Wat is het blij dat het meisje de schoonheid is van de gelukkige
aankomst in de winter, hoe zij een genadige hemel is voor hun
bevroren water. Met welke blijdschap zij, door het verduisterde raam,
kijkt naar het sneeuwweer. En opeens is ze in leven en gelukkig,
ze rent naar de vriend van haar en ze zegt triomfantelijk
tegen haar: "De winter is gekomen, de winter is gekomen!"
De leerling van de jacht Diana, zich verheugend in haar hart,
starend. Als de dode open plekken winter is luxueus zilver. Soms
is het triest om te vallen, lopen met een pistool is helemaal
niet schattig: en het regent, en de wind is lawaaierig,
maar de sneeuw is gevallen, tot ziens geduld.
Zijn jacht kwam tot leven, en hij zegt met bewondering:
"De winter is gekomen, de winter is gekomen!"
Met creatie kwam ze tot leven, zachtaardig, vriendelijk en puur.
Een afgelegen hoekje vinden, in ieders harten leven. Een prachtig
sprookje in haar leven. Ze haast zich om te rennen, en als ze warm in
haar hart is, zal ze heel goed zijn. En niet erin druppels van goed,
ze vertrekt zonder te smelten, zonder een spoor achter te laten zonder
een gevoel van passie en vuur. Ze kan geen enkele dag leven,
en heeft vrede en slaap verloren. Liefde leeft daar niet meer.
Liefde leeft waar het hart wordt gehoord, zij met hem ademt gewoon
op het ritme, in vreugde, altijd, is liefde in harten altijd levend.
Liefde is als een sprookje, een geschenk uit de hemel.
Als een zoete droom voor een wonderland.
En Kerstmis komt weer bij ons als een belofte van toekomst.
Hoop neemt ons allemaal onder de vleugels. En er is geen groter
geluk, geloof me, in deze wereld. Dit jaar is anders geleefd,
maar het engelenzang zal alles omvatten, met de natuur,
het hele hemelse ras in deze wereld en mensen hebben
ook goede wil. En na deze woorden zingen we of zijn we stil,
laat de warmte van de kerstkaars ons verwarmen.
En Kerstmis komt weer bij ons als een belofte van toekomst.
Hoop neemt ons allemaal onder de vleugels. En er is geen groter
geluk, geloof me, in deze wereld. Dit jaar is anders geleefd,
maar het engelenzang zal alles omvatten, met de natuur,
het hele hemelse ras in deze wereld en mensen hebben
ook goede wil. En na deze woorden zingen we of zijn we stil,
laat de warmte van de kerstkaars ons verwarmen.
In de diepe duisternis van koude vergetelheid.
Verlies van naties van het geslacht. Hun wetten, burgerlijke strijd,
En valor, en glorie, en schaamte.
Het gezicht van de aarde is helaas veranderd,
en veel van de koninkrijken der groten hebben gebroken
en verborgen onder de as van de steden,
alleen het donkere spoor van de verdwenen eeuwen.
Een vervelende verzameling puin. Ja, de verzinsels
van onbekende zangers. En het schrijven van
vreemde talen aan ons. Van de voorvaderen vertrokken
naar het nageslacht. Eeuwen zullen voorbijgaan,
in de gebeurtenissen van het Universum. En we zien als een
onmiddellijke meteoor. En misschien zijn de nakomelingen
van een late soort onze uitgestorven mensen vergeten.
De eeuwigheid is niet bestemd voor het aardse.
De universele wet overwinnen, alles moet ooit sterven.
Maar het leven van een, zoals een prachtig graan.
Het blijft in het proces zelf van verval. Een belofte van de krachten
van een andere generatie. Ja, niet in de kou der tijden.
Ga de gelederen van talloze stammen. De erfgenamen
van onsterfelijkheid en vrijheid, als een geschenk van het goede,
aan andere gasten van de natuur, geven we onze rechten op
het leven, onze kleur aan fruit, in een bepaalde periode ,
hier onze volledige roeping beëindigd, om een zaadje te
zijn in het systeem van het universum.
Onlangs is de enquête overal uitgevoerd:wie is de gelukkigste
in onze wereld. Je antwoordt meteen: "Wij zijn het niet!",
En je zult hier absoluut gelijk hebben. De Zwitsers, de Denen
zijn gelukkige mensen, maar bij ons is alles precies
het tegenovergestelde. We zijn altijd geladen, altijd gehaast,
we willen ook een fatsoenlijk salaris , maar nadat we het gemiddelde
salaris in het land hadden berekend, werd ons eenvoudig gezegd:
we zijn al rijk en we willen leven, terwijl de afgevaardigden leven,
hoewel ze zeggen dat ze niet rijk zijn. Ik kan veranderen met
elk van hen. Laat me naar het "huis" gaan voor hen in de "kennel".
Ik kan mijn salaris evenveel geven als de 'armen'. Ik wacht elke
dag een half uur op de bus. Mijn benen zijn koud, ik vloek in een
humeur. Ze hebben haast met de flitser "voor" de chauffeur rijdt
rond hun vrouw naar hun huizen. Als ze in mijn schoenen leven,
zullen we misschien meer plezier beleven. Ze vertellen ons, je bent
een gelukkig volk. Of misschien de waarheid? En wie zal ons begrijpen?
We zijn heel blij. In de ziel. Diep van binnen. Maar zo diep
dat het niet gemakkelijk is om te graven. En ergens aan het
einde van die enquêtevraag zijn onze blije gezichten te zien.
Vorst en zon, prachtige dag. Nog steeds je dutje, schattige vriend,
het is tijd, schoonheid, word wakker: open knipperende ogen.
Naar het noorden van aurora, ster van het noorden, verschijnt.
Avond, herinner je je, de sneeuwstorm was boos, over de
modderige hemel. De maan, als een bleke vlek,
Door de donkere wolken verduisterd. En je zat verdrietig.
En nu, kijk uit het raam. Onder de blauwe luchten
Prachtige tapijten, Glinsterend in de zon. Een doorzichtig
bos wordt zwart en de spar wordt groen door de vorst,
en de rivier glinstert onder het ijs.
De hele kamer is de amberkleurige glans van vrolijk geknetter
Scheurt overstroomde oven. Leuk om aan het beddengoed
te denken. Maar weet je: laat het bruine merrieveulen
hem niet in een slee stoppen. Glijden in de ochtendsneeuw.
Lieve vriend, geniet van een run. Het ongeduldige paard
En bezoek de velden leeg, bossen, onlangs zo dik,
en de kust, is mij dierbaar.
In de diepe duisternis van koude vergetelheid.
Verlies van naties van het geslacht.
Hun wetten, burgerlijke strijd,
En valor, en glorie, en schaamte.
Het gezicht van de aarde is helaas veranderd,
en veel van de koninkrijken der groten hebben gebroken
en verborgen onder de as van de steden,
alleen het donkere spoor van de verdwenen eeuwen.
Een vervelende verzameling puin.
Ja, de verzinsels van onbekende zangers.
En het schrijven van vreemde talen aan ons.
Van de voorvaderen vertrokken naar het nageslacht.
Eeuwen zullen voorbijgaan, in de gebeurtenissen van het Universum
En we zien als een onmiddellijke meteoor.
En misschien zijn de nakomelingen van een late soort
onze uitgestorven mensen vergeten.
Ja de eeuwigheid is niet bestemd voor het aardse.
De universele wet overwinnen, alles moet ooit sterven.
Maar het leven van een, zoals een prachtig graan.
Het blijft in het proces zelf van verval.
Een belofte van de krachten van een andere generatie.
Ja, niet in de kou der tijden.
Ga de gelederen van talloze stammen.
De erfgenamen van onsterfelijkheid en vrijheid,
als een geschenk van het goede, aan andere gasten van de natuur,
geven we onze rechten op
het leven, onze kleur aan fruit, in een bepaalde periode,
hier onze volledige roeping beëindigd,
om een zaadje te zijn in het systeem van het universum.
Als bloemen in de sneeuw, dus sta ik op de grond.
Ongepast en heel ongepast. En hoe te leven,
iedereen adviseert me. Hoe moet ik emoties uitgeven.
Ik kijk naar mensen en word verliefd op honden.
In hen zijn eerlijkheid en loyaliteit met liefde.
Hoewel ze niet lesgeven, maar ik zou het wel willen!
Ik bereid mijn hart voor op hun lessen.
En op advies van mensen, luid, hard en kwaad.
Een echo van arrogante trots. Onder de honden
die ik nog nooit heb ontmoet. Om wreed te spelen
op de zenuwen. Ik kijk naar mensen en word verliefd
op honden. In vriendelijkheid die in mijn ogen bleef.
In de ogen van mensen is het cynisch, het is een puinhoop,
het is jammer voor zichzelf. Mensen trainen hun gevoelens later.
Dingen doen met winst. En ze plaatsen zichzelf als gevangenen
in hun principes, in hun gezelschap is het benauwd en eng.
Ik kijk naar mensen. Ze leren anderen het is makkelijker
dan oprecht te huilen. ik kan zeker liefhebben en vergeven.
Ik heb geluk! Ik ben een kleine hond.
Zij ...
Wanneer ik vijfentachtig ben, wanneer ik pantoffels begin te verliezen,
om stukjes brood in bouillon te verzachten, onnodig lange sjaals,
om tegen muren en kasten te lopen, en om lang naar de lucht te kijken.
Wanneer alles vrouwelijk is dat ik heb gekregen,
Het zal worden besteed, en het zal allemaal hetzelfde zijn. In
slaap vallen, wakker worden of niet wakker worden, van wat
ik in mijn leven heb gezien, zal ik je beeld zorgvuldig nemen.
En mijn lippen zullen een beetje glimlachen.
Hij ...
Als ik vijfentachtig ben, zal ik je slippers in huis zoeken.
Mopperend over het feit dat het moeilijk voor me is om te buigen, het
dragen van een aantal belachelijke sjaals van degenen die je voor
me hebt gebreid .En 's ochtends, wakker worden voor zonsopgang,
luister ik naar je adem. Plots glimlach ik en omhels ik je stil. Als ik
vijfentachtig ben, zal ik stofdeeltjes van je wegblazen. Je grijsharige
haar zullen worden gecorrigeerd. En hand in hand op het pleintje
om te lopen. En we zullen niet bang zijn om te sterven,
wanneer we vijfentachtig zullen zijn.
Stel het later niet uit, neem geen uitstel,
voordat u aan tafel gaat zitten, knuffel zowel uw zoon als uw dochter.
Deze waarheid is duizenden jaren oud,
maar we kunnen het op geen enkele manier leren.
Kinderen zijn ons onweerstaanbare licht,
de zin van het leven, de ziel is een deeltje.
En wacht niet op enig teken. Koester de kinderen gewoon zo,
tenslotte is dit ook niet genoeg voor het leven. 
Hij leefde in die vrede, waar de dorps oude tent.
Laat veertig met de huishoudster ronddwalen, keek
naar het raam en verpletterde de vliegen.
Alles was eenvoudig, eiken vloer,
twee kasten, een tafel, een verenbed, nergens een inktvlekje.
Hij opende de kasten. In de ene vond hij een schrift,
in een andere likeur een hele reeks, flessen met appelwater
en de kalender van het jaar. De oude man, met veel daden,
hij keek niet naar andere boeken.
Bestrijk niet met een nieuwsgierige blik.
De uitgestrektheid van gewonde velden.
Waar wonderen,waar een sprookje de volgende is.
Met een stralende kudde goudvinken.
Hoorn ...
Jagers en herders tussen de dorpen zijn welkom, sommigen
vangen dieren, anderen kijken naar kuddes. Jager in de hoorn brult,
de herder fluit in de pijp. De nymph maakt zich zorgen; een rustige
triller is aangenaam. Er is een brullend geluid in het geluid. En hier
bij een stille rivier. Zij die tegen de moeder van een schaap blat.
Hier tederheid en vrede, hier regeert liefde. Jachtgeluid van de
hoorn, beweegt het bloed. Maar nu, jullie allebei, nimfen, verzamelen,
en genieten beide van dezelfde muziek. 
Sneeuw valt, modderig en wit en lang.
Sneeuw valt, veegt over de wegen. In slaap gevallen graven.
Sneeuw valt. Witte natte sterren, Ik hou zoveel van je,
stille gasten van de bergen.
De kou en de gelukzaligheid van vergetelheid hart zo lief.
Oh, witte sterren. Waarom, wind, waarom heb je deze kwellende wind.
Met gedachten en zwart en zwaar, precies grafheuvel.
White glitter dromen. Op het gebied waarom ze meeslepen.
Als ik slaap, maar niet voor altijd, als ik in slaap val.
Na het ontwaken, alleen onder de hemel azuur.
Nieuw, gelukkig, geliefde ...
De viool kreunt onder de berg. In het slaperige park is de avond lang.
De avond is lang, lick innocent. Het beeld van het meisje met mij.
Violen kreunen onvermoeibaar humming to me: "Live ..."
Het beeld van de favoriet van het meisje.
Het verhaal van aanhankelijke liefde.
Akkoorden in de schoonheid van muzikaliteit.
In de schoonheid van muzikaliteit, zoals in een onbeweeglijke spiegel.
Vond ik de contouren van dromen, tot mij werd verteld, verveeld en
gebonden, als een plant onder een blok ijs. Ik gaf ze plezier, de
schoonheid van hun geboorte, ik vernietigde het rinkelende ijs.
En, net als hymnes onhoorbaar, adem lotos weelderig over de
ruimte van spiegelwater. En in de stille muzikaliteit.
In deze nieuwe spiegel, Creëert hun live-dans.
Een nieuwe wereld, ongezegd, maar met
verteld verbonden in de diepte van
reflecterende wateren.
Wanneer het lot ons streelt
En je vreugden schenkt.
Werpt niets ons zo op als
een gevoel van vriendschap.
Wanneer je vijf minuten weggaat.
Vergeet niet om hitte in je handpalmen achter te laten.
In de handpalmen van degenen die op je wachten.
In de handpalmen van degenen die je herinneren.
Vergeet niet in je ogen te kijken, met een
glimlach van beschroomde en berustende hoop.
Onderweg zullen ze het beeld van de heiligen
vervangen, nog eerder onbekend voor jou.
Wanneer je vijf minuten weggaat.
Doe de deur niet achter je dicht.
Laat het over aan diegenen die begrijpen,
wie in je zal geloven. Als je vijf minuten weggaat,
kom dan niet laat op tijd om terug te keren,
naar de handpalmen van degenen die op je wachten,
gedurende deze tijd had je geen tijd om te ontgrendelen.
Tranen ... opnieuw deze bittere tranen. Bis maal verdriet
en verdriet. Nogmaals, duisternis, en gebroken dromen
weggedragen in een eindeloze afstand.
Wat nu? Nogmaals, deze kwellingen? Nee, genoeg.
Het is tijd om te ontspannen en deze trieste geluiden
te vergeten. Al en zo uitgeput is mijn hart.
Wie zingt daar onder het bladerdak van berk?
Klinkt als vertrouwd voor mij, dit zijn weer tranen.
Dit zijn tranen en verlangen naar de inheemse kant.
Maar ik ben in het thuisland van mijn liefste, en in
tranen uitgeput in mijn hart. Alleen, blijkbaar, in een
koud graf kan ik mezelf vergeten en in slaap vallen.
Het recept voor het nieuwe jaar:
we nemen twaalf maanden van het jaar en reinigen hen goed van jaloezie, haat, verdriet, hebzucht, koppigheid, egoïsme, onverschilligheid. Elke maand snijden we in drie gelijke delen,
terwijl we zorgvuldig de verhoudingen observeren, zodat elke dag met werkgevuld werd met niet meer dan een derde, en de resterende twee derden waren gevuld met vreugde, humor en plezier,
We voegen drie volledige lepels van optimisme, een groot handje vol geloof, een lepel geduld, verschillende tolerantiebegrippen en uiteindelijk een snufje beleefdheid en fatsoen in relatie tot iedereen en meestal tot buren toe. Giet het hele mengsel erop met liefde. Nu is het gerecht klaar om het te versieren met bloemblaadjes, vriendelijkheid en aandacht. Serveer dagelijks met een garnering van warme woorden en warme glimlachen die het hart en de ziel verwarmen.
Eet smakelijk!
Het recept voor het nieuwe jaar:
we nemen twaalf maanden van het jaar en reinigen hen goed van jaloezie, haat, verdriet, hebzucht, koppigheid, egoïsme, onverschilligheid. Elke maand snijden wein drie gelijke delen,
terwijl we zorgvuldig de verhoudingen observeren, zodat elke dag met werkgevuld werd met niet meer dan een derde, en de resterende twee derden waren gevuld met vreugde, humor en plezier,
We voegen drie volledige lepels van optimisme, een groot handjevol geloof, een lepel geduld, verschillende tolerantiebegrippen en uiteindelijk een snufje beleefdheid en fatsoen in relatie tot iedereen en meestal tot buren toe. Giet het hele mengsel erop met liefde. Nu is het gerecht klaar om het te versieren met bloemblaadjes,vriendelijkheid en aandacht. Serveer dagelijks met een garnering van warme woorden en warme glimlachen die het hart en de ziel verwarmen.
Eet smakelijk!
Hoe oud ben ik. Mooie leeftijd: dromen, liefhebben, bemind worden.
Geloof me, het is nooit te laat, zoals ik wil, laten leven.
Niet jong, en dus wat. En hier de cijfers en het jaar ?!
Wanneer de ziel altijd klaar is om te vliegen waar het niet is.
Om zonsopkomsten en zonsondergangen te ontmoeten, lief te
hebben, als een zwembad, met een hoofd. Als een verdwaalde
jeugd in mijn jeugd. Wil niet rusten! Daarom, zoals ze zeggen,
zal ik een ontwijkend antwoord geven: misschien, ik, een beetje
ouder dan dertig. Hoewel je een paar jaar achter je zit! Onthoud:
hoe oud je ook bent, dit is de meest geschikte leeftijd om lief te hebben,te dromen en te genieten !!!
Het is te koud buiten. Tevergeefs verliep de liefde in december.
Liefde in de winter is een korte eeuw. Stille sneeuw valt op de grond.
Sneeuw op straat, sneeuw in de bossen. En in uw woorden.
En in de ogen. Liefde in de winter is een korte eeuw.
Stille sneeuw valt op de grond. Hier zeg je me gedag,
Ik hoor mijn stem ijzig. Liefde in de winter is een korte eeuw.
Stille sneeuw valt op de grond. Wintere eden zijn koud,
Hoe lang zal ik wachten op de lente.Liefde in de winter is
een korte eeuw. Stille sneeuw valt op de grond.
Ik ben overal blij om: dat de stad doorweekt is, dat de daken
gisteren stoffig zijn. Vandaag, met heldere zijde, flitste ik.
Ze omverwerpen stromen zilver. Ik ben blij dat mijn passie
is opgedroogd. Ik kijk met een glimlach uit het raam,
hoe snel je voorbijgaat door de glibberige straat, alleen.
Ik ben blij dat de regen harder is gegaan en dat je,
nadat je een vreemde trap bent binnengegaan,
je natte paraplu omverwerpt en de regen afschudt.
Ik ben blij dat je me vergeten bent, dat, komend uit die veranda.
Je zult niet naar mijn raam kijken. Je zult
geen gezicht naar me werpen. Ik ben blij dat je voorbijgaat,
Dat je nog steeds voor mij zichtbaar bent.
Dat is zo'n mooie en onschuldige passie die de lente passeert.
De bomen zijn al naakt, ze voelen zich ongemakkelijk in de wind.
De adem van de sneeuwkoningin. Hij voorspelt die tijd,
wanneer de kou de hele aarde zal slaan en het in graniet
zal veranderen, en daar zal onze favoriete stad zijn.
Opnieuw zal het verwrongen zijn met ijspegels.
Maar de winter heeft zijn eigen plezier: er is een
nieuwjaarscarnaval, zachte octaven van concerten,
een luxueuze danszaal, waarin koppels wegvliegen
ergens in de zomer en in een droom, en de wals is een geschenk,
omdat het schoonheid schenkt. Temidden van luxe en
gelukzaligheid van het zuiden. Je zult je vaak herinneren dat het
meisjesachtige dunne kamp veerkrachtig is, hij zal opnieuw
dromen. De straal van de zon voorspelt iets, het zal
door de grijze duisternis breken en alsof het in de zomer zal
beginnen te spelen, een teken geven over een wonder.
'S Avonds glinsterde de bergen.
Vochtigheid en waas lopen het dal in.
Met een geheim pleidooi steek ik mijn ogen op:
"Zal ik snel de kou en de schemering verlaten?"
Ik zie op die rand rossig zijn. Gezellige nesten van
daken zijn verschoven.Ik lichtte op over de oude kastanje.
Leuke ramen als echte sterren.
Wie stiekem me bang maakt door bedrog:
"Ben je net zo schoon en jong als je hart?
Wat als daar, in deze rooskleurige wereld, Will
opnieuw zowel duisternis als kou zal bedekken? "
+ Poëzie.
Zoals in een spookachtige witte, boeiende droom,
is de maan verzilverd in de nachtelijke hemel,
en de wit-witte tientallen berken, zijn verpakt in sneeuw,
ondergedompeld in dromen.
Je bent voorzichtig aan mijn handen gewend,
aan kussen, aan vrede geven, heel zachtaardig, eerst terughoudend,
en dan is het vlees niet spaarzaam. Je luisterde altijd naar mijn stem,
ga niet in op de betekenissen van de woorden,
ongehoorzaam, werd gehoorzaam en verliefd op liefde.
Ik zal je geen geheimen onthullen,
je bent een lichaam geworden, ziel,
hou van mijn liefde,
blijf mijn lot ... 
Een paard galoppeert, er is veel ruimte, het
sneeuwt en een sjaal streeld de sneeuw. Eindeloze weg.
Weglopen met een band.Band als verbindig tussenpaard en ruiter.
Stille avondschaduwen.In het blauw leugen de sneeuw.
Gastheren van onzekere visioenen. De jouwe verstoorde de as.
Je slaapt op de verre vlaktes, sleep in the snow shroud ...
Liederen van je zwaan. Geluiden schenen mij.
Een stem die angstig roept, echo in koude sneeuw ...
Is het mogelijk om weer op te staan?
Is het niet het stof? Nee, uit het huis van de Heer.
Volledige onsterfelijkheid van de geest
Heeft inheems liedje achtergelaten om mijn gehoor te verstoren.
Gastheren van grafvisies, geluiden van levende stemmen ...
Stille schaduwen van de avond in de sneeuw raakten de sneeuw.
Het hart is stil. In de koude lucht branden dezelfde sterren op haar af.
Peoples luidruchtige schreeuw ... Ze zwijgt - en hoort de kreten,
en ziet verre werelden. Maar alleen in een met twee gezichten.
Bereidt prachtige geschenken.Gaven van hun goden bereidt.
In de rustige, en het onvermoeibare vlogen witte vogels over de oceaan.
Onverdeelde harten Roepen om de mist, alleen te begrijpen
tot het einde toe.
Je gelooft niet dat de wals is verouderd, hij als eerste in de harten
van het leven. Bird vrije slag, vloog hij in het hart. En leidt ons door
het leven, leidt me nu voor vele jaren, naar het geluid van de wals,
betovert me, geeft ons dat hij glimlacht licht. We leven de tederheid
van een wals die opslaat. Ik nodig u allen om te dansen, te verlenen
en al glimlach licht, over liefde en dromen te spreken en voldoet aan
een prachtige zonsopgang. Een, twee, drie, een, twee, drie, een, twee,
drie. In een wervelende wals stijgen altijd ... een, twee, drie, een, twee,
drie, een, twee drie we graag op de vlucht wals ... een, twee, drie,
een, twee, drie, een, twee, drie ...
Hij leidt een prachtig sprookje ...
vriend.
"Ik zal niet scheiden!" "Er is geen einde!"
En het vliegt en vliegt.
En in de borst,de opkomst van de
verschrikkelijke wateren.
Betrouwbaar: als een mysterie.
Onveranderlijk: laten we apart zijn!
Jij mijn vriend.
Herinner je je die prachtige momenten?
Je luisterde zoals ik tegen je fluisterde in je oor,
mijn bescheiden "creaties". Mijn stem trilde van opwinding.
Het was lang geleden. Nee, ik zal niet vergeten worden.
Die eerste langverwachte kus. De maan zag ons, de nacht straalt.
Ik zal onze nacht niet vergeten, magie, je gaf me liefde, jezelf, hoe
je in slaap valt naast me, wakker werden samen, jij en ik.
Ik heb je nodig. Ik heb je nodig. Ik wil je ademen strelen.
Ik wil niet leven in mijn geheugen en verleden.
Ik kan mezelf niet vinden zonder jou.
