Witte berk onder mijn raam. Bedekt met sneeuw, op 
dezelfde manier, zilver. Op de pluizige takken van de 
sneeuwgrens bloeiden de kwasten van de witte rand. En er is 
een berk in de slaperige stilte, en de sneeuwvlokken  
branden in het gouden vuur. En de dageraad, lui 
rondcirkelend, besprenkelende takken met nieuw zilver.

***************************************

 De avond is stil en ijzig. Alleen is er geen sneeuw en nee. 
Buiten het raam de sterren aan, het huis deed de lichten uit. 
Van achter het bos kwam de wolk naar buiten. Het 
huis viel stil en was stil. ' S Nachts was er iemand 
nauwelijks hoorbaar. Hij klopte met zijn poten 
op de ramen en' s morgens in een zilveren, 
sneeuwwitte stilte was iemand schoon en luchtig.  

*************

 Er is een tovenares-winter.
Came, verkruimeld in bosjes.
 Hij hing aan de takken van de eiken,  
ging liggen met golvende tapijten. 

Tussen de velden rond de heuvels. 
Water met een onbeweeglijke rivier
 Gelijke gezwollen sluier.
De vorst glinsterde en we zijn blij. 
We zijn de kneepjes van Moeder Winter.

************************

Zwarte luchten daalden af ​​in de steeg, 
maar vermoeidheid kon die nacht het hart niet overwinnen. 
Gedimde lichten, stomme stemmen, 
is het alles wat er nog over is van een droom.

Oh, hoe droevig was haar atlas 
en de hals is vreselijk wit tussen zwarte schouders. 
Wat jammer dat ik had voor haar onbeweeglijke ogen. 
En de besneeuwde husky van handen, gebedsvol gehoorzaam.

En hoeveel zielen waren daar verdreven? 
Onder de verstrooide, opstandige en harteloze. 
Wat klinkt gemorst, gekoesterd in stilte, 
lila en aanhankelijk en sterrenhemel.

******************************

+ Poëzie.

Ergens in de lucht vliegen vogels. Welke vogels?

Wijze spoken geesten, spinnen en luizen.

Geheel in de uitgestrekte verlaten woestijnen

gaat verlangen vrij naar begeerte.

Er zijn geen vermoedelijke heiligdommen,

er zijn geen spijkers op de toewijding.

Vrijheid, vrijheid! Hij die je begrijpt, weet hoe vrij de rivieren zijn.

En als de lawine overhaast, is de avalanche altijd mooi.

Hij die dicht bij de dood was en haar zag.

Hij weet dat het leven diep en mooi is.

Oh mensen, ik heb naar mijn hart geluisterd,

Ja, als je het maar kon begrijpen.

O maanloze nacht, de nacht is warm, stom! Met ingang van vrije 

vermoeide vrouw. Of misschien, onwetendheid is vol, dromerige verlangens - 

bescheidenheid wacht je nog op mysterieuze kussen? 

Vertel me, de nacht, aan wie ben je verliefd? Maar je zwijgt over mijn

onfatsoenlijke vraag ... En bij jou wordt de omslag donkerder.

En ik voel me angstig in de borst koorts brak. Ik hoor je eindeloze gemurmel.

 Uw gebabbel insinueren fluisteren uw onbegrijpelijk, en geurige schaduw

schommelt rond. De persoon brandend vuur onbekend, borstvergroting

beven herinneringen wegkwijnen verdriet,

geluk en verlangen,  en de lucht zoet, een beetje sluimeren, een nacht, 

alsof hij trilde en vol met mij.

" Zonder echte vriendschap is het leven niets ".

En inderdaad, wie van ons zou willen leven

zonder vrienden en zonder een vriend

van iemand te zijn? 

Vrienden zijn en een goede vriend zijn

is echter een kunst en wordt niet automatisch

aan iedereen gegeven. 

Het moet leren. Laten we het samen doen!

Het is te laat ... Mijn vermoeide paard snurkt en smeekt om thuis te zijn. 
De heuvels zijn zachtaardig rond - 
uitzicht op het land behind the hill 
Een droevig vuur schijnt - 
Ovin ontbrandt. Er is stoom aan de hemel; In de lucht 
schijnt de gouden maand met koude schoonheid, en onder die straal.
Mist maakt zich zorgen als rook. Grote schaduwen hier en daar 
liggen bewegingloos over de velden en het oog onderscheidt alleen de 
wouden van de hoge eilanden. Ergens langs de oevers van de rivier 
In de struiken twinkelen lichten; Plotselinge schreeuw van kwartels.
En blauw, nacht nevel. 
 Alsof schoorvoetend warm.

Gekke jaren van gedoofde vrolijkheid. Ik ben zwaar, als een vage kater. 

Maar als wijn - het verdriet van de afgelopen dagen 

in mijn hart dan het oude, hoe sterker. 

Mijn pad is triest. De arbeid en het verdriet van het 

komende verdriet wacht op mij. Maar ik wil niet, van anderen, sterven. 

Ik wil leven, denken en lijden. Tussen verdriet, zorgen en problemen. 

Soms weer tranen over een fictie, en kan - in mijn trieste zonsondergang 

zal de liefde glimlach afscheid knipperen.

Tranen zijn de reiniging van onze ziel. 
Lachen is de stemming van onze ziel. 
Verdriet is de toestand van onze ziel. 
Al het andere komt van de geest. 
En het is precies waar hij meer mee begiftigd is,  
 goed of kwaad en onze natuurlijkheid is bepaald. 
De geest, en niet de ziel, is het meest vatbaar voor kwade invloeden. 
En het is het verstand dat onze ziel kan redden of vernietigen. 

Ik zal het nooit vergeten (het was, of was het niet vanavond).

Het vuur van de dageraad De bleke hemel wordt verbrand en opzij geduwd, 

en op de gele dageraad - de lichten. Ik zat bij het raam in een overvolle hal. 

Ergens zongen ze de liefde voor liefde. Ik stuurde je een zwarte roos

in een glas goud. Je keek. Ik ontmoette beschaamde en uitdagende 

ogen, hooghartig en gebogen. Zich tot de ridder wendend,

opzettelijk scherp zei U: "En dit is in liefde."En onmiddellijk in

antwoord trof iets de snaren, De klokken begonnen gewelddadig te zingen. 

Maar daar was u met mij alle minachting jong. Een beetje merkbaar

trillen van de hand. Je haastte je naar de beweging van een angstige vogel, 

Je passeerde, alsof mijn droom licht is. En de geesten zuchten, wimpers

dommelden, fluisterde Silk angstig.

Maar vanuit de diepten van de spiegels keek je naar mij. En, gooien,

riep: "Vangen!" En monisto schreeuwde, zigeuner danste. 

En piepte de dageraad van liefde.

Het zal na middernacht zijn ... Ik zal je bellen
als ik wil praten.
In een soort van vreugde en, God verhoede, in moeilijkheden 
ben ik hier zo gewend om hier aan te bellen. 
Wanneer de lijn niet convergeert,
voelen we acuut dat we niet alleen zijn!

Ik wist niet hoe ik moest doen alsof ik een heilige was,
 om te mokken in een belangrijke waardigheid 
en om te kijken naar een filosoof. Ik hield van oprechtheid, 
dacht dat alleen zij het leuk vonden, geest en menselijk hart 
waren mijn genie. Als ik met vreugde straalde. 
Met de snaren van mijn vuur vloog. Ik scheen niet met 
mezelf. Ik zong buiten mezelf. Als de geluiden opgedragen 
werden aan mijn koningen, leken deugden van mij 
dat ze gelijk waren aan goden. Als ik luid voor overwinningen 
de kronen aan de leiders weefde, dacht ik ze in de  
afstammelingen van de ziel en hun kinderen te gieten . 
Als de nobelen dominant zijn, durfde ik de waarheid
 hardop te verdoemen, ik stond te popelen om onpartijdig
 te zijn met mijn hart. Zij, de koning, vaderlandvriend. 
Als ik een ijdelheid ben, ben ik zelf door het licht bedrogen, 
ik beken, door schoonheid gevangen te nemen, 
zong ik en vrouwen. In één woord: ik brandde lief, vlam, 
ik viel, ik stond op in mijn leeftijd. Gooi salie op de 
kist van mijn steen, als je geen man bent.

***********************************

Ja de eerste sneeuw viel, de eerste sneeuw. 
Hij bedekte de valleien van de rivieren, de eerste sneeuw.
 En de rivier stroomt zwart, de eerste sneeuw, 
Alles levend voor de bodem, de eerste sneeuw. 
Al mijn liefde is zwart, de eerste sneeuw,
alles leeft nog steeds naar de bodem, de eerste sneeuw.
 Het zal worden bedekt met ijs, de eerste sneeuw,
 Maar er is lente in de wereld, de eerste sneeuw!
 Ik groet je, de eerste sneeuw,
 geen medelijden, geen verdriet, de eerste sneeuw. 
Hoewel het niet leuk is om te gaan, is de eerste sneeuw, 
op je grijze baan, de eerste sneeuw.

*****************************

+ Poëzie.

*************************************

De Road of Life is zo moeilijk, de trappen zijn elk jaar hoger steiler. 

Ik worstel nog steeds. Ik leef nog steeds, maar alleen gedachten,

zoals naalden, zo stekelig. Stap voor stap, stap voor stap, maar

krachten zijn minder, elke ademhaling is moeilijk. Wat ons te wachten

staat is meer bedekt met duisternis. 

Het was donker en slechts een streepje licht voor mij, dat moment

waar ik nu woon, alleen dat moment beslissen waar ik sta, 

ging ik naar hem nu ga ik ... 

***********************

De nacht is voorbij.

Het was ochtendgloren.

Er is nergens een wolk.

De lucht is licht en schoon,

en de rivier is bevroren,

Met een glashelder tapijd.

"Iets past niet bij mij ..."

Iets was moeilijk om te ademen.In de weilanden bloeiende goudsbloem, 

in een wuivende wilg rivier, vogels, vogels, vogels,  

op een honderd verschillende toetsen zingen en verblijd vogels 

en vogelnesten weven. Iets verontrust me niet gemakkelijk,

niet gemakkelijk.Slank rond het dorp van pijnbomen, 

en de wolken, de wolken, de wolken zo wit als melk, 

en de wolken wegdrijven ver, ver weg. En niemand houdt me 

gevangen, nee. Ik heb niets nodig in de trein om een ​​kaartje

te nemen en om middernacht bij het uitchecken uit te stappen 

in de wildernis van het bos, om samen met jou te zijn om de lente

te worden in de lente.En dit is zo mogelijk.En dit is zo onmogelijk.

De zoemer vliegt angstig, als een oehoe, en het hart, hart, hart 

vliegt achter hem aan door de waas en het hart huilt bitter: 

"Hoe weinig kan ik!"



Mijn leeftijd en verdriet zijn prachtig, mijn leeftijd is mooi en verdrietig,

zoals deze herfst, dat het gekomen is. Ik hoop, zal mij ook zon

en warmte laten. Toch ga ik langs het pad, bang om het gevallen blad te

verpletteren, en spinnenwebben zilverachtig al in mijn haar waren

met elkaar verweven. Ik haastte mijn zomer. Ik leefde als een

eekhoorn in een wiel, en de herfst, ergens verborgen, wachtte op mij

in al zijn glorie. Maak de dageraad koud. En al het regenachtige weer, 

maar ik zal opgewarmd worden. Omdat de warme zomer voor me ligt. 

Net als in de wereld is alles eenvoudig en wijs. En als ik de levensloop

volg, ontmoet ik de ochtend en de avond in de herfst op mijn beurt.

Ik wil het gelach van kinderen horen.

Met bewondering, de sneeuw aanraken.

De avonden in de winter zijn vriendelijk en stil, 

en de sluier van bevroren rivieren schijnt.

Ikwil ...



Het hart sprong op in de labyrinten van de magische zomer. Mockingbird-juli,

de piano stemde ons af op liefde. Ik draag een doorzichtig kleed uit de

woorden van je zachtgeklede, wachtende op strelingen, in de sterrennacht.  

Op de keel verzamel ik alle flats van tranen die niet zijn gemorst, niet

geuite tonen, bespatte liedjes van vreemden. Oplossen in het lot, zoals in de

waanzin van vergeten gevoelens, in zondige gevangenschap van je lippen

zal ik geloven, zoals in het paradijs voor twee. Ik vertrouw mezelf, ik vertrouw

alle gekke passies. Het verbranden van de ademhaling, kronkelende

gedachten vangen. Dat elk moment in de hemel stuurt, de score van

verlangens met het woord "liefde". 

niet een nocturne niet af aan de rand van het verlaten van de zomer.

Strippen dageraad, de lucht gescheurde sluier van de nacht.

Magic uw handen beveel ik nu opgewarmd, vrijgeven in de leegte,

de stilte stierf weg, verdriet en ... 

Geliefde, slaapt ... 

Zilte spetters schitteren op het hek. De poort is al vergrendeld. 

En de zee, roken en schommelen, en dammen dolbya, de zoute zon

zoog in zichzelf. Mijn geliefden, slaapt. Mijn hart lijdt niet, al vallen de

duinen en stranden in slaap. En de zee, alles in een fluistering,

 alle geruis, en al zijn ervaring, ik zeg je fluisterend, dan, een half

fluisterend, dan, in stilte:

"Mijn geliefde, slapent ..."

Ik vond dat het in de warmte toch

allemaal beter was dan in de kou,

en deze zwendel kan zijn

en voedt geen droge noedels. .

Het weer is dramatisch veranderd. 
Regen over de stad, regen. 
Ik smeek je, barmhartigheid. Ga niet weg, ga niet weg.

En laat de winden boos op ons zijn. 
En zelfs de lucht is kouder, 
ik weet het: de zon is onsterfelijk, de zon van jouw liefde. 
Bedankt voor de zon, de zon van je liefde.

Al sneeuw. Het is al koud. 
De ziel van de aarde is naakt. 
Maar liefde heeft zijn voorspellingen. Het is warm. De lente.

Trail drijft door. Dawn avond bleker. 
En zelfs de sterren koelen af 
in hun afnemende jaren. Op de helling van dagen.

Het weer is dramatisch veranderd. 
Minder en minder loyale vrienden. 
En alleen tederheid is bewaard gebleven in je hart, in mijn lot.

En laat de wind boven ons bozer.
En zelfs de lucht is kouder, 
voor eeuwig onsterfelijk de zon, de zon van uw liefde. 
Bedankt voor de zon, de zon van je liefde.

+ Poëzie.

De vogels slapen gevoelig,
onder deze wervelwinden valt sneeuw,
bij het bevroren raam.
En hij droomt wonderbaarlijk,
in de glimlachen van de zon, is de heldere
schoonheid lente weer.

The ghost ...

Je komt elke dag als een ghost, in de kapel van mijn dromen kom je.

Je hand is gecorrigeerd rozet mond geschilderde dromen.

Mijn kind! Je bent een vijand van onbetekenende relikwieën, 

en het is een eer om een ​​dichter te inspireren. Hoe ik van je hou,

mijn witte konijn. Hoe ik het op prijs stel. Maar ik kan geen

gevoelens tellen.Ik ben alleen. Ik ben belachelijk belachelijk. 

Je realiseerde je dat ik genegenheid nodig heb. Je trotse uiterlijk

is zo zachtaardig, zo lila. Mijn zus, vriendin en vrouw.

Ja, ik geloof in jouw ogen en trekt mij ​​naar de ster, zoals

ik in de ster geloof. Ik zal je terugbetalen voor mijn toekomst.

En mij leiden naar onsterfelijkheid.

Ik heb van de naam geen schandaal gemaakt,
ik wilde die glorie niet. 
Je wilt het dus niet geloven en zeggen dat het samenviel. 
Je ziet in mensen alleen merken, je ziet concurrenten in hen.
Maar we besteden gewoon alle tijd in geld aan wat we 
liefhebben en geloven.

De winter is een speciale tijd. Met dit weer, is het raadzaam

om samen te leven.  

In weer als dit, is het wenselijk om eenvoudiger geworden. 

Neem een warme douche, die zich verenigen onder de hete water. 

Vergeet over de voeding en de eeuwige verlangen mager te zijn, 

en in thee zelf veilig voeg een beetje honing. 

Bij dergelijk weer is het wenselijk om thuis te zijn. 

Voeg een beetje rum toe aan de pikantheid, 

voeg een beetje verdriet toe aan de liefde voor pikant. 

Bij dergelijk weer is het wenselijk om samen te leven. 

En hoewel het weer de hele dag woedt.  

Neem deze dag gewoon als een groot geluk. 

Muziek ...

Eentonig flitste met dezelfde pijn mijn dagen.
Als rozen vallen sterven nachtegalen. 
Er is mij gezegd dat ik ze moet liefhebben. 
Maar onder haar satijnen huid loopt vergiftigd bloed. 
En als ik in deze wereld leef, het is alleen vanwege één droom. 
 Daar waar alleen geiten rondlopen, 
ze luisterde naar de doden nachtegalen. 




Wat is geluk? 
Sommigen zeggen: "Dit zijn passies, wijn, hobby's, alle scherpe sensaties." 

Anderen geloven dat geluk zit in de grote van het salaris de grote van macht. 

In de ogen van secretarissen geboeid en de ondergeschikten trillen. 

Weer anderen geloven dat geluk iets geweldigs is: zorgzaamheid,

warmte, aandacht en de gemeenschap van ervaringen. 

Met een lief zitten tot het ochtendgloren. 

Toch is er zo'n mening dat blijdschap brandend is:

een zoektocht, een droom, een baan.

En geluk, naar mijn mening, het is gewoon 

afhankelijk van de persoon.

En opnieuw de herfst met de charme

van de bladeren roestig, rossig, scharlaken,

geel, goud, mute blauw van de meren,hun dikke wateren.

Stapels van majestueuze wolken,verdord azuur van de hemel,

rondom, dimensie van steile lijnen,gewelfde gewelf,

's nachts in stellaire glorie.Wie droomde van smaragdblauw?

Verdronken in het zomerse uur, verlangend naar de nacht.

Al het verleden staat op het eerste gezicht voor hem.

In de stroom van de Milky Quiet Way slaat de branding.

Naar het centrum,door de duisternis van de scheiding.

Mijn liefste,mijn liefde voor jou, met jou.

Ja de eerste sneeuw viel, de eerste sneeuw.
Hij bedekte de valleien van de rivieren, 
de eerste sneeuw. En de rivier stroomt zwart, 
de eerste sneeuw. Alles levend voor de bodem,  
de eerste sneeuw. Al mijn liefde is zwart,  
de eerste sneeuw, alles leeft nog steeds naar de bodem,  
de eerste sneeuw. Het zal worden bedekt met ijs, 
de eerste sneeuw, Maar er is lente in de wereld, 
de eerste sneeuw! Ik groet je, 
de eerste sneeuw, geen medelijden, geen verdriet, 
de eerste sneeuw. Hoewel het niet leuk is om te gaan, is 
de eerste sneeuw, op je grijze baan, de 
eerste sneeuw.

Moe van de weg, stekelig en afstandelijk, het magische rusthuis dat 
door jou is gecreëerd.Want dat alles is lang een kalm oog geweest. 
Je kijkt vanaf deze hoogte. Laat daar een heel ander leven zijn 
daar in de buurt. In een domme vijandigheid van mensen 
die wegkwijnen. Slechts af en toe komt hier, stervende.  
Een gedempt gebrul van snikken en hartstochten. 
Hier is een zoete rust. Alles ademt in stilte, 
En de afstand is onmetelijk goed. En, boven, wordt 
meegesleept door een goedgelovige droom, ziet niets
 tussen de hemel en één voor een moment de rebellerende ziel.

***************************************************

************************

Er is een tovenares-winter, is gekomen, verspreid in bosjes.

Hij hing aan de takken van eiken, heeft golvende tapijten gelegd.

tussen velden rondom heuvels.  met een roerloze rivier in 

vergelijking met een mollige lijkwade. De vorst glinsterde en

we zijn blij met de Winter-Winter rekwisieten.

**************************************************************

We zijn blij met de grijze mezen. Bij de nacht bevriezen de

vogels, sneeuw is gevallen, de vorst is gevallen. De kat

wast de neusmet sneeuw. Bij de pup op de zwarte

rug smelten witte sneeuwvlokken.

***************************

24

Ik heb een monument opgericht zonder handen. Want het is

 niet overwoekerd populair parcours, boven het hoofd 

van onhandelbare opgestegen. Nee, ik zal niet sterven.  

Mijn as overleven en verval weg te lopen, en de heerlijkheid zal

 ik, tot in het ondermaanse, is in leven is één dichter.

Het gerucht van mij zal door heel het kleine vlaanderen gaan, 

en elke dialect die erin zit zal me roepen.En voor een lange tijd zal ik

 zo aardig zijn voor de mensen. Van de vriendelijke gevoelens

 die ik herleefde. Gods woord, o muze, wees gehoorzaam, 

wees niet bang voor beledigingen, eis geen kroon, 

lof en laster worden onverschillig aanvaard 

en daag een dwaas niet uit.

+ Poëzie.

De last van liefde is moeilijk,

zelfs als twee mensen het dragen. Vandaag ben ik alleen met jou.

Ik ben jaloers en heilig voor mijn deel en uw kust,

maar voor wie en waarom. Ik kan het zelf niet zeggen.

Gitaar ...

Vriendschap is een warme wind.

Vriendschap is een heldere wereld.

Vriendschap is de zon bij zonsopgang

voor de ziel een vrolijk feest.

Vriendschap is alleen maar geluk.

Vriendschap alle mensen hebben er een.

Met vriendschap is er geen vreselijk slecht weer.

Met vriendschap is het leven als lentebloesems zo mooi.

Een vriend zal je pijn en vreugde delen.

Een vriend zal je ondersteunen en je redden, indien nodig.

Beste blogvrienden en vriendinnen

jou vriendschap is bechreven hier boven.

DE HELFT EN DE ROOS

In de stilte van de tuinen, in de lente, in de mist van nachten. 
Zingt een oosterse nachtegaal over de roos. 
Maar het lieve meisje voelt de roos niet, luistert niet, 
en onder de hymne in liefde, aarzelt ze, en slaapt. 
Zing niet voor coole schoonheid. 
O dichter, waar streef je naar? 
Ze luistert niet, ze voelt de dichter niet. 
Zie je, het bloeit, huilen er is geen antwoord.

De ogen kunnen spreken. Schreeuwen van geluk of huilen. 
Je kunt je ogen vrolijk maken, ze boos maken, laten huilen. 
Woorden kunnen bedrogen worden, het is onmogelijk met ogen. 
Je kunt in je ogen verdrinken als je achteloos kijkt. 

*** 
Hoe vaak in het leven, door fouten te maken, verliezen we degenen die we belangrijk vinden. 
Wij verhogen degenen die ons niet waardig zijn, maar verraden de meest getrouwen. 
Wie houdt zoveel van ons, we beledigen, en we wachten op  een verontschuldiging.

Goud van de herfst is de hoogste test, het is bewezen. Hoeveel mooie

woorden over de herfst worden er gezegd. Zelfs als het regent,

verdrietig, is herfst in tranen nog steeds onmogelijk mooi. 

Goud van de herfst is een geschenk dat sieraden zal verduisteren. 

De herfst is triest, maar weet niets over armoede. Hoe mooi, gebladerte 

vergulde stralen. Hoe het herfstwonder te inspireren in een wandelingen.

Goud van de herfst. Druppels op bladeren van bergkristallen shimmer 

zachtjes met verschillende tinten. De wind speelt met de bladeren zelfs

de takken zwaaien naar ons. Het herfsthart ademt op geen enkele manier. 

Goud van de herfst is een natuurbezit. Zelfs als de stemming bedekt

is met droefheid, zelfs als het verdrietige hart gespleten is, 

het hart waardeert, net als eerder, het herfstgoud ...



Laten we leven, liefde en verwondering, laten we geloven, herinneren en

spijt, huilen vreugde, lachte hartelijk.Laat ons leven, zodat het hart niet

oud word. Laten we gewoon de velden, de lucht, het zilver van de

dauw bewonderen. En als het moeilijk is, geef het dan nog steeds

niet op. Ga vooruit zonder je hoofd te laten zakken. Laten we oprecht

zijn in communicatie, eerlijk in woorden, daden en daden. 

Laten we geloven, heilig, zonder twijfel.  Leef openlijk, en niet in dromen. 

Laten we eerlijk toegeven in onze fouten, jaloezie en leugens. 

Let's live, love and admire.

Verspreid je vleugels vanuit het hart.

Er is niemand om te vertrouwen 
dan elke derde zijn leven zal meten. 
Als elke seconde klaar is om te doden? 
Als tranen minder weegt dan platina. 
Als het bloed kookt bij elke medicatie. 
Als de liefde meer dan 24 karaat is.
Kan ik jou dan vertrouwen?

+ Poëzie.

Velazquez, Velasquez, de enige genie die erin

geslaagd is om het mysterie mysterieus eenvoudig te maken.

Hoe heerszuchtig is de gastheer van je dromen.

De zon is gestoord, altijd jong.

Met welke vernedering, en met pijn en in angst.

Jij bent onsterfelijk, kijken de clowns toe

Naar de grote werkman van hun eigen schoonheid!

Door het lichaam, subtiel maar bleek.

En de lange speren die opstonden in rijen.

Voor geluk is veel niet nodig, ik zou gelukkig zijn, gelukkig, 
liefde en de vreugde van kinderen, en meer loyale vrienden. 
We streven naar zo'n geluk, we willen er een deel van worden. 
Brand met liefde, tedere passie, en geniet van haar eigen kracht.  
Immers, dit geluk is alleen voor jou, je waardeert het elk uur. 

Je werd verliefd op een andere vrouw. Dat er een scheur in ons leven

zal zijn, had ik helemaal niet verwacht.En ik kan niet geloven,

huil niet, ik kan zelfs niet boos worden. Waarom behandelt

de indringer me, alsof het de vijand is? Ik bel je immers niet vaak, 

en niet om te vechten. Ik ben zelfs blij dat je gelukkig bent. 

Het is gewoon moeilijk om te stoppen met van mij te houden.

Zoals in ons leven is alles gemengd. En het is niet altijd waar. 

Je werd verliefd op een andere vrouw, en dit is het probleem met mij.

Zal jaren of maanden helpen. Of misschien hoop ik tevergeefs. 

"Ja, hij komt terug, hij wordt boos".Al mijn vrienden zeggen

tegen mij.Vergeef me, hemel, een zondige ziel, ik zag in een

korte slaap, dat, stop met een andere vrouw lief te hebben, 

kom je bij mij terug.

Ik hou van de rillingen van het leven,
de goede en de slechte die ik draag.
Ik probeer herinneringen samen te stellen,
niet langer om met "dubbel zieligheid" verder te leven.
Ik moest volwassen worden om het te begrijpen.
Je was niet slecht, alleen lastig gevallen.
Als ik je kende, zal ik niet zeggen,maar in 
mijn droom zie ik mijn huilende vrienden.
Samen met ze let ik op hun verdriet en liefde.
In mijn hart in mijn schatkamer.

Tevergeefs! 

 Ik glimlach naar je, maar ik huil innerlijk, Tevergeefs.

Scheiding! 

Het hart van een man die martelt.En vaak verwijzen ze alleen naar

voldoende geluid. Ik sta als een gek, ik heb de uitdrukking

nog niet begrepen: scheiding.Tot ziens! Breek deze beker, 

er zit een hoop hoop in. Het zal langer duren en het zal het lijden

versterken, en in een mistig leven zal alles bedrieglijke dromen zijn.  

Wij niet,  leerde de woorden tot uitdrukking van verlangens. 

Silent, om mensen al eeuwen te vertellen, maar het is onze beurt.

Maar het doet pijn, dat het lot van het leven aan heilige impulsen

vijandig is.  Nee! grissen gooien en gooien,

die wonden zijn misschien genezend.

Maar tevergeefs, het doet pijn.

Hypothese ...

Uit de eeuwigheid kwam muziek plots uit.

Van eeuwigheid de muziek plotseling scheidden, 

en zij goot in in het oneindige, 

en chaos op de manier waarop ze gevangen genomen,   

en in de afgrond, als een wervelwind, wervelende lichten. 

Melodieuze reeks elke straal van beven. 

En het leven, ontwaakt tremor. Alleen deze lijkt geen leugen, 

die soms deze muziek van God hoort. 

Wie is intelligent in wiens hart het brandt.



Ik sluit mijn ogen en kransen van rozen, verander in het licht van

regenbogen van kleur. Hoe ben ik hier terecht gekomen, wie heeft

me naar de wolken overgebracht, heb ik dit verhaal geschreven. 

Nooit voordat je in de Hof van Eden was, wandelde ik niet in de hemelse

steegjes. Zou ik kunnen denken dat vleugels bij jou zou vinden. 

Van overstromende gevoelens word ik dronken, ik kan mijn armen niet

ontspannen.En ik weet niet wat er voor ons ligt, maar nu ben ik aan

het bevriezen met geluk.



 

Omcirkelt het gebladerte, of de eerste sneeuw komt, 
of in de lente fluiten de vogels geruisloos. 
Zonder deze woorden, het witte licht bevalt me ​​niet, 
laat dit wonder opnieuw gebeuren. 
In dromen vlieg je weer op naar de hemel, 
ik vang je zicht op en ik hoor een gelukkige lach. 
In mijn ziel richt nu een tempel op. 
Slechts drie woorden - ik houd van mijn geliefden. 

Met jou waren we vrienden.

Aangezien jongens vrienden zijn,

hebben gevochten en gepleit zonder pauze.

Soms kan je gewoon met je opschieten,

en meteen hebben we ruzie.

Weer in een man tegen man gevechten of een schaakpartij.

We slaan zacht elkaar op de schouderbladen.

En lachen omdat we vrienden zijn.

+ Poëzie.

In staat zijn om te weten dat verdriet sterfelijk is. 

Iedereen die houdt van waar, maar wreed immens,

en die overal om hem lacht. Is het mogelijk om in ​​geliefde te leven?

Zodat hij haar niet kan zien? Kan ik hopen te zijn, om je nu te smeken?

Maar als ik je pijn zou kunnen doen,word ik hiervoor genoeg gestraft

door mijn verdriet. Wees vriendelijk aangeraakt, met mij om vrede te sluiten.

Want ik ben voor eeuwig gehecht aan je door liefde.

Onder de bomen van de seculiere liefde valse schoonheid 

van uw ogen en uw woorden.Tot ziens, er is een nachtschaduw,

de nacht is kort, als een droom, maar ik weet het,

morgen is een nieuwe dag, en een nieuwe wet voor jou.

Wees geen onzin, geen spook van het bos, maar de oude dame

kende geen feeën met zo'n ontrouw van de ogen, met een

veranderlijke ziel!

Waarom verliezen we vrienden zo snel?
Is er een understatement of onwil om te begrijpen? 
Misschien de zaak die
verkrachting vermindert, egoïsme, pofigisme, niet de wens om te accepteren? 
Waarom verliezen we vrienden zo snel? 
Waarom is het soms zo moeilijk om zich te verontschuldigen? 
Waarom bijten we soms op onze lippen? 
Waarom is een oude vriend tegenwoordig een vreemde? 

 Muziek ...

Niet iemand kwaad doen,  het zal als een boemerang terug komen. 
Niet spugen in de put, het water is om te drinken. 
Niet vrienden verraden, ze kunnen niet worden vervangen, 
en geliefden niet te verliezen, zal niet terug komen. 
Niet liegen tegen jezelf, met de tijd om te kijken 
wat dit liegen zichzelf verraden. 




En het leven vertrekt zonder afscheid te nemen. Bladeren, alsof ze

nergens heen kunnen. In de hemelse waas, oplost, druppelt een woord

druppel. En ik zou graag terug willen keren. En misschien in iets om te

begrijpen, en iets gewoon doorstrepen. Stop de snelle trein, druk op

de stop en tikt en tikt. Herschrijven zou opnieuw het verhaal zijn. 

Maar het leven gaat weg zonder afscheid te nemen. De tweede kans

geeft niet. Alleen een glimlach, weggaan, en de rekening voor

het verleden zal komen.

Ik zal zeggen zoals je bent, zonder te liegen:

Grote vriendschap is in de wereld!

De vrije wind weet het,

en de bergen weten het, en de zeeën.

Grote vriendschap in de oceaan.

Het zevende continent leeft.

Daar is de sneeuw in de moestuin gesmolten.

Het ijs is vervreemd.

+Poëzie.

De geur van de zon? Wat een onzin! Nee, het is geen onzin. In de zon

 dromen, geuren en bloemen. Alle samengevoegd tot een medeklinker refrein.

Allemaal ineengestrengeld in een patroon. De zon ruikt naar kruiden,

frisse baden,ontwaakte lente en harsachtige dennen. Zacht lichtgeweven,

Lelietje. Dat triomfeerde zegevierend. In de scherpe geur van de aarde.

De zon schijnt de bladeren zijn groen. Ademt lente en zingen de vogels,

Ademt het lachen van jonge mensen.

"Onderdruk ons ​​niet van afscheiding ..."

Omdat we de scheiding niet onderdrukken, doen we er niets aan. 

Voor het hart is er een andere kwelling, stagnerende en pijnlijke.

De tijd om te scheiden ging voorbij. 

Eén liet een sluier, doorschijnend voor de ogen.

En we weten, onder deze waas was alles wat de ziel pijn doet.

Een of ander vreemd onzichtbaar voor ons is verborgen, en is stil.

Waar is het doel van dergelijke verleidingen? Het hart is onwillekeurig

in verlegenheid gebracht, en in een cirkel van verbijstering 

klopt het met tegenzin.De tijd voor de scheiding is voorbij, 

en we durven niet, op het goede moment, om de sluier te raken.

Kom hier, alsjeblieft, wacht.

Denk niet dat het licht daar is, wacht. 

Het is gewoon een illusie.

Dat is wat onze liefde heeft veroorzaakt.

Een enorme storm.Ik denk dat ik verder ga.

Misschien zal ik je daar vinden.

Ik kan niets anders doen,ik kan het voelen.

Ik vertrouw nog steeds dat je me vindt.

Om je te zien, om elkaar later te ontmoeten. 

Met jou om te scheiden, om je weer te zien. 

Zodat je in deze scheiding kunt dromen.

Om in liefde te worden geladen, 

en om te voelen wat niet met jou is. 

Wanneer we samen zijn, worden het hart en bloed koud,

Maar als we uit elkaar zijn, iedereen in een geheim alchemie.

Ga niet blind orgeldraaier, lichte wind varieert blind, 

en wordt vervangen door: "zing, vogel, zing," 

een uitdagende uitdaging Toreador. zij huilt en prikkelt het spel. 

De jongen bestuurt de pen op het bureau. 

"Wees niet bedroefd, jongen,  het is tijd voor 

ons om langs de de straten van Parijs te lopen.

Verberg notebooks en verberg boeken! " 

"Ik zal om snoep vragen bij Le Bonbon au Palais"

Overtref het verlangen naar snoep niet! 

Oh geweldig levend aas! 

In de tuin zonder hoop, zonder einde. 

Lachen speelt een draaiorgel.

Laatste liefde is als een verlaten bloem, liggend in het midden

van een landweg. De laatste liefde is een levenschenkende slok van de 

magische wijn van angstaanjagende angst. De laatste liefde is gekkant, 

dat werd geweven door een gekke meester. De laatste liefde is het

herfstgebladerte, nieuw leven ingeblazen in de tuin, waar de sneeuw

al bruisend is. Laatste liefde. Een unieke droom, die als een

luchtspiegeling eens oplost. De laatste liefde is als een belletje rinkelen.

Alarming the heart with a call to reborn ... 



Ik herinner me een prachtig moment: vóór mij was jij, 

als een vluchtige visie, als een genie van pure schoonheid. 

In de loomheid van verdriet, hopeloos, In de problemen van een

rumoerige drukte hoorde ik een lange tedere stem en droomde

van schattige trekken. Er gingen jaren voorbij. Storm rel barstte

Verspreide oude dromen, En ik vergat je zachte stem, Je hemelse trekken. 

In de woestijn, in de duisternis van de opsluiting. Mijn dagen stilletjes

voortgetrokken. Zonder de godheid, zonder inspiratie, zonder tranen,

zonder leven, zonder liefde. De ziel is gekomen om te ontwaken. 

En opnieuw ben je verschenen. Als een vluchtige visie, Als een genie

van pure schoonheid. En het hart klopt van extase, 

en voor hem stond het weer op.

Als honderden vluchtelingen.
 Hun gelederen verlaten door de wil van het lot. 
Lachen, de stoutmoedig veracht.
Earth vreemde taal en gewoonten.
Hij kon onze glorie niet.

+ Poëzie.

Het is mijn zoete ontrouw,voor mij.

Ik denk dat ik mijn geloften niet de schuld wilde geven.

En de ergernis leek zo geliefd,

dat ik het hele dag door met haar net was.

Maar verdriet ging niet weg, en verveling was nabij.

En het hart leed zulke grote executies,

dat met liefde de dood beter verlangde,

Wat zou ik haar alle genegenheid verliezen.

Hoe soms is het nodig om te weten.
Wat mensen zijn in deze wereld.
Ze zijn niet verantwoordelijk voor ons,
maar we staan ​​altijd klaar om te ondersteunen.
Hoe soms is het nodig om te weten.
Wat, net als wij, ze worden gemarteld door dagen.
Er zijn ergens mensen die vrienden zijn geworden.
Wat onmogelijk is om te verliezen.

Waar hou je van? 

Om ergens van te houden is het te gemakkelijk, 

probeer verliefd te worden op alles !!!!

Omdat ik het niet serieus neem, 's Nachts naar de ramen kijken,

voor het feit dat ik graag naar de sterren kijk, voor wat ik glimlach op mijn plek.

Soms ben ik gedurfd en ondraaglijk, voor elk gebaar van mij en voor elke blik.

Voor het stellen van vragen die u wilt vermijden.

Voor het feit dat ik soms de tranen niet verberg, omdat ik je niet wil verliezen.

Zelfs voor het feit dat ik soms koppig ben, omdat ik niet ben zoals anderen.

En nog belangrijker, voor wat ik ben, zul je nergens anders zo vinden. 

Iets liefhebben is te gemakkelijk, vertel me waarom je van me houdt

voor iets dat ik in mijn hart smelt, is het mogelijk. 

En misschien, voor het feit dat ik het ben....

Ik verstopte mijn hart in een kofferbak, zodat het, noch door de vijand,

noch door een vriend werd gevonden. Hoe hard ze ook probeerden,

ze zochten niet. Zodat de wind niet afspoelt. Vecht niet zo dat,

je nauwelijks ademend, in de handen van anderen mijn hart. 

Van moeiten, verraad en kwaad. Ze bedekte de deken met wit, 

zodat het niet zou lijden, niet ziek zou worden. Maar er werd alleen

ineens geklopt. Ik opende een oude kofferbak en ik zie dat ik

nauwelijks kan ademen, daar stikt het hart. "Laat me, ik zal vliegen, 

ik wil niet in gevangenschap leven." "Het doet je pijn." Laat ze! 

Ik wil geen pijn en niet verdriet zijn in vrede als vegeteren, 

na al het geluk om gezien te worden. 

Ik zal alleen mijn gedachten presenteren.

Ze zijn soms obsceen.

Om mij daarvoor te vergeven,vraag ik.

Waardige strelingen in de ochtend.

Bloemen!

Niet alleen op de verjaardag.

Zij zal genegenheid voor u beantwoorden!

En het zal een zoete traktatie zijn.

23

Ik heb er geen spijt van, ik roep niet, ik huil niet, 

alles zal voorbijgaan, zoals de schil van witte appels. 

Verdorde goud bedekt, ik zal niet meer jong zijn.

Hart, aangeraakt door de kou. En het land van berkenjongens. 

 Geest is verdwaald. Je bent minder en minder, minder waarschijnlijk.

  Je beweegt de vlam van de lippen. Oh, mijn verloren frisheid,

 oproer van ogen en vloedgolf van gevoelens.

Ik ben nu meer gierig geworden in verlangens. Ieder van ons,

wij allemaal in deze wereld zijn vergankelijk. 

Rustig genieten van de esdoorns en van de bladeren van koper. 

Wees ooit gezegend. Dan kwam de verkondiging en sterf.

+Poëzie.

Ik weet in de werkelijkheid van het universum schreeuwen bij

de drempel van de dageraad. De weg van de mens in de hitte.

Blijvende valse, bekend als het hart van de aarde in een droom en in de

problemen,die zwak is in devreugde van corruptie in de leegte van het verdriet.

Ik zie de dood in loomheid Years zorgen kruimels, geluk en wee bij de deur.

Jeugd met grijzend oogopslag ouderdom met een vloek in een zucht.

In een arm en prinselijk huis hetzelfde verlies. Ik droom in mijn leven, echter,

de kleur van het menselijke deel. Zorgeloze ziel in de wereld en in het geschil.

Ik geloof in het lot bruiloft in ons koninkrijk van uren zonder pijn, in personeel,

wat leidt midden der duisternis. Eeuwige aanbreekt.Ik geloof, ik geloof.

De bloem is verdord, krankzinnig, vergeten in het boek dat ik zie. 

En nu werd mijn droom vervuld met een vreemde ziel: Waar is

hij geboren? wanneer? Welke lente? En hoe lang heeft het gedijd? 

en verscheurd door wie, Alien, bekend met een hand? 

En zet hier waarom? Ter nagedachtenis aan een zachte ontmoeting, 

of de scheiding van noodlottige, of eenzame wandeling in de rust van de

velden, in de schaduw van het bos? En leeft hij nog, en leeft ze nog? 

En nu, waar is hun hoek? Of zijn ze al verdord, 

zoals deze onbekende bloem? 

De geur van het verfrommelde blad,
als het in de lucht beweegt, vriendelijk vreemd.
Het is niet de mystiek van de wierook
die het opdraagt ​​om hersenen naar de mist te sturen. 




In de heuvels van Georgia ligt de nachtwolk. 
Aragva draagt ​​een geluid voor mij. 
Ik ben verdrietig en licht; mijn verdriet is licht. 
Mijn verdriet is vol van u, u, u ... een van mijn moedeloosheid 
Niets zorgen, geen zorgen, toch zorgen. 
En het hart weer verbrandt en houdt - want 
wat niet om lief te hebben, het niet kan.

Ze gingen uit elkaar bij het ochtendgloren. 

Alle aardse dromen vliegen weg, de buitenaardse landen

komen dichterbij. Landen zijn koud, dom, 

en zonder liefde en zonder lente.

Daar, ver weg, open de Visioenen van familieleden en verwanten 

Ga naar nieuwe kerkers. En bekijk ze onverschillig.

Daar, de moeder van haar zoon weet het niet, 

de hartstochtelijke harten zullen uitsterven ... 

Mijn hopeloosheid sterft zonder hoop ...

En plotseling, op de drempel van de opsluiting,

zal ik verre stappen horen ... 

Jij, alleen, in de verte, je zult een laatste cirkel hebben ...

Op een koude dag, op een herfstdag, ben ik daar weer. 
Denk aan deze zucht van de lente, verleden beeld om te zien.

Ik zal komen, en ik zal niet huilen. Onthoud,

ik zal niet verbranden. Het lied willekeurig ontmoeten. 

Nieuwe herfstdageraad. Slechte tijdwetten.

Gezongen rouwende geest. Laatste gehuil, voorbij gekreun. 

Je zult het niet horen, ik ben uitgestorven.

Het vuur zelf verblinde ogen. Verbrand de droom van het verleden niet. 

De dag zelf, donkerder dan de nacht.

Veroorzaakt door de ziel.

Hoe moeilijk het is om te herkennen in het leven.
Liefde trekt ons of passie aan. 
Waar is de grens tussen, waar is de limiet?
Hoe het hart te redden van pijlen, 
van kwaad en pijn om te beschermen, 
om twee gevoelens te kunnen onderscheiden. 
liefde die leert geven, 
en passie die alleen kan duren. 

Black Love!

Ik liet de pijl van de boog door de lucht flitsen.

Ik wist niet, ze vloog voorbij. Je keek haar tevergeefs aan,

ze flitste en verdween.

Ik gooide het lied in de wind:

Het geluid stopte ergens in de verte.

Waar mijn pijl viel,

kon ik op dat moment niet zeggen.

+Poëzie.


Ik ben van jou.Ik hou van deze donkere tuin met zijn koele en bloemen,
deze weide, beladen met geurige hooibergen,
waar het licht stromen in de struiken ritselen.
Overal in de voorkant van mij bewegende beelden. 
Hier zie ik twee meren azuurblauwe vlaktes,
waarbij het zeil wit is envissers soms 
achter hen een reeks van heuvels en velden gestreepte 
 verspreid hutten, op de natte oevers van zwervende kuddes, 
schuur en molen rokerige.
Overal sporen van tevredenheid en werk.

Er zijn mensen met wie ik "samenval",
communiceren met hen is een uitlaatklep voor mij.
Een geschenk van het lot van die mensen die ik noem,
hun liefde, zorg is dubbel zo waardevol.
Aanwezigheid verwarmt mijn hart,
hun woorden geven steun op de zondige aarde.
Ik hoop echt dat ze het weten. 
Bedankt vrienden, je bent zo dierbaar voor mij!




Je bent mooi, als een bloeiende tuin, in een keer helder voorjaar 

En je stem, zingend in een stroom, gevuld met prachtige schoonheid. 

Je bent een mooi gezicht en artikel, bent rijk aan tederheid van

eigenschappen, en de onuitsprekelijke gratie van de wereld vult

je hiermee. Tender as butterflies, om bij de roepende bloem te komen.

Zorg je voor bewondering en vermenigvuldig je schoonheid. 

Je bent het ideaal van een liefdesnacht, je lach is niet gelijk, 

je inspireert deze lijnen van liefde door ze een zacht licht te geven. 



Dit is waar het probleem ergens is het vinden 
en misschien een dilemma, of weerberichten 
van warmte aan koude is zelfs niet veel 
en toen spatte tranen, dit is ook van God.
Het is ergens een mysterie, het is ergens het geluk.
 En geloof, geen gemakkelijke taak 
vanaf de geboorte tot de dood, alles in kuilen weg.
Het is ook van God. 
Het is ergens in de vergetelheid, het is ergens bekentenis 
kan eerlijk te zijn, kan berouw 
van zonde het icoon en om de drempel van de tempel. 
Wat we hebben gekregen gewoon om te leven. Dit is ook van God. 




Leef geen minuut 
zonder mij zonder uw liefdevolle ogen, 
geweldige gevoelens. 
Verbind ons stevig! 
Overweldigd door het geluk van de golf, 
en barstte in mijn leven.
Rustig, fluisterde stil: 
"De meeste van alle ik hou van je". 
Verdrink in deze gevoelens. 
De hele wereld om te vergeten. 
Aan jou, mijn liefste, 
In de handen van het leven, ik hou van jou.  

Ik was zo vaak zo gewond dat ik naar huis ging kruipen, 

maar niet alleen woede, ik kan zelfs worden verwond met een bloemblad.

Ik heb mezelf gewond, heel onwillekeurig door de tederheid van

de slordigheid op de vlucht, en toen raakte iemand gewond, 

alsof hij op blote voeten over ijs liep.Waarom ga ik door de ruïnes

van het grootste deel van mijn familie, mijn beste, ben ik zo gekwetst

en gemakkelijk kwetsbaar 

en gemakkelijk anderen te verwonden.

Alle kleine dingen zullen voorbijgaan, de basis zal onthouden worden. 
En onze dagen zullen mooi en gemakkelijk zijn. 
Ik draag slechts drie woorden voor mezelf. 
Ik leef dank, volgens, in tegenstelling. 
Nee, de wereld is niet exclusief, hoewel, natuurlijk, anders. 
Maar laat zijn ogen branden met mijn vuur. 
Onrechtvaardigheid in tegenspraak met, maar geweten volgens. 
Ik leef dit leven, voor alle dank. 
In de loop van mijn zonsondergangen en dageraad, 
voor geloof, voor liefde, hoop en poëzie, 
voor de warmte van mijn vrienden. 
bedankt. 

Wijzen zijn niet bang voor machtige heren.
Ze hebben geen prinselijk geschenk nodig.
Waarheidsgetrouw en vrij is hun profetische taal.
En met de wil van de hemelse vriendelijkheid.Kommen ze overal.