Winter, gracieuze dromen. Ze vervagen over de oorsprong. 
Tuinen ver weg tussen de nevels. In de vlakte die vervaagt, 

in het midden van het licht van de dageraad. Stemmen
 als in een jeugdherinnering, gevangenen van de vorst, 

Ze gaan weg naar het platteland. Lieve nimfen met heldere
  ogen. Onder de kale bomen, onder de grijze lucht, steken

 jagers een stroom over, terwijl een zwerm vogels zweeft.
 Aan het einde van dat huis. Wat een gastvrije witte deken, 

in een sprookjesachtige stilte. En door de ramen zie je de rode vlam in
 de haard wankelen. Treinen arriveren, is het vandaag, is het nieuwjaar? 

Veel geluk gezondheid en vrede in 2019.

Zijn mijn wensen voor veel lieve mensen.

Over een echte vriend. In de moderne wereld van technologie, 
die door de buurt zweeft, denk je dat er zoveel zijn die we 
"mijn vrienden" noemen. En moe van de levensambities, niet
gerealiseerde ideeën. Ik wil om ons heen gezichten zien, 
lieveling en mensen die dicht bij ons staan. Er is veel
geschreven over vrienden. Van mezelf wil ik alleen maar 
toevoegen: een vriend is niet degene met wie ze samen 
 dronken, en niet degene die op de schouder klapte. En niet 
degene die graag advies geeft, met wie het dagelijkse pad 
 heeft gebracht, met wie je ooit hebt gestudeerd, ergens.
Nee, jongens, dit zijn geen vrienden. Een vriend is niet
 iemand die grapt en lacht, en niet iemand die stijl en vers
 waardeert. Vriend in je problemen worden bekend. In vreugde 
en verdriet om twee. Hij heeft je dankbaarheid niet nodig 
en ze vallen niet tussen de woorden. Vroeger  schreef 
ik over zulke vrienden, zij doen het ze spreken niet.
  Ze hebben geen klein hart van binnen, ik wens je gewoon
 een eenvoudige manier, een neppe nep weg jagen, 
maar waardeer oprechte vrienden. 

Wat ben ik dol op de eerste winterse sensatie. De stoppelbaard
 die weigert te buigen voor de jager die haar verplettert. 
Wanneer de ekster naar de velden komt die naar 
groen hooi ruiken, wanneer de haard aan het einde
 van het oude kasteel wordt gewekt,

het is tijd voor de stad. Oh, vorig jaar, toen ik terugkeerde,
 en het goede Louvre dat ik zag en zijn koepel, en Parijs 
en zijn rook en al het prachtige koninkrijk. In de wind
 schreeuwen de koetsen van de koetsiers nog steeds.

Ik voel, zoals ik het grijze weer en de voorbijgangers en
 de Seine leuk vond, onder de duizend straatlantaarns
 assisi als een koningin. Ik stond op het punt de 
winter weer te zien.En jij, mijn leven, en jij. 

O, in je lange blikken stond ik op het punt mijn
 hart te herstellen, en begroette je muren. 
Waarom, wie had me verteld dat je hart 
zo snel was veranderd voor mij?

Zoek naar het antwoord op de verwachtingen. 
In de sneeuw van de winter, in de kleuren van de lente, 
in de uren van scheiding, in de uren van vergaderingen. 
Smaak de harten van de diepten. In de sluiers van
 gepassioneerde malaise. In de velden van hevige
 veldslagen. In de stilte van de onbekende weide. 
Vergeet je gebeden niet.

Het leven was traag, als een oude waarzegster, die op 
mysterieuze wijze vergeten woorden fluistert. Ik zuchtte 
ergens over, ik had medelijden met iets, op één of andere 
manier brandde mijn hoofd met een droom. 
Ik stopte op een kruispunt van de weg en zag gekartelde 
bossen. Maar zelfs hier, onder het juk van een 
buitenaardse wil, leek het alsof de hemel zwaar was. En ik
 herinnerde me de verborgen redenen. De gevangenschap
 van gedachten, de gevangenschap van jonge krachten. 
En daar, in de verte, grillige pieken, de vertrouwde dag 
loom verguld. Lente, lente! Vertel me waar ik medelijden 
mee heb? Wat voor soort droom is je hoofd dat brandt? 
Geheimzinnig, als een oude waarzegger, 
fluister ik het leven vergeten woorden.

De straal van de zon tussen de linden was zowel stekend als hoog. 
Voor het bankje tekende je het schitterende zand, ik gaf mezelf 
helemaal over aan gouden dromen. Je hebt niets op mij geantwoord.
Ik heb lang vermoed dat we verwant zijn met het hart, dat je

  je geluk voor me hebt gegeven, ik was verscheurd, ik bleef maar
 zeggen dat het niet om onze schuld ging,  je hebt niets tegen
 me beantwoord. Ik bad, herhaalde ik, dat het onmogelijk 

voor ons is om lief te hebben, dat de voorbije dagen vergeten
 moeten worden, dat alle rechten van schoonheid in de
 toekomst bloeien. U hebt hier ook niets tegen mij gezegd.

Met de rest van mijn ogen kon ik het niet opgeven,  ik wilde het
 hele uitgedoofde geheim lezen. En je gezicht, ik vergeef
 gewoon de functies. Niets, je hebt geen antwoord gegeven.

Ik hou van de sneeuw, in de aanwezigheid van de maan.

Omdat het licht van  een slee met een vriend snel en vrij is, 

wanneer ze onder een tafel, warm en fris is, schudt ze je hand,

brandend en bevend. Wenst ze jou een gelukkig nieuwjaar.

In de winter wordt de wereld steeds vriendelijker en vrolijker
 van feestelijke zonder zorgen. Het is leuk om in december 
wakker te worden. En weet dat het nieuwe jaar binnenkort komt. 
Versierde kerstboom en verlichting, geschenken, Brugse kant
 bij het raam. En ik, zoals in mijn kindertijd, pas de dagen aan, 
zodat er nog maar één nacht overblijft. Ik wil een oudejaars
 bruisende tafel, ik wil een salade, "De ironie van het lot", en voor
 de kerstman om weer te komen, ik wil fantastische verrassingen.
  En laat het gebladerte vallen, maar als de vakantie is gekomen,
 willen we een beetje magie anderen geven verwarmte. Geschenken
  zullen weer verschijnen onder de kerstboom, onopgemerkt, zoals
 altijd. En het zal over het speelgoed schijnen. Live, echte ster. En de 
kaarsen op tafel zullen worden verlicht, als een teken van liefde,
  als een toekomstige code. Het is leuk om in december wakker te
  worden. En weet zeker dat het nieuwe jaar komt. 

In de winter wordt de wereld steeds vriendelijker en vrolijker
 van feestelijke zonder zorgen. Het is leuk om in december 
wakker te worden. En weet dat het nieuwe jaar binnenkort komt. 
Versierde kerstboom en verlichting, geschenken, Brugse kant
 bij het raam. En ik, zoals in mijn kindertijd, pas de dagen aan, 
zodat er nog maar één nacht overblijft. Ik wil een oudejaars
 bruisende tafel, ik wil een salade, "De ironie van het lot", en voor
 de kerstman om weer te komen, ik wil fantastischeverrassingen.
  En laat het gebladerte vallen, maar als de vakantie is gekomen,
 willen we een beetje magie  anderen geven verwarmte.Geschenken
  zullen weer verschijnen onder de kerstboom , onopgemerkt, zoals
 altijd. En het zal over het speelgoed schijnen. Live, echte ster. En de 
kaarsen op tafel zullen worden verlicht, als een teken van liefde,
  als een toekomstige code. Het is leuk om in december wakker te
  worden. En weet zeker dat het nieuwe jaar komt. 

Rising Sun, Dying Month, Every day I love you and I wait. 
Maar sterker dan de maand, en malser dan de zon, 
hou ik van de gouden ster. Die gouden ster die flikkert
 glinstert in de mystieke mist van de zonsopgang en in de 
stilte van de avond, is het koud en mooi, het zendt een glans
 naar de aarde. Voor hen die overdag moe zijn en vijandig en 
 zorgzaam, spreekt deze glans van liefde, voor degene die
  hopeloos hopeloos in de duisternis is, brandt hij van hoop. 
Dat is waarom ik zo van die ster charmer houd. Ik leef  tussen 
 dag en nacht, van mijn hart heb ik me geleerd om te 
dwalen. Niet overwinnend, maar zacht in het volgende uur.

 Elke dag, en in de hitte, en bij slecht weer, verzamel ik een 
mozaïek van geluk, van geluk en dromen, van hoop en  
lentebloemen. Van de glimlach van vertrouwde mensen, 
vriendelijke woorden en van de brieven van vrienden. 
Maar zodra een patroon ontstaat, is onopvallende moeite
 als een dief, sluipen, het zal me benaderen. En het mozaïek op
 de vloer zal worden gegooid, en lacht om tranen over mij,
maar de deur sluit voor rampspoed, verbied ik mijn ziel rouw 
en ga weer aan het werk. Elke dag, en in de hitte,  
en bij slecht weer, verzamel ik een mozaïek van geluk.

De trottoirs zijn verstopt, overal is het wit-wit.Sneeuw-sneeuw-

sneeuwval. Genoeg voor schoppen, voor schoppen en krabbers,

 voor grote vrachtwagens.De sneeuw was 's nachts dik en wit.

 Vanuit de sneeuw in de kamer is het licht. Blaast lichtjes de

 pluizen op, en dewinterzon staat op. Zoals elke dag, voller en

 beter, vollediger en beter wens ik jou voor het nieuwe jaar.

Met de zon gebogen over de donkere aarde, met mijn blik,
 omhels ik het hele doorkruiste pad: ik zie dat de duisternis
 van de woestijn is gedoofd. Dag gedoofd en leidde de nacht.

Gewoon iets vreselijks flikkert met een patroon.Wee het verleden
 door geheim verwijt. In de verwarde loop van onrealiseerbare
 dromen. Er zijn miljoenen tranen daar vergoten.

Het is een schande en pijn dat het zo onbegrijpelijk is. 
Deze waasplekken gloeien, het is alsof de boodschap 
die niet is bereikt. Alles, oh, alles, zou er alles mee
  dragen!

Ik feliciteer je met het aanbreken van de dag. 
Op de stromende, slaperige ochtend. Op deze
 zachte inktkleur. Gescheiden aan parelmoer. 

Gefeliciteerd met de kristallen wereld. Raak hem
 aan hij breekt, hij wordt roze sterrenstof 
opgelost bij zonsopgang. 

Ik adem stil op het glas en raak mijn 
lippen nauwelijks aan, de gevoelens worden 
 subtiel verscherpt  hiermee feliciteer ik ook. 

Gefeliciteerd! Ik wens een mirakel ter ere van het feit
 dat de lucht helderder wordt. Ter ere van het feit dat 
er een nieuwe dag komt, wens ik sneeuw. 

Ik wens een slokje vorst. Gouden melodieën
 van de schat, Een zaal leeg in de geuren 
van een roos. En ook sprekende blikken.

Ik wens de dromen van dronkenschap, om de vleugels
 langer dan staal te maken, wens ik liefde en geluk, 
hoe afgezaagd het ook zou klinken. 

Ik feliciteer u met het aanbreken van de dag. Het is nu 
opgelost in kleuren. En zal bijna spoorloos verdwijnen. 
Maar is het niet, een glorieuze vakantie? 

Ik vraag vandaag niet om geschenken van de kerstman. En ik 
verwacht geen feedback voor daden van verschillende mensen. 
 Ik wil gewoon de hete tranen stoppen. Degenen die steeds 
 meer uit ons hart stromen. En iedereen heeft een heel zwaar
   kruis en hun rug is gebogen. En voor geluk moet je opnieuw 
betalen met tranen. We weten niet hoe we levend moeten
  koesteren, maar we waarderen de graven, om de aarde
 één keer per jaar te besprenkelen met zout verdriet. Het 
nieuwe jaar spaart niet en het oude leven neemt niet weg. 
Je hoeft alleen maar zelf naar de hemel te kijken. 
En beschuldig je eigen beschuldigingen, afwijking, en haast 
je om het oneindige gezin over liefde te vertellen. Schiet op
 alsjeblieft, het leven eindigt altijd abrupt. Neem de dichtsbijen
 en dierbaren van ons weg. En de pijn van de ziel is gescheurd, 
arm, met een knal. Ik zal een paar wonderen toevoegen aan mijn 
 niet-feestvers: ik knuffel je geliefden, de hele wereld zal een  
ogenblik verharden. Verzamel de meest nabije zielen rond je tafel.
 En, met een glimlach, vier de geboorte van het nieuwe jaar. 
En maak geen ruzie met de komende dag. Alles is ijdelheid. 
Het belangrijkste is  mensen Iin je armen te sluiten. Wordt 
niet ziek en laat het hart van de beledigingen geen pijn doen. 
Begrip, tederheid, liefde, vergeet het niet. En hiervoor zal de
 Heer ons belonen met genade. Laat het verdriet van verlies nooit op
  je vallen, maar laat je familie zich op een moeilijk moment haasten
   om te helpen. Als het somber is, betekent dat dat we de schuld
 hebben. Haal de licht stralen als de zon, naar de menselijke ziel!

Nieuwjaar.

Ik keek er naar uit , naar het nieuwe jaar.Ik zit onder de

kerstboom. Daar bescherm ik geschenken.Ik bescherm ze 

tegen iedereen!Ik wacht op mijn kindreren en kleinkinderen.

 En ik zeg:"Veel geluk met het nieuwe jaar 2019". 

Ik wens jullie allemaal het beste. Ook voor mijn blog

 vriendenen vriendinnen.Gelukkig nieuwjaar !!!!

De ijzige ochtend scheen en zong, de tweede is slechts een dag, 
want het sneeuwt buiten. En de lucht rondom is zachter rondom, 
en oogverblindend licht schijnt overal! Ik liep door een bosje
 opgewarmd door de zon, droog gras bedekte mijn pad en een dunne
  korst van de eerste sneeuw, alsof diamanten hier zijnverspreid.
  En ik herinnerde me hoe we samen aan de kust in de zomer
 langs deze weg liepen. En dezelfde wind, verlegen wind, kuste ons en 
stoorde je. En zo goed en vrij was ik. Het spijt me dat ik vanochtend
 zonder jou heb gesproken. En ik vroeg je schuchter om je. 
En ik hoorde aan de telefoon : "Hallo, het lot!" De ijzige ochtend
 scheen en zong, de tweede is slechts een dag, het sneeuwt buiten.
En de lucht rondom is allemaal zachtblauw. En de ontmoeting 
was de gelukkigste van allemaal. 

Nog steeds ijskoud, nog steeds sneeuwend en 

de kalender heeft de pagina nog niet omgedraaid. 

Maar er hangt iets in de lucht, kietelt zijn neus

en zenuwen, roept om bloemen te kopen en

zijn hoed af te nemen, sijpelt door het raam

en over de kraag van zijn jas. Wat is dit anticiperen? 

Hoop? Lente? Of misschien is het geluk .

+ Poëzie.

Iedereen die wil om te worden gehoord. 
Leer te blijven zwijgen, 
zeker toe te passen.
Hun mond afdichting. 
Scheld niet voor de oorzaak.
 Het woord van leugens, 
en zelfverzekerd en moedig.
De lippen knijpend houden .



Alles in paren en je bent alleen. Niemand kent je angst. 
Een glas vrolijke wijn uit de leegte slaat niet op. 
Een alsem bitter kreunen. In de nacht, de wind pakt. 
Eén.Maar alleen HIJ is nodig, de ene in de hele wereld. 
En zonder dat kun je niet ademen, kalm de pijn van het hart niet. 
Je koude hart kan het niet warm houden zonder het. 
Wacht, het is allemaal weg en weg, en de dagen rennen onverbiddelijk. 
De vreugdeloze keten van jaren. Het leven gaat langzaam voorbij. 

Er zijn heldere momenten. De aarde is zo onvergelijkbaar goed. 

En onaardse bewondering. Aan de maker van de geurwerelden 

draagt ​​een bloem en de vogel zingt een liedje. De schepper van zijn

schepping bedankt. O, als het zou versmelten met de bloem en de vogel,

en de hele aarde. En met hen, zoals zij, bid met één gebed.

Zonder woorden, zonder een gedachte, zonder een fluistering. 

Ontzag van een trillende ziel om te branden.  

Ik wil blije gezichten zien, en dat alles gezond was, 
met een wens die ik voor altijd afscheid wil nemen, 
en dat we allemaal gelukkig moeten, en zouden leven. 
Om dit te doen, heb je niet te veel nodig. 
Leef goed en voor het hart. 
Beoordeel je acties heel strikt, het 
leven verandert niet voor een schijntje. 




Ik ben klaar om naar het einde van de wereld te rennen, ik ga ermee akkoord

om honderdduizend mijl te gaan. Alleen maar om je weer te zien, alleen om

een ​​moment met je te hebben. Hoe ik wil dat je mijn handen aanraakt, met

een wang naar mijn wang. En laat het niet lang duren, maar blij om te

 blijven. Nergens kan ik verlossing vinden van mijn liefde, ik heb me er

volledig in geworpen en ik leef het. Ik wanhoop wanhopig in verlangen

om de jouwe te zijn, draag het in mezelf, en ik vind geen plaats voor mezelf. 

En voor mijn liefde zal ik volledig antwoorden. Er is geen mooier gevoel meer

in de wereld. Laat zelfs in die liefde, ik niet alleen zal blijven.

Liefde komt, rust, slapeloosheid, koorts 
en loomheid, groeit met angst en achterdocht, 
voedt zich met tranen en gebed. 
Dan leidt ze een ongelijk gevecht met trucjes,
 bedrog, chillen, dan zal ze jaloezie geven 
aan de beledigingen, en de warmte
 van liefde zal vanzelf uitsterven. 
Liefde is het patroon. Vergane gevoelens 
zullen niet opfleuren. En denk aan mij verkeerd 
 is er enig nut? Immers, je verdriet, 
geloof me, klopt niet, en je zult helemaal 
niet door liefde worden misleid, maar 
eenvoudigweg is de periode van liefde verlopen.

Groen hout wordt geel, beven, bladeren vallen. 
Ah, alles vervaagt, alles vervaagt. 
Alle gelukzaligheid, alle schittering van schoonheid.

En de zon boven het bos. Met een sombere
 straal wordt wakker: om te weten, het is een 
voorbijgaande zomer.

En ik, ik zou graag huilen, dus mijn borst was 
uitgeput van angst. Deze foto herinnerde 
me aan ons vaarwel aan jou.

Ik wist, afscheid, dat je spoedig de woning van de 
hemel zou worden. Ik was, de vertrekkende zomer, 
En jij, het stervende bos.

De denneboom is zo donker, ook al kijkt de maand tussen 
lange takken. Dat leidt tot slapen, word je wakker, 
die molen, dan een nachtegaal. Die wind is een stille kus. 

Die geur van violette nacht. Die schittering van bevroren afstand. 
En de wervelwind van het nachtelijk gehuil. En slaap zachtjes
 tegen me, en verdrietig, dat ik hoopvernietig met een droom. 

Mijn engel, mijn engel is ver, waarom heb ik zoveel lief?

Groen hout wordt geel, beven, bladeren vallen. 
Ah, alles vervaagt, alles vervaagt. 
Alle gelukzaligheid, alle schittering van schoonheid.

En de zon boven het bos. Met een sombere
 straal wordt wakker: om te weten, het is een 
voorbijgaande zomer.

En ik, ik zou graag huilen, dus mijn borst was 
uitgeput van angst. Deze foto herinnerde 
me aan ons vaarwel aan jou.

Ik wist, afscheid, dat je spoedig de woning van de 
hemel zou worden. Ik was, de vertrekkende zomer, 
En jij, het stervende bos.

25

En waar is de zon? Er is geen zon. En ik ben echter niet de eerste.

Vernietig je zenuwen niet. "En de mensen op dit uur 

gooiden: "Gelukkig nieuwjaar voor jou!"

Die eerlijk stotteren, de zure spotten.

Hoe kun je hier niet feliciteren? Twaalf maanden opnieuw.

We zullen slapen en jammeren. En een vinger in de lucht prikt.

Van de wijze, medium en ezels. Er zijn rivieren van oude woorden.

Maar wie anders, zoals eerder, zal gaan om te hopen op hoop?

Ah, lief, broos Nieuwjaar, licht tussen de mist, kleuren straatlichten

van misleiding. Steek de lichten aan! We hebben vele jaren gewacht. 

Misschien is er helemaal geen zon. Geef me een mirakel. 

Het gebeurde altijd, wonderen in de eeuwen zijn niet klein.

Hoe oud ben je, Nieuwjaar! Het zou veel jaren kunnen zijn.

 Vervorm de natuur niet.

Ja, we hebben veel wijsheid. Maar met het nieuwe jaar, jij!

Laten we slapen en jammeren. En een vinger in de lucht prikt.

Van harte wens ik iedereen veel geluk in het nieuwe jaar, nieuwjaar.

Wervelende en lachende sneeuwstorm voor het  
nieuwe jaar. Sneeuw wil vallen, en de wind niet.
 En leuke bomen, en elke struik, sneeuwvlokken, 
zoals lachen en zingen. Dans on the fly. 

Moge er altijd bloemen en verrassingen in je leven zijn,
 glimlachen en goede gebeurtenissen. Ik wens dat je 
dromen en verlangens uitkomen. Voor je familieleden
 gezond en dichtbij zijn. Laat de vreugde je elke dag
 versieren, en de schitteringen spelen vrolijk in de ogen.
  Je geeft warmte, je straalt goed, en hiermee schitter 
je helderder dan diamanten. Laat leven worden gevuld
  met geluk en licht. En het zal de liefde zijn van alle 
geliefden die opgewarmd worden. Ik wens je fantastische, 
magische momenten. Ik zal je vanuit mijn hart zeggen:
 "Een gelukkig nieuwjaar 2019!"

Ik ben weer alleen, zoals tien jaar geleden. Allemaal hetzelfde
 park rond, achter de spar dezelfde sterren. Van de vogelkers
 en met de limoenen de vertrouwde geur. Er zijn ergens blaffende 
honden. De wind waait fris. En de avond langzaam keert met onzin
  terug, waardoor dromen steeds minder worden. Ik woonde hier
  als een jongen, nauwelijks op de leeftijd van zestien. Met een 
hart vergiftigd door bewustzijn en lezen. Ongemakkelijk als een 
kind, verlegen als een dichter. Dit lawaaierige park diende me als 
een eenzaamheid, ik had geen vrienden. Voor vrouwen was timide, 
   en in de schemering ik keek de parren met lusteloosheid, maar in mijn 
dromen vond ik alles, alles wat ik wilde schrijven als eeen dichter.

Achter een raam in een wit veld . Twilight, wind, sneeuw. 

Je zit waarschijnlijk thuis, in je lichte kamer. De winteravond is kort, 

leunde over de tafel: of je nu schrijft of leest, of je nadenkt over wat.

Voor het feest, Kerstmis.

De witte berk onder mijn raam heeft de sneeuw bedekt. 
Precies zilver. struiken aan takjes. Op de grond en thuis 
Op witte parachutes De winter komt eraan! 
De sneeuwvlokken zijn sterren. Ik kijk van onder
 de armen. Vlokken twisten en dansen in de lucht.

Zachtjes valt de sneeuw de zorgen van mensen in slaap, 
en wist het patroon van de sporen die iemand heeft vertrapt, 
alles lijkt plotseling eenvoudiger, zonder allerlei domme dingen, 
die levendiger benadrukken dat het leven duurder is. 
De sneeuw valt stil 
terwijl hij valt, rust zal potholes nivelleren, kuilen van ijdel leven.
Zoals een engel met zijn onstoffelijke en tedere hand pijn en
 woede zal verlichten dat het hart ongenadig geknaagd is.
 De sneeuw valt stilletjes 
ons allemaal zwijgend, en de alledaagsheid van gedachten 
wordt een octaaf hoger, in die zin dat het magie, zodat we een 
 rechtvaardige ziel worden, eerder, rustiger en een beetje schoner. 

Achter een raam in een wit veld . Twilight, wind, sneeuw. 

Je zit waarschijnlijk thuis, in je lichte kamer. De winteravond is kort, 

leunde over de tafel: of je nu schrijft of leest, of je nadenkt over wat.

Voor het feest, Kerstmis.

De witte berk onder mijn raam heeft de sneeuw bedekt. 
Precies zilver. struiken aan takjes. Op de grond en thuis 
Op witte parachutes De winter komt eraan! 
De sneeuwvlokken zijn sterren. Ik kijk van onder
 de armen. Vlokken twisten en dansen in de lucht.

Zachtjes valt de sneeuw de zorgen van mensen in slaap, 
en wist het patroon van de sporen die iemand heeft vertrapt, 
alles lijkt plotseling eenvoudiger, zonder allerlei domme dingen, 
die levendiger benadrukken dat het leven duurder is. 
De sneeuw valt stil 
terwijl hij valt, rust zal potholes nivelleren, kuilen van ijdel leven.
Zoals een engel met zijn onstoffelijke en tedere hand pijn en
 woede zal verlichten dat het hart ongenadig geknaagd is.
 De sneeuw valt stilletjes 
ons allemaal zwijgend, en de alledaagsheid van gedachten 
wordt een octaaf hoger, in die zin dat het magie, zodat we een 
 rechtvaardige ziel worden, eerder, rustiger en een beetje schoner. 

De witte berk onder mijn raam heeft de sneeuw bedekt. 
Precies zilver. struiken aan takjes. Op de grond en thuis 
Op witte parachutes De winter komt eraan! 
De sneeuwvlokken zijn sterren. Ik kijk van onder
 de armen. Vlokken twisten en dansen in de lucht.

 Laat me mijn leven niet met iets begiftigen, ik hou er niet van
 advies te geven aan anderen. Maar het feit dat ze me haar 
vrienden gaf, wil ik vermijden. Ik wens je minder ruzie, 
 en strijden om meer aandacht te hebben voor je buurman, 
en te zwijgen wanneer de woorden tevergeefs zijn. 
En degenen die ongelijk hadden, kunnen vergeven. 
En sla nooit laf in de rug, en, indien mogelijk, sla minder
 vaak in het gezicht. Laat je hart nooit koud worden, laat je
 lachen vrolijk zijn. Misbruik het buitenlandse heiligdom niet. 
Weet hoe je jezelf en iedereen moet respecteren. 
Ik wens dit in alledaagse problemen. Je vergeet het
 optimisme niet. Geruchten zijn niet bang, roddel voor 
altijd in  de buurt. Ik wil dat je vanaf nu een steun blijft 
voor diegenen die vrienden kunnen worden. Verneder niet,
 verneder jezelf niet en probeer oprecht lief te hebben. 
Ik wens jou veel schoons en dieps. God zegene je om 
het kwaad achter zich te zien. Ik wens geen slechte ondeugden
 te hebben, niet om de oorlog te kennen, niet om de kinderen
 te overleven. Ik wens je een lang en gelukkig leven, een goede 
 sterke gezondheid, hartelijkheid, ik wens je een vriendelijke
 belangeloze kracht in de hoop je dromen waar te maken. 
En voor mezelf wens ik het laatste. Zodat in het uur van 
de moeite, tenminste een dag, zelfs een nacht, ik weet dat
 ik altijd vrienden onder deze hemel vind. Ik ben klaar om 
 mij te helpen, en wens ieder een gelukkig 2019. 

Kerstmis

Met Kerstmis zijn de wolken helder en wordt het winterkleed

gekroond door sterren. Verspreid naar de top van de bergen, 

dennenbos met ijslaag einden. Met Kerstmis brengt

 iedereen een verrassing. Deze is ingepakt in kerstpapier. 

Het verborgen geheim staat nu onder de dennenboom.

Tot het nieuwe jaar er is.

Ieder van ons heeft een kans in het leven, en ieder van ons
 heeft zijn eigen hoogtepunt. Die, in een oogwenk zwevend, 
snel naar buiten ging, en die de helft niet bereikte. Elk heeft zijn
 eigen lot, en elk vindt everest. En God geeft niemand enige
  twijfel en gebed voor zijn haalbare kruis. En hoe moeilijk het zou
 zijn om te gaan: ga liggen, kruip en klim weer. Heer, maak het 
ons gemakkelijker op het pad. Zegene liefde om ons te helpen. 
Met liefde kunnen we alles overleven.

Mag Kerstmis naar je toekomen. 

Veel geluk, geluk en geluk. Laat het huis gevuld zijn 

met warmte.  En het zal een heldere bui zijn  succes, 

vreugde, liefd. Gezondheid sterk en kracht. Moge je dromen 

uit komen. En blij zijn elke dag.Laat tegenslagen, verdriet

 en kwaad elkaar ontmoeten, niet vaak in het leven. En laat 

het goede in het hart leven, verwarm warm uw geliefden.

Kerstavond. 

Zoete droom van Kerstmis.De liefde zal tot ons komen, kleine 

 Jezus wordt geboren, de aarde van ons, verander in vreugde.

 Oh kom goede mensen,laat het uitkomen, Vrede, langverwachte.

want Jezus is geboren. Kerstavond eeuwige hoop en vrede.

Geef mij op oudejaarsavond een oneindig vertrouwen in ons 
dat zelfs een gevangenschap van zorg. Ik wil warm uit
 mijn ogen zal stromen. Geloof dat voor ons en mij 
Leven geen marteling zal zijn. In wat uw lot zal zijn. 
En geen reden voor grieven. 
Geef me een nieuwjaar. 
Iets dat niet voor altijd te koop is. Weet je, het leven is als 
bloemhoning, als een liefhebbend persoon knuffelt wanneer 
de dageraad verlichte sneeuwvlokken betreedt. Gewoon 
het belangrijkste liefdesgeheim, alles geven en liefhebben. 
Geef me het nieuwe jaar 
niet auto en niet een ring, en de hoop dat de pijn zal 
overgaan. Zet het in de palm van mijn gezicht, ik ben 
niet bang om mijn ogen dicht en om in slaap te vallen  
op je schouder. Ik vind het niet erg, ik ben alleen "voor" 
Geluk is wanneer wij twee. 
Geef me voor het nieuwe jaar 
De meest tedere favoriete look. Zonder dit is deze
 wereld alleen maar ijs. Ik heb niet lang terug gekeken. 
Het heden ben jij. Alle verlangens, dromen tellen niet. 
Ik heb genoeg van één droom. Elk jaar bij je zijn ... 

Mag Kerstmis naar je toekomen. 

Veel geluk, geluk en geluk. Laat hethuis gevuld zijn 

met warmte.  En het zal een heldere bui zijn  succes, 

vreugde, liefd. Gezondheid sterk en kracht. Moge je dromen 

uit komen. En blij zijn elke dag.Laat tegenslagen, verdriet

 en kwaad elkaar ontmoeten, niet vaak in het leven. En laat 

het goede in het hart leven, verwarm warm uw geliefden.

Oh, stil Amsterdam, met het zingende klokkenspel van de 
oude klokkentorens. Waarom ben ik hier en niet daar, 
waarom weggaan is niet gratis. Oh, rustig Amsterdam, 
naar je kerkklokken, naar de jouwe, alsof je moe bent, 
naar de jouwe, alsof je zou verdrinken, kanaalkanalen, 
met hun levenloze baarmoeder, met zonsondergang laat, 
en hartelijk. Branden hier en daar. Over deze slaperige  
wateren. Over schemerige bruggen. Over de ramen en  
bogen van huizen en klokkentorens. Waar, toegewijd aan
 dromen. Een soort geest is ziek. Berisping is niet gratis. 
Verlangt met een lang gekreun, en het eeuwige klokgeluid. 
Zingt hier en daar. Oh, rustig Amsterdam! 
Oh, rustig Amsterdam!

Onder de esdoorns van maagdelijke en huilende 
berkenbomen kan ik de arrogante van deze dennen niet zien. 
Ze brengen een zwerm van levende en zoete dromen 
in verlegenheid, en de nuchtere blik maakt me onverdraaglijk.

In de cirkel van opgestane buren alleen éénkent de 
opwinding niet, fluistert niet, zucht niet. En constante,
 jubelende lente. De tijd van de winter doet denken.
Wanneer het laatste blad valt, zal het droge blad en,

 nadat het is opgehouden, wachten op de lente 
en wedergeboorte. Zij zullen de koude schoonheid
 blijven om andere generaties bang te maken.

Kerstmis ...
Alle takken van de kerstboom glinsteren en knipperen. 

Een mooie hemelse boodschap. De kleine Jezus werd geboren.

Kinderen zijn allemaal blij. Mensen zittend rond de openhaard, 

 vol liefde zijn alle harten. Want Jezus is geboren.

Al jaren naar je op zoek, in een menigte voorbijgangers en

ineen toevallige ontmoeting, ben je obsessie, mijn droom,

belachelijke onzin ongrijpbaar en ook eindeloos. 

Ik zoek je in mijn hart tussen de ruïnes van mijn kastelen

in de lucht en verlangens. Onder de verspreide gescheurde

schilderijen, onder verleden, waarzeggerij. Ik zoek je in de

chaos van de werelden. In een wirwar van gevoelens en

de logica van fouten.  Een draaikolk van oneindig zachte

woorden, in gevangenschap van andermans charmante

glimlachen. Op zoek naar jou in de verweving van tijden. 

In de netten van het lot en in het labyrint van het leven.

Onder het geluid van ontelbare namen. 

Alleen jij reageert op de roep van mijn hart.

 In problemen ogen groen, niet vergeven, niet sparen. 
Met hoofd gebogen, schuldig en verborgen ogen. 
Ik verlaat het tedere veld en betaal mezelf. Wie heeft 
de pijn bedacht, en waarom heb ik deze pijn nodig. 
Ik weet het niet, het gebeurde gewoon zo, door het lot 
niet uit boosaardigheid. Heb je geen overhemd geborduurd, 
dus vind je mij leuk. En je bent niet bij mij bij de arm, 
je gaat naar huis van gasten. En ik kan zelfs geen wolk, 
zwem in de lucht boven je. In onze tijd hebben we elkaar
 nog niet ontmoet. Weddings speelde lang. Voor jou om de 
derde extra voor mij te zijn, voor eeuwig bestemd om te weten. 
Nachten, brandende nachten, slaapgrasgerits.
In problemen ogen groen, meedogenloos kijken.
Geluk wordt vaak geprezen voor mij in de mooiste woorden. 
Maar waar staat de rij voor geluk? Mensen, wie is de laatste?
 Ik volg je! Mensen! Wie is de laatste, mensen, wie is de laatste,
 wie zit er achter geluk? Mensen, ik volg je! Mensen! Wie is de laatste, 
mensen, wie is de laatste, wie zit er achter geluk? 
Mensen, ik volg je! Er is mij verteld dat geluk in onze macht ligt. 
Een beter adres zou worden genoemd! Ah, om een ​​wachtrij voor
 geluk te vinden! Mensen, wie is de laatste? Ik volg je! 
Ik weet het: het is nutteloos om boos te zijn? daar heeft 
waarschijnlijk geen nut voor. De lijn voor geluk is eindeloos. 
Mensen, wie is de laatste? Ik volg je! Ik wou dat ik een ontmoeting 
had met geluk. Dan hadden we met hem gepraat. Ik neem een ​​
draai voor geluk, mensen, wie is de laatste? Ik volg je speler.
 De liedjes klinken "Het probleem is groene ogen." 

Laten we glimlachen en wachten op veranderingen in de ochtend,
en geloven dat de regenboogwereld in ruil daarvoor zal glimlachen.
Laten we de pijn en wrok nu vergeten, zodat
het verleden ons in de toekomst niet langer kwelt.

Laten we vermoeidheid, fouten en angst vergeten. Laten we
geloven dat geluk en vreugde alleen in onze handen zijn.
En voel je vrij om zonder geluk terug te gaan naar geluk.
Gone falen. Nu oneindig geluk ...

Laten we geloven dat onze familie het ideaal,
wat God we zijn niet voor niets de helft uit de hemel hebben.
Smiles kinderen een bewijs voor ons.
Laten we geloven niet morgen, maar hier en nu.

Laten we leren elke ochtend waarderen. 
Voor het feit dat we kunnen hopen, geloven en leven,
voor het feit dat kussen het wakker worden van een kind, liefhebben.
Om voor anderen te leven, onszelf niet te sparen.

Laten we 's morgens glimlachen en in mensen geloven.
En twijfelen niet aan het succes van nieuwe ideeën.
Laten we ons leven vorm geven uit liefde en vriendelijkheid.
Geloof in jezelf, het is tenslotte tijd om geluk te ervaren !!!

Poëzie.

Een jonge rivier zwemt onvermoeibaar en wees niet bang,
 verkouden, noch ziek. Leeftijd is het begrip van liefde 
Als het enige wonder op aarde. Ik leef, ik neem mijn lot, 
ik wil geen lot voor mezelf. Leeftijd is een weerspiegeling
 van de dagen die over de ouderrug zijn doorgebracht. 
 Op mijn tafel veranderde mijn ongebreidelde
 haven in een respectabele cahors. Leeftijd is 
een vreugde voor vrienden die geen vijanden kunnen worden. 
Kunnen we tien zinnen lezen die door Christus zijn achtergelaten? 
Leeftijd is de prijs van kaarsen, die de kosten van gebak overschrijden. 
Wie ben jij? Wat heb je in jezelf bereikt? Wiens vriend ben jij en
 wie zijn je vrienden?Leeftijd is de nadering van een droom. 
Aan het einde van het aardse bestaan. Dood, natuurlijk,  
de mensheid is bang, maar wat voor soort jaren hebben  
we met jou. Leeftijd is een gemoedstoestand, 
een conflict met het lichaam, soms. 

Mijn jeugd tijdens de winter ...

De sneeuw glinstert, de sneeuw wervelt. Plots droom ik erover. 
Wat gebeurde er plotseling met me? Ik, als een held. Verdedig 
mijn sneeuwfort in een kwaadaardig gevecht! Ik reflecteer
 alle slagen. Alle sneeuwballen gemaakt! Nu gooien naar elkaar. 

Herfstblad dat bijna niet hoorbaar is. Kus op de luchtwolken. 
De warme laatste wind waait. Donker en dieper lijkt de rivier. 
Beweging vertraagt ​​van aard, alsof hij zichzelf bewondert. 
En zelfs variabiliteit in het weer, schendt niet de tederheid 
en vrede. Sorry geen kunstenaar die ik niet ken. Penseel, 
en het witte doek is de sleur van iemand anders, maar op dit
 moment blijf ik in gedachten, om het een keer te herhalen,  
voor jou. Ik zal je vertellen hoe zacht de wind was, en hoe 
gezellige lantaarns schijnen. Alle kracht van het denken,
 alle poëzie in de wereld, ik wil nu, ik geef je gewoon.
                  Droevige kleine herfstsonate. Maar warm me op in je armen.                    Kus me als een wolkenlucht.

De sneeuw wervelde rond, honderdvoudig geschroeid, langzaam 
 en strikt omcirkeld. En onder de lopers van de dageraad zwom de 
weg van januari. Slordige stoep leg in een witte puinhoop. 
Pijnlijke herinnering aan studentennotitieboekje. Oh, hoeveel
 sneeuw, hoeveel sneeuw, wat een schone pagina passeer zonder
 een spoor achter te laten, en struikel niet in de leegte.
Ah, jeugd, jeugd, mijn kindertijd. Mijn porseleinen schotel, 
ik zal niet naar je kijken, ik zal je niet bereiken.
Boven de roze lantaarns, boven de blauwe lantaarns
 De sneeuw omcirkelde en de lippen zelf zei iemands naam.

Wanneer de ogen huilen, zien ze alles, wanneer de ziel huilt,
 is dit een mysterie. Alleen spirituele tranen, die, iemand zal
 het bij toeval opmerken, ze worden weerspiegeld door pijn in
 hun ogen, ze worden koud op hun gezicht met wit marmer, 
bittere smaak op hun samengedrukte lippen zal verdwijnen. 
Kan niet een ziel verjagen, het is niet in staat om te doen alsof, 
maar alweer in steile bochten, iemand wreekt het wreed toe. 
En in iemands boze val geraakt, de ziel ontbloot, zwaarder, 
vanwege alle verschrikkelijke wonden, is er geen geestelijk lijden
 meer. En wanneer de hopeloosheid van het spoor. 
Door de pijn van de ziel door de ziel snijdt. Opnieuw ingepakt
een oud tapijt, stil huilende ziel, ijskoud.

+ Poëzie.

Ik hou van de sneeuw.

In de aanwezigheid van de maan.

Onder het licht van een slee.

Met een vriend snel en vrij is,warm en fris is.

Moeder schudt je hand, brandend en bevend!

Wenst ze jou een gelukkig nieuwjaar.

Ga door

hetleven, breek niet, 

je tanden, moeite geef niet op, 

zoek je weg in de pikdonkerheid, 

het slechte gedoemde lot, bloed dat

stroomt gebroken voeten.Een dieprode

voetafdrukin de sneeuw, een paar doorkruiste wegen, 

van pijn 's nachts.Ik kan niet slapen, en als een engel die ik

gevallen heb, nam de Heer mijn vleugels weg, in het witte licht ben

ik onzin.Ik zal mijn knieën buigen en me bekeren, ik vraag hem om me

te horen, misschien zal ik blij zijn dat ik ...

Ik ging langzaam, afgedaald naar de grond schemering van de winter. 

De laatste dagen van de jongen kwamen vertrouwelijk uit de duisternis ...

Ze kwamen en gingen op hun schouders staan, en zongen met de wind

om de lente ... En ik liep stil , voor altijd in de diepte ...

Oh, de beste dagen waren in leven! Onder jouw lied vanuit de diepten. 

Naar de aarde kwam de schemering. En de eeuwigheid verrees dromen!

De trottoirs zijn verstopt, overal is het wit-wit:

Sneeuw-sneeuw-sneeuwval!Genoeg voor schoppen,

voor schoppen en krabbers, voor grote vrachtwagens.

De sneeuw was 's nachts dik en wit.

 Vanuit de sneeuw zie ik de kamer er is licht.

Ook de winterzon staat op. Zoals elke dag, voller en beter,

vollediger en beter in het nieuwe jaar.

Maak niet wakker wat er is gebleven.

Maak je geen zorgen over wat niet is uitgekomen.

Te vroeg verlies en vermoeidheid,ervaring in mijn leven heeft geleid.

Tot ik ben wat ik ben wie ik ben.

 De wind bracht van verre lederen van de lentetint. 

Ergens licht en diepe Hemel opende een schroot.

In deze bodemloze azuurblauwe hemel, 

in de schemering van een nauwe lente, huilden de winterstormen,

werden sterrendromen gerepeteerd.

Mijn snaren huilden schuchter, donker en diep . 

De wind bracht van ver weg uw gezongen liedjes.

Ik wil geen oude grootmoeder zijn. Het zal niet werken voor mij. 

Loop met mijn fiets over de markt. Ik wil niet voor zonsopgang met

zonsopgang wakker worden. En constant weerzinwekkend, 

zich de helft van de woorden niet herinnerend. En ik wil niet naar de

groene hoed in de kliniek gaan. In de gang, luid schuifelend, worden de 

recepten gedragen. Ik hoef mijn tanden, bril, soms mijn baard niet op

te zetten. En dun, als twee lippen, dat ze geen voedsel vasthouden. 

Draag een bruine rok, een hoofddoek en een oude jas. 

Begrijp een eenvoudige grap niet en vraag haar honderd keer. 

Waarom heb ik gebarsten hielen, doorhangende romp en grijs haar,

Ik wil ik wil.  Met vriendinnen op een bank zitten, in het theater voor

de première.  Ja, op de eerste rij en dan in het café.

Ik wil delen met mijn kleinkinderen, Om te praten. Niet over het weer.

Ik wil een coole grootmoeder worden.Zonder een stok om te lopen. 

Pillen neen, veelkleurige likeur drinken ja. Ik zou met mijn

kleinkinderen op de dans zijn. Om de oude mensen te benijden,

om een tango te dansen. Ik wil zoveeeel in mijn oude dagen.



Bewaar me, mijn talisman, houd me in de dagen van de jacht, 

in dagen van berouw, opwinding,  je werd mij gegeven op de dag

van verdriet. Als de oceaan om me heen opraakt, scheuren van het

gebrul. Als stormen uit de wolken barsten. Houd mij, mijn talisman. 

In de afzondering van het buitenland, In de schoot van saaie vrede, 

In de angst voor een vurig gevecht, houd me, mijn talisman. 

Heilig zoet bedrog, het magische licht van souls. Het verborg, veranderde.

Houd mij, mijn talisman. Laat het voor altijd de wonden van het hart 

zijn, het zal de herinnering niet smelten. Tot ziens, hoop, slaap, begeerte. 

Houd mij, mijn talisman. 





Allen die me ooit kwaad hadden gedaan en woedend stenen op mijn rug 

gooiden, die lasterden,

ik vergeef ze. 

Wie gaf mij niet in een bitter uur de hand. En wie heeft vernederd,

ik vergeef jou. 

Vergevensgezind, maak ik mijn het hart schoon. 

Ik vergeef degenen

mijn liefde beschoten, met een dunne spies , die veroordeeld, gefluisterd

achter mijn rug. Het hart is gebroken, maar toch zit er graan in 

en daarom zal het in de lente ontkiemen. 

Ik betaal je niet met dezelfde munt terug,  ik wil mijn hart niet bederven 

 met last van haat. Ik respecteer je niet, ik hou niet van, maar ik zweer het

niet, ik red geen grieven, ik veracht het niet. Eenvoudig,

ik vergeef je. 

Ik ben blij dat ik je kan vergeven, geen plannen om wraak te nemen. 

Heeft niemand van jullie beledigd. En, haat voor mij, in mijn hart van

het houden, je zult me ​​nog lang herinneren. En ik vergaf je allemaal,

en ik vergat het. Ik wil mijn overtreders vertellen. Wie was wreed

tegen mij, en onverbiddelijk. Dat, ondanks lage motieven, die je niet kon

verbergen, ik zal je mijn hele leven bedanken. je bent mijn vijanden niet.

Mijn leraren ben jij ...

Er is een tovenares haar naam is winter.

Ze is gekomen, verspreid in bosjes.Zij hing aan de takken van eiken,

heeft golvende tapijten gelegd. Tussen velden rondom heuvels.

 Met een roerloze rivier in vergelijking met een mollige lijkwade.

De vorst glinsterde en we zijn blij met de winter. Winter rekwisieten.

Wat is het blij dat het meisje de schoonheid is van de gelukkige 
aankomst in de winter, hoe zij een genadige hemel is voor hun 
bevroren water. Met welke blijdschap zij, door het verduisterde raam, 
kijkt naar het sneeuwweer. En opeens is ze in leven en gelukkig,
 ze rent naar de vriend van haar  en ze zegt triomfantelijk 
tegen haar: "De winter is gekomen, de winter is gekomen!"
De leerling van de jacht Diana, zich verheugend in haar hart, 
starend. Als de dode open plekken winter is luxueus zilver. Soms
 is het triest om te vallen, lopen met een pistool is helemaal
 niet schattig: en het regent, en de wind is lawaaierig, 
maar de sneeuw is gevallen, tot ziens geduld. 
Zijn jacht kwam tot leven, en hij zegt met bewondering: 
"De winter is gekomen, de winter is gekomen!"

Met creatie kwam ze tot leven, zachtaardig, vriendelijk en puur. 
Een afgelegen hoekje vinden, in ieders harten leven.  Een prachtig 
sprookje in haar leven. Ze haast zich om te rennen, en als ze warm in 
haar hart is, zal ze heel goed zijn. En niet erin druppels van goed, 
ze vertrekt zonder te smelten, zonder een spoor achter te laten zonder
 een gevoel van passie en vuur. Ze kan geen enkele dag leven, 
en heeft vrede en slaap verloren. Liefde leeft daar niet meer. 
Liefde leeft waar het hart wordt gehoord, zij met hem ademt gewoon 
 op het ritme, in vreugde, altijd, is liefde in harten altijd levend. 
Liefde is als een sprookje, een geschenk uit de hemel.
Als een zoete droom voor een wonderland. 

En Kerstmis komt weer bij ons als een belofte van toekomst. 
Hoop neemt ons allemaal onder de vleugels. En er is geen groter
 geluk, geloof me, in deze wereld. Dit jaar is anders geleefd,
 maar het engelenzang zal alles omvatten, met de natuur, 
het hele hemelse ras in deze wereld en mensen hebben
 ook goede wil. En na deze woorden zingen we of zijn we stil, 
laat de warmte van de kerstkaars ons verwarmen. 

 En Kerstmis komt weer bij ons als een belofte van toekomst. 
Hoop neemt ons allemaal onder de vleugels. En er is geen groter
 geluk, geloof me, in deze wereld. Dit jaar is anders geleefd,
 maar het engelenzang zal alles omvatten, met de natuur, 
het hele hemelse ras in deze wereld en mensen hebben
 ook goede wil. En na deze woorden zingen we of zijn we stil, 
laat de warmte van de kerstkaars ons verwarmen. 

In de diepe duisternis van koude vergetelheid. 
Verlies van naties van het geslacht. Hun wetten, burgerlijke strijd, 
En valor, en glorie, en schaamte.

Het gezicht van de aarde is helaas veranderd, 
en veel van de koninkrijken der groten hebben gebroken 
en verborgen onder de as van de steden, 
alleen het donkere spoor van de verdwenen eeuwen.

Een vervelende verzameling puin. Ja, de verzinsels 
van onbekende zangers. En het schrijven van 
vreemde talen aan ons. Van de voorvaderen vertrokken
 naar het nageslacht. Eeuwen zullen voorbijgaan, 

in de gebeurtenissen van het Universum. En we zien als een
 onmiddellijke meteoor. En misschien zijn de nakomelingen
 van een late soort onze uitgestorven mensen vergeten.

De eeuwigheid is niet bestemd voor het aardse. 
De universele wet overwinnen, alles moet ooit sterven. 
Maar het leven van een, zoals een prachtig graan.

Het blijft in het proces zelf van verval. Een belofte van de krachten 
van een andere generatie. Ja, niet in de kou der tijden. 
Ga de gelederen van talloze stammen. De erfgenamen 

van onsterfelijkheid en vrijheid, als een geschenk van het goede,
 aan andere gasten van de natuur, geven we onze rechten op 
het leven, onze kleur aan fruit, in een bepaalde periode , 
hier onze volledige roeping beëindigd, om een ​​zaadje te
 zijn in het systeem van het universum.

Onlangs is de enquête overal uitgevoerd:wie is de gelukkigste
 in onze wereld. Je antwoordt meteen: "Wij zijn het niet!", 
En je zult hier absoluut gelijk hebben. De Zwitsers, de Denen
 zijn gelukkige mensen, maar bij ons is alles precies
 het tegenovergestelde. We zijn altijd geladen, altijd gehaast, 
we willen ook een fatsoenlijk salaris , maar nadat we het gemiddelde
 salaris in het land hadden berekend, werd ons eenvoudig gezegd:
 we zijn al rijk en we willen leven, terwijl de afgevaardigden leven, 
hoewel ze zeggen dat ze niet rijk zijn. Ik kan veranderen met
 elk van hen. Laat me naar het "huis" gaan voor hen in de "kennel". 
Ik kan mijn salaris evenveel geven als de 'armen'. Ik wacht elke
 dag een half uur op de bus. Mijn benen zijn koud, ik vloek in een
 humeur. Ze hebben haast met de flitser "voor" de chauffeur rijdt
 rond hun vrouw naar hun huizen. Als ze in mijn schoenen leven, 
zullen we misschien meer plezier beleven. Ze vertellen ons, je bent
 een gelukkig volk. Of misschien de waarheid? En wie zal ons begrijpen? 
We zijn heel blij. In de ziel. Diep van binnen. Maar zo diep
 dat het niet gemakkelijk is om te graven. En ergens aan het 
einde van die enquêtevraag zijn onze blije gezichten te zien. 

Vorst en zon, prachtige dag. Nog steeds je dutje, schattige vriend,
het is tijd, schoonheid, word wakker: open knipperende ogen. 
Naar het noorden van aurora, ster van het noorden, verschijnt.

Avond, herinner je je, de sneeuwstorm was boos, over de 
modderige hemel. De maan, als een bleke vlek, 
Door de donkere wolken verduisterd. En je zat verdrietig. 
En nu, kijk uit het raam. Onder de blauwe luchten 

Prachtige tapijten, Glinsterend in de zon. Een doorzichtig
 bos wordt zwart en de spar wordt groen door de vorst, 
en de rivier glinstert onder het ijs.

De hele kamer is de amberkleurige glans van vrolijk geknetter 
Scheurt overstroomde oven. Leuk om aan het beddengoed 
te denken. Maar weet je: laat het bruine merrieveulen
 hem niet in een slee stoppen. Glijden in de ochtendsneeuw. 

Lieve vriend, geniet van een run. Het ongeduldige paard 
En bezoek de velden leeg, bossen, onlangs zo dik, 
en de kust, is mij dierbaar.

In de diepe duisternis van koude vergetelheid. 
Verlies van naties van het geslacht. 
Hun wetten, burgerlijke strijd, 
En valor, en glorie, en schaamte.

Het gezicht van de aarde is helaas veranderd, 
en veel van de koninkrijken der groten hebben gebroken 
en verborgen onder de as van de steden, 
alleen het donkere spoor van de verdwenen eeuwen.

Een vervelende verzameling puin. 
Ja, de verzinsels van onbekende zangers. 
En het schrijven van vreemde talen aan ons. 
Van de voorvaderen vertrokken naar het nageslacht.

Eeuwen zullen voorbijgaan, in de gebeurtenissen van het Universum 
En we zien als een onmiddellijke meteoor. 
En misschien zijn de nakomelingen van een late soort 
onze uitgestorven mensen vergeten.

Ja de eeuwigheid is niet bestemd voor het aardse. 
De universele wet overwinnen, alles moet ooit sterven. 
Maar het leven van een, zoals een prachtig graan.

Het blijft in het proces zelf van verval.  
Een belofte van de krachten van een andere generatie. 
Ja, niet in de kou der tijden. 
Ga de gelederen van talloze stammen.

De erfgenamen van onsterfelijkheid en vrijheid, 
als een geschenk van het goede, aan andere gasten van de natuur, 
geven we onze rechten op
 het leven, onze kleur aan fruit, in een bepaalde periode, 
hier onze volledige roeping beëindigd,
om een ​​zaadje te zijn in het systeem van het universum.

Als bloemen in de sneeuw, dus sta ik op de grond. 
Ongepast en heel ongepast. En hoe te leven, 
iedereen adviseert me. Hoe moet ik emoties uitgeven. 
Ik kijk naar mensen en word verliefd op honden. 
In hen zijn eerlijkheid en loyaliteit met liefde. 
Hoewel ze niet lesgeven, maar ik zou het wel willen! 
Ik bereid mijn hart voor op hun lessen. 
En op advies van mensen, luid, hard en kwaad. 
Een echo van arrogante trots. Onder de honden
 die ik nog nooit heb ontmoet. Om wreed te spelen 
op de zenuwen. Ik kijk naar mensen en word verliefd 
op honden. In vriendelijkheid die in mijn ogen bleef. 
In de ogen van mensen is het cynisch, het is een puinhoop, 
het is jammer voor zichzelf. Mensen trainen hun gevoelens later.
Dingen doen met winst. En ze plaatsen zichzelf als gevangenen
 in hun principes, in hun gezelschap is het benauwd en eng. 
Ik kijk naar mensen. Ze leren anderen het is makkelijker 
dan oprecht te huilen. ik kan zeker liefhebben en vergeven. 
Ik heb geluk! Ik ben een kleine hond. 

Zij ...

Wanneer ik vijfentachtig ben, wanneer ik pantoffels begin te verliezen, 
om stukjes brood in bouillon te verzachten, onnodig lange sjaals, 
om tegen muren en kasten te lopen, en om lang naar de lucht te kijken. 
Wanneer alles vrouwelijk is dat ik heb gekregen, 
Het zal worden besteed, en het zal allemaal hetzelfde zijn. In 
slaap vallen, wakker worden of niet wakker worden, van wat 
ik in mijn leven heb gezien, zal ik je beeld zorgvuldig nemen. 
En mijn lippen zullen een beetje glimlachen. 

Hij ...

Als ik vijfentachtig ben, zal ik je slippers in huis zoeken. 
Mopperend over het feit dat het moeilijk voor me is om te buigen, het 
dragen van een aantal belachelijke sjaals van degenen die je voor 
 me hebt gebreid .En 's ochtends, wakker worden voor zonsopgang,
luister ik naar je adem. Plots glimlach ik en omhels ik je stil. Als ik 
vijfentachtig ben, zal ik stofdeeltjes van je wegblazen. Je grijsharige 
haar zullen worden gecorrigeerd. En hand in hand op het pleintje 
om te lopen. En we zullen niet bang zijn om te sterven, 
wanneer we vijfentachtig zullen zijn.

Stel het later niet uit, neem geen uitstel, 
voordat u aan tafel gaat zitten, knuffel zowel uw zoon als uw dochter. 
Deze waarheid is duizenden jaren oud, 
maar we kunnen het op geen enkele manier leren. 
Kinderen zijn ons onweerstaanbare licht, 
de zin van het leven, de ziel is een deeltje. 
En wacht niet op enig teken. Koester de kinderen gewoon zo, 
tenslotte is dit ook niet genoeg voor het leven. 




Hij leefde in die vrede, waar de dorps oude tent. 
Laat veertig met de huishoudster ronddwalen, keek 
naar het raam en verpletterde de vliegen. 
Alles was eenvoudig, eiken vloer, 
twee kasten, een tafel, een verenbed, nergens een inktvlekje.
Hij opende de kasten. In de ene vond hij een schrift, 
in een andere likeur een hele reeks, flessen met appelwater 
en de kalender van het jaar. De oude man, met veel daden, 
hij keek niet naar andere boeken.

Bestrijk niet met een nieuwsgierige blik.

De uitgestrektheid van gewonde velden.

Waar wonderen,waar een sprookje de volgende is.

Met een stralende kudde goudvinken.

Hoorn ...

Jagers en herders tussen de dorpen zijn welkom, sommigen

vangen dieren, anderen kijken naar kuddes. Jager in de hoorn brult,

de herder fluit in de pijp. De nymph maakt zich zorgen; een rustige

triller is aangenaam. Er is een brullend geluid in het geluid. En hier

bij een stille rivier. Zij die tegen de moeder van een schaap blat. 

Hier tederheid en vrede, hier regeert liefde.  Jachtgeluid van de

hoorn, beweegt het bloed. Maar nu, jullie allebei, nimfen, verzamelen, 

en genieten beide van dezelfde muziek. 




Sneeuw valt, modderig en wit en lang. 
Sneeuw valt, veegt over de wegen. In slaap gevallen graven. 
Sneeuw valt. Witte natte sterren, Ik hou zoveel van je, 
stille gasten van de bergen. 
De kou en de gelukzaligheid van vergetelheid hart zo lief. 
Oh, witte sterren. Waarom, wind, waarom heb je deze kwellende wind. 
Met gedachten en zwart en zwaar, precies grafheuvel.  
White glitter dromen. Op het gebied waarom ze meeslepen. 
Als ik slaap, maar niet voor altijd, als ik in slaap val. 
Na het ontwaken, alleen onder de hemel azuur. 
Nieuw, gelukkig, geliefde ...

Akkoorden in de schoonheid van muzikaliteit.

In de schoonheid van muzikaliteit, zoals in een onbeweeglijke spiegel.  

Vond ik de contouren van dromen, tot mij werd verteld, verveeld en

gebonden, als een plant onder een blok ijs. Ik gaf ze plezier, de 

schoonheid van hun geboorte, ik vernietigde het rinkelende ijs. 

En, net als hymnes onhoorbaar, adem lotos weelderig over de

ruimte van spiegelwater. En in de stille muzikaliteit. 

In deze nieuwe spiegel, Creëert hun live-dans. 

Een nieuwe wereld, ongezegd, maar met

verteld verbonden in de diepte van

reflecterende wateren.

Wanneer het lot ons streelt

En je vreugden schenkt.

Werpt niets ons zo op als

een gevoel van vriendschap.

Wanneer je vijf minuten weggaat. 
Vergeet niet om hitte in je handpalmen achter te laten. 
In de handpalmen van degenen die op je wachten.
In de handpalmen van degenen die je herinneren. 
Vergeet niet in je ogen te kijken, met een 
glimlach van beschroomde en berustende hoop. 
Onderweg zullen ze het beeld van de heiligen
 vervangen, nog eerder onbekend voor jou.
Wanneer je vijf minuten weggaat. 
Doe de deur niet achter je dicht. 
Laat het over aan diegenen die begrijpen, 
wie in je zal geloven. Als je vijf minuten weggaat, 
kom dan niet laat op tijd om terug te keren, 
naar de handpalmen van degenen die op je wachten, 
gedurende deze tijd had je geen tijd om te ontgrendelen. 

Tranen ... opnieuw deze bittere tranen. Bis maal verdriet
 en verdriet. Nogmaals, duisternis, en gebroken dromen 
weggedragen in een eindeloze afstand.

Wat nu? Nogmaals, deze kwellingen? Nee, genoeg.
 Het is tijd om te ontspannen en deze trieste geluiden
 te vergeten. Al en zo uitgeput is mijn hart.

Wie zingt daar onder het bladerdak van berk? 
Klinkt als vertrouwd voor mij, dit zijn weer tranen.
 Dit zijn tranen en verlangen naar de inheemse kant.

Maar ik ben in het thuisland van mijn liefste, en in
 tranen uitgeput in mijn hart. Alleen, blijkbaar, in een
 koud graf kan ik mezelf vergeten en in slaap vallen.