik kan niet bij je wonen, het is erg druk voor mij.
Je zult huilen of misschien vind je er nog een.
Alleen herinner je je dat ik ergens nog steeds ben.
Het blad zal vallen en sneeuw zal vallen.
Verdrietige woorden, je bent er niet.
Het blad zal vallen, de regen zal het wegspoelen.
Dit zijn allemaal woorden en je wacht op mij.
Daar 's avonds bij zonsopgang. De deur openen
in de herfst. Een walsmelodie klonk.
Chrysanten bloeiden. Nadat ze alle
aquarellen hadden verzameld, de herfstdansen
in gesleurd. Verdwenen in de mist van een
herfstdag verspreidde de zomer een zakdoek:
verspreidde alle handen vol vuur erop, gaf
me een boeket chrysanten.
Witte vleugels vliegen in de lucht.
Heldere zielen stijgen op, stijgen op.
Zuivere kinderzielen, zondeloos.
Heer! Wat is dit hoe is het? Het bronwater loopt
weg, alles zal passeren, het zal bedroefd zijn.
Alleen voor iemand die tot het uiterste zwoegen.
Alleen iemand zal op de schouders vallen van
eeuwig ongeluk en eeuwig gewicht.
Hoe komt dat? Wat is dit geen gerechtigheid?Oh God
waarom hebben ze hen met barmhartigheid onteigend?
We zijn zondig, maar de lichamen van de verbrande
meisjes, jongens, witte vleugels
flitsen in de lucht, veren vliegen,
en niemand kan ze terugbrengen.
Doe je hoed af, kijk naar de lucht,
mensen. Herhaal deze moeite niet.
Ik word niet gekweld door mijn geweten, ik hield van.
ik zocht geen excuus, ik was eerlijk, ik kon zelf
niets vergeven, maar ik ben niemand iets schuldig,
ik zal niet kwelling jaloezie: ik durf niet op een
keten van iemand en in gevangenschap te houden.
Ik heb al heel lang nergens spijt van gehad.
Scheiding zal komen, wel, ik zal het accepteren.
Ik zal niet worden gekweld door pijn en nostalgie,
ik zal niet sterven, me bewust van je vertrek,
ik zal niet worden gekweld door het feit dat
je met anderen bent. Voor mij tellen tenslotte niet.
alle afstandenIk verwacht niets en ben niet bang voor
verlies, ik heb mijn illusies tot niets gereduceerd.
En zelfs als je me nu niet gelooft, zal
mijn geweten me niet kwellen: ik hou van.
Het allerbelangrijkste is harmonie in je ziel,
alleen kan het geluk uit niets creëren.
Als je houdt van wat is, wordt alles in
de wereld gevuld met liefde.
Mogen kleine genoegens elke dag
aangenaam maken, en aangename
dagen dragen bij aan een gelukkig leven.
Herfstkreten met regen, tranen op de grond laten vallen,
verdrinken in gebladerte en in trieste gevangenschap.
Bij het ontmoeten van de eerste koude winter voor de deur,
stort langzaam de hele wereld in stilte.
De bomen kappen van lommerrijke jurken.
En door de straten lopen met een gekke wind,
huilt autumn in de regen, omsluitend in zijn armen
Uit de paraplu's van domme voorbijgangers die rennen.
De kleuren van de natuur verdunnen met neerslag,
verdriet toevoegen aan een doorleefde dag,
herfst huilt met regen van de toppen van de lucht
en trekt een schaduw op de plassen met gebladerte.
Vandaag de herfst ging de deurbel voor mij, ik
stond op de trap en wachtte.
Ik was met stomheid geslagen toen ze opende,
ze was zo magisch.
Een stapel prachtig, felrood haar, een
gebeitelde neus, het rudiment van dieprode lippen,
en een blik zo gek uit de ogen van schaamteloze.
Wezel, wie zal hier onbeleefd zijn?
Ik stond versteld van de deuropening,
ze liep en vlak achter haar aan,
zo'n schoonheid schoot plotseling in de wind,
dat was niet haar schat, schat.
We dronken thee met een beetje herfstgebladerte,
huilden samen met zware regen.
Oh herfst, je bent de vreugde van mijn ziel.
Ze zijn rijk aan zielen die in de herfst zijn geboren.
Toen ze wegging, keek ik heel lang naar
de deur, zonder de deur te durven sluiten.
En er viel sneeuw uit de lucht. Alleen als aandenken zijn
lijsterbessen triest en een beeld dat je niet mag vergeten.
Halloween is een afgekorte naam voor Allerheiligen. Gehuld in ongebruikelijke tradities, wordt de feestdag al meer dan duizend jaar gevierd in de nacht van 31 oktober op 1 november. De wortels zijn echter nog dieper, in oude heidense tijden vierden de volkeren die toen op het grondgebied van het moderne Europa woonden op deze dag het einde van het zomerseizoen en het begin van het nieuwe jaar. De heidenen noemden hun vakantie Samhain en waren er zeker van dat op deze avond de muur instort in de andere wereld, vanwaar de geesten van dode mensen naar de aarde komen.
HERFST. het zit in de details. Als je in een gezellig café
thee bestelt, geen ijs, maar ijsthee. Als je geen ijs, maar
warme chocolademelk wilt. Als je haastig het huis verlaat,
gooi je er een sjaal overheen. Als je in het park loopt, ben
je verrast om te luisteren naar het geritsel van bladeren
onder je voeten.En steeds vaker neem je een paraplu mee.
En kijk naar de wolken, haast je niet, fronsend naar de
vertrekkende tram, maar lach gewoon, voel op de huid
eerst, grote druppels, loensen naar de wind,
de kraag opheffen, en begrip. HERFST!
Wachten op de lente is geen gemakkelijke taak.
Ze heeft paardebloemen onder de dennennaalden,
kleine sneeuwstorm, diep in de oude stoffige grote doos,
de letters die ze nodig heeft, de gele zonnestraal ligt in
een glazen bol, een strook stof is opgeslagen in de kleur
van de hemel. Het is nog lang voor de lente, de winter is
groot, maar de lente is klein. Vingers voelen lijnen, pluisjes
en zachtheid, de geur van oud papier in de neus kriebelt.
En de lente komt tot leven zo begrijpelijk, eerlijk gezegd
eenvoudig als hij wil. En binnen is alles anders dan buiten:
in het witte stof van de vorst, onder de dennennaalden, de zuidenwind.
Wachten op de lente is niet eenvoudig. Maar ze zal wachten.
Oktober was ik al gearriveerd, het bos schudt de
laatste bladeren van hun naakte takken.
De herfstkou stierf de weg bevriest.
Het geruis loopt nog steeds na de molen bij de beek,
maar de vijver is al bevroren, mijn buurman haast zich naar de
vertrekkende velden met zijn verlangen,
en ze bewaken de winter met gekke pret,
en wakende honden slaperige eikenbossen.
+ Poëzie.
Oktober
Het bos schudt al de
laatste bladeren van zijn naakte takken.
De herfstkou is gestorven. De weg bevriest.
Moeder loopt nog steeds naar de molenbeek,
maar de vijver is al bevroren.Het is reeds winter.
Voor de wintervakantie.
Voor een groene kerstboom.
De witte jurk zelf.
Genaaid zonder naalden.
De witte sneeuw heeft de vacht
met een de wind afgeschud.
En het is mooier dan alles.
In een groene jurk.
Er zijn vreugde en ongeluk in het leven. Er zijn ontmoetingen en
afscheidingen in het leven.Een gekke ster lacht,
er komen regenstreken en sneeuwstormen huilen. Dit is de zaak ons leven.
Dat we lachen, het verdriet, de tranen verwarm dan we van
iemands zachte handen, die vaker dan de hartslag , zal de klok ruisen,
de minuut zal kruipen. Leeft het leven van hun kalenders.
En wij verheugen ons opnieuw, als kinderen. Dank uw lot, dank
dank voor het feit dat u in deze wereld leeft. 
Laat een vrouw alleen huilen als de geliefde tegen haar zal zeggen
met jou in het leven, zal ik een droom voorbijgaan",
en een kus van liefde die haar geeft.
Laat een vrouw alleen huilen als het kind de eerste lach hoort horen.
En naast hem, zorgzaam en trouw, zal op zichzelf drukken,
woorden van liefde fluisteren. Laat een vrouw alleen huilen
als ze een jaar met een leven, geliefd, toegeven aan zichzelf:
"Het leven wordt tevergeefs geleefd!", en zal hem een
lieve glimlach geven. Zij vond de reden.
De handen van vrouwen, twee witte vleugels,
wat we zijn vernoemd naar hem in de straat,
en het leven onder de ruwe en sobere
handen van de vrouw houden ons van het kwaad.
De handen van een vrouw, jij bent alleen,
wat stopt alle grijze dagen
op de vakantie van hoop, liefde en succes.
De handen van vrouwen als de schoonheid van de Lente
Dank u voor mannen geschenk gegeven,
het betekent veel voor ons.
Alle paden leiden naar de Happy World. Leven in deze wereld gelukkig
daar met de goede trouw beslecht forever.
Daar is de wind van het lachen van vreugde de rivier, daar gember
zonnestralen spelen, er sonore lach sterren 's nachts en de kleine
bewoners van het land neerdalen op een straal van goede dromen.
Er zijn wizards helder jeugd, grappige verhalen wonen in de buurt,
er is zelfs een verlangen nooit mist, oneindig koekoek koekoek jaar,
niemand ziek, niemand lijdt, en als plotseling de berg daar dwaalt,
de goede fee dat uur zal vliegen. En Air Balloons is zal draaien.
Mooie feeën worden achter bossen gehouden.Een enorme kristallen
kist met wonderen. En als iemand een wonder wil, dan kun je
vanaf daar dit wonder krijgen. Naar de gelukkige wereld op de
heldere weg. Alleen goede mensen gaan zonder alarm.
Alle goede mensen,gelukkige mensen.
Werk aan wonderen en droom van een wonder.
Liefde, het kan anders zijn. Het is een reflectie op het ijs.
Het gebeurt alsof een pijn niet reageert, het gebeurt dat
appelbloesems bloeien. Het kan een wervelwind en een vlucht zijn.
Het is een ketting en een gevangenis. We rusten haar en werken,
en we offeren ons leven. Maar er is nog steeds een liefde die
onmerkbaar zal passeren. En, tillen, helpen. Jij zal door de jaren heen leiden,
en zal tot de laatste dagen je geweten zijn.
De minuut die leefde, hoe langer het jaar van de slaap. En de vlinder,
wiens leven aan een blad is gebonden, wordt niet nauw opgenomen.
Elk moment heeft een speciale kleur, vanuit een drukke, drukke staat.
Hij is somber voor iemand wiens hart zwaar van boosaardigheid is,
verguld met goud.Voor alle seizoenen hebben de tijden plezier,
op elke leeftijd is er geluk. Maar wijsheid is de top van de kunst
van het waarnemen van comfort voor het leven.
De gelukkige herfst met wolkenloze dagen. Gekleurd
gebladerte ritselt onder de voet. Hartwarmte,
oprechtheid, geluk, met een plusteken wens ik
je humeur. Laat de herfstregens het leed
wegspoelen. En de wolken van leed
voorbijgaan, zal de natuur met een rel
van felle kleuren betoveren, in alle
zaken waait een eerlijke wind.
Laat het uitkomen. Alles. voor iedereen.
Het meest geheime. Het belangrijkste.
Het meest geliefde. In het hart van de opgeslagen.
Het meest licht. Noodzakelijk.
