+ Poëzie.

Ik wacht al jaren op het lijden met het

geheel van onbewust geluk.

En de pijn kwam als een zacht blauw licht,

en gewikkeld rond mijn hart en een pols.

Zulke brandende, pijnlijke strelingen.

Door de natte uitstraling van tranen.

De wereld was gevuld met ongekende kleuren.

En het hart werd van glas,

en daarin zong de wond zo dun.

"O, de pijn, wanneer die ook komt, hij komt

altijd te vroeg."

Wat jammer, soms zijn woorden niet genoeg om alles wat pijnlijk is

uit te drukken, om de ziel van de slavernij te bevrijden , 

en daarmee om het lichaam vrij te maken. Jammer, soms zijn er

niet genoeg tranen, en de pauze wordt gênant. Ik dacht dat alles serieus

zou zijn, het spijt me, mijn eerbetoon aan deze missie. Wat jammer,

soms zijn er niet genoeg leugens, en we zijn allemaal aan het mopperen,

kijkend naar de lucht. En zelfs als u honderd jaar in de wereld leeft,  

u zult nooit in wonderen geloven. En nu vertrappen we de grond

honderd jaar lang. En dit is allemaal opgeslagen in onszelf ...

Nogmaals, met geheime dankbaarheid.
Diep ademhalen, verraderlijkheid.
In het hart van de stromende lente, is
geluk rustig te voorzien.
En de levende ziel die de 
vogels vergezelt in de verte en hoog.

Liefde...Laat de pagina worden gepasseerd. En bloed wordt een halve liter vergoten,Liefde, wanneer ze willen trouwen, de rest is flirten.Laat het beter zijn om te breken waar het dun is.Laat het pijnlijk ongepast zijn, Liefde, wanneer ze een kind willen.De rest is een wereld van sympathie. Laat veel afgunst en vleierijop elke levenspagina. Liefde, wanneer ze samen willen zijn,De rest is gewoon een gewoonte. Laat het slecht zijn, zelfs als alles niet op zijn plaats is, om verder te leven is noodzakelijk verder,Liefde, is wanneer twee harten bij elkaar zijn. De rest is vriendschap.

De echte vrouw met de letters geweldig. Lief, vrolijk, met een goede hart.De ware vrouw betekent jou. In het hart is niet verspild geloof in schoonheid. Verover je, probeer de geest van de hoogte.De toekomst, het verleden, alles in je leeft. De hunkering naar het onbekende roept je op. Ja, ik weet niet hoe oud ik ben, wees altijd zo.Maak geen vrienden alsjeblieft, met droefheid en verlangen.Bevalt de zon, vrienden alstublieft. Op een andere manier kan een vrouw eenvoudig niet leven.

Het gebeurt niet, het gebeurt niet,
vrienden zeggen niet vaarwel!
Vrienden van vrienden niet vergeten,
niet verraden, niet verlaten,
vrienden leven, niet sterven.
De gedachte van een vriend kan niet sterven.

Hoe weinig belofte soms betekent. We zeggen één ding en handelen anders.En overtuigend, we denken heel anders.Ik heb een excuus voor iedereen gevonden. En niet in de loop van vandaag is het woord van eer. En niet in de loop van vandaag is de plicht.In de loop van vandaag omkoping en vleierij. En lange tijd hield de stem op met praten.Zal er ooit een dag als deze komen.Wanneer al het andere in de wereld zal zijn.En de man zal zich op zijn gemak voelen in welvaart.In feite zal gelijkheid komen. En de ene generatie heeft de andere vervangen.Opnieuw vragen zoals ze leven. En de tijd kan niet slecht zijn.En waar ik naar zocht, wacht op je.

Hier het trillen van het hert, lieflijkheid van de honing en de aantrekkelijkheid van de magneet, alles het is gegoten voor vreugde.Maar om de geheimzinnigheid te verdunnen. Koude glinstering van tranen.De Heer besloot daar toe te voegen, en ook de wraakzucht. Dan de Heer in zijn schepping.Onrechtmatige winden, overheersende katten, slangen gesis, zoemende vliegen. God nam opium uit opium.Tigress jaloersheid licht. Haaien hebzucht, leeuwinnen spontaniteit,de vaardigheid van de spin.Toen mengde God het mengsel op miraculeuze wijze.Blinde gestalte, het leven ademde in haar.En de vrouw toonde de man. Hij zei niet:Neem haar zoals ik haar geef.En probeer niet te veranderen allemaal tevergeefs.Zegen, met haar leven, alsof ze in het paradijs is.En dood lijden, niet met blaffen! "

Het leven gaat voorbij, de pagina's ritselen. Dagen stralen, weven door de jaren heen. En het verleden zal niet opnieuw gebeuren, noch morgen, noch vandaag nooit. En we leven alsof we spelen. Alsof we ons leven meer dan eens leven. 
We herhalen onze fouten opnieuw.  Overal, altijd, in alles hebben we gelijk, 
anderen altijd schuldig. We hebben te maken met grieven, woede is als vergif, 
en we kwetsen soms de harten van geliefden. Voor anderen zijn we onvermurwbaar en hard, voor onszelf zijn altijd toegeeflijk. 
In een vreemd oog kunnen we zelfs een splinter zien, we merken het nooit in onze eigen . Misschien zijn mensen het waard om te veranderen. Kijk naar het leven, het afgelopen jaar. Beter en vriendelijker worden dan toen. En het leven gaat verder, ritselen haar pagina's. De dagen stralen, weven door de jaren heen. Maar de ervaring zal niet opnieuw gebeuren, noch morgen, noch vandaag nooit.  

Een vriend is niet degene die cool is op een feest, 
en als ze drinken voor de gezondheid, zal 
een vriend niet schreeuwen
"Drink naar de bodem." 
Een vriend zal het gevoel hebben dat je 
het koud hebt op de grond, 
en je warmte zal verwarmen 
Zonder wijn.

Neen een man mag niet huilen.  Ook al heeft hij verdriet

Mannen niet huilen,  grijs worden ja. En niemand de pijn en

pijn te onthullen. Welke zweer in het hard zal rijpen. De man vergeten maar

leeftijd vergeeft niet. Een schot in het hart, het moment van afscheid.

Het was alleen een traa in zijn ogen. knikt op de vergadering:

" Hallo, hoe gaat het ". En het woord" lange " maar in de zin van tot ziens !!! 

Wie heeft je verteld dat de liefde niet kan de grimmige, schoon.  

Mannen huilen niet, mannen worden grijs. En de pijn, is het doden

van het hart, heel langzaam. 



Ik heb mijn hart niet genezen, ik werd gedood door de tijd ...

"Ik werd gedood door de tijd." Het is bitter het is waar.  

De waarheid om te horen het hart is pijnloos van de pijn, echt het is

erger dan de hel, dat is waarom ik lieg. Het is gemakkelijker om een

​​ander de schuld te geven dan mezelf de schuld te geven.  

Denk je dat dit nieuw is? Zeg het mij! Please!!!

Gevoelens bijna als kinderen, wachten op hen,

bevallen van pijn, lange jaren van angst zal opgroeien of niet, 

iemand zal worden ontmoet, dan weer afscheid, alleen is er geen

instorting, het licht is geregeld. Twee zijn verliefd. 

God is besneden deze wereld, er zijn veel verboden in Hem,

Alleen de schuld is waardeloos, verstand de tegenstander van gevoelens. 

De illusie van een genie, de geest geeft schattingen, de geest is een

slechte gids in de subtiele liefdesrelaties,  er zijn ook schaduwen in de zon.

Alleen liefde is van onschatbare waarde. Alles kan anders zijn,

de gevoelens zijn niet dood ...  

 De oude, die geen dag rust zal vinden, de oude man zittend, met een paardenbloem

 en een uitgestrekte trillende hand. In de taille van de jas is het hersteld, maar

schoon, kraag met een haveloze snuit van een vos. Op een zakdoek, in een hand

geklemd, geel flikkerend uit de tijd van kant. Op de grond is de blik verlegen, de 

rechte lijn is niet oud. De oude man leek besloten te rusten, als zijn hand niet

naar voren was gestrekt. Politieagent besnorde en hem achtervolgd. 

( Bedelaars werden alle dagen achtervolgd.) En toen hij keek, zwaaide hij met

zijn hand en zei met een schor stem: "Oké,vadertje! " Een uur lang beweegt

hij niet, alleen zijn vingers, gekreukelde zakdoek, trillen, op het geluid

van een neergevallen stuiver, "Dank je", stillen zijn lippen. Een jonge kerel

met een boeket haastte zich voorbij, stopte, en een takje mimosa zachtjes 

in de hand van de oude man gezet. En de hand trilde, de rug kromde zich 

resoluut op en op de wang in de rimpel kwam een ​​beetje merkbaar een 

flitste tranen omhoog. 

 Herfst. Ik hou van de lichten in het donker. 

Ik vind het leuk als de slagstenen naar me vliegen als een

hagel van een hol onweer. Ik draai gewoon mijn handen vast met

een slingerende zeepbel. Herfstkleuren kleuren mijn dag. 

+ Poëzie.

In de geurige rand van deze dag is de blauwe song nabij:

Zowel plagerijen als wendingen. Maar daar zal ik niet over zingen,

me de branding influisteren, Dat rond en bloesemt,

en lacht. Ik zal de lente niet aanraken,

ik bloesem de kust, ik red de motten van hun stof,

het moment van kalme golven aan de kust en de

vleugels van hun verre vlucht.

En ook omdat de uitstraling sterker is en

ik hou van sterker in scheiding Half-licht en half-duister

van onze noordelijke dagen,

Het onuitgesproken lied en bloem...

Verhaal van een kind...

Ik heb vandaag vakantie,  ik ben vandaag een eerste-klasser,  

en ik ga voor de eerste keer in de beste eerste klas.

Ik zal goed studeren, en ik droom over om uit te blinken

in mijn studies, en, net als papa, een dokter te worden.

Ik zal alle wetenschappen bestuderen en ik zal je vertellen

zonder te fallen, ik wil kinderen lesgeven, zoals mijn oma.

Ik wil echt leren, ik beloof niet lui te zijn, ik bestudeer alle vakken. 

ik zal ik zal proberen.

We zijn niet bang voor slecht weer,integendeel, alles is andersom.

We zijn elk moment gelukkig,in ons leeft de kracht van de geest.

Het wenkt een bedompte weg,het bracht ons tot leven.

Loop, mijn vriend, ik met mijn gekromde benen.

we wachten op geweldige dingen.

Nieuwe benen?

Kinder vehaaltje....

De muis heeft de kat betreurd. 

Tevergeefs, jij bent verdrietig, poeske lief. 

Haast je naar de vijver, kijk in de spiegelvijver.

Onder het versleten deurtje muisgrijs geverf, 

liep ze dapper om te bezoeken.

De kat rende naar de vijver, Minet kamde haar haar gladjes, 

 ze  begon dapper te bezoeken.

De muis lachte en lachte greetig in haar beide pootjes.

Beiden leefde lang en gelukkig.

Vriendschap is geen begrip .

Vriendschap is een gevoel .

Als je ooit eens in de put zit

zal je weten wat ik bedoel.

Bedankt, mijn vaderland, mijn vaders huis, 

voor alles wat ik weet uit mijn leven, wat ik in mijn hart draag.

In een tijd, voor een eeuw, en eeuwen.

Voor alles wat ik liefheb en onthoud, voor mijn vreugde en pijn.

Dat heeft de weg niet gepasseerd. Voor een goede wetenschap, 

waarmee we verder kunnen gaan. En een gedurfde rush naar hun

zin, en de krachten niet in het bezit, en iedereen naar

rechts resulteerde in uw naam, tot eer en geluk.

Homeland mijn vaderland!

Bedankt voor deze ochtend, voor deze prachtige uren van het 

woud niet slapen, maar rust. Stille ijzige schoonheid. 

Wanneer, boven de kromming van het pad. Van de gebroken,

onbeweeglijke takken van de sneeuwvlok, een enkel poeder,

spookt fier om af te schudden. Voor een rustig, gemakkelijk

geluk, ik weet niet wat te doen of aan wie ik mijn dank, 

moet uiten, maar misschien voor vandaag voor mezelf.

+Poëzie.

Bij ons voor de verlegenheid van de persoon is de ander verborgen. 

Wij zijn rebellerende harten.We zijn jong. Er zijn er drie van ons.

We zijn zo stil achter de les, zo vurig in de arena.

We hebben vergelijkbare verzen en dromen zijn hetzelfde.

Vrijheid dienen is ons motto,en eindigen als helden.We zijn jong.

Er zijn er drie van ons.

Leer te geloven plezier en poëzie, en in mijn dromen,

weg te vliegen naar het verleden, duizenden mijlen.

Neem een meisje bij de hand, voor het geluk te lopen zoenen bij

de ingang en denken dat dit verzen zijn. En ikzelf en anderen

verdrinken hartzeer. Onuitputtelijke last, zal zijn als het hart lief te hebben. 

Leer te leven, nooit gehaast. Om de branding en de meeuw

die in de lucht circuleert te bewonderen.  Leren om te leren... 

Voor een vrouw is de figuur de bron van schoonheid. Ze waren altijd

verlegen voor buitensporige volledigheid. Wat ze al eeuwen niet

bedachten, vechten tegen hun gewicht. Hier een sauna en fitness,

een solarium en massage. En uit een dieet raken vrouwen woedend. 

Wat ze alleen niet hebben, zijn diëten uit volledigheid. Kefir en fruit

en andere mutotie. Maar vrouwen geloven erin en aanbidden hen, 

en wekenlang "zitten" ze. Parochie, de consumptie van calorieën voor

hen als "Onze Vader". Maar hoe kun je leven zonder vlees en

zonder granen? Omdat je zonder niet kunt leven!

Ik wil hen een nieuw dieet aanbieden.Alle ingenieuze is eenvoudig. 

En mijn advies is simpel, weet je, het beste dieet is een

jonge minnaar. Probeer het en zie de waarheid op de weegschaal.  

In het vochtige dennenbos groeit de pijnboom.
In het veld zoemt een sneeuwstorm.
Over de aarde zijn de wolken met grijze tinten.
Op de sneeuwgrond een donzig tapijt.
Bitter, koud, maar verdrietig grenen.
Onveranderd als lente groen. 
Zo zal de vrolijke lente terugkeren.




Als er al geen kracht is, en alleen pijn, alleen 's nachts.  

Als het even is moet je opstaan ​​en jezelf overwinnen. 

En zoals dorst leidt naar het drenken van vermoeide paarden. 

En laat de winden je verscheuren, regent pijn, orkanen in het gezicht

geef je nog steeds niet op, ga. En dan kun je de bronbereiken. 

Ga vooruit, ook als je moet kruipen. Op de snatch, op de limiet van de

moed om te weerstaan, niet vallen, om de lippen te drogen tot

levengevende vocht. En de ster, weerspiegeld in de spiegel van

het donkere water, zult u eenmaal zien, en u kunt de ster aanraken. 

Moe, dat het licht in de ogen gedoofd. Ah, ze moeten nog studeren. 

Ga tijdig door. Je had geen tijd om lui te zijn. De wetenschap haastte

zich om te leren. Met de zonsopgang, al gekleed, haar kinderen

waren in de kleuterklas. De tijd ging snel voorbij, school, werk, thuis, 

oh, het is waar, dat is waar. En de jeugd is nu al om de hoek. 

Smeek jezelf niet te vergeefs, je hebt te vergeefs geleefd. 

Het stormen van jaren van gevaarlijk voorbij gegaan en opnieuw

dageraad. Leef rustig, afgemeten. 

Het stroomt nu vol zelfvertrouwen, alles wat je op je schouders draagt. 

Je moet een monument voor je neerzetten, je verwacht immers geen

beloning als moeder.  

Met elke druppel van mijn hart streef ik naar jou. Elke druppel ziel

nodigt veel geluk uit. En de gedichten die leven als hoop in mij, 

ik draag je op aan jou het betekent, ik wil dat de storm je niet raakt. 

Zodat in je leven alleen de zon scheen. Zodat de traan niet van verdriet,

van geluk tot de pijn van verlies je nooit wist. Je bent mooi, teder,

met een pure ziel,  met de wind in het veld een keer getrouwd. 

Precious, schattig, vrouw. 



En zij hield van en zondigde, zij vergiste zich zo vaak. 
Als een pony verpletterde ze de gemeten voorraad. 
Vaak brandden vleugels in bedrieglijke lichten, 
leugens om waarheid, en sluwheid, voor liefde, 
voor rekeningen die alles met een 
volle maat hadden betaald. laat ze maar. 
Van wat in het leven was, zal ik niet verwerpen.

Wanneer het storm is in zee , bevindt 

het schip zich in een deplorabele toestand. 

Tussen aarde en schip! 

Waar iemand plotseling kiest

voor een nieuw leven, een nieuwe glorie.

In het midden van stormen.

Het schip verlaat.

11/09/2018 +Poëzie.

Laten we het hebben over de stormachtige dagen over glorie, over liefde. 

Het is ook tijd voor mij feest, o vrienden. Ik hebeen premonitorische

welkomstbijeenkomst.Denk aan de voorspelling van de dichter. 

Het jaar zal voorbijgaan, en met jou opnieuw, zal het verbond van

mijn dromen uitkomen.Een jaar zal voorbijgaan en ik zal naar

je toe komen. Oh, hoeveel tranen en hoeveel uitroepen, en hoeveel bekers

worden er naar de hemel gebracht. En de eerste goeie, vrienden, completer.

 En helemaal naar de bodem ter ere van onze unie. Zegen, juichende muze,

zegent.Lang leve het Lyceum. Aan de gidsen die onze jeugd hebben

gehouden. Alle eer, zowel dood als levend. Niet het kwaad gedenken,

voor het welzijn van de beloning. 

Gelukkig worden is gemakkelijk en, geloof me, het is niet te laat. 

Het is noodzakelijk om de vleugels recht te trekken,

om in een droom te geloven. De ogen opheffen naar de lucht,

deleeftijd vergeten. En, door de wolken priemen, de hoogte voelen. 

En dan ... verlies dit gevoel van vliegen niet, 

onthoud tederheid, warmte, streling van liefdevolle handen ... 

Je moet gewoon in staat zijn om van de liefde te genieten ... 

Leef in harmonie met jezelf en wees altijd jezelf,

 om van het leven te houden! 

Ik ben een vrouw.
Over de status van niet minder dan princess. Bij blootstelling iets

sterker is dan tequila. En de overtuiging dat een kaars niet doofd.  

 En op een goede manier, als een moeder, zegende zij. In het kleine

vertrek stond mijn ster op en de dageraad scheen fel. 

Ik ben een vrouw, wat betekent dat ik een vrouw ben van 

hem die op me heeft gewacht en die ik heb liefgehad.

Victorius de Prachtige.

Ik ben een vrouw.

Oh, dit maanlicht en buiten bitter, koud.
En het maanlicht sluipt de ziel in vanuit de azuurblauwe hoogte,
en wekt opnieuw de opwelling van berouw onvruchtbaar op,
en drijft me uit de vergetelheid en dromen.
Nee, het is duidelijk dat ik deze nacht niet de lampen uitblaas.
Het hoofd brandt. Door de whisky klopt hart tweemaal sneller.




Vriendelijkheid wordt gegeven vanaf de geboorte, zoals de kleur van

de huid, ogen of haar. Doe goedheid door "te verwerven". Niemand is

er nog in geslaagd. Vriendelijkheid is geërfd . Evenals soortgelijke

kenmerken. Met genen in anderen in de buurt. Genen van

vriendelijkheid zijn gecodeerd. En het is niet zo moeilijk om te

raden. Wie goedhartig is in de natuur, alleen zal hij niet opscheppen, 

wat, met wie hij deed en wanneer. Het is gewoon dat hij leeft zoals hij kan,

op een andere manier, hij weet niet hoe te leven. 

Je eigen verwarmen, en beledigen, het kan beschermen. 

Geloof in jezelf en het nemen van zijn knieën, ogen, verheffen,

ze rechtte haar schouders. Het was geen leven, een hatelijke

gevangene. Je kunt je bestemming niet verpesten. Je bent geen slaaf,

je bent niet tewerkgesteld om te dienen. Wees blij, gelukkig is jouw deel. 

U hoeft niet een leven lang te leven in de gevangenis te hebben, 

is er geen waarheid in het feit dat het Gods wil is. U weet dat alles is

nu in jouw handen. Je zult je boeien in het stof breken. 

Zelfs als mensen je veroordelen. Gooi belasting van

problemen, ver weg, en in zijn geest het maar eeuwig leven. 

Woman, gezongen door de eeuwen heen, voor iemand 

de beste van alle vrouwen. 

Als het hart pijn doet, en de koude rilling, 
aarzel dan niet om lief te hebben, de rest zal volgen. 
Als je allebei liefhebt en spijt hebt opgehouden, 
probeer dan. vergeef, de rest is de details. 
Om te sterven of te leven, met dit gevoel is niet verschrikkelijk, 
je wist hoe je lief moest hebben. 
De rest is niet belangrijk. 

Ik wil een wereldreis maken.

Ik wil al mijn werkzaamheden staken.

Ik wil geloven in mijn dromen .

Dan pas zal ik verder komen.

De schoonheid, geloof me, is niet eeuwig, met jaren, oud wordend,

laat het in een schaduw. Immers, de rivier stroomt is niet oneindig.  

Vervagen smaragden en opalen, en kruimels van graniet, de tijd 

breekt in marmer, na de hele tijd de meest krachtige dynamiet. 

De tijd gaat verloren aan de tijdswaarde, schoonheid verandert

haar prijs en kan een eeuw of een moment leven, maak eeuwige

vriendelijkheid. Het bespaart, helpt om te overleven, de ziel niet

mogelijk leeftijd, ze is niet op zoek naar een beloning of voordelen. 

Het is onvergankelijk en zwaar, ondersteuning van het leven, geloof

en dromen. Op een dag zul je in vriendelijkheid geloven. We geven

schoonheid aan de rol van idool. Ze verdient eer, onderscheidingen. 

En vriendelijkheid is de grote dokter van de wereld, hij geneest de

zielen. 

Vriendelijkheid is talent. 

+Poëzie.

 Net als de Melkweg, is jou liefde..

Net als de melkweg schittert je liefde in mij in het stellaire vocht,

droomt in spiegel over de waterige afgrond en de

marteling van de diamant martelt.

Je bent een traanlicht in de duisternis van ijzer,

je bent bitter sterren sap. En ik, ik zie wazige randen van de

dageraad zijn blind en nutteloos.

En het spijt me voor de nacht ... Dat is waarom,

dat de eeuwige sterren een pijn in onze harten zijn.

Zal ons hart gebonden zijn aan een nieuwe dood?

Hoe blauw het ijs mijn dag is ... Kijk!

En de sterren vervagen van ontzag 

in de koude,koude dageraad.

Ziekte geef niet op.Doof het negatief in jezelf.
Vertelde me de dokter: "Probeer iets positief te vinden
Er is altijd een motief. Laat onnodige geschillen. 
Kijk in alles positieve. En als de buschauffeur 
bij jou was niet te beleefd, haasten om grap ontdoen.
Look in alle positieve. Alle de vreugde van onze wereld.
Zichzelf breng het naar de troef. Spuug op wat niet schattig is.
Zoek in het positieve." 



Leef geen minuut zonder mij zonder uw liefdevolle ogen, 
geweldige gevoelens, verbind ons stevig. 
Overweldigd door het geluk van de golf, en barstte in mijn leven. 
Rustig, fluisterde stil: "De meeste van alle ik hou van je". 
Verdrink in deze gevoelens. De hele wereld om te vergeten. 
Aan jou, mijn liefste, 
In de handen van een leven, vol met liefde te dragen. 

We zijn zo dichtbij dat we geen woorden nodig hebben,
om elkaar weer te herhalen.
Dat onze tederheid en onze vriendschap
sterker is dan passie, meer dan liefde.Alles zonder woorden.

Vergeef mijn ...

Omdat de vreugde van de vergadering gekoesterd. Voor de weifelende

hoop om te wachten, voor een fervente onvolwassen liefde. Voor alles,

misschien, dom leed, voor iets dat niet opnieuw gebeurt. Vergeef mijn

grillen en grieven en vergeef mijn bittere tranen. Dat ik niet van jou ben

geworden, God kan zien, het is niet mijn schuld, het spijt me. Sorry voor de

onvoltooide lijnen, het licht en de domme dromen het spijt me,

mijn liefste, het spijt me. Laat me voor de laatste keer

aanraken je aanraakt je gehoorzame zachte haar. De laatste keer

dat je je hand aanraakt en je raakt, en mijn voorhoofd nog een keer

aan je lippen. Ga dan weg, als je alles kunt vergeven, liegt niet boos

tegen mij. Vergeef me, als je eenmaal weet hoe. Hoewel ik ben

nog steeds enthousiast, enthousiast om u. Vergeef me... 



Zet geen gevoelens op de show, ik ben ziek van het kwade en het kwaad, 

ze zijn bang voor de aanblik van andermans ogen. En ze hebben een heel,

heel andere behoefte. Onderschat de ziel niet voor de menigte. En al uw

gekoesterde dromen zullen vluchten, smelten in de ochtendmist. Sta niet

open voor iedereen die niet lui is, met afgunst liefde maakt de verf dof. 

Wie weet niet hoe te creëren, dat elke dag met een passie iemands verhaal

vernietigt. Laat het geheim liefde blijven, en onzichtbaar voor

anderen geliefde. Bescherm gevoelens, 

streel ze om behendig en mooi te zijn. 

Als niemand het nog uitmaakt wat je doet.

Als niemand zich nog interesseert voor wie je ontmoet.

Als niemand nog denkt, hoe het met je zou gaan.

Dan ben ik er, om je bij te staan.

Save, O Heer, de behoeftigen, de armen, de zwakke wil, de wees,

zwak en kreupel. Laat hen weten dat deze dagelijkse uw bescherming

 zal krijgen. Geef kracht om de zwakken, de vijanden en vrienden, 

laat een wandelende ritme bedlegerig zijn en kil al het geloof. 

Help iedereen. Ik hoor je uit de hemel wereld en zichtbaar.

Laat iedereen niet overbodig in de wereld, gelukkig zijn.

Liefdesleven. God verhoede je wanhoop.
Liefdesleven. Laat de krachten niet eindigen. 
Liefdesleven. Waar je ook wordt gegooid. 
Liefdesleven. In de lente, in de winter, in het najaar.
Liefdesleven. Droom van wederkerigheid. 
Liefdesleven. Maar vraag niet om genade. 
Liefdesleven. Vergroot de ode. 
Houd van het leven een kort moment. 
Houd van het leven heb een goede mening.
Houd van het leven en eis niets. 
Houd van het leven en liefdesleven.

+ Poëzie.

Het bos is karmozijnrood met zijn karmozijnrode gewaad,

de vorst vervaagt, het vervaagde veld,

de dag zal eruit zien als onwillekeurig en hij

zal zich achter de rand van de omtrekbergen verbergen.

Blaze, open haard, in mijn verlaten kamer;

En jij, wijn, valt in de herfstkou, morst in mijn borst een

aangename kater, Een minuut vergetelheid

van bittere kwellingen. Ik ben bedroefd:

er is geen vriend bij me, met wie ik verlangde

dat ik het deel had weggespoeld, die de hand

uit het hart kon schudden en de vrolijkheid vele jaren wenste.

Ik drink alleen; mijn verbeelding roept om mij heen;

Het vertrouwde kan de nabijheid niet horen,

en mijn lieve ziel wacht niet. Ik drink alleen...

Verlangend naar de uitgeputte ziel. 

Waarom opnieuw gedwongen om te geloven in dromen. 

In de armen van de nacht benauwd. Waarom een ​​ijdele belofte doen? 

In de kristallen vaas drogen de bloemen. Koele gevoelens en

een pad van lijden. Veel punten in de lijnen van gedroogde inkt. 

Mijn verlangen is uitgeput.

Je bent mooi, als een bloeiende tuin, in een keer helder voorjaar. 

En je stem, zingend in een stroom, gevuld met prachtige schoonheid. 

Je bent een mooi gezicht en, je bent rijk aan tederheid

van eigenschappen, en de onuitsprekelijke gratie van de wereld

vult je hiermee. Tender als vlinders, aspiratie om bij de roepende

bloem te komen, zorg je voor bewondering en vermenigvuldig

je schoonheid. Je bent het ideaal van een liefdesnacht, 

je lach is niet gelijk, je inspireert deze lijnen van 

liefde door ze een zacht licht te geven. 



Alle kleine dingen zullen voorbijgaan de basis zal onthouden worden.

En onze dagen zullen mooi en gemakkelijk zijn. Ik draag slechts drie

woorden voor mezelf. Ik leef dank, volgens, in tegenstelling. 

Nee, de wereld is niet exclusief, hoewel, natuurlijk, anders. Maar laat

zijn ogen branden met mijn vuur. Onrechtvaardigheid in tegenspraak

met, maar geweten volgens, ik leef dit leven, voor alle dank. 

In de reeks van mijn zonsondergangen en zonsopkomsten, 

want het geloof, liefde, hoop en poëzie, voor wat ik warm haar

vrienden warm. Live bedankt, volgens, Integendeel. 

Ach, deze nacht is zo wonderbaarlijk goed.

Ze kwijnt weg en betovert ons opnieuw.

Zoek vrienden,het kan moeilijk zijn,

maar het is heel gemakkelijk te verliezen.

Bij vrienden is het nodig om voorzichtig te zijn,

te waarderen, lief te hebben en te respecteren.

Geldig voor wederzijdse ik en mijn vrienden.

Tranen zijn de reiniging van onze ziel. 
Lachen is de stemming van onze ziel. 
Verdriet is de toestand van onze ziel. 
Al het andere komt van de geest. 
En het is precies waar hij meer mee begiftigd is 
 goed of kwaad en onze natuurlijkheid is bepaald. 
De geest, en niet de ziel, is het meest vatbaar voor kwade invloeden. 
En het is het verstand dat onze ziel kan redden of vernietigen.



Het hart klopt van extase.
En voor hem herleefde opnieuw 
de godheid, en inspiratie.
Een leven, van tranen, en liefde.



Ik ben een vrouw ... 

Ontdooien op zich goeden kwaad. In wiens familie katten, leeuwen

en slangen zijn. Ik ben een vrouw die kan wachten en hatelijke

verwachtingen. Ik ben de beloning. En ik ben de straf. 

Ik ben een vrouw. Er zijn geen andere mensen in de wereld, ik ben

een vrouw met wie ik gevleid ben. Ik ben een vrouw, bezit een

geheim, hoe kan ik een man veroveren vanuit de helft van het zicht. 

In staat om te bouwen en te breken, om oprecht te lachen, 

en om tranen te verbergen. Wat ik soms niet begrijp, maar om

te begrijpen wataangenaam is, ben ik een vrouw. 

Met een onschuldige blik corrosievegroene ogen. Ik ben een vrouw

met een gladde huid. Ik ben een vrouw die voor jou is. 

Heb geen medelijden met het verbranden van bruggen en het

omverwerpen van muren. Ik ben een vrouw die van jou houdt. 

Geeft het hele universum de voorkeur.  Ik ben een vrouw. 

 ik lach in het gezicht van het lot. En ik ben niet bang.  

Met haar zijn we tenslotte vriendinnen ... 

O Heer, wij geloven in u. Maar wat moeten we doen, als overal

de duivel aan het feesten is, het soort menselijke ondergang

dat wordt verspreid door het geestelijke en lichamelijke? 

Niemand heeft je koninkrijk gezien, het bijbelse paradijs, dat heilig

en helder is. De dood komt, en wij in het niet bestaan. We vertrekken

en veranderen in as en as. Daarom, na het vergeten van gebeden. 

Wij in dit leven, kwaad en hondsdolle, reageren op de duivelse roep. 

En zondigen, waarnemen als gelukzaligheid. 

We bidden u, dat u ons vergeeft.

21

Roddelen rond het huis. De hele dag door treden. Schaduwen

 knipperen op de zolder. Het huis dwaalt door het huis.

Overal bungelt ongepast, mazen in alle zaken. In een mantel

 sluipt naar het bed. Tranen het tafelkleed van de tafel.De voet

 is niet van de drempel afgeveegd, loopt in een wervelwind 

van een tocht en met een gordijn, zoals met een danseres,

klimt ze naar het plafond. Wie is deze onwetende en deze

 geest en dubbel? Ja, dit is onze bezoeker, onze bezoeker, 

onze vakantieganger in de zomer. Voor het geheel van zijn 

korte wandeling geven we het hele huis aan hem. 

Augustus met een onweersbui, augustus lucht.  

Augustus, door de ramen van de ingang naar huis trekt, 

luidop hardop sprekend. Onverzorgde weiden geploegd 

gras en gras. En de geur van dille, augustus luchtweide.

+ Poëzie.

Wij zijn vrouwen, wij zijn feeën, wij zijn godinnen. 
Wij zijn engelen, sommigen met vleugels, andere zonder.
Als we liefhebben, fladderen we als vlinders.
Als we bemind worden, vliegen we naar de hemel.
En de wereld rond glinstert en schittert. 
Bloesems en geuren, zoals plotseling lente. 
Wij zijn aanhankelijke katten in liefhebbende handen. 
Wij zijn het geluk.



Alsof de ziel zich opnieuw verheugt en zingt, de lente komt eraan. 

De lente komt eraan. De sneeuw dieper geworden door stoepranden 

splash zwembaden, en de zon in de blauwe lucht, en de sneeuw

smelt in de velden, de bossen, en het geluid van druipen, de drukte

van de vogels, cirkel van gelukkige gezichten, radiance van het oog, 

kleur glimlacht, favoriete vrouwen boeket. Dit alles het was.

Maar alsof het weer komt, de lente komt eraan, liefde komt eraan... 

Een maand is overleden,

het draaien van blauw in het raam van de dageraad.

Ah, jij, nacht, wat ben je, nacht,

krabbelde?

Ik ben in de cilinder,

ik ben niet met iemand,

ik ben alleen ...

En met een gebroken spiegel.

Soms in het leven van ieder van ons, liefde komt als de eerste keer, 

verliefd is niet op zoek naar iets, hield van alles wat het uitbrengen

van haar warmte. Denk niet dat er geen liefde in de wereld is,

ik hoop dat al het andere voor staat. De lente zal komen

en het hart zal tot leven komen, liefde, bloem bloeit prachtig. 

Begrijp waar je op hoopte, en je zult gelukkig zijn en liefhebben. 

Wanneer liefde nergens heen gaat.  
En er is bitterheid, dat zelfs in vele jaren, soms, soms huilt, 
verliet zonder de warmte van liefde, mannen. 
Geloof ze niet, als ze zeggen: "Het maakt niet uit!" 
De zielen en zij zijn immers gemakkelijk kwetsbaar 
en laten je nooit tranen zien, geloof me, ze huilen soms, 
medelijden met de verloren man. 

Deze dagen zijn op een afstand.

Achter een oude stenen muur.

Is geen man, een daad: Een daad

van groei met een bol van de aarde.

+ Poëzie.

Volle maan steeg over de weide.

Onveranderlijke schitterende cirkel,glanst en is stil.

Bleke, bleke, bloeiende weide, duisternis van de nacht,

die er langs kruipt,rustend slapend.Het is eng om op pad te gaan.

Onduidelijk alarm onder de maan regeert.Hoewel je weet de

zon zal vroeg in de ochtend uit de mist komen.

 Haar stralen zet bergen en dalen in het licht.

Een moderne vrouw. Drukte, maar zoals altijd goddelijk.

 Laat een beetje moe, maar, zoals eerder, mooi. 

Tot het einde is het onbegrijpelijk, niet onderhevig aan iemand. 

Een moderne vrouw. Dat is triest en attent, het is licht en plechtig.

Bewijs zijn zwakheden, overwin het in onbeschaamdheid, het is 

tevergeefs voor mensen om te proberen, tevergeefs hopen ze.

Niet opscheppen over macht. Alle kennis van de wereld,

alle tegenspoed uit het verleden. De mysterieuze moderne vrouw blijft...

De Atheense dagloner zegt...

IK HOU VAN VRIENDSCHAP...

Ik ben dol op vrienden, ik ben dol om ze te ontmoeten,
ik hou van al mijn blogvrienden en vriendinnen(online).
Ik hou ervan om te kijken en te bewonderen,
zoals in de lucht een zwerm kraanvogels.
Een grote mooie wig.
Waar is het stil en warm,
waar geen verdriet of verdriet is,
waar het gezellig en licht is.

Onze tijd gaat schandelijk verloren!

We zijn gegroeid tot de pijn van onze wonden. Nee! Vaders hebben

ons niet opgevoed, we hebben de burgers niet voorbereid. Wraak niet

op onze moeder. Voor de beulen om in de tempel te bidden.

Over de senioren niet zingen voor onze zussen nee! onder het

juk van het kwaad. De gedachte aan vrijheid van de wieg, voor hen was

onbekend. En we zijn stil. En de tijd vergaat. We zijn niet bang voor 

schaamt. En bidden voor de beulen in deze tijd.

Uren verstreken, alleen internet ging in de zwarte hemel draden.

En dan zo memorabel vertrouwd. Het is duidelijk, ver weg 

stem kwam. Ecce homo. De zwarte draden, was ik vrolijk en

gehoorzaam, ontwapend geserveerd. Maar het uur is

aangebroken. Remembering, dacht ik. Nee, ik ben niet een

dienaar. Dus val maar, de kleurenband. TV met veel sneeuw.

geboorteplaats...

Ajuin Ajuin Ajuin.

Mijn vingers ruiken van wierook,

op geen enkele wijze,

worden mijn handen gebruikt

om vast te houden.

Aan de lucht en brei bundels van gedachten.

Uw palmen als een bot,

en de vingers aanleiding geven tot geluiden.

Vreemde geluiden.

Ik wil soms niet leven, en gewoon gaan liggen, in slaap vallen en

niet wakker worden. En in deze droom wil ik niet liefhebben, 

weggaan bij iedereen, jezelf vergeten in de vergetelheid. 

Maar als ik denk dat er meer is dan ooit, kan ik niet horen hoe de

vogels tsjilpen, en roze dromen zijn niet de dromen, wat ik zie de

ogen van hun kinderen, hoe om te groeien wat het leven zou zijn, 

ze niet zoenen zelfs meer teder. Wat is er prettiger dan liefkozingen

van mama. En zo binnenin zal het hart knellen. En je zult beter en

beter willen leven. Ik kan alles doen, ik zal voor ze leven. 

En voor mezelf een beetje, voor het geval dat. Ik hou te veel van

het leven om te gaan, ik mag niet beslissen wat, wanneer zal zijn.

En dit betekent dat we moeten blijven leven. 

Niemand zal denken voor mijn gedachten. 

+ Poëzie.



Het veld spreidt zich uit met een golvende doek.
En de hemel versmolt met een donkerblauwe rand.
En in de lucht een transparant gouden schild.Glanzende zon schijnt erover.
Als de zee, de wind loopt door de hoekenen hummers kleden de witte mist,
over iets speels met het gras zegt dapper in de rogge gouden geluid.
Eén ik. En mijn hart en ik denk vrijheid.

Kan de stem van de inboorling niet horen, u ziet geen vriendelijke,

lieve ogen. Waarom was het lot wreed? Hoe vroeg je ons verliet.

Grote droefheid wordt niet gemeten, ik kan niet helpen 

met tranen, je bent niet bij ons, maar voor altijd

in onze harten zul je niet sterven. Niemand kon je redden, 

hij stierf te vroeg. Maar het heldere beeld van je moedertaal 

zullen we constant onthouden ...

ik wilde jou tegen mijn borst drukken.
Maar in een ogenblik leerde ik mezelf.
Waarom zou je elkaar bang maken met de
imperfectie van ons lichaam?



We zijn nog steeds. Verdomde sexy. . 
Wij, het mirakel, zijn echt. Laat hen zeggen, in vijftien. 
Leeftijd is geen obstakel voor ons. Probeer het niet te proberen. 
We zijn een vreugde, we zijn. Wij, vanuit de heup, lopen 
We wandelen dapper door het leven. En in de korte rok zijn 
we gewoon de koningin. In de ogen, liefde en tederheid.  
We zijn gepassioneerd, we zijn onvermijdelijk. 
We hebben iets om over op te scheppen. 



Ik verstopte mijn ziel in een kofferbak, zodat noch de vijand,

noch een vriend werd gevonden. Hoe hard ze ook probeerden,

ze zochten niet. Vecht niet zo dat, nauwelijks ademend, in de handen

van anderen mijn ziel. Om te gaan kon ze van moeiten, verraad en kwaad.

 Ze bedekte de deken met wit, zodat ze niet zou lijden, niet ziek zou worden. 

Maar er werd alleen ineens geklopt. Ik opende de oude kofferbak en

ik zie dat ik nauwelijks kan ademen, daar stikt de ziel.

 "Laat me, ik zal vliegen, ik wil niet in gevangenschap leven. "Het doet je pijn "

Ja, laat het zijn. Ik wil pijn en verdriet, in vrede als je vegeteert, 

in feite is er geen geluk." 

Leeftijd is helemaal geen jaar. Dit is een gemoedstoestand. We zien de

oudemannen en op tweeëntwintig,  ze lijden allemaal droevig. 

Ze huilen alles over het leven en het lot. Ze zeggen: "Hoe moeilijk is

het om te leven." Ze zeiden huilend over zichzelf, hoeveel ze moesten

verduren. En ik ontmoette heel jonge mensen.Degenen die al lang

ouder waren dan zestig. De liedjes zongen vrolijk, ze stelden een doel 

bij het vuur. Rafting, op dansen en in de films, ik hoor hun ondeugende

vrolijk lachen. "We zijn echt niet over leeftijd een lange tijd. In mijn hart

is er geen grijze haren." Ik bewonder! "Bravo!" Ik zeg het. Leeftijd is

wat je zelf schrijft. Dus, in het paspoort, mijn, niet kijken naar elk,  

niet een plus als de ziel naar de "oude man"!

In de loomheid van verdriet,

hopeloos in problemen van rumoerige drukte.

Hoorde ik een lange tedere stem.

En ik had schattige kleine dingen.

Verdriet hopeloos keerden zich

in liefde van en met jou.

JIJ, WONDER, VROUW !!! 
Wanneer je schudt van vermoeidheid. Wanneer je account verloren is, 

laat je niet huilen van medelijden. Laat het niet gebeuren.

Ga je gang, bewonder jezelf. Wees niet depressief, sta open, over ijdelheid,

 bewonder de zon de lucht in de ochtend. 

En al hun problemen, vergeet opeens, staande bij de spiegels.

Verander uw haar, en meer helderheid. Een simpele waarheid maar 

we moeten het weten. Je herinnert je ook dat je een wonder, een vrouw is. 

Wat ben jij, mooi  en de ziel was helder. Jij, gelukkig om te zijn

Lot niet weglaten, mooi wonder als een vrouw.

Over moeder... 

Heilig woord "moeder". Van het woord "moeder"

kun je niet weggaan, in luiers schreeuw je opzettelijk "moeder".

In moeilijke momenten van het leven roep je de hulp, noch vriend noch zus 

je roept de moeder om hulp, schreeuw je luid "Mam, help!".En de pijn

en angst gaan onveranderlijk weg. Je wordt bedekt door de moeder

met de vleugel van liefde. En hoeveel we pijn ervaren van vitale

tegenspoed, angsten, zorgen, en alleen de moeder zal je te hulp komen, 

zal helpen, en de pijn zal verdwijnen. Zij zal je ondersteunen in het

leven met haar schouder, je helpen om op jou voeten te staan,

niet om te vallen. Alle moeders zijn de beste ter wereld. Zorg voor

het heilige woord 'moeder'. Jaren gaan, we worden oud, maar alleen

de moeder wordt niet ouder. Zij houdt nog steeds van ons, koestert 

en houdt van alle kleinkinderen. Aardig voor u van ons,

uw kinderen en kleinkinderen, prijs u van God en mensen, wij zijn zo

warm als u in de buurt bent, mam, leef, schat,

voor ons en ben je niet oud.

+ Poëzie.

Waarom verliezen we vrienden zo snel?

Is er een understatement of onwil om te begrijpen?

Misschien de zaak dieverkrachting vermindert, egoïsme,

niet de wens om te accepteren.Waarom verliezen we vrienden zo snel?

Waarom is het soms zo moeilijk om zich te verontschuldigen?

Waarom bijten we soms op onze tanden lippen opeen geprest?

Waarom is een oude vriend tegenwoordig een vreemde?

Waarom brengen we zo getrouw al onze tijd in de ogen door?

Waarom raken we verdwaald in een wervelwind van passies?

En in mijn hart zal nooit een traan drogen.

Op de hielen van de overwinning is de nederlaag. 

Het is onmogelijk om dit leven zonder gevechten te leven. 

Voor de gezondheid een ziekte, voor verraad loyaliteit, 

want een grote ontdekking volgt op vuiligheid. 

Als zwarte wolken in de lucht verschijnen, breekt er een zonnestraal

doorheen. Na de storm is er altijd een stilte. Na liefde geleden

te hebben, zijn we weer op zoek naar een nieuwe. Misschien is dit hoe

zwart en wit veranderen, dat het leven niet saai en grijs lijkt. 

Kijk niet naar haar polsen en

met haar schouders vloeiende zijde.

Ik was op zoek naar geluk in deze vrouw,

en ik vond per ongeluk de dood.

Als je de ogen sluit, wordt het makkelijker. Er is geen verschil tussen

de waarheid en de leugens in deze wereld van leugens. Rond gaat altijd

het verkeerde in het beeld van eenvoud. Het is niet moeilijk om te

weten in de ogen van de hele waarheid,maar het is zeer moeilijk te

accepteren, en omdat wij allen, allen zien, aandacht neem een pay.

Het sluiten van zijn ogen, zullen we gemakkelijker geworden, en dit is

de juiste aanpak.Het is gewoon het behoud van de geestelijke kracht van

jaar tot jaar. Wij dienden voor de hand, we gaven manier om alle plaatsen, 

voor ons niet zingen idioten, en waren oprecht ogen, toegenomen, 

we verzameld nieuw veld, we hebben hard geweest, maar het is gewoon.

Doorlopende daden ten goede.Het is omdat ze blind waren. De zon verwarmde

ons daar meer. Niet omdat ze daar werden geboren, 

maar gewoon de woorden geloofden... 

ABSURD.

Absurditeit is een bewering of mening,

die duidelijk in tegenspraak is met wat

we zelf over deze score denken.

Kaarsen... 
 Er is één eenvoudig geheim in ons branden en blussen kaarsen, 

straalt een dun licht uit. Drie kaarsen. Kaars van hoop, geloof en

liefde, drie heiligen en zondaars vuur van binnenuit verlicht. 

Het leven is onvergankelijk, het leven is prachtig, maar het gebeurt in

het leven de een of andere reden gaan de kaarsen uit, er komt een

volledige duisternis. Niets rond te zien, eng, koude, en daar, in de duisternis,

zo eenvoudig voor een vijand om vrienden te nemen, voor de liefde

tot verraad te nemen, blindelings vertrappen bloemen, en geen ontsnappen

aan deze verschrikkelijke duisternis.Wees niet bang, hysterisch, niet

in een bui.Je hoeft alleen maar een lucifer en stak de kaars weer aan, 

en de ziel wordt weer opgewarmd, en opnieuw licht rond opnieuw een

dunne lichtstraal verlicht de cirkel van het leven mijn vriend. Het leven

onder deze hemel.Je moet in een vlam leven Wie je ook bent in

de wereld was, doof het vuur van de ziel niet. 



We zijn afhankelijk van een lot - uit het feit dat rond, van de stilte van

een lange en hangende handen. En van de look casual, verborgen woede 

van wat er gebeurd met het ongeval te overleven.We zijn afhankelijk

van de keuze in ons voordeel of niet.We zijn afhankelijk van de kwalen, 

van liefde en jaloezie, van de glimlach van het lot, en van die onzekerheid,

die op de rand van de memorie. We zijn afhankelijk van het uitzicht op de

omringende massa's, vergeten in de opwinding.

Het hangt van ons. 

Je bent in de steek gelaten.  Moeite lacht. "Je gaat dood, want zonder

liefde en geluk vergankelijk",een antwoord maken voor alles. 

Ik begrijp alles, maar dat is over wat liefde is bitter geween. 

Waarom was ze moedig, moedig bij het bijten van haar lippen. De wond

gegoten zout. Ze was in staat om te zwijgen, rouwen in het donker wrok 

slepende, jammerlijk en luid, de bodemloze grijze leegte. Huilen Jammer

als een meisje. Ik heb geen gevoelens van hen, maar de man nog

steeds uit gewoonte. Liefde was kreunen in het donker. 

En ik keek onverschillig ... 

+ Poëzie.



De laatste stralen van de zonsondergang
liggen op het gebied van gecomprimeerde rogge.
Het dutje van een roze knuffel. Het gras van een onbesliste rand.
Geen wind, geen schreeuwende vogels.
Boven het bosje een rode schijf van de maan.
En het lied van de priesteres sterft onder de avondstilte.
Vergeet zorg en zorgen.
Verkrachting zonder een doel op een paard.
In de mist en in de wei op lange afstand.
Om de nacht en de maan te ontmoeten.

Op het hart van een steen vallen plotseling.Alle grieven uit het verleden.

En je kijkt rond. En je zult je geest niet laten zien. 

Je kunt niet de volgende stap nemen.

 wanneer, zoals gewichten aan je voeten, veel fouten gemaakt. 

Je kunt niet vanuit het niets leven starten, en het verleden vergeten ... 

Ik wil, mijn vriend,ik drink tot op de bodem.
Vandaag vanavond.
Een glas mousserende wijn.
Voor onze jeugd, onze ontmoeting.
Hoeveel jaar zijn er sindsdien verstreken.
Hoeveel in het leven is veranderd.
Grasonkruid, op de verre afstand verdampt en verstreken.

Verveel je niet, mijn vriend, noch overdag, noch op het late uur. Vergeet 

je verdriet niet voor niets 's nachts. Onthoud alleen dat liefde helemaal

aan het begin is.En liefde, geloof me, er is geen reden om de barrières te overwinnen, afstanden, kilometers, jaren. Alles zal verdwijnen, 

het zal komen als een bronwater. En dan zal de tuin opnieuw bloeien

met  lila bloemen. Niet samen, misschien, de truc van het lot .

Spijt van de gastheer vult onze ziel, is het sturen van een test geen match.

Er is geen geluk in het leven zonder strijd.



Vriendschap is een warme wind, vriendschap is een heldere wereld, 

vriendschap is de zon bij zonsopgang, voor de ziel een vrolijk feest. 

Vriendschap is alleen maar geluk, vriendschap, mensen hebben er een. 

Met vriendschap, het leven in de lente is vol. Een vriend zal pijn en vreugde

delen, een vriend zal ondersteunen en redden. Met een vriend,

zelfs een kwade zwakheid in een ogenblik zal smelten en verdwijnen. 

Geloof, koester, waardeer vriendschap, dit is het hoogste ideaal. 

Ze zal je van dienst zijn. Vriendschap is tenslotte een waardevol geschenk. 



Het maakt niet uit wat het leven je te wachten staat, kinderen. 

Er is veel verdriet en kwaad in het leven. Er is een verleiding van

verraderlijke netwerken, en wanhoop van brandende duisternis. 

Er is een verlangen naar onmogelijke verlangens, hopeloos, ongelukkig

werk en de betaling van jaren van lijden voor een tiental gelukkige minuten. 

Maar je verzwakt de ziel niet, je zal de tand des tijds doorstaan. 

De mensheid leeft door één cirkel van het goede. Waar je hart ook

niet zal leven, in een lawaaierig licht of in de landelijke stilte. Zoek niet, 

wacht niet op een terugkeer, schaam je niet voor een spottende zondaar.

 Waar je hart ook niet zal leven, in een lawaaierig licht of op het platteland.

Leen zonder kosten en moedig alle schatten van je ziel. 




Ah, als het leven op een nieuwe manier begon. Welke fouten we niet maakten. 

En met degenen die dat niet hoeven, geen vrienden werden. 

Stilte, waar het nodig is om te zwijgen. We zouden daar niet studeren,

en we zouden het gaan leren kennen. Met anderen, waarschijnlijk

veranderd, zouden echtgenoten en echtgenotes worden vervangen

door anderen.Ah, als alleen iedereen het kon weten. We zouden geen

kinderen hebben opgevoed zodat we niet met ons zouden worden

verwekt. Of misschien zijn ze ergens naartoe gereden, of leefden

ze gewoon, zonder schaamte. En ons leven zou niet leeg zijn, 

niet overtreden worden, waar het niet nodig is, de rand. Of misschien

zouden ze het stro verspreiden, en op andere plaatsen zouden vallen. 

Dat we niet twee keer hetzelfde water binnengaan. We blijven zwemmen

langs het water.Er zou helemaal geen sprake zijn van een prikkeling, 

maar duidelijk begrepen op een dag.En ons is een langzame water 

Tears in heaven, creëert zelfs indruk wat we wilden. Ja, we een wereld

van illusies nodig hebben. We zwemmen prachtig met een

haak of schoolslag.Wat je ook in de kont zwemt, 

we zijn tenslotte de stijl aan het verdrinken. 

Glimlach als je wilt springen.

Trek jezelf omhoog als de dageraad.

Als je moe bent, maak je klaar voor bed,

en zien dat er geen geheim is hier ...

+ Poëzie.

Kijk uit!

Je beweegt je op het pad van het leven.
Laat me kronkelen, maar zeker waar.
Er is geen plaats voor de blinde menigte.
En wat is vies, gemeen, slecht.
Je beweegt je langs het pad van het leven.
En waar de weg ook leidt,
je bent niet de enige in je worsteling.
Kijk rond! Vrienden met jou. Er zijn er veel! 

Wanneer pijn en verdriet zal oplopen, vragen we onze

familieleden advies. Hoe de zee van gevoelens te begrijpen? 

Hoe vind je alle antwoorden? En we zijn bereid om ze 

allemaal te geven die niet onverschillig voor ons zijn. 

Doe het daar, dus maak het hier, en dan komt alles goed. 

Uiteindelijk, beslis je alles zelf, dus, hoe je hart het je vertelt.

Wees niet bedroefd, mijn vriend, wees niet verdrietig, er is een rechte

weg voor je, niemand weet wat er te wachten staat. Het gebeurt,

er zijn veel hobbels en hobbels.Verspil geen kracht tevergeefs, 

 in deze draai van het leven.Raak niet wat niet van jou is,

van iemand anders. Immers, al jouw gevallen, zoals een boemerang, 

zullen terugkeren, je hoeft niet lang te wachten, er is geen geld of

rang om te helpen. Hoewel je het eens bent, 

alleen de oogst hangt van jou af. 

Herfst.

Mijn ogen zijn herfstmoe.

Hij is mij dierbaarder dan mijn jeugd en zomer.

Je begon de verbeelding van de dichter

tweemaal te waarderen.

God schiep een man en leerde hem vliegen.
Alleen hij vliegt de eeuw vanaf het tijdperk,  die God zelf is om te evenaren.
Met zo'n vriendelijkheid is het doordrongen, door zichzelf 
te offeren, om als voorbeeld voor de zwakken te dienen, wordt opgeroepen.
Hij is niet trots op zichzelf. Waarom zoveel woede 
voor anderen, niet het goede kennen? Want hoe ademde je het in? 
En zo niet, is het dan tijd om te gaan tobben? 
Als je zoals God bent, en, jezelf gelijk aan hem, 
kijk je vanuit de hoogte comfortabel.
Hoe kan laag in duisternis vallen. 
Waarom zou "vee" geassimileerd moeten worden? 
Waarom anders nog een ander vernederen? 




Zorg voor je kinderen, scheld ze niet uit voor je grappen. 

Het kwaad van je ongelukkige dagen scheur ze nooit neer. 

Wees niet serieus boos op ze, zelfs als ze schuldig zijn, is 

niets duurder dan tranen, dat met de trilharen van de familieleden is

uitgegleden. Als de vermoeidheid van haar voeten kraakt.Wel, je wordt

benaderd door een zoon. Of je dochter zal haar armen uitstrekken. 

Knuffel ze steviger, koester je kinderachtig dit geluk.Een kort moment, 

wees gelukkig gehaast. Immers, gesmolten als sneeuw in de lente, de 

gouden dagen zullen flitsen en ze laten je geboorteland thuis. 

Je kinderen zijn opgegroeid. Door het album bladeren. 

Met foto's uit de kindertijd.Met verdriet, onthoud het verleden. 

Over die dagen dat we samen waren.Hoe wil je om op dit tijdstip

weer terug te komen om een ​​liedje voor hen te zingen.

De wangen om aan te raken met zachte lippen. En terwijl het

gelach van de kinderen in huis is.Van speelgoed dat nergens te

bekennen is, bent u de gelukkigste ter wereld, wees voorzichtig,

alstublieft, jeugd....... 

"Wis uit de nagedachtenis van iedereen die u niet waardeert, 
en het succes wacht op u".  Maar hoe te vergeten wie ze waren, 
Wie het brood deelde met wie, wiens ogen kostbaar zijn, 
en met wie ervaren tegenspoed. Ja, een persoon is veranderd, 
werd prikkelbaar en nerveus, maar zo hard leven loopt, 
en misschien heb je eerst beledigd.Houd je het zwaard niet in contact 
en kijk je naar alle antwoorden. 

Ik wil je nergens mee bedroeven. 
Ik heb je stil liefgehad, hopeloos. 
Met verlegenheid, dan met jaloezie, we kwijnen weg. 
Ik hield zo oprecht van je, zo teder, 
zoals God je mijn geliefde geeft om anders te zijn.

20

Woorden van familieleden ...

Uit de woorden van familieleden is de slag altijd pijnlijk,
het kan veel verdriet veroorzaken. 
Want zonder verwanten lijkt u geen wortels te hebben, gaat 
u ten onder in elke ruzie met hen. 
Vreemdelingen wat? Geslagen weg, 
maar jij, die bescherming zoekt, haast je naar huis. 
En als ze je erg pijn doen? 
Je kunt alleen in boosheid en woede achterblijven. 
Je struikelde, je hebt iets stoms gedaan. De 
vreemdeling zal je en aan zijn zijde beledigen. 
Maar alleen met je familie zul je uit je kracht worden geslagen, 
wanneer de moraal begint te lezen. 
Aan jou, en zo waanzinnig hard. 
"Wel ondersteuning" vraag betraande ogen. 
Het was tenslotte vaak goed, 
maar nu is het de nieuwste in de wereld! 
De familieleden hebben het recht om te vragen, les te geven.
Lees moraliteit, schaamte en wrok. 
En hoe te groeien, hoe stoutmoedig in het leven moet zijn. 
Wanneer je bang moet zijn voor jezelf. 
Geluk, familieleden, handen in het bloed, 
iedereen helpen, zelfs als ze in een ruzie waren. 
Dus, om hun liefde te zien, 
moet je wachten op ongeluk en verdriet. 
Beledig familieleden  niet. Soms hebben ze het mis, 
maar jij bent voor hen een levengevende lente, 
jij bent hun steun aan het lot. 

+ Poëzie.


De laatste wolk van een verspreide storm.
Een die je door een heldere azuurblazing snelt.
Eén die je een doffe schaduw werpt.
Eén die je treurt over een jubelende dag.
Je hemel was onlangs helemaal rondom omringd,
en bliksem dreigend om je heen gewikkeld.
En je publiceerde een mysterieuze donder.
En stortte regen op de hebzuchtige aarde.
Genoeg, verstop het! De tijd verstreek,de
aarde werd frisser en de storm vloog,
en de wind, die de bladeren van de boom streelde,
drijft U vanuit de waarzeggers de hemel.




Voor degenen die goed zijn die klaar zijn om 
de gevoelens voor altijd te vergeten, die liefde geeft. 
Voor degenen die leven en niet weten.
Over trillen oprecht en pijn. Als het hart in de borstkas bevriest. 
Zoals het brandt van wrok.En ongeacht hoeveel meningen 
ik heb, ik zal ze allemaal tot één brengen: 
de gewoonte van liefde zal mij, of jou, niemand vervangen. 



Liefde is als een diepe draaikolk. De maalstroom van

sluwheid en passie. Gooi het naar hem toe en zink snel.

Heb alle pijn van boeiende passies geleerd.En de schakels van

liefde zijn zo sterk, dat het moeilijk is om zelfs de schakel van de ketenen

af te scheuren.En je zult niet opmerken hoe al je in een kooi bent.

Ik snelde naar een diepe poel van passie, wist de pijn van boeiende

ketens. En er is niets voor mij om spullen te redden.

liefde, ik wilde en passie. 

Ik hou van het leven en koester het leven, ik hou van het leven en koester het, 

en ik durf de jaren niet in te korten. Mijn lot, ik ben een ster, en elk

jaar is ze mijn liefste. Soms brandt verdriet de ziel, 

en dan achteloos in de verte op de dag, ik ren, overwin de hitte, elke

verkoudheid. Ik ben niet bang voor watervallen. 

"Waar de clown huilt, is er een menigte die lacht".Hij heeft gewoon zo'n rol. 

En als de ziel hoog opstaat, zal het hart ophouden met het snijden van de pijn. 

Ik hou van het leven en koester het, en ik durf de jaren niet in te korten. 

Mijn lot, ik ben een ster, omdat ik niet anders kan. 


Moment..... 
Raak niet wennen aan wonderen. Scheid ze, verwonder je. 
Raak niet aan de hemel gewend, ogen strekken zich naar hen toe uit. 
Kijk naar de wolken. luister naar de vogels, solliciteer op de bronnen. 
Er zal niets meer gebeuren. 
In een oogwenk van een moment, stap voor stap. 
Stap in de verbazing. Alles zal zo zijn, en zo is het niet meteen. 



Mijn leven trekt rimpels op mijn gezicht, het wordt elk jaar groter. 
Mijn leeftijd voordat de tijd verstrijkt, 
maar mijn leven gaat op volle snelheid. Rimpels en grijs haar, 
en natuurlijk accepteer ik mijn leeftijd, hoewel ik helemaal niet 
oud ben en niet wil. Machteloos voor de krachten van de natuur. 
Mijn tijd voordat de tijd verstrijkt.
Het kan niet veranderd worden, het is jaren van leven. 
En laat de rimpels op zijn gezicht tekenen.



Bloemen zijn het prachtige schepsel van de natuur. 
Ze geven me altijd inspiratie en zijn net zo mysterieus als het universum. 
Een gescheurde bloem is geen plezier. Bloemen zijn alleen mooi in bloei 
en ze zijn prachtig. 
Blossom, hier is hun bestemming. Bloemenboeketten verdorren erg snel. 
Ik bewonder de groeiende bloemen, 
ik zie niet de droefheid van de afdruk in hen. 
Blij dat we gebruik gemaakt hebben van een tuin vol met bloemen.

Golven spelen - de wind fluit, 
en de mast buigt en kraakt ... 
Helaas! hij zoekt geen geluk, 
en vlucht niet van geluk! 
Onder hem een ​​stroom lichtere azuren.
Boven hem is een zonnestraal goud ...

+ Poëzie.


Niemand voelde wat doen de andere nacht kwam. 
Getrokken in de zee, oh, hou je adem in voor het licht. 
Schud als nooit, nooit, nooit, nooit verliefd geweest. 
Onder de wegen als we te lang blijven hangen. 
Ben je een gast? Of wil je het gewoon niet proberen? 
Ben je een beetje gespannen, oh, laat het aan de andere hemel vliegen. 
Slow motion crime, ik wil meer om jou van mij te krijgen. 

Er zijn regels die ik heb vanaf mijn kindertijd, niet overtreden,

ik houd het goed. Mijn vader zei tegen mij: "Zet jezelf in de

plaats van Hem die wreed vernederd is! " Ga niet blind, doof,

en luister naar je hart. Toen dacht u om de vliegen te grijpen. 

Wees niet boos als je niet begrijpt. Blijf bij de waardigheid. 

Do not hoogmoedig en arrogant zijn. Herinnert u zich mijn

verhaal over de trommel het maakt een angstaanjagende

geluiden leeg van binnen en dom, als een schaap maar wat

nog belangrijker is. Overschrijd nooit fatsoen! 

Ik herinner me...

Ik herinner me alleen dat de boeren mompelden, 

opscheppen over hun vruchten op het land. 

Alleen glimlachjes werden niet gegeven. 

Toen botste ik voor het eerst met rijm. 

Van de gastheer van gevoelens dizzy. 

En ik zei: als deze jeuk ontwaakt, 

spuug ik mijn hele ziel in woorden.

Ik rende door de landen van Europa.
Als een arme zwerver tussen mensen.
Overal sissen de geluiden van slangen.
En ik dacht er zijn geen vrienden in de wereld.
Er is geen vriendschap die zachtjes constant is.
Beide ongeïnteresseerd en eenvoudig.
Maar je kwam,als een gast,onuitgenodigd.
En opnieuw keerde ik terug naar de vrede.
Met jou fuseer ik met gevoelens,
in een vrolijke,vrolijke toespraken die ik drink.
Om saamen vrienden te zijn.

Er vloeide jaren. Jaren veranderen gezichten. 

Nog een op hen ligt licht. Dromer landelijk.

Ik ben in de hoofdstad, ik werd een eersteklas dichter.

En, vervelend van de verveling van de schrijver, 

ging ik dwalen tussen verschillende landen, 

ik geloofde niet in samenkomsten, ik kwijnde niet

weg in afscheiding, de wereld totaal voor misleiding geteld.

Toen besefte ik wat vaderlandsliefde is. Ik begreep wat glorie is. 

En daarom ben ik verdrietig in mijn ziel, 

het is als een bitter gif.

In de avond, naar beneden getrokken onder de dorp, 

niet te verraden cold ogen, ga ik kijken 

schuine graslanden en luisterde als een link stream.

Ja ja en dan? De jeugd is gepasseerd. Het is tijd om zaken 

te doen, een ondeugende ziel te maken. En laat een ander

leven in het dorp me vullen met een nieuwe kracht, zoals eerder. 

De faam bracht de inheemse belgische paarden

met lange maanen terug.

Ons land

Wanneer het lot je streelt.

En je vreugden schenkt.

Werpt niets ons zo op als

een gevoel van vriendschap.

Koester het lot van vreugde.

Toe was het....

Met een langzame blik van een schaduw die de nacht doordringt.

Om op de zijkanten je zelf te ontmoeten.

Trillende lichten van trieste dorpen. Ik hou van de rook

van een verbrande stoppels, in de verte, een nachtwagentrein, 

op een heuvel in het midden van het gele veld van de wit wordende

berken.Met vreugde, veel onbekend, zie ik een volledige dorsvloer, 

bedekt met stro, met gebeeldhouwd luikenraam. 

En op een feest, in de avond bedauwde. Kijk tot middernacht klaar 

om te dansen met stampen en fluiten.

Onder het gezang van dronken boeren.

Toen was leven, echt ZO, zo gewoon...

+ Poëzie.

De bende gangsters van de oude man is de een en dezelfde.Kameraden!
Op de barricades!Barricades van harten en zielen.
Alleen wij zijn puur, hij heeft bruggen verbrand om zich terug te trekken.
Het is genoeg om te lopen, futuristen,in een toekomstige sprong! 
Stoomlocomotief om een ​​beetje te bouwen,draaide de wielen teketeketek.
Als de song het station niet vernield,waarom dan de wisselstroom?

Wanneer komt het, de oude dag? Wanneer rimpels op het gezicht vallen.

Wanneer vermoeidheid op je schouders valt. Wanneer de levenskleuren

vervagen, En er geen innerlijke woedende passies zijn. En ik wil warmte,

liefde en genegenheid van volwassen kleinkinderen en kinderen. 

Als je last hebt van ouder wordende ledematen,  en degenen die

zich voordoen, veranderen. Kan je niet begrijpen en accepteren. 

Wanneer in de ziel van hoop verdwijnt.  Als de ouderdom komt,

weet ik niet ... Het zou niet langer bij mij zijn geweest. 

Ik heb de zon gisteren in de avond van het water doorgebracht. 

 Je bent blij om te gaan liggen in de golven,

maar het omzeilt de antipoden, slim om de dag te verlichten.

Ik dacht echter op een moment van rust. 

 Het leven is gelukkig, helaas, je haastte je naar de vergetelheid. 

Is het geen droom voor een eeuwigheid ?

En stil verlangen zo zacht te comprimeren de keel. Geen hijg of zucht, 

alsof de nacht van alle vloek uitgerekt.De duivel zelf zat op zijn borst. 

Je springt op en ren naar de straten doof zelfs geen licht, 

maar er is niemand om te helpen, waar je ook bent kijkt in de

lege ogen en begeleidt de nacht. Daar blaast de wind door je heen, 

tot de bleke ochtend.En tot slot, de wens van vermoeidheid,  

Wat is het geweten? Echt waar? Leven? ...



ik luister en in sombere stilte, je muziek te horen. 

Wat ze niet weten, maar helaas het is gedaan, en

een opeenvolging van geluiden, als tranen, rustig gieten.

En de beste jaren van hoop en liefde in mijn borst nog in leven.

En gedachten en de geest is vol van verlangens en passies, 

en het bloed kookt, en tranen van mijn ogen, 

de geluiden na elkaar regende.

Op mijn manier

Het fenomeen van een ander,

mooi leven ergens in de buurt.

Met het bekende voor ons, het aardse.

Laten we eens kijken naar de geest

betekent om er te komen,

probeer te lezen een gedicht

met de verwachting te voelen:

het is waar dat er iets is.

+ Poëzie

Dwaal spoken op de veranda

en kreunen in de ijzeren deur kloppen.

En hun gezichten zijn wit,als een tafelkleed.

Aan wie is hun eeuwenoude verwijt gericht

en wat doet hun schaduw beven?

En in de zalen feest een arrogante bankschroef,

huilend in de ondergrondse trappen.

Waar hun schaduw verdween.

Vandaag - gele bladerengimp en de regen die verdriet in de 

wind brengt, en de wind is een gratis minstrel-pelgrim 

 melodie speelt droevig, het was niet mogelijk om terug te keren,

maar toch dag en nacht mis je hem,in een droom, mijn geliefde,

fluisteren, maar voor een lange tijd het in het echte leven ontmoet 

je vergeet zijn ogen niet, de warmte en tederheid die handen gaven.

 De traan glijdt en pijnlijk verbrandt de wang. 

 Hoe moeilijk het is om lief te hebben? 

Als een droom, als een ochtendmist.
Maar in ons brandt het verlangen nog steeds.
We wachten met een verlangen naar geluk.
Notulen van heilige vrijheid.
Hoe de minnaar wacht op zijn geliefde,
met de minuut met een echte datum.
Terwijl de liefde in hem brandt.
Zolang de harten voor ze levend zijn.

Ik herinner me die bloemen.Dans je ziel. 
En de wind bewonderde zoals jij, hoe mooi je was. Boven de lentehemel in de wolken 
vloog een levende ziel. Ik zag het groenere gras niet meer, toen je hier was! 

In de diepte van tijd zal ik mijn verdriet onderdrukken. 

Maar de tijd reinigt uiteindelijk uit dit hart met het hart .

Als het hart tussen de golven u van het verdriet heeft gered. 

Laat het dan eindelijk zo zijn voor het lot van 

dagen dat de duidelijkheid zal verdonkeren, omdat er

veel vertroosting in u zal blijven.

Niet iedereen de schuld. Op dat moment, toen het ergste, 

de kracht vinden om te vergeven.Woede zondige zinnen in de harten

van wraak of op te slaan en al degenen die jou niet vergeven, 
hun unforgiveness gewoon. Ik weet het bittere arbeid, dacht ik vaak.

Tevergeefs vergeven wanneer u vervloeken en vernederen onbeantwoord. 

ontsluierde ziel. Met de grieven van iedereen gekwetst. 

Maar alles zal voorbijgaan. En God vergeeft. 

Hij vergeeft alle en medelijden 



En ik verberg dat niet voor het dorp waar ik vandaan kwam, 

ik liep vaak blootsvoets rond in de plassen, bij slecht weer kende je

gevaar niet en er waren gelukkige mensen in de veranda. 

Berken op de rand van scharlaken takken.Curly gele populier en

wilg in de buurt van de vijver. Wonderful vriendinnen, tuin frambozen, 

mijn hart kreunt kreunen, ik herinner ze altijd. 

En ik verberg dat niet voor het dorp waar ik ben geboren, dat ik

mezelf 's ochtends met zilveren dauw waste, de grootsheid van het

volk groeit jaar na jaar sterker, de wind waait in het veld en de

gouden regen. En ik verberg dat niet voor het dorp waar ik kom, 

waar zuivere, schone lucht, heilig water, bij elk slecht weer,

de natuur regeert hier, ik breng de magische dageraad in een jaar.

Tientallen eeuwen lang versloeg de wetenschap het antwoord.

Hoe wordt liefde gemeten, op basis van getal, volume, kracht, licht? 

Welke maatstaf moet worden toegepast, evenredig met liefde? 

Ze kan niets uitleggen, geen geluk, geen pijn. Wat is correcter om te geven 

voor het gevoel van deze naam? Is het een ziekte of genade? 

Een beloning of straf? Span je geest niet, en geloof oprecht. 

Liefde is sterker dan kwaad en duisternis. Sterkere wreedheid en dood. 

En hoe je het ook noemt, maar het is onveranderlijk. 

Alles sterft zonder liefde, en alles is geschapen door liefde.