23

Ik heb er geen spijt van, ik roep niet, ik huil niet, 

alles zal voorbijgaan, zoals de schil van witte appels. 

Verdorde goud bedekt, ik zal niet meer jong zijn.

Hart, aangeraakt door de kou. En het land van berkenjongens. 

 Geest is verdwaald. Je bent minder en minder, minder waarschijnlijk.

  Je beweegt de vlam van de lippen. Oh, mijn verloren frisheid,

 oproer van ogen en vloedgolf van gevoelens.

Ik ben nu meer gierig geworden in verlangens. Ieder van ons,

wij allemaal in deze wereld zijn vergankelijk. 

Rustig genieten van de esdoorns en van de bladeren van koper. 

Wees ooit gezegend. Dan kwam de verkondiging en sterf.

+Poëzie.

Ik weet in de werkelijkheid van het universum schreeuwen bij

de drempel van de dageraad. De weg van de mens in de hitte.

Blijvende valse, bekend als het hart van de aarde in een droom en in de

problemen,die zwak is in devreugde van corruptie in de leegte van het verdriet.

Ik zie de dood in loomheid Years zorgen kruimels, geluk en wee bij de deur.

Jeugd met grijzend oogopslag ouderdom met een vloek in een zucht.

In een arm en prinselijk huis hetzelfde verlies. Ik droom in mijn leven, echter,

de kleur van het menselijke deel. Zorgeloze ziel in de wereld en in het geschil.

Ik geloof in het lot bruiloft in ons koninkrijk van uren zonder pijn, in personeel,

wat leidt midden der duisternis. Eeuwige aanbreekt.Ik geloof, ik geloof.

De bloem is verdord, krankzinnig, vergeten in het boek dat ik zie. 

En nu werd mijn droom vervuld met een vreemde ziel: Waar is

hij geboren? wanneer? Welke lente? En hoe lang heeft het gedijd? 

en verscheurd door wie, Alien, bekend met een hand? 

En zet hier waarom? Ter nagedachtenis aan een zachte ontmoeting, 

of de scheiding van noodlottige, of eenzame wandeling in de rust van de

velden, in de schaduw van het bos? En leeft hij nog, en leeft ze nog? 

En nu, waar is hun hoek? Of zijn ze al verdord, 

zoals deze onbekende bloem? 

De geur van het verfrommelde blad,
als het in de lucht beweegt, vriendelijk vreemd.
Het is niet de mystiek van de wierook
die het opdraagt ​​om hersenen naar de mist te sturen. 




In de heuvels van Georgia ligt de nachtwolk. 
Aragva draagt ​​een geluid voor mij. 
Ik ben verdrietig en licht; mijn verdriet is licht. 
Mijn verdriet is vol van u, u, u ... een van mijn moedeloosheid 
Niets zorgen, geen zorgen, toch zorgen. 
En het hart weer verbrandt en houdt - want 
wat niet om lief te hebben, het niet kan.

Ze gingen uit elkaar bij het ochtendgloren. 

Alle aardse dromen vliegen weg, de buitenaardse landen

komen dichterbij. Landen zijn koud, dom, 

en zonder liefde en zonder lente.

Daar, ver weg, open de Visioenen van familieleden en verwanten 

Ga naar nieuwe kerkers. En bekijk ze onverschillig.

Daar, de moeder van haar zoon weet het niet, 

de hartstochtelijke harten zullen uitsterven ... 

Mijn hopeloosheid sterft zonder hoop ...

En plotseling, op de drempel van de opsluiting,

zal ik verre stappen horen ... 

Jij, alleen, in de verte, je zult een laatste cirkel hebben ...

Op een koude dag, op een herfstdag, ben ik daar weer. 
Denk aan deze zucht van de lente, verleden beeld om te zien.

Ik zal komen, en ik zal niet huilen. Onthoud,

ik zal niet verbranden. Het lied willekeurig ontmoeten. 

Nieuwe herfstdageraad. Slechte tijdwetten.

Gezongen rouwende geest. Laatste gehuil, voorbij gekreun. 

Je zult het niet horen, ik ben uitgestorven.

Het vuur zelf verblinde ogen. Verbrand de droom van het verleden niet. 

De dag zelf, donkerder dan de nacht.

Veroorzaakt door de ziel.

Hoe moeilijk het is om te herkennen in het leven.
Liefde trekt ons of passie aan. 
Waar is de grens tussen, waar is de limiet?
Hoe het hart te redden van pijlen, 
van kwaad en pijn om te beschermen, 
om twee gevoelens te kunnen onderscheiden. 
liefde die leert geven, 
en passie die alleen kan duren. 

Black Love!

Ik liet de pijl van de boog door de lucht flitsen.

Ik wist niet, ze vloog voorbij. Je keek haar tevergeefs aan,

ze flitste en verdween.

Ik gooide het lied in de wind:

Het geluid stopte ergens in de verte.

Waar mijn pijl viel,

kon ik op dat moment niet zeggen.

+Poëzie.


Ik ben van jou.Ik hou van deze donkere tuin met zijn koele en bloemen,
deze weide, beladen met geurige hooibergen,
waar het licht stromen in de struiken ritselen.
Overal in de voorkant van mij bewegende beelden. 
Hier zie ik twee meren azuurblauwe vlaktes,
waarbij het zeil wit is envissers soms 
achter hen een reeks van heuvels en velden gestreepte 
 verspreid hutten, op de natte oevers van zwervende kuddes, 
schuur en molen rokerige.
Overal sporen van tevredenheid en werk.

Er zijn mensen met wie ik "samenval",
communiceren met hen is een uitlaatklep voor mij.
Een geschenk van het lot van die mensen die ik noem,
hun liefde, zorg is dubbel zo waardevol.
Aanwezigheid verwarmt mijn hart,
hun woorden geven steun op de zondige aarde.
Ik hoop echt dat ze het weten. 
Bedankt vrienden, je bent zo dierbaar voor mij!




Je bent mooi, als een bloeiende tuin, in een keer helder voorjaar 

En je stem, zingend in een stroom, gevuld met prachtige schoonheid. 

Je bent een mooi gezicht en artikel, bent rijk aan tederheid van

eigenschappen, en de onuitsprekelijke gratie van de wereld vult

je hiermee. Tender as butterflies, om bij de roepende bloem te komen.

Zorg je voor bewondering en vermenigvuldig je schoonheid. 

Je bent het ideaal van een liefdesnacht, je lach is niet gelijk, 

je inspireert deze lijnen van liefde door ze een zacht licht te geven. 



Dit is waar het probleem ergens is het vinden 
en misschien een dilemma, of weerberichten 
van warmte aan koude is zelfs niet veel 
en toen spatte tranen, dit is ook van God.
Het is ergens een mysterie, het is ergens het geluk.
 En geloof, geen gemakkelijke taak 
vanaf de geboorte tot de dood, alles in kuilen weg.
Het is ook van God. 
Het is ergens in de vergetelheid, het is ergens bekentenis 
kan eerlijk te zijn, kan berouw 
van zonde het icoon en om de drempel van de tempel. 
Wat we hebben gekregen gewoon om te leven. Dit is ook van God. 




Leef geen minuut 
zonder mij zonder uw liefdevolle ogen, 
geweldige gevoelens. 
Verbind ons stevig! 
Overweldigd door het geluk van de golf, 
en barstte in mijn leven.
Rustig, fluisterde stil: 
"De meeste van alle ik hou van je". 
Verdrink in deze gevoelens. 
De hele wereld om te vergeten. 
Aan jou, mijn liefste, 
In de handen van het leven, ik hou van jou.  

Ik was zo vaak zo gewond dat ik naar huis ging kruipen, 

maar niet alleen woede, ik kan zelfs worden verwond met een bloemblad.

Ik heb mezelf gewond, heel onwillekeurig door de tederheid van

de slordigheid op de vlucht, en toen raakte iemand gewond, 

alsof hij op blote voeten over ijs liep.Waarom ga ik door de ruïnes

van het grootste deel van mijn familie, mijn beste, ben ik zo gekwetst

en gemakkelijk kwetsbaar 

en gemakkelijk anderen te verwonden.

Alle kleine dingen zullen voorbijgaan, de basis zal onthouden worden. 
En onze dagen zullen mooi en gemakkelijk zijn. 
Ik draag slechts drie woorden voor mezelf. 
Ik leef dank, volgens, in tegenstelling. 
Nee, de wereld is niet exclusief, hoewel, natuurlijk, anders. 
Maar laat zijn ogen branden met mijn vuur. 
Onrechtvaardigheid in tegenspraak met, maar geweten volgens. 
Ik leef dit leven, voor alle dank. 
In de loop van mijn zonsondergangen en dageraad, 
voor geloof, voor liefde, hoop en poëzie, 
voor de warmte van mijn vrienden. 
bedankt. 

Wijzen zijn niet bang voor machtige heren.
Ze hebben geen prinselijk geschenk nodig.
Waarheidsgetrouw en vrij is hun profetische taal.
En met de wil van de hemelse vriendelijkheid.Kommen ze overal.

+ Poëzie.

Softly zingen tijd. In de wereld van de nacht was het verhaal een

bleke maan is mals, licht in de lucht,het was een stuk van heldere vlinders,

snel, gouden, kunnen vonken vonken stroomden in de vijver,

en in een stille park waren twee van ons. Jij en ik, en om middernacht,

ster licht en duisternis waren beiden samenklank eeuwig psalm.

De aarde en de hemel waren als een kroon, het afsluiten vreugdevolle

geluk van twee harten, gevoelloos tijd. In de wereld weer

's avonds laat lag stil en somberheid, een vonk van de woestijn

sterren in de stilte en de woestijn hart schreeuwde in mij,

het was als een droom, bedroefd slaap dalen,ik was alleen.

Op doof dodelijke wegen groeide wit stof lijkbleek

maanlicht krijt.En in het licht van de maan,veel witte motten,

langzaam, koude, dode lichten.

Als een tak in de grond blijft steken, zal de tak niet verwelken, deze zal 

tot leven komen, zal leven en zal groen worden, en kan gewoon sterven. 

Vervuld met een prachtige schoonheid. Genade door de kracht van de

onaardse schepper van de wereld en de hemel, maar geen vernietiger

en geen demon. Je roept de schepper om hulp, Hij zal de kracht

binnenin vervullen, de Levensadem, de kracht van licht, 

alleen Hij zal je redden van problemen. Zonder hem is er geen leven,

geen liefde, je noemt Hem met een gebed, Hij zal al je woorden

horen, en het hart zal blijven leven. 

Dromen van walnoten

Hun notenbomen noten vielen neer.
Wat is herfstgolven nu,een zwart blad 
hier, daar, en in de droom van de stam heerst er 
 de winter sneeuw.

Ik wil soms niet leven, en gewoon gaan liggen, in slaap vallen

en niet wakker worden. En in deze droom wil ik niet liefhebben, 

weggaan bij iedereen, jezelf vergeten in de vergetelheid. 

Maar als ik denk dat er meer dan ooit dat ik niet hoor hoe

de vogels tsjilpen, en roze dromen zijn niet dromen, wat ik zie

de ogen van hun kinderen, hoe om te groeien wat het leven

zou zijn, ze niet zoenen zelfs meer teder. Wat is er prettiger dan

liefkozingen van mama. En binnenin zal het hart knellen.

En je zult beter en beter willen leven. Ik kan alles doen,

ik zal voor ze leven. En voor mezelf een beetje, voor het geval dat. 

Ik hou te veel van het leven om te gaan, ik mag niet beslissen wat,

wanneer zal zijn.En dit betekent dat we

moeten blijven leven. Niemand zal denken voor mijn gedachten. 



Alsof het hart zich opnieuw verheugt en zingt: de 
lente komt eraan! De lente komt eraan! 
De sneeuw dieper geworden door stoepranden 
splash zwembaden, en de zon in de blauwe lucht, 
en de sneeuw smelt in de velden, de bossen, 
en het geluid van druipen, de drukte van de vogels, 
en gelukkige gezichten, 
Radiance van het oog, kleur glimlacht, 
favoriete vrouwen boeket. 
Dit alles het was. Maar alsof het weer komt, de 
lente komt eraan, liefde komt eraan! 




Met de voorsprong op. 

Soms in het leven van ieder van ons, liefde komt als de eerste keer, 
verliefd is niet op zoek naar iets, 
hield van alles wat het uitbrengen van haar warmte.   
Denk niet dat er geen liefde in de wereld is, ik 
hoop dat al het andere voor staat. 
De lente zal komen en het hart zal tot leven komen, 
liefde en bloem bloeit prachtig. 
Begrijp waar je op hoopte, 
en je zult gelukkig zijn en liefhebben. 

Mijn beste vriend, ik heb je zo nodig nodig,
in verwarring en in angst.
Wanneer ik boos of koud ben,
wanneer ik je mis.
Wanneer de zon in de lucht schijnt.
Wanneer de regen constant wordt gegoten.
Jij bent degene die voor mij zal antwoorden,
zal niet toegeven als hij verslagen wordt.

+ Poëzie.

Mijn Dorp...

Hier trekt het pijnlijke jaargetijde allemaal naar de kist, de hoop en

de neigingen in de ziel durven niet te voeden, hier zijn de maagden jonge

bloesemsvoor de grillen van een ongevoelige schurk.

Reliance zoete, ouder wordende vaders, Jong zonen, kameraden gaan werken.

Gaan vanuit de hut van de inboorling zelf om de werven van de uitgeputte

slaven te vermenigvuldigen. Oh, als mijn stem mijn hart zou kunnen storen.

Een paal in mijn borst brandt een dorre hitte en wordt mij niet door de

bestemming van de inwijding een formidabel geschenk gegeven.

 Ik zal zien, oh, vrienden! de mensen worden niet onderdrukt

en de slavernij, gevallen door de manie van de koning, 

en over het vaderland van de vrijheid verlicht. 

Zal de mooie dageraad eindelijk ontstaan...

Wanneer pijn en verdriet zal oplopen, 

vragen we onze familieleden advies. 

hoe de zee van gevoelens te begrijpen? 

Hoe vind je alle antwoorden? 

En we zijn bereid om ze allemaal te geven 

die niet onverschillig voor ons zijn. 

Doe het daar, dus maak het hier, en dan komt alles goed. 

Ik hield van je, liefde is nog steeds misschien, 
In mijn hart ben ik nog niet helemaal uitgeblust; 
Maar laat het je niet meer storen.
Ik wil je nergens mee bedroeven. 
Ik heb je stil liefgehad, hopeloos. 
Met verlegenheid, dan met jaloezie, we kwijnen weg. 
Ik hield zo oprecht van je, zo teder, 
zoals God je mijn geliefde geeft om anders te zijn.

Andere opvattingen, doelen en omgeving.
Soms worden we voor het leven getest door broederschap.
Niet allemaal maken vrienden door de jaren heen,
niet iedereen begrijpt vaak de prijs.
Mijn vrienden gaan langzaam...
Maar vertrekken zo gekwetst in een leven 
en in hun hart.Een bevroren ziel 
bedekt het ijspad naar mijn huis...

Liefdesbrief.

Vaarwel, een liefdesbrief! vaarwel: ze heeft het me gezegd. 
Hoe lang heb ik gewacht! hoelang wilde ik niet 
al mijn vreugden mijn hand in het vuur steken! .. 
Maar vol, het uur is aangebroken. Branden, liefdesbrief. 
Ik ben klaar; niets dat mijn hart niet neemt. 
De vlam van hebzucht verleent je vlam ... 
Minuut! .. flitste! gloeien - lichte rook.  
Al het zegel van gelovigen die zijn indruk verliest, de 
gesmolten zegelwax kookt ... Oh Voorzienigheid! 
Het was klaar! De bladen waren donker opgerold. 
Op licht as worden hun dierbare eigenschappen 
wit. Mijn borst was verlegen. De as is zoet, de 
vreugde is slecht in mijn saaie lot, 
blijf bij me op mijn.... 



Je bent in de steek gelaten!  Moeite lacht: "Je gaat dood, want zonder

liefde en geluk vergankelijk". Help! liep ze achter haar aan. 

 En lach! "Trots schreeuwde," hij zal dragen voor het hele antwoord,

"ik jankte revenge, ik herhaalde minderheid. Laughing , met open mond.

Ik begrijp alles, alleen nu is liefde zo bitter huilen.

Waarom was ze moedig, moedig bij het bijten op haar lippen ? 

Zout werd op de wond gegoten, ze kon niet zwijgen.  

Extreem, klagend en sonoor. In de bodemloze grijze leegte.

Verdrietig medelijden. De gevoelens zijn niet dezelfde

concepten, maar de man is bekend.Love kreunde in the dark . 

En het kon me niet meer schelen.



Leeftijd is helemaal geen jaar! Dit is een gemoedstoestand! 

We zien de oude mannen ze lijden allemaal droevig. 

Ze huilen alles over het leven en het lot. Ze zeggen: "Hoe moeilijk is

het om te leven!" Ze zeiden huilend over zichzelf, hoeveel ze moesten

verduren. En ik ontmoette geen jonge mensen, alleen degenen die al lang

ouder waren dan zestig. Die vroeger liedjes zongen vrolijk, ze stelden 

doelwitten bij het vuur. Rafting, op dansen en in de films, 

ik hoor hun ondeugende vrolijk lachen: "We zijn echt niet over

leeftijd een lange tijd! In mijn hart is er geen grijze haren!" 

Ik bewonder! "Bravo!" - Ik zeg het. Leeftijd is wat je zelf schrijft! 

In het paspoort, mijn vriend, kijk niet. 

Heb medelijden met het hart met de "oude mannen"!




JIJ, WONDERE, VROUW !!! 

Wanneer je schudt, van vermoeidheid. Wanneer je account verloren is.

laat je niet huilen, van medelijden. Laat het niet gebeuren, aan je twee

vleugels. Ga je gang, bewonder jezelf. Wees niet depressief, sta open, 

en sta op, over ijdelheid en hatelijk bewonder, de zon, de lucht,

in de ochtend. En al staande bij de spiegels. Verander uw haar met meer

helderheid. Wat is moe, wie heeft het u verteld? En alle aangelegenheden,

zij, u bent uitgevonden. Het is tijd, ikzelf, langzaam, uitladen:

lijkt zwak, sterk blijven. Een simpele waarheid, maar we moeten

het weten. Je herinnert je ook dat je, een wonder een vrouw is! 

Wat ben jij, mooi en het hart was helder, voor jou,

gelukkig om te zijn in jou lot.

Niet weglaten, mooi, twee, vleugels! 

Ik ben nog steeds hetzelfde. 
Ik ben nog steeds hetzelfde hart. 
Net als korenbloemen in rogge, bloeien de ogen in het gezicht. 
Het dichtersvers is bedekt met gouden matten. 
ik wil je zachtaardig zeggen. 

Goede nacht! 

+Poëzie.

Ik placht te zeggen: ik zwijg 's morgens.

Over het feit dat de droom voor mij zong.

Een roze roos en een straal. En voor mij, één bestemming.

Van de glooiende bergen kruipsneeuw, en ik witter dan sneeuw,

maar de dromen van de oevers van de

modderige modderige rivieren, vers geluid.

Meer kalm dan zonsopgangen.

Buig niet onder de eeuwige last van destiny is niet erg aanhankelijk. 
Wees gelukkig, goed, wees blij, wees mooi.
Wrik je wenkbrauwen niet angstig, het leven is een wonder. 
Wees gelukkig, goed, wees blij,wees mooi.  
Wees gelukkig, goed, onder de zon en de sterren.

LIEFDEAlles is bekend, liefde is geen grap, liefde is de veerklop van harten.En om te leven zoals jij, met één geest, het is eindelijk belachelijk.Waarom zijn de paden in de nachtonder de maan? Als er geen liefde was, en in de tuinenhoeven ze niet te verdwalen.   Waarom lopen, in stilte, is het vuur niet in zicht?Een nutteloze maangeroeste F in het hemelse pakhuis. Stel je voor, niemand zou verliefd kunnen worden. Het is dichter om te eten, minder vaak te scheren, gedichten in de steek gelaten lezen.Maar nee, niet zonder reden is de maan en een sonore buste van de gitaar,Het is niet voor niets dat de lente tot ons komt en de paren lopen in de tuinen.Liefde en geloof. Wat is gemakkelijker?  Wetenswaardig nachtvluchten. Om schor te zingen langs de bosjes.

Wie zei die tijd geneest? 
Ze behandelen me met mijn hart, mijn daad, mijn ogen. 
Hij geneest degene die, die zijn schouders overneemt, zal zeggen,
"Ik ben bij je!" 
Hij geneest degene aan wie je gelooft.
Wie geeft je niet om te mopperen.
Wie zal altijd de deur openen, en maakt jou live.

Ik ben uniek en uniek, ik ben de belichaming van sereniteit,Ik ben vrij en heel mooi, ik weet hoe ik plezier moet maken.In mijn hart is geconcentreerde liefde, ik ben geliefd, geliefd en geliefd,Ik ben gezond en vol kracht, mijn levenskracht zit in mijn bloed.Ik geniet van de beweging, als mijn voeten dansen,Van de twijfels ben ik vrij, wanneer mijn handen tekenen.Het voedsel dat ik eet, zegen, mijn favoriete drankje is water,Ik ben gezond, sterk, ik gedij, ik ben de schepping van God en hij houdt van mij.De waarheid is aan mij onthuld, ik breng vreugde en gelach met mij.Ik ben veilig, God houdt mij, succes vergezelt mij.Ik kan me gemakkelijk aanpassen,  elke dag verander ik mezelf.Ik doe graag goed, ik vergeef iedereen voor alles.Ik betreed de cirkel van winnaars, integriteit creëren, gelukzaligheid,Ik breng harmonie, ik ben zelf de perfectie.Ik ben mezelf. Straf hé....Straffer kan niet!

Op het moment van de late schemering ging ik de weg op.

Er zijn geen tegemoetkomende, de rite van het leven van de dag eindigde. 

En de stille avond nam mijn angst van mijn hart af. 

Kalmte zit in mij en in mij.Hier kruipen de wolken, hun dekking bewolkt. 

Verberg de schetsen van de pieken die mij bekend zijn. Hier is

het zeil, nieuwsgierig gebogen door de wind. In de woestijn van

het meer kan men gezien worden.Hier aan de kust lopen de beken rustig.

Je hoort nauwelijks het spatten van water en het geritsel van riet.

En onderbreekt het systeem van de natuur stil en alleen het vluchtige

zoemen van een kever. Nee, ik hoor nog een geluid; Hij pre- death spreekt

tot mij, terwijl ik nog leef. Dat met appelbomen of met peren die zich

op een open plek bevinden, een verouderde vrucht in het gras valt.

Reminiscenties weerklinken sterk in de geest. En mijn hart is aldus op

mijn manier afgestemd, dat ik, luisterend naar hen, het verlangen niet nu voel, 

noch om door te gaan, noch om het wezen te beëindigen.

Ik kende de beste in de wereld. Het einde kwam ook aan hen,

want deze nacht kwam ... Oh, wees blij, geliefde kinderen! 

Ik wens u een hartelijke groet in mijn groeten, zodat uw leven duurt

is welkom en helder voor jou en voor mij!

Onder een gemeenschappelijke, prachtige systeem gunstig te stemmen onwillekeurig, 
en haar licht, fris, en het verheugend mij.
En daarmee het universum in een keer te spreken.
In staat zijn om te begrijpen .. Hebben slechts een gerucht, maar een oogje. 
Van mij om de tijd af te zien 
en in de contemplatie, in gebed doen alsof - 
is dicht bij poëzie, aan het einde van het geloof.
Eerst, in pakhuizen, lees dan stoutmoedig. 
In het eeuwige handvest, in het boek van het universum. 
En verheug je in de gaven van heilig begrip. 
Maar de doden geschreven uw ogen niet betalen, 
zal geen brieven of tijdschriften drukken ... 
Vergeet en licht en leeftijd .. Slechts zelden openen! 
Poets favorieten toegestaan - om te leven 
in de high society van de onsterfelijke idealen. 
En het hart van een verfrissend en ontspannen geest, 
denker en dichter keert terug naar het geluid van de hoofdstad 
naar ontwikkelde werk, zijn gebruikelijke gevecht.
Sterker, machtiger, vechter, klaar om te vechten! Klaar om verder te doen.

Ik herinner me een prachtig moment: vóór mij was jij, als een vluchtige visie, 

als een genie van pure schoonheid.In de loomheid van verdriet, hopeloos, 

in de problemen van een rumoerige drukte hoorde ik een lange tedere stem 

en droomde van schattige trekken. Er gingen jaren voorbij. 

En ik vergat je zachte stem, Je hemelsetrekken. In de woestijn,

in de duisternis van de opsluiting. Mijn dagen stilletjes voortgetrokken. 

Zonder de godheid, zonder inspiratie. 

Zonder tranen, zonder leven, zonder liefde.

De ziel is gekomen om te ontwaken: En opnieuw ben je verschenen.

Als een vluchtige visie. Als een genie van pure schoonheid.

En het hart klopt van extase, en voor hem herleefde opnieuw 

en de godheid, en inspiratie, en leven, en tranen, en liefde.

Aristocratie:

Aristocratie is de regel van de beste mensen.

 (Dit woord betekent is verouderd

en ook deze vorm van bestuur.)

Mensen met donzige hoeden en schone overhemden.

Evenals mensen in het hoger onderwijs,

waarvan wordt vermoed,dat ze een bankrekening hebben.

+ Poëzie.

Ik wacht al jaren op het lijden met het

geheel van onbewust geluk.

En de pijn kwam als een zacht blauw licht,

en gewikkeld rond mijn hart en een pols.

Zulke brandende, pijnlijke strelingen.

Door de natte uitstraling van tranen.

De wereld was gevuld met ongekende kleuren.

En het hart werd van glas,

en daarin zong de wond zo dun.

"O, de pijn, wanneer die ook komt, hij komt

altijd te vroeg."

Wat jammer, soms zijn woorden niet genoeg om alles wat pijnlijk is

uit te drukken, om de ziel van de slavernij te bevrijden , 

en daarmee om het lichaam vrij te maken. Jammer, soms zijn er

niet genoeg tranen, en de pauze wordt gênant. Ik dacht dat alles serieus

zou zijn, het spijt me, mijn eerbetoon aan deze missie. Wat jammer,

soms zijn er niet genoeg leugens, en we zijn allemaal aan het mopperen,

kijkend naar de lucht. En zelfs als u honderd jaar in de wereld leeft,  

u zult nooit in wonderen geloven. En nu vertrappen we de grond

honderd jaar lang. En dit is allemaal opgeslagen in onszelf ...

Nogmaals, met geheime dankbaarheid.
Diep ademhalen, verraderlijkheid.
In het hart van de stromende lente, is
geluk rustig te voorzien.
En de levende ziel die de 
vogels vergezelt in de verte en hoog.

Liefde...Laat de pagina worden gepasseerd. En bloed wordt een halve liter vergoten,Liefde, wanneer ze willen trouwen, de rest is flirten.Laat het beter zijn om te breken waar het dun is.Laat het pijnlijk ongepast zijn, Liefde, wanneer ze een kind willen.De rest is een wereld van sympathie. Laat veel afgunst en vleierijop elke levenspagina. Liefde, wanneer ze samen willen zijn,De rest is gewoon een gewoonte. Laat het slecht zijn, zelfs als alles niet op zijn plaats is, om verder te leven is noodzakelijk verder,Liefde, is wanneer twee harten bij elkaar zijn. De rest is vriendschap.

De echte vrouw met de letters geweldig. Lief, vrolijk, met een goede hart.De ware vrouw betekent jou. In het hart is niet verspild geloof in schoonheid. Verover je, probeer de geest van de hoogte.De toekomst, het verleden, alles in je leeft. De hunkering naar het onbekende roept je op. Ja, ik weet niet hoe oud ik ben, wees altijd zo.Maak geen vrienden alsjeblieft, met droefheid en verlangen.Bevalt de zon, vrienden alstublieft. Op een andere manier kan een vrouw eenvoudig niet leven.

Het gebeurt niet, het gebeurt niet,
vrienden zeggen niet vaarwel!
Vrienden van vrienden niet vergeten,
niet verraden, niet verlaten,
vrienden leven, niet sterven.
De gedachte van een vriend kan niet sterven.

Hoe weinig belofte soms betekent. We zeggen één ding en handelen anders.En overtuigend, we denken heel anders.Ik heb een excuus voor iedereen gevonden. En niet in de loop van vandaag is het woord van eer. En niet in de loop van vandaag is de plicht.In de loop van vandaag omkoping en vleierij. En lange tijd hield de stem op met praten.Zal er ooit een dag als deze komen.Wanneer al het andere in de wereld zal zijn.En de man zal zich op zijn gemak voelen in welvaart.In feite zal gelijkheid komen. En de ene generatie heeft de andere vervangen.Opnieuw vragen zoals ze leven. En de tijd kan niet slecht zijn.En waar ik naar zocht, wacht op je.

Hier het trillen van het hert, lieflijkheid van de honing en de aantrekkelijkheid van de magneet, alles het is gegoten voor vreugde.Maar om de geheimzinnigheid te verdunnen. Koude glinstering van tranen.De Heer besloot daar toe te voegen, en ook de wraakzucht. Dan de Heer in zijn schepping.Onrechtmatige winden, overheersende katten, slangen gesis, zoemende vliegen. God nam opium uit opium.Tigress jaloersheid licht. Haaien hebzucht, leeuwinnen spontaniteit,de vaardigheid van de spin.Toen mengde God het mengsel op miraculeuze wijze.Blinde gestalte, het leven ademde in haar.En de vrouw toonde de man. Hij zei niet:Neem haar zoals ik haar geef.En probeer niet te veranderen allemaal tevergeefs.Zegen, met haar leven, alsof ze in het paradijs is.En dood lijden, niet met blaffen! "

Het leven gaat voorbij, de pagina's ritselen. Dagen stralen, weven door de jaren heen. En het verleden zal niet opnieuw gebeuren, noch morgen, noch vandaag nooit. En we leven alsof we spelen. Alsof we ons leven meer dan eens leven. 
We herhalen onze fouten opnieuw.  Overal, altijd, in alles hebben we gelijk, 
anderen altijd schuldig. We hebben te maken met grieven, woede is als vergif, 
en we kwetsen soms de harten van geliefden. Voor anderen zijn we onvermurwbaar en hard, voor onszelf zijn altijd toegeeflijk. 
In een vreemd oog kunnen we zelfs een splinter zien, we merken het nooit in onze eigen . Misschien zijn mensen het waard om te veranderen. Kijk naar het leven, het afgelopen jaar. Beter en vriendelijker worden dan toen. En het leven gaat verder, ritselen haar pagina's. De dagen stralen, weven door de jaren heen. Maar de ervaring zal niet opnieuw gebeuren, noch morgen, noch vandaag nooit.  

Een vriend is niet degene die cool is op een feest, 
en als ze drinken voor de gezondheid, zal 
een vriend niet schreeuwen
"Drink naar de bodem." 
Een vriend zal het gevoel hebben dat je 
het koud hebt op de grond, 
en je warmte zal verwarmen 
Zonder wijn.

Neen een man mag niet huilen.  Ook al heeft hij verdriet

Mannen niet huilen,  grijs worden ja. En niemand de pijn en

pijn te onthullen. Welke zweer in het hard zal rijpen. De man vergeten maar

leeftijd vergeeft niet. Een schot in het hart, het moment van afscheid.

Het was alleen een traa in zijn ogen. knikt op de vergadering:

" Hallo, hoe gaat het ". En het woord" lange " maar in de zin van tot ziens !!! 

Wie heeft je verteld dat de liefde niet kan de grimmige, schoon.  

Mannen huilen niet, mannen worden grijs. En de pijn, is het doden

van het hart, heel langzaam. 



Ik heb mijn hart niet genezen, ik werd gedood door de tijd ...

"Ik werd gedood door de tijd." Het is bitter het is waar.  

De waarheid om te horen het hart is pijnloos van de pijn, echt het is

erger dan de hel, dat is waarom ik lieg. Het is gemakkelijker om een

​​ander de schuld te geven dan mezelf de schuld te geven.  

Denk je dat dit nieuw is? Zeg het mij! Please!!!

Gevoelens bijna als kinderen, wachten op hen,

bevallen van pijn, lange jaren van angst zal opgroeien of niet, 

iemand zal worden ontmoet, dan weer afscheid, alleen is er geen

instorting, het licht is geregeld. Twee zijn verliefd. 

God is besneden deze wereld, er zijn veel verboden in Hem,

Alleen de schuld is waardeloos, verstand de tegenstander van gevoelens. 

De illusie van een genie, de geest geeft schattingen, de geest is een

slechte gids in de subtiele liefdesrelaties,  er zijn ook schaduwen in de zon.

Alleen liefde is van onschatbare waarde. Alles kan anders zijn,

de gevoelens zijn niet dood ...  

 De oude, die geen dag rust zal vinden, de oude man zittend, met een paardenbloem

 en een uitgestrekte trillende hand. In de taille van de jas is het hersteld, maar

schoon, kraag met een haveloze snuit van een vos. Op een zakdoek, in een hand

geklemd, geel flikkerend uit de tijd van kant. Op de grond is de blik verlegen, de 

rechte lijn is niet oud. De oude man leek besloten te rusten, als zijn hand niet

naar voren was gestrekt. Politieagent besnorde en hem achtervolgd. 

( Bedelaars werden alle dagen achtervolgd.) En toen hij keek, zwaaide hij met

zijn hand en zei met een schor stem: "Oké,vadertje! " Een uur lang beweegt

hij niet, alleen zijn vingers, gekreukelde zakdoek, trillen, op het geluid

van een neergevallen stuiver, "Dank je", stillen zijn lippen. Een jonge kerel

met een boeket haastte zich voorbij, stopte, en een takje mimosa zachtjes 

in de hand van de oude man gezet. En de hand trilde, de rug kromde zich 

resoluut op en op de wang in de rimpel kwam een ​​beetje merkbaar een 

flitste tranen omhoog. 

 Herfst. Ik hou van de lichten in het donker. 

Ik vind het leuk als de slagstenen naar me vliegen als een

hagel van een hol onweer. Ik draai gewoon mijn handen vast met

een slingerende zeepbel. Herfstkleuren kleuren mijn dag. 

+ Poëzie.

In de geurige rand van deze dag is de blauwe song nabij:

Zowel plagerijen als wendingen. Maar daar zal ik niet over zingen,

me de branding influisteren, Dat rond en bloesemt,

en lacht. Ik zal de lente niet aanraken,

ik bloesem de kust, ik red de motten van hun stof,

het moment van kalme golven aan de kust en de

vleugels van hun verre vlucht.

En ook omdat de uitstraling sterker is en

ik hou van sterker in scheiding Half-licht en half-duister

van onze noordelijke dagen,

Het onuitgesproken lied en bloem...

Verhaal van een kind...

Ik heb vandaag vakantie,  ik ben vandaag een eerste-klasser,  

en ik ga voor de eerste keer in de beste eerste klas.

Ik zal goed studeren, en ik droom over om uit te blinken

in mijn studies, en, net als papa, een dokter te worden.

Ik zal alle wetenschappen bestuderen en ik zal je vertellen

zonder te fallen, ik wil kinderen lesgeven, zoals mijn oma.

Ik wil echt leren, ik beloof niet lui te zijn, ik bestudeer alle vakken. 

ik zal ik zal proberen.

We zijn niet bang voor slecht weer,integendeel, alles is andersom.

We zijn elk moment gelukkig,in ons leeft de kracht van de geest.

Het wenkt een bedompte weg,het bracht ons tot leven.

Loop, mijn vriend, ik met mijn gekromde benen.

we wachten op geweldige dingen.

Nieuwe benen?

Kinder vehaaltje....

De muis heeft de kat betreurd. 

Tevergeefs, jij bent verdrietig, poeske lief. 

Haast je naar de vijver, kijk in de spiegelvijver.

Onder het versleten deurtje muisgrijs geverf, 

liep ze dapper om te bezoeken.

De kat rende naar de vijver, Minet kamde haar haar gladjes, 

 ze  begon dapper te bezoeken.

De muis lachte en lachte greetig in haar beide pootjes.

Beiden leefde lang en gelukkig.

Vriendschap is geen begrip .

Vriendschap is een gevoel .

Als je ooit eens in de put zit

zal je weten wat ik bedoel.

Bedankt, mijn vaderland, mijn vaders huis, 

voor alles wat ik weet uit mijn leven, wat ik in mijn hart draag.

In een tijd, voor een eeuw, en eeuwen.

Voor alles wat ik liefheb en onthoud, voor mijn vreugde en pijn.

Dat heeft de weg niet gepasseerd. Voor een goede wetenschap, 

waarmee we verder kunnen gaan. En een gedurfde rush naar hun

zin, en de krachten niet in het bezit, en iedereen naar

rechts resulteerde in uw naam, tot eer en geluk.

Homeland mijn vaderland!

Bedankt voor deze ochtend, voor deze prachtige uren van het 

woud niet slapen, maar rust. Stille ijzige schoonheid. 

Wanneer, boven de kromming van het pad. Van de gebroken,

onbeweeglijke takken van de sneeuwvlok, een enkel poeder,

spookt fier om af te schudden. Voor een rustig, gemakkelijk

geluk, ik weet niet wat te doen of aan wie ik mijn dank, 

moet uiten, maar misschien voor vandaag voor mezelf.

+Poëzie.

Bij ons voor de verlegenheid van de persoon is de ander verborgen. 

Wij zijn rebellerende harten.We zijn jong. Er zijn er drie van ons.

We zijn zo stil achter de les, zo vurig in de arena.

We hebben vergelijkbare verzen en dromen zijn hetzelfde.

Vrijheid dienen is ons motto,en eindigen als helden.We zijn jong.

Er zijn er drie van ons.

Leer te geloven plezier en poëzie, en in mijn dromen,

weg te vliegen naar het verleden, duizenden mijlen.

Neem een meisje bij de hand, voor het geluk te lopen zoenen bij

de ingang en denken dat dit verzen zijn. En ikzelf en anderen

verdrinken hartzeer. Onuitputtelijke last, zal zijn als het hart lief te hebben. 

Leer te leven, nooit gehaast. Om de branding en de meeuw

die in de lucht circuleert te bewonderen.  Leren om te leren... 

Voor een vrouw is de figuur de bron van schoonheid. Ze waren altijd

verlegen voor buitensporige volledigheid. Wat ze al eeuwen niet

bedachten, vechten tegen hun gewicht. Hier een sauna en fitness,

een solarium en massage. En uit een dieet raken vrouwen woedend. 

Wat ze alleen niet hebben, zijn diëten uit volledigheid. Kefir en fruit

en andere mutotie. Maar vrouwen geloven erin en aanbidden hen, 

en wekenlang "zitten" ze. Parochie, de consumptie van calorieën voor

hen als "Onze Vader". Maar hoe kun je leven zonder vlees en

zonder granen? Omdat je zonder niet kunt leven!

Ik wil hen een nieuw dieet aanbieden.Alle ingenieuze is eenvoudig. 

En mijn advies is simpel, weet je, het beste dieet is een

jonge minnaar. Probeer het en zie de waarheid op de weegschaal.  

In het vochtige dennenbos groeit de pijnboom.
In het veld zoemt een sneeuwstorm.
Over de aarde zijn de wolken met grijze tinten.
Op de sneeuwgrond een donzig tapijt.
Bitter, koud, maar verdrietig grenen.
Onveranderd als lente groen. 
Zo zal de vrolijke lente terugkeren.




Als er al geen kracht is, en alleen pijn, alleen 's nachts.  

Als het even is moet je opstaan ​​en jezelf overwinnen. 

En zoals dorst leidt naar het drenken van vermoeide paarden. 

En laat de winden je verscheuren, regent pijn, orkanen in het gezicht

geef je nog steeds niet op, ga. En dan kun je de bronbereiken. 

Ga vooruit, ook als je moet kruipen. Op de snatch, op de limiet van de

moed om te weerstaan, niet vallen, om de lippen te drogen tot

levengevende vocht. En de ster, weerspiegeld in de spiegel van

het donkere water, zult u eenmaal zien, en u kunt de ster aanraken. 

Moe, dat het licht in de ogen gedoofd. Ah, ze moeten nog studeren. 

Ga tijdig door. Je had geen tijd om lui te zijn. De wetenschap haastte

zich om te leren. Met de zonsopgang, al gekleed, haar kinderen

waren in de kleuterklas. De tijd ging snel voorbij, school, werk, thuis, 

oh, het is waar, dat is waar. En de jeugd is nu al om de hoek. 

Smeek jezelf niet te vergeefs, je hebt te vergeefs geleefd. 

Het stormen van jaren van gevaarlijk voorbij gegaan en opnieuw

dageraad. Leef rustig, afgemeten. 

Het stroomt nu vol zelfvertrouwen, alles wat je op je schouders draagt. 

Je moet een monument voor je neerzetten, je verwacht immers geen

beloning als moeder.  

Met elke druppel van mijn hart streef ik naar jou. Elke druppel ziel

nodigt veel geluk uit. En de gedichten die leven als hoop in mij, 

ik draag je op aan jou het betekent, ik wil dat de storm je niet raakt. 

Zodat in je leven alleen de zon scheen. Zodat de traan niet van verdriet,

van geluk tot de pijn van verlies je nooit wist. Je bent mooi, teder,

met een pure ziel,  met de wind in het veld een keer getrouwd. 

Precious, schattig, vrouw. 



En zij hield van en zondigde, zij vergiste zich zo vaak. 
Als een pony verpletterde ze de gemeten voorraad. 
Vaak brandden vleugels in bedrieglijke lichten, 
leugens om waarheid, en sluwheid, voor liefde, 
voor rekeningen die alles met een 
volle maat hadden betaald. laat ze maar. 
Van wat in het leven was, zal ik niet verwerpen.

Wanneer het storm is in zee , bevindt 

het schip zich in een deplorabele toestand. 

Tussen aarde en schip! 

Waar iemand plotseling kiest

voor een nieuw leven, een nieuwe glorie.

In het midden van stormen.

Het schip verlaat.

11/09/2018 +Poëzie.

Laten we het hebben over de stormachtige dagen over glorie, over liefde. 

Het is ook tijd voor mij feest, o vrienden. Ik hebeen premonitorische

welkomstbijeenkomst.Denk aan de voorspelling van de dichter. 

Het jaar zal voorbijgaan, en met jou opnieuw, zal het verbond van

mijn dromen uitkomen.Een jaar zal voorbijgaan en ik zal naar

je toe komen. Oh, hoeveel tranen en hoeveel uitroepen, en hoeveel bekers

worden er naar de hemel gebracht. En de eerste goeie, vrienden, completer.

 En helemaal naar de bodem ter ere van onze unie. Zegen, juichende muze,

zegent.Lang leve het Lyceum. Aan de gidsen die onze jeugd hebben

gehouden. Alle eer, zowel dood als levend. Niet het kwaad gedenken,

voor het welzijn van de beloning. 

Gelukkig worden is gemakkelijk en, geloof me, het is niet te laat. 

Het is noodzakelijk om de vleugels recht te trekken,

om in een droom te geloven. De ogen opheffen naar de lucht,

deleeftijd vergeten. En, door de wolken priemen, de hoogte voelen. 

En dan ... verlies dit gevoel van vliegen niet, 

onthoud tederheid, warmte, streling van liefdevolle handen ... 

Je moet gewoon in staat zijn om van de liefde te genieten ... 

Leef in harmonie met jezelf en wees altijd jezelf,

 om van het leven te houden! 

Ik ben een vrouw.
Over de status van niet minder dan princess. Bij blootstelling iets

sterker is dan tequila. En de overtuiging dat een kaars niet doofd.  

 En op een goede manier, als een moeder, zegende zij. In het kleine

vertrek stond mijn ster op en de dageraad scheen fel. 

Ik ben een vrouw, wat betekent dat ik een vrouw ben van 

hem die op me heeft gewacht en die ik heb liefgehad.

Victorius de Prachtige.

Ik ben een vrouw.

Oh, dit maanlicht en buiten bitter, koud.
En het maanlicht sluipt de ziel in vanuit de azuurblauwe hoogte,
en wekt opnieuw de opwelling van berouw onvruchtbaar op,
en drijft me uit de vergetelheid en dromen.
Nee, het is duidelijk dat ik deze nacht niet de lampen uitblaas.
Het hoofd brandt. Door de whisky klopt hart tweemaal sneller.




Vriendelijkheid wordt gegeven vanaf de geboorte, zoals de kleur van

de huid, ogen of haar. Doe goedheid door "te verwerven". Niemand is

er nog in geslaagd. Vriendelijkheid is geërfd . Evenals soortgelijke

kenmerken. Met genen in anderen in de buurt. Genen van

vriendelijkheid zijn gecodeerd. En het is niet zo moeilijk om te

raden. Wie goedhartig is in de natuur, alleen zal hij niet opscheppen, 

wat, met wie hij deed en wanneer. Het is gewoon dat hij leeft zoals hij kan,

op een andere manier, hij weet niet hoe te leven. 

Je eigen verwarmen, en beledigen, het kan beschermen. 

Geloof in jezelf en het nemen van zijn knieën, ogen, verheffen,

ze rechtte haar schouders. Het was geen leven, een hatelijke

gevangene. Je kunt je bestemming niet verpesten. Je bent geen slaaf,

je bent niet tewerkgesteld om te dienen. Wees blij, gelukkig is jouw deel. 

U hoeft niet een leven lang te leven in de gevangenis te hebben, 

is er geen waarheid in het feit dat het Gods wil is. U weet dat alles is

nu in jouw handen. Je zult je boeien in het stof breken. 

Zelfs als mensen je veroordelen. Gooi belasting van

problemen, ver weg, en in zijn geest het maar eeuwig leven. 

Woman, gezongen door de eeuwen heen, voor iemand 

de beste van alle vrouwen. 

Als het hart pijn doet, en de koude rilling, 
aarzel dan niet om lief te hebben, de rest zal volgen. 
Als je allebei liefhebt en spijt hebt opgehouden, 
probeer dan. vergeef, de rest is de details. 
Om te sterven of te leven, met dit gevoel is niet verschrikkelijk, 
je wist hoe je lief moest hebben. 
De rest is niet belangrijk. 

Ik wil een wereldreis maken.

Ik wil al mijn werkzaamheden staken.

Ik wil geloven in mijn dromen .

Dan pas zal ik verder komen.

De schoonheid, geloof me, is niet eeuwig, met jaren, oud wordend,

laat het in een schaduw. Immers, de rivier stroomt is niet oneindig.  

Vervagen smaragden en opalen, en kruimels van graniet, de tijd 

breekt in marmer, na de hele tijd de meest krachtige dynamiet. 

De tijd gaat verloren aan de tijdswaarde, schoonheid verandert

haar prijs en kan een eeuw of een moment leven, maak eeuwige

vriendelijkheid. Het bespaart, helpt om te overleven, de ziel niet

mogelijk leeftijd, ze is niet op zoek naar een beloning of voordelen. 

Het is onvergankelijk en zwaar, ondersteuning van het leven, geloof

en dromen. Op een dag zul je in vriendelijkheid geloven. We geven

schoonheid aan de rol van idool. Ze verdient eer, onderscheidingen. 

En vriendelijkheid is de grote dokter van de wereld, hij geneest de

zielen. 

Vriendelijkheid is talent. 

+Poëzie.

 Net als de Melkweg, is jou liefde..

Net als de melkweg schittert je liefde in mij in het stellaire vocht,

droomt in spiegel over de waterige afgrond en de

marteling van de diamant martelt.

Je bent een traanlicht in de duisternis van ijzer,

je bent bitter sterren sap. En ik, ik zie wazige randen van de

dageraad zijn blind en nutteloos.

En het spijt me voor de nacht ... Dat is waarom,

dat de eeuwige sterren een pijn in onze harten zijn.

Zal ons hart gebonden zijn aan een nieuwe dood?

Hoe blauw het ijs mijn dag is ... Kijk!

En de sterren vervagen van ontzag 

in de koude,koude dageraad.

Ziekte geef niet op.Doof het negatief in jezelf.
Vertelde me de dokter: "Probeer iets positief te vinden
Er is altijd een motief. Laat onnodige geschillen. 
Kijk in alles positieve. En als de buschauffeur 
bij jou was niet te beleefd, haasten om grap ontdoen.
Look in alle positieve. Alle de vreugde van onze wereld.
Zichzelf breng het naar de troef. Spuug op wat niet schattig is.
Zoek in het positieve." 



Leef geen minuut zonder mij zonder uw liefdevolle ogen, 
geweldige gevoelens, verbind ons stevig. 
Overweldigd door het geluk van de golf, en barstte in mijn leven. 
Rustig, fluisterde stil: "De meeste van alle ik hou van je". 
Verdrink in deze gevoelens. De hele wereld om te vergeten. 
Aan jou, mijn liefste, 
In de handen van een leven, vol met liefde te dragen. 

We zijn zo dichtbij dat we geen woorden nodig hebben,
om elkaar weer te herhalen.
Dat onze tederheid en onze vriendschap
sterker is dan passie, meer dan liefde.Alles zonder woorden.

Vergeef mijn ...

Omdat de vreugde van de vergadering gekoesterd. Voor de weifelende

hoop om te wachten, voor een fervente onvolwassen liefde. Voor alles,

misschien, dom leed, voor iets dat niet opnieuw gebeurt. Vergeef mijn

grillen en grieven en vergeef mijn bittere tranen. Dat ik niet van jou ben

geworden, God kan zien, het is niet mijn schuld, het spijt me. Sorry voor de

onvoltooide lijnen, het licht en de domme dromen het spijt me,

mijn liefste, het spijt me. Laat me voor de laatste keer

aanraken je aanraakt je gehoorzame zachte haar. De laatste keer

dat je je hand aanraakt en je raakt, en mijn voorhoofd nog een keer

aan je lippen. Ga dan weg, als je alles kunt vergeven, liegt niet boos

tegen mij. Vergeef me, als je eenmaal weet hoe. Hoewel ik ben

nog steeds enthousiast, enthousiast om u. Vergeef me... 



Zet geen gevoelens op de show, ik ben ziek van het kwade en het kwaad, 

ze zijn bang voor de aanblik van andermans ogen. En ze hebben een heel,

heel andere behoefte. Onderschat de ziel niet voor de menigte. En al uw

gekoesterde dromen zullen vluchten, smelten in de ochtendmist. Sta niet

open voor iedereen die niet lui is, met afgunst liefde maakt de verf dof. 

Wie weet niet hoe te creëren, dat elke dag met een passie iemands verhaal

vernietigt. Laat het geheim liefde blijven, en onzichtbaar voor

anderen geliefde. Bescherm gevoelens, 

streel ze om behendig en mooi te zijn. 

Als niemand het nog uitmaakt wat je doet.

Als niemand zich nog interesseert voor wie je ontmoet.

Als niemand nog denkt, hoe het met je zou gaan.

Dan ben ik er, om je bij te staan.

Save, O Heer, de behoeftigen, de armen, de zwakke wil, de wees,

zwak en kreupel. Laat hen weten dat deze dagelijkse uw bescherming

 zal krijgen. Geef kracht om de zwakken, de vijanden en vrienden, 

laat een wandelende ritme bedlegerig zijn en kil al het geloof. 

Help iedereen. Ik hoor je uit de hemel wereld en zichtbaar.

Laat iedereen niet overbodig in de wereld, gelukkig zijn.

Liefdesleven. God verhoede je wanhoop.
Liefdesleven. Laat de krachten niet eindigen. 
Liefdesleven. Waar je ook wordt gegooid. 
Liefdesleven. In de lente, in de winter, in het najaar.
Liefdesleven. Droom van wederkerigheid. 
Liefdesleven. Maar vraag niet om genade. 
Liefdesleven. Vergroot de ode. 
Houd van het leven een kort moment. 
Houd van het leven heb een goede mening.
Houd van het leven en eis niets. 
Houd van het leven en liefdesleven.

+ Poëzie.

Het bos is karmozijnrood met zijn karmozijnrode gewaad,

de vorst vervaagt, het vervaagde veld,

de dag zal eruit zien als onwillekeurig en hij

zal zich achter de rand van de omtrekbergen verbergen.

Blaze, open haard, in mijn verlaten kamer;

En jij, wijn, valt in de herfstkou, morst in mijn borst een

aangename kater, Een minuut vergetelheid

van bittere kwellingen. Ik ben bedroefd:

er is geen vriend bij me, met wie ik verlangde

dat ik het deel had weggespoeld, die de hand

uit het hart kon schudden en de vrolijkheid vele jaren wenste.

Ik drink alleen; mijn verbeelding roept om mij heen;

Het vertrouwde kan de nabijheid niet horen,

en mijn lieve ziel wacht niet. Ik drink alleen...

Verlangend naar de uitgeputte ziel. 

Waarom opnieuw gedwongen om te geloven in dromen. 

In de armen van de nacht benauwd. Waarom een ​​ijdele belofte doen? 

In de kristallen vaas drogen de bloemen. Koele gevoelens en

een pad van lijden. Veel punten in de lijnen van gedroogde inkt. 

Mijn verlangen is uitgeput.

Je bent mooi, als een bloeiende tuin, in een keer helder voorjaar. 

En je stem, zingend in een stroom, gevuld met prachtige schoonheid. 

Je bent een mooi gezicht en, je bent rijk aan tederheid

van eigenschappen, en de onuitsprekelijke gratie van de wereld

vult je hiermee. Tender als vlinders, aspiratie om bij de roepende

bloem te komen, zorg je voor bewondering en vermenigvuldig

je schoonheid. Je bent het ideaal van een liefdesnacht, 

je lach is niet gelijk, je inspireert deze lijnen van 

liefde door ze een zacht licht te geven. 



Alle kleine dingen zullen voorbijgaan de basis zal onthouden worden.

En onze dagen zullen mooi en gemakkelijk zijn. Ik draag slechts drie

woorden voor mezelf. Ik leef dank, volgens, in tegenstelling. 

Nee, de wereld is niet exclusief, hoewel, natuurlijk, anders. Maar laat

zijn ogen branden met mijn vuur. Onrechtvaardigheid in tegenspraak

met, maar geweten volgens, ik leef dit leven, voor alle dank. 

In de reeks van mijn zonsondergangen en zonsopkomsten, 

want het geloof, liefde, hoop en poëzie, voor wat ik warm haar

vrienden warm. Live bedankt, volgens, Integendeel. 

Ach, deze nacht is zo wonderbaarlijk goed.

Ze kwijnt weg en betovert ons opnieuw.

Zoek vrienden,het kan moeilijk zijn,

maar het is heel gemakkelijk te verliezen.

Bij vrienden is het nodig om voorzichtig te zijn,

te waarderen, lief te hebben en te respecteren.

Geldig voor wederzijdse ik en mijn vrienden.

Tranen zijn de reiniging van onze ziel. 
Lachen is de stemming van onze ziel. 
Verdriet is de toestand van onze ziel. 
Al het andere komt van de geest. 
En het is precies waar hij meer mee begiftigd is 
 goed of kwaad en onze natuurlijkheid is bepaald. 
De geest, en niet de ziel, is het meest vatbaar voor kwade invloeden. 
En het is het verstand dat onze ziel kan redden of vernietigen.



Het hart klopt van extase.
En voor hem herleefde opnieuw 
de godheid, en inspiratie.
Een leven, van tranen, en liefde.



Ik ben een vrouw ... 

Ontdooien op zich goeden kwaad. In wiens familie katten, leeuwen

en slangen zijn. Ik ben een vrouw die kan wachten en hatelijke

verwachtingen. Ik ben de beloning. En ik ben de straf. 

Ik ben een vrouw. Er zijn geen andere mensen in de wereld, ik ben

een vrouw met wie ik gevleid ben. Ik ben een vrouw, bezit een

geheim, hoe kan ik een man veroveren vanuit de helft van het zicht. 

In staat om te bouwen en te breken, om oprecht te lachen, 

en om tranen te verbergen. Wat ik soms niet begrijp, maar om

te begrijpen wataangenaam is, ben ik een vrouw. 

Met een onschuldige blik corrosievegroene ogen. Ik ben een vrouw

met een gladde huid. Ik ben een vrouw die voor jou is. 

Heb geen medelijden met het verbranden van bruggen en het

omverwerpen van muren. Ik ben een vrouw die van jou houdt. 

Geeft het hele universum de voorkeur.  Ik ben een vrouw. 

 ik lach in het gezicht van het lot. En ik ben niet bang.  

Met haar zijn we tenslotte vriendinnen ... 

O Heer, wij geloven in u. Maar wat moeten we doen, als overal

de duivel aan het feesten is, het soort menselijke ondergang

dat wordt verspreid door het geestelijke en lichamelijke? 

Niemand heeft je koninkrijk gezien, het bijbelse paradijs, dat heilig

en helder is. De dood komt, en wij in het niet bestaan. We vertrekken

en veranderen in as en as. Daarom, na het vergeten van gebeden. 

Wij in dit leven, kwaad en hondsdolle, reageren op de duivelse roep. 

En zondigen, waarnemen als gelukzaligheid. 

We bidden u, dat u ons vergeeft.

21

Roddelen rond het huis. De hele dag door treden. Schaduwen

 knipperen op de zolder. Het huis dwaalt door het huis.

Overal bungelt ongepast, mazen in alle zaken. In een mantel

 sluipt naar het bed. Tranen het tafelkleed van de tafel.De voet

 is niet van de drempel afgeveegd, loopt in een wervelwind 

van een tocht en met een gordijn, zoals met een danseres,

klimt ze naar het plafond. Wie is deze onwetende en deze

 geest en dubbel? Ja, dit is onze bezoeker, onze bezoeker, 

onze vakantieganger in de zomer. Voor het geheel van zijn 

korte wandeling geven we het hele huis aan hem. 

Augustus met een onweersbui, augustus lucht.  

Augustus, door de ramen van de ingang naar huis trekt, 

luidop hardop sprekend. Onverzorgde weiden geploegd 

gras en gras. En de geur van dille, augustus luchtweide.

+ Poëzie.

Wij zijn vrouwen, wij zijn feeën, wij zijn godinnen. 
Wij zijn engelen, sommigen met vleugels, andere zonder.
Als we liefhebben, fladderen we als vlinders.
Als we bemind worden, vliegen we naar de hemel.
En de wereld rond glinstert en schittert. 
Bloesems en geuren, zoals plotseling lente. 
Wij zijn aanhankelijke katten in liefhebbende handen. 
Wij zijn het geluk.



Alsof de ziel zich opnieuw verheugt en zingt, de lente komt eraan. 

De lente komt eraan. De sneeuw dieper geworden door stoepranden 

splash zwembaden, en de zon in de blauwe lucht, en de sneeuw

smelt in de velden, de bossen, en het geluid van druipen, de drukte

van de vogels, cirkel van gelukkige gezichten, radiance van het oog, 

kleur glimlacht, favoriete vrouwen boeket. Dit alles het was.

Maar alsof het weer komt, de lente komt eraan, liefde komt eraan... 

Een maand is overleden,

het draaien van blauw in het raam van de dageraad.

Ah, jij, nacht, wat ben je, nacht,

krabbelde?

Ik ben in de cilinder,

ik ben niet met iemand,

ik ben alleen ...

En met een gebroken spiegel.

Soms in het leven van ieder van ons, liefde komt als de eerste keer, 

verliefd is niet op zoek naar iets, hield van alles wat het uitbrengen

van haar warmte. Denk niet dat er geen liefde in de wereld is,

ik hoop dat al het andere voor staat. De lente zal komen

en het hart zal tot leven komen, liefde, bloem bloeit prachtig. 

Begrijp waar je op hoopte, en je zult gelukkig zijn en liefhebben. 

Wanneer liefde nergens heen gaat.  
En er is bitterheid, dat zelfs in vele jaren, soms, soms huilt, 
verliet zonder de warmte van liefde, mannen. 
Geloof ze niet, als ze zeggen: "Het maakt niet uit!" 
De zielen en zij zijn immers gemakkelijk kwetsbaar 
en laten je nooit tranen zien, geloof me, ze huilen soms, 
medelijden met de verloren man. 

Deze dagen zijn op een afstand.

Achter een oude stenen muur.

Is geen man, een daad: Een daad

van groei met een bol van de aarde.

+ Poëzie.

Volle maan steeg over de weide.

Onveranderlijke schitterende cirkel,glanst en is stil.

Bleke, bleke, bloeiende weide, duisternis van de nacht,

die er langs kruipt,rustend slapend.Het is eng om op pad te gaan.

Onduidelijk alarm onder de maan regeert.Hoewel je weet de

zon zal vroeg in de ochtend uit de mist komen.

 Haar stralen zet bergen en dalen in het licht.

Een moderne vrouw. Drukte, maar zoals altijd goddelijk.

 Laat een beetje moe, maar, zoals eerder, mooi. 

Tot het einde is het onbegrijpelijk, niet onderhevig aan iemand. 

Een moderne vrouw. Dat is triest en attent, het is licht en plechtig.

Bewijs zijn zwakheden, overwin het in onbeschaamdheid, het is 

tevergeefs voor mensen om te proberen, tevergeefs hopen ze.

Niet opscheppen over macht. Alle kennis van de wereld,

alle tegenspoed uit het verleden. De mysterieuze moderne vrouw blijft...

De Atheense dagloner zegt...

IK HOU VAN VRIENDSCHAP...

Ik ben dol op vrienden, ik ben dol om ze te ontmoeten,
ik hou van al mijn blogvrienden en vriendinnen(online).
Ik hou ervan om te kijken en te bewonderen,
zoals in de lucht een zwerm kraanvogels.
Een grote mooie wig.
Waar is het stil en warm,
waar geen verdriet of verdriet is,
waar het gezellig en licht is.

Onze tijd gaat schandelijk verloren!

We zijn gegroeid tot de pijn van onze wonden. Nee! Vaders hebben

ons niet opgevoed, we hebben de burgers niet voorbereid. Wraak niet

op onze moeder. Voor de beulen om in de tempel te bidden.

Over de senioren niet zingen voor onze zussen nee! onder het

juk van het kwaad. De gedachte aan vrijheid van de wieg, voor hen was

onbekend. En we zijn stil. En de tijd vergaat. We zijn niet bang voor 

schaamt. En bidden voor de beulen in deze tijd.

Uren verstreken, alleen internet ging in de zwarte hemel draden.

En dan zo memorabel vertrouwd. Het is duidelijk, ver weg 

stem kwam. Ecce homo. De zwarte draden, was ik vrolijk en

gehoorzaam, ontwapend geserveerd. Maar het uur is

aangebroken. Remembering, dacht ik. Nee, ik ben niet een

dienaar. Dus val maar, de kleurenband. TV met veel sneeuw.

geboorteplaats...

Ajuin Ajuin Ajuin.

Mijn vingers ruiken van wierook,

op geen enkele wijze,

worden mijn handen gebruikt

om vast te houden.

Aan de lucht en brei bundels van gedachten.

Uw palmen als een bot,

en de vingers aanleiding geven tot geluiden.

Vreemde geluiden.

Ik wil soms niet leven, en gewoon gaan liggen, in slaap vallen en

niet wakker worden. En in deze droom wil ik niet liefhebben, 

weggaan bij iedereen, jezelf vergeten in de vergetelheid. 

Maar als ik denk dat er meer is dan ooit, kan ik niet horen hoe de

vogels tsjilpen, en roze dromen zijn niet de dromen, wat ik zie de

ogen van hun kinderen, hoe om te groeien wat het leven zou zijn, 

ze niet zoenen zelfs meer teder. Wat is er prettiger dan liefkozingen

van mama. En zo binnenin zal het hart knellen. En je zult beter en

beter willen leven. Ik kan alles doen, ik zal voor ze leven. 

En voor mezelf een beetje, voor het geval dat. Ik hou te veel van

het leven om te gaan, ik mag niet beslissen wat, wanneer zal zijn.

En dit betekent dat we moeten blijven leven. 

Niemand zal denken voor mijn gedachten. 

+ Poëzie.



Het veld spreidt zich uit met een golvende doek.
En de hemel versmolt met een donkerblauwe rand.
En in de lucht een transparant gouden schild.Glanzende zon schijnt erover.
Als de zee, de wind loopt door de hoekenen hummers kleden de witte mist,
over iets speels met het gras zegt dapper in de rogge gouden geluid.
Eén ik. En mijn hart en ik denk vrijheid.

Kan de stem van de inboorling niet horen, u ziet geen vriendelijke,

lieve ogen. Waarom was het lot wreed? Hoe vroeg je ons verliet.

Grote droefheid wordt niet gemeten, ik kan niet helpen 

met tranen, je bent niet bij ons, maar voor altijd

in onze harten zul je niet sterven. Niemand kon je redden, 

hij stierf te vroeg. Maar het heldere beeld van je moedertaal 

zullen we constant onthouden ...

ik wilde jou tegen mijn borst drukken.
Maar in een ogenblik leerde ik mezelf.
Waarom zou je elkaar bang maken met de
imperfectie van ons lichaam?



We zijn nog steeds. Verdomde sexy. . 
Wij, het mirakel, zijn echt. Laat hen zeggen, in vijftien. 
Leeftijd is geen obstakel voor ons. Probeer het niet te proberen. 
We zijn een vreugde, we zijn. Wij, vanuit de heup, lopen 
We wandelen dapper door het leven. En in de korte rok zijn 
we gewoon de koningin. In de ogen, liefde en tederheid.  
We zijn gepassioneerd, we zijn onvermijdelijk. 
We hebben iets om over op te scheppen. 



Ik verstopte mijn ziel in een kofferbak, zodat noch de vijand,

noch een vriend werd gevonden. Hoe hard ze ook probeerden,

ze zochten niet. Vecht niet zo dat, nauwelijks ademend, in de handen

van anderen mijn ziel. Om te gaan kon ze van moeiten, verraad en kwaad.

 Ze bedekte de deken met wit, zodat ze niet zou lijden, niet ziek zou worden. 

Maar er werd alleen ineens geklopt. Ik opende de oude kofferbak en

ik zie dat ik nauwelijks kan ademen, daar stikt de ziel.

 "Laat me, ik zal vliegen, ik wil niet in gevangenschap leven. "Het doet je pijn "

Ja, laat het zijn. Ik wil pijn en verdriet, in vrede als je vegeteert, 

in feite is er geen geluk." 

Leeftijd is helemaal geen jaar. Dit is een gemoedstoestand. We zien de

oudemannen en op tweeëntwintig,  ze lijden allemaal droevig. 

Ze huilen alles over het leven en het lot. Ze zeggen: "Hoe moeilijk is

het om te leven." Ze zeiden huilend over zichzelf, hoeveel ze moesten

verduren. En ik ontmoette heel jonge mensen.Degenen die al lang

ouder waren dan zestig. De liedjes zongen vrolijk, ze stelden een doel 

bij het vuur. Rafting, op dansen en in de films, ik hoor hun ondeugende

vrolijk lachen. "We zijn echt niet over leeftijd een lange tijd. In mijn hart

is er geen grijze haren." Ik bewonder! "Bravo!" Ik zeg het. Leeftijd is

wat je zelf schrijft. Dus, in het paspoort, mijn, niet kijken naar elk,  

niet een plus als de ziel naar de "oude man"!

In de loomheid van verdriet,

hopeloos in problemen van rumoerige drukte.

Hoorde ik een lange tedere stem.

En ik had schattige kleine dingen.

Verdriet hopeloos keerden zich

in liefde van en met jou.

JIJ, WONDER, VROUW !!! 
Wanneer je schudt van vermoeidheid. Wanneer je account verloren is, 

laat je niet huilen van medelijden. Laat het niet gebeuren.

Ga je gang, bewonder jezelf. Wees niet depressief, sta open, over ijdelheid,

 bewonder de zon de lucht in de ochtend. 

En al hun problemen, vergeet opeens, staande bij de spiegels.

Verander uw haar, en meer helderheid. Een simpele waarheid maar 

we moeten het weten. Je herinnert je ook dat je een wonder, een vrouw is. 

Wat ben jij, mooi  en de ziel was helder. Jij, gelukkig om te zijn

Lot niet weglaten, mooi wonder als een vrouw.

Over moeder... 

Heilig woord "moeder". Van het woord "moeder"

kun je niet weggaan, in luiers schreeuw je opzettelijk "moeder".

In moeilijke momenten van het leven roep je de hulp, noch vriend noch zus 

je roept de moeder om hulp, schreeuw je luid "Mam, help!".En de pijn

en angst gaan onveranderlijk weg. Je wordt bedekt door de moeder

met de vleugel van liefde. En hoeveel we pijn ervaren van vitale

tegenspoed, angsten, zorgen, en alleen de moeder zal je te hulp komen, 

zal helpen, en de pijn zal verdwijnen. Zij zal je ondersteunen in het

leven met haar schouder, je helpen om op jou voeten te staan,

niet om te vallen. Alle moeders zijn de beste ter wereld. Zorg voor

het heilige woord 'moeder'. Jaren gaan, we worden oud, maar alleen

de moeder wordt niet ouder. Zij houdt nog steeds van ons, koestert 

en houdt van alle kleinkinderen. Aardig voor u van ons,

uw kinderen en kleinkinderen, prijs u van God en mensen, wij zijn zo

warm als u in de buurt bent, mam, leef, schat,

voor ons en ben je niet oud.

+ Poëzie.

Waarom verliezen we vrienden zo snel?

Is er een understatement of onwil om te begrijpen?

Misschien de zaak dieverkrachting vermindert, egoïsme,

niet de wens om te accepteren.Waarom verliezen we vrienden zo snel?

Waarom is het soms zo moeilijk om zich te verontschuldigen?

Waarom bijten we soms op onze tanden lippen opeen geprest?

Waarom is een oude vriend tegenwoordig een vreemde?

Waarom brengen we zo getrouw al onze tijd in de ogen door?

Waarom raken we verdwaald in een wervelwind van passies?

En in mijn hart zal nooit een traan drogen.

Op de hielen van de overwinning is de nederlaag. 

Het is onmogelijk om dit leven zonder gevechten te leven. 

Voor de gezondheid een ziekte, voor verraad loyaliteit, 

want een grote ontdekking volgt op vuiligheid. 

Als zwarte wolken in de lucht verschijnen, breekt er een zonnestraal

doorheen. Na de storm is er altijd een stilte. Na liefde geleden

te hebben, zijn we weer op zoek naar een nieuwe. Misschien is dit hoe

zwart en wit veranderen, dat het leven niet saai en grijs lijkt. 

Kijk niet naar haar polsen en

met haar schouders vloeiende zijde.

Ik was op zoek naar geluk in deze vrouw,

en ik vond per ongeluk de dood.

Als je de ogen sluit, wordt het makkelijker. Er is geen verschil tussen

de waarheid en de leugens in deze wereld van leugens. Rond gaat altijd

het verkeerde in het beeld van eenvoud. Het is niet moeilijk om te

weten in de ogen van de hele waarheid,maar het is zeer moeilijk te

accepteren, en omdat wij allen, allen zien, aandacht neem een pay.

Het sluiten van zijn ogen, zullen we gemakkelijker geworden, en dit is

de juiste aanpak.Het is gewoon het behoud van de geestelijke kracht van

jaar tot jaar. Wij dienden voor de hand, we gaven manier om alle plaatsen, 

voor ons niet zingen idioten, en waren oprecht ogen, toegenomen, 

we verzameld nieuw veld, we hebben hard geweest, maar het is gewoon.

Doorlopende daden ten goede.Het is omdat ze blind waren. De zon verwarmde

ons daar meer. Niet omdat ze daar werden geboren, 

maar gewoon de woorden geloofden... 

ABSURD.

Absurditeit is een bewering of mening,

die duidelijk in tegenspraak is met wat

we zelf over deze score denken.

Kaarsen... 
 Er is één eenvoudig geheim in ons branden en blussen kaarsen, 

straalt een dun licht uit. Drie kaarsen. Kaars van hoop, geloof en

liefde, drie heiligen en zondaars vuur van binnenuit verlicht. 

Het leven is onvergankelijk, het leven is prachtig, maar het gebeurt in

het leven de een of andere reden gaan de kaarsen uit, er komt een

volledige duisternis. Niets rond te zien, eng, koude, en daar, in de duisternis,

zo eenvoudig voor een vijand om vrienden te nemen, voor de liefde

tot verraad te nemen, blindelings vertrappen bloemen, en geen ontsnappen

aan deze verschrikkelijke duisternis.Wees niet bang, hysterisch, niet

in een bui.Je hoeft alleen maar een lucifer en stak de kaars weer aan, 

en de ziel wordt weer opgewarmd, en opnieuw licht rond opnieuw een

dunne lichtstraal verlicht de cirkel van het leven mijn vriend. Het leven

onder deze hemel.Je moet in een vlam leven Wie je ook bent in

de wereld was, doof het vuur van de ziel niet. 



We zijn afhankelijk van een lot - uit het feit dat rond, van de stilte van

een lange en hangende handen. En van de look casual, verborgen woede 

van wat er gebeurd met het ongeval te overleven.We zijn afhankelijk

van de keuze in ons voordeel of niet.We zijn afhankelijk van de kwalen, 

van liefde en jaloezie, van de glimlach van het lot, en van die onzekerheid,

die op de rand van de memorie. We zijn afhankelijk van het uitzicht op de

omringende massa's, vergeten in de opwinding.

Het hangt van ons. 

Je bent in de steek gelaten.  Moeite lacht. "Je gaat dood, want zonder

liefde en geluk vergankelijk",een antwoord maken voor alles. 

Ik begrijp alles, maar dat is over wat liefde is bitter geween. 

Waarom was ze moedig, moedig bij het bijten van haar lippen. De wond

gegoten zout. Ze was in staat om te zwijgen, rouwen in het donker wrok 

slepende, jammerlijk en luid, de bodemloze grijze leegte. Huilen Jammer

als een meisje. Ik heb geen gevoelens van hen, maar de man nog

steeds uit gewoonte. Liefde was kreunen in het donker. 

En ik keek onverschillig ... 

+ Poëzie.



De laatste stralen van de zonsondergang
liggen op het gebied van gecomprimeerde rogge.
Het dutje van een roze knuffel. Het gras van een onbesliste rand.
Geen wind, geen schreeuwende vogels.
Boven het bosje een rode schijf van de maan.
En het lied van de priesteres sterft onder de avondstilte.
Vergeet zorg en zorgen.
Verkrachting zonder een doel op een paard.
In de mist en in de wei op lange afstand.
Om de nacht en de maan te ontmoeten.

Op het hart van een steen vallen plotseling.Alle grieven uit het verleden.

En je kijkt rond. En je zult je geest niet laten zien. 

Je kunt niet de volgende stap nemen.

 wanneer, zoals gewichten aan je voeten, veel fouten gemaakt. 

Je kunt niet vanuit het niets leven starten, en het verleden vergeten ... 

Ik wil, mijn vriend,ik drink tot op de bodem.
Vandaag vanavond.
Een glas mousserende wijn.
Voor onze jeugd, onze ontmoeting.
Hoeveel jaar zijn er sindsdien verstreken.
Hoeveel in het leven is veranderd.
Grasonkruid, op de verre afstand verdampt en verstreken.

Verveel je niet, mijn vriend, noch overdag, noch op het late uur. Vergeet 

je verdriet niet voor niets 's nachts. Onthoud alleen dat liefde helemaal

aan het begin is.En liefde, geloof me, er is geen reden om de barrières te overwinnen, afstanden, kilometers, jaren. Alles zal verdwijnen, 

het zal komen als een bronwater. En dan zal de tuin opnieuw bloeien

met  lila bloemen. Niet samen, misschien, de truc van het lot .

Spijt van de gastheer vult onze ziel, is het sturen van een test geen match.

Er is geen geluk in het leven zonder strijd.



Vriendschap is een warme wind, vriendschap is een heldere wereld, 

vriendschap is de zon bij zonsopgang, voor de ziel een vrolijk feest. 

Vriendschap is alleen maar geluk, vriendschap, mensen hebben er een. 

Met vriendschap, het leven in de lente is vol. Een vriend zal pijn en vreugde

delen, een vriend zal ondersteunen en redden. Met een vriend,

zelfs een kwade zwakheid in een ogenblik zal smelten en verdwijnen. 

Geloof, koester, waardeer vriendschap, dit is het hoogste ideaal. 

Ze zal je van dienst zijn. Vriendschap is tenslotte een waardevol geschenk. 



Het maakt niet uit wat het leven je te wachten staat, kinderen. 

Er is veel verdriet en kwaad in het leven. Er is een verleiding van

verraderlijke netwerken, en wanhoop van brandende duisternis. 

Er is een verlangen naar onmogelijke verlangens, hopeloos, ongelukkig

werk en de betaling van jaren van lijden voor een tiental gelukkige minuten. 

Maar je verzwakt de ziel niet, je zal de tand des tijds doorstaan. 

De mensheid leeft door één cirkel van het goede. Waar je hart ook

niet zal leven, in een lawaaierig licht of in de landelijke stilte. Zoek niet, 

wacht niet op een terugkeer, schaam je niet voor een spottende zondaar.

 Waar je hart ook niet zal leven, in een lawaaierig licht of op het platteland.

Leen zonder kosten en moedig alle schatten van je ziel. 




Ah, als het leven op een nieuwe manier begon. Welke fouten we niet maakten. 

En met degenen die dat niet hoeven, geen vrienden werden. 

Stilte, waar het nodig is om te zwijgen. We zouden daar niet studeren,

en we zouden het gaan leren kennen. Met anderen, waarschijnlijk

veranderd, zouden echtgenoten en echtgenotes worden vervangen

door anderen.Ah, als alleen iedereen het kon weten. We zouden geen

kinderen hebben opgevoed zodat we niet met ons zouden worden

verwekt. Of misschien zijn ze ergens naartoe gereden, of leefden

ze gewoon, zonder schaamte. En ons leven zou niet leeg zijn, 

niet overtreden worden, waar het niet nodig is, de rand. Of misschien

zouden ze het stro verspreiden, en op andere plaatsen zouden vallen. 

Dat we niet twee keer hetzelfde water binnengaan. We blijven zwemmen

langs het water.Er zou helemaal geen sprake zijn van een prikkeling, 

maar duidelijk begrepen op een dag.En ons is een langzame water 

Tears in heaven, creëert zelfs indruk wat we wilden. Ja, we een wereld

van illusies nodig hebben. We zwemmen prachtig met een

haak of schoolslag.Wat je ook in de kont zwemt, 

we zijn tenslotte de stijl aan het verdrinken. 

Glimlach als je wilt springen.

Trek jezelf omhoog als de dageraad.

Als je moe bent, maak je klaar voor bed,

en zien dat er geen geheim is hier ...