Poëzie 1 Stom hart, zwijg, smeek ik.

Ik ben raar. Ik heb niet veel nodig.
Je bent klaar om te douchen met cadeautjes.
Maar in plaats van prachtige kleding,
kleed me alsjeblieft verliefd.
En dit is genoeg, geloof me, maar als je sierad
en nodig hebt, versier me dan niet met 
de schittering van kettingen.
Embraces waar geen prijs voor is. En het kan 
zonder montage en zonder vraag.
Voeg uit tederheid een zoete trein toe.
Liefde kan niet versleten zijn. Knuffels kunnen 
niet worden verborgen in een kluis. Voor degenen
 die geïnspireerd zijn door dit alles. Laat
jurken en kettingen achter in de ramen.
En ik hou van je liefde met belangstelling
dat verborg mijn hart.

Je bent een berk, lieve berk. Een goed symbool van mijn Vlaanderenland.
Door zijn schoonheid, ingehouden. Alles in de wereld van bomen is milder.

Je bent goed in winterkleding, in het tedere groen in de lentemiddag, en wervelend in een bladgoud vallen. Yesenin zong je zelf!

Ik zal een hete wang aanraken.  Op een witte, zachte satijnen huid, Misschien ontdek ik een geheim, open ik het. Misschien word ik gewoon jonger .

Voorbij de bergen, voorbij de gele valleien. Een pad met
 dorpen uitgestrekt. Ik zie het bos en de avondvelden, 
en een netel verstrengeld met brandnetels.

Daar in de ochtend over de kerk hoofden. Blauwe 
lucht zand, en langs de weg gras ringen. 
Van de meren water bries.

Niet voor de liederen van de lente over de vlakte. De weg
 is een groene vlakte voor mij, ik werd verliefd op
 een verre kraan. Op een hoge berg een klooster.

Elke avond, terwijl het blauw overschaduwd werd. 
Terwijl de dageraad op de brug hangt, loopt u, 
mijn arme zwerver, vereer de liefde en het kruis. 

Laat de dag helder zijn, en de sfeer alleen maar mooi. 

Moge ontwaken vreugde brengen, zonder poespas,

zonder zorgen en zorgen. Laat de dageraad een

droevige schaduw wegdragen. Gelukkige glimlach,

ontmoet een nieuwe dag.

Iets wat de ziel wil. Iets wat ze wil.
Misschien de hemel in een hut. Misschien een sterrenhemel.
Of misschien volledige stilte en eenzaamheid.

De ziel vliegt, de ziel heeft haast. De ziel heeft haast. Het
stroomt plotseling in drie stromen met bittere tranen. Dan weer 
het leven begint te haasten. Knippert met het ochtendgloren.

Die glimlach , liefdevol iedereen. Dat zal weer verdwijnen.
Dat zal je plotseling vragen om je geen zorgen te maken.
Wat wil de ziel? De ziel weet het niet. Maar alles vliegt, 
maar alles haast zich, waarheen zou het moeten gaan.

Ik verzamel druppels geluk aan een draad.
Ik bewaar ze in mezelf, probeer mezelf.
Ik redde hun leven onbeholpen
en verloor vaak. Soms nam
ik ze schuchter in mijn handen en gleed door
 mijn vingers gleed en viel. Zoals op asfalt. In mijn 
ziel bleef ik een herinnering. Een gelukkig zegel, de
 zoetste adem. Ik heb het eerder de mijne verzameld,
geprobeerd. Als een beloning ik heb niet iemand
  anders nodig. Inheemse, niet gemakkelijk 
vrouwelijk geluk. En ik drink het als  
een heilige communie.

Waar in de wortels van bomen mooie wezens leven,
dat liefdesliedjes worden gezongen,

daar is het centrum van het universum.
Waar mompelt, rinkelt, stroomt, afdaalt langs het pad,

groeit onder de gouden stralen van gras en grassprietje, waar de
 taal van magische woorden, klinkt in de stilte van bloeiende kronen,

er is een land van wonderen en prachtige dromen, het paradijs. 
Ze worden geregeerd door elfen, in wiens ogen het maanlicht flikkert,

wiens sterren stemmen horen, die niet mooier zijn. Iedereen in de
 wereld is sterfelijk, maar de elfen krijgen oneindig leven.
En degene die lang oud is. Dat zal voor altijd jong zijn.

Heb je kraanvogels zien dansen? 

Als de zonsondergang een robijnrood wonder is.

Dat is de dans van tederheid, koerende liefde,

in een taal zonder woorden. En de waarheid .

Als een vrouw geliefd is,

ziet ze er uniek uit. Ze heeft een

sprankeling in haar ogen, een

vlucht in haar ziel. En ze roept

naar de verte met een sprookje.

Er is een gelijkenis met vrouwen met bloemen, 
de geur van spirituele schoonheid, we vullen 
de zondige wereld met liefde en bloeien met 
de zintuigen van de ziel. God zegene ons in
 de heilige natuur van vertrouwen, tederheid, 
vriendelijkheid. laat liefde en vrouwelijkheid, 
liefde en schoonheid in ons klinken met een 
boodschap van melodieën.

Ik ben rijk aan het feit dat ik leef.

Waar ik van hou. Ik hoop en vergeef.

Ik heb geen tapijten nodig. Ik ben gras.

Ik voel me zachtjes onder mijn voeten.

Ik ben rijk aan placers van sterren.

Regenachtige grijze draden.

Op een warme dag is het rijk aan vorst.

Dat dat iemand mijn naam onthoudt .

Een jonge vrije wind greep me, droeg me.
Ik leef op wit in de wereld.
Onder een opgewekte klop op wielen.
Per vliegtuig, per boot vlieg ik nu, dan zeil ik,
alles is elk jaar vrijer. In deze wereld leef ik.
Die verwarmde, dat zal een vriend worden.
Waar ik ga, daar is mijn oever. Trekt alleen, 
trekt, trekt de verloren ziel naar huis.
Tevergeefs overtuigen. En haar bedriegen:
Achter het cordon is het leven mooi,
alleen is daar niet alles van mij.
En verlangen overwint, ik kom er niet uit.
Wel, wat mis ik, van wie ren ik weg?
Maar op een dag zal ik door tegenspoed
een weg vinden door de sterren.
Ik zal komen, ik zal komen.
Ik zal ooit terugkomen!

Ik ben een beetje moe. Ik laat een vrouw een traan laten vallen. 
Ik ben aan het afwassen, ik zal het goedmaken. En ik voel me

niet meer verdrietig.

Ik ga gewoon naar de hel met een sterke vrouw.
Zodat ik gemakkelijk het lot kan dragen,

zoals kralen, om te dragen.

.

Ik zal nooit meer naar je terugkeren.

Je bent een vergeten, stoffig verleden.

En vandaag zweer ik bij mezelf,

om afscheid te nemen van mijn zielelast. 

Voor altijd een zware last loslaten.

Dat leek mij eerder als goud.

Deze eed is van liefdevolle lippen.

Als een slag met alle kracht met een hamer.

Zomer met warmte.

Vervelen en weg.

De wind scheurde van de bladeren.

En verspreid onder zijn voeten.

De zon verborg zich achter de wolken.

Een grijze dag verveeld met regen.

En om de een of andere reden, huilen, huilen.

Dit is de pech.

Laten we het hem vragen.

Regen zal antwoorden.  Het is maar herfst.

Ik zal verdampen, wegrennen, wegvliegen als een vogel.
Ik zal naar je toe komen, ik zal over je dromen.
Je zult me ​​alleen herinneren met een liefdevol woord.
Alleen met jou zullen we elkaar niet meer ontmoeten.
Het blad zal vallen en sneeuw zal vallen.
Verdrietige woorden, je bent er niet.
Het blad zal vallen, de regen zal het wegspoelen.
Dit zijn allemaal woorden en je wacht op mij.
Je probeert me niet opnieuw te creëren, het is nutteloos.
Ik kan niet bij je wonen, het is erg druk voor mij.
Je zult huilen of misschien vind je er nog een.
Alleen herinner je je dat ik ergens nog steeds ben.
Het blad zal vallen en sneeuw zal vallen.
Verdrietige woorden, je bent er niet.
Het blad zal vallen, de regen zal het wegspoelen.
Dit zijn allemaal woorden en je wacht op mij.

Daar 's avonds bij zonsopgang. De deur openen
 in de herfst. Een walsmelodie klonk.
 Chrysanten bloeiden. Nadat ze alle
 aquarellen hadden verzameld, de herfstdansen 
in gesleurd. Verdwenen in de mist van een 
herfstdag verspreidde de zomer een zakdoek:
verspreidde alle handen vol vuur erop, gaf
me een boeket chrysanten.

Witte vleugels vliegen in de lucht.
  Heldere zielen stijgen op, stijgen op.
Zuivere kinderzielen, zondeloos.
Heer! Wat is dit hoe is het? Het bronwater loopt 
weg, alles zal passeren, het zal bedroefd zijn.
Alleen voor iemand die tot het uiterste zwoegen. 
Alleen iemand zal op de schouders vallen van
eeuwig ongeluk en eeuwig gewicht.

Hoe komt dat? Wat is dit geen gerechtigheid?Oh God 
waarom hebben ze hen met barmhartigheid onteigend?
We zijn zondig, maar de lichamen van de verbrande
meisjes, jongens, witte vleugels
flitsen in de lucht, veren vliegen,
en niemand kan ze terugbrengen.
Doe je hoed af, kijk naar de lucht,
mensen. Herhaal deze moeite niet.