+ Poëzie.

Dennenbomen in het gras,

tussen de wilde balsem,

de kamille en de boswachters.

We liggen, de armen teruggeworpen en

hij tilde zijn hoofd op naar de hemel.

We zijn daar uren gebleven, tot de zon oner ging.

Een dag om nooit te vergeten.

Die dag verscheen voor ons Cupido.

Lelijke vrouwen bestaan ​​niet, en de mooiste van allemaal maar één: 

voor haar bloeit de kers, voor haar drinkt de man naar de bodem. 

Daarnaast en in de winter, zomer, samen met haar paradijs en in de hut. 

Er is geen speciaal geheim, omdat ze in zijn ziel leeft. 

De schoonheid ervan vervaagt niet, als een boeket van oude wijn. 

De schoonheid van een vrouw van God, er is geen reden om hieraan

te twijfelen, alleen om de een of andere reden is het immaterieel, het 

meest wenselijk voor mannen. "Wat hij erin vond soms zullen ze vragen.

Je kunt honderd keer mooier ontmoeten, in de handen van waarom

hij het draagt.En niet slapen voor vijf nachten in een rij? " 

Maar een onbetwistbare waarheid. Maar mooi al met al een vrouw...

Mijn vrienden,ik zal je eerlijk zeggen.
Ik ben klaar om mijn ziel voor je te openen.
Laten we vrolijk zijn,
wandelen, rondsnuffelen, een grapje maken.
Gooi alle soorten twijfels weg.
En vooroordeel, jaloezie, angst.
We zullen veel plezier maken,
badend in vrolijke golven van het leven.

Alleen degenen in het paar het lot gemarkeerd. Met hen, Geluk, Liefde, hun

Hoogheid. Vrouw was een verdriet om de weduwe van een vrouw en een

lus van eenzaamheid. Zonder geliefde is het leven verwrongen.Het hart van

iedereen wacht op een onverwachte ontmoeting. Zelfs als het lot scherp is, 

is het beter dan onbehandeld leven. Het zal rommel alsjeblieft niet als

onbelangrijk beschouwen, het zal het hart niet geven en strelen. 

Zal de eeuwige hoop niet dekken. Alleen de zorg voor de dierbaren.

Wij zijn Madonna, Eva. Voor de gelegenheid om naast je geliefden te leven

 de koning werd achtergelaten door de koninginnen. En met slechts één kunt

je in een hut wonen.En om met hem graanbrood te delen. 

Alleen om lief te hebben en bemind te worden. 

Alleen in verdriet en vreugde zij aan zij. 



Wanneer je niet kunt denken aan het gewone... 
Als je niet kunt denken aan het gewone. 
En het leven lijkt van het voetstuk te gaan.
En het hart bevriest, wat niet gewend is.
Het is tijd voor grote liefde.
En dit uur is de hemel van gelukzaligheid, ik 
moet ervan genieten tot het einde.
Je voelt de aanraking van liefde 
en laat ze slaan in de unison van het hart.


Geluk 

Ikzelf zal het niet begrijpen. Wat gebeurt er in de douche, 

Misschien is het alleen lente, misschien is het de ouderdom al. 

Ik word wakker en schrijf over mooie liefde, en ik zal je vertellen over geluk.

Bel me. Misschien is het in de wolken. Was het verloren? 

En misschien in het bos zwerft mijn geluk. En zeggen: uit het hart,

closer to my heart, I love it.

Je bent sterk in zwakte en zo mooi, 
en laat de draad niet scheuren in de ziel van liefde.
Tenslotte waren er dagen, waar je hartstochtelijk van hield, 
waar elk woord werd gehoord om lief te hebben.

Schreeuwend tegen de felbegeerde deur.

Niet durvend om haar aan te raken.

Weer vertrokken, hetzelfde geloof

om te onderwijzen, als geheim, zonen.

En met het gerommel stortten de poorten in,

En de muur beefde rondom, en nu branden de

vensters van de tempel, als blikken, met triomf.

Met schrik en smaad, lijken pelgrims van andere tijden

op een gloed boven de schors.

+ Poëzie.

 

Hoewel vers onze verouderd, maar knielen uw gehoor en weten dat £ze niet,

zoals sommigen die vrolijk zongen, hun lied gestopt, en zij gingen uit de ogen,

en de veren viel uit de handen van de gekoelde.Maar de dood namnietalles. 

Onder deze urnen en platen is het onuitwisbare merkteken van de afgelopen

dagen verborgen. Alle snaren scheurden, maar het geluid trilt nog steeds, 

en het altaar dooft, maar de rook blijft stromen.

Ik boog me, en zag de gedraaide knoop. Een prikkeldraad is gekleed,

zij is een band. En ik wilde er een, aan de wortel van de nagels om

onder te dompelen in hun gezwollen ruggen.

Vluchten kan niet meer.

Vluchten kan niet meer....

Alle leven gaat in verwachting voorbij. We wachten op de nacht,

de dageraad, een lang verwachte afscheid, is het onvermijdelijk,

"Het spijt me" Worstelen met angst in een lege flat, 

we wachten op een leuke, beltonen strings, maar na een uur in een

rumoerige feest kijken ernaar uit om stilte. We wachten op de tijd

van het jaar, om alles te veranderen. En zelfs de boeken die we lezen. 

Immers, vaak alleen dan, dat deze tijd wordt vermoord. En afgeleid

van de problemen. We wachten misschien niet alleen op de dood, 

hoewel de logica simpel is. We keren tenslotte niet als lot, we zijn

vervuld van leegte. En het zou nodig zijn in de hitte van opwinding,

Ondankbaarheid verbergen en arrogantie, in het belang van "There"

en "Tomorrow", mis het "Nu" en "Hier" niet !! 

Het is niet aan ons om rijk te worden aan de rijke 

liedjes. "Drink, heren." Verlicht opzettelijk de 

verschillende mooie erfenis van je jicht. 

Wij zijn daar, waar de hemel in ruil voor het plafond is, met jou,

een schijntje en een doel. 

Je gaat de tijden in de commune duwen, 

maar er zal een kwart zijn, en alles zal niet lang duren, 

en alcohol verdrinkt in de strijd.

Op een wild feest zat een oud, rijk, grijze man.

Verloren door gekke vrienden, peinzend, en hij keek naar de toekomst,

voor ons gesloten, zijn geestelijke blik. En ik herinner me,

vol verdriet, te midden van het geluid van klinken

glazen vol met wijn, en geschreeuw en toespraken, 

en de feestelijke liederen en het gelach van de gasten, 

klonken zijn woorden profetisch.Hij zei: Verheugen, o vrienden! 

Wat ben je met het lot van deafgeleefde wereld?

De bijl zweeft boven je hoofd,  maar hoe zit het?

Van jou alleen zal ik het zien.

Mooie vrouw portret van een mooie vrouw. Portret obscure woorden en

gedachten, wat kwam uit de diepten van eeuwen. 

Dragen geesten van gezicht aan het licht. Nadat hij de dikke stroom

golvend koper naar de boeiende borst had gedrukt , boog de blik van

de koning de dame, alarm zonder vooruit te kijken. Glimlach van een

engel. Alleen promenades met hoeken.  En zonder iets te beloven, 

heeft alles ontdekt wat angst verbergt. Koppig op zoek naar het antwoord.

We branden van dorst naar kennis, en de gedachte daalt de wens van 

het portret van een mooie vrouw. 

Ik zou graag sterren willen plukken.

En ik weet dat zal me lukken.

Een ster die geef ik dan jou naam.

Om te zeggen hoeveel ik van je hou.

Ik zou ze bewaren in mijn hart. 

Speciaal voor jou leg ik ze apart.

+ Poëzie.



Wat is liefde? Dit is een puur, helder gevoel.
Wat is liefde? Het is passie en een beetje gek. 
Wat is liefde? Deze warme tederheid en genegenheid.
Wat is liefde? Dit is een vriendelijk, prachtig sprookje.
Wat is liefde? Dit is wat ons door het lot wordt gegeven. 
Wat is liefde? Dit is wat voor altijd bij jou is.



Hello! Duizend keer mijn groeten aan jou,nacht!
Opnieuw en opnieuw, ik hou van je, rustig,warm,zilver grenst!
Schuchter stak ik de kaars aan,en ging ik naar het raam.
Ik kan mezelf niet zien, maar ik zie alles.
Rain, zeker wachten: Wicket rilling, oplossen,
Flowers, uploaden, rook sterk, en een lange,
lange tijd met het deksel knipperen.

Kosmische stilte was zonder het licht van steden.

Hij scheurde de deken af,

spuugde in de koolbak en snelde naar het raam.

Er moet een raam zijn met een plafond? 

Het knetteren van de opgerolde rolluiken werd muziek.

 Er was iemand anders in de kamer.

Hij herinnerde zich dat hij niet alleen in slaap was gevallen,

maar dat maakte geen moment uit.

Er waren sterren. Onmogelijk.

Dichtbij branden van oneindig verre werelden.

In de blauwe lucht boven de noordzee zag

hij een trapezium van heldere punten en kon het niet geloven.

En er waren sterren.

Hij rukte zichzelf op de raamlijst en aarzelde niet

eens toen de koude septembernacht op zijn borst schroeide. 

 Ik ben doof en blind. Maar waarom spelen

trommels dan in mij en lach ik naar deze hemel?

Er was maar een klein beetje.

 Om te beslissen wat het beste is.

Blijf bij deze vreugde van het één op één herkennen

of de droom verstoren van iemand die sliep en slaapt daar,

achter zijn rug om een ​​wonder te delen.

Adem in. Uitademen. Nog een paar keer,

scheel en besef dat alles geen droom is.

================

Hoe vaak waren we voor iedereen niet online. 
En lege zinnen voor een hele maand. 
Laat zo ver gaan, zoals de winter 
onderweg in de ziel van angst,
we wisten het, maar konden het niet. 

19

 Net wakker worden naast je, net raken aan een zachte hand.
voor een ontmoeting met liefdevolle blik. 
Gewoon praten over alles tot het ochtendgloren, 
gewoon lachen en gewoon triest,  
alleen niet vergeten de gelukkige zomer, 
alleen maar om aanstoot te nemen.
Slechts dromen liggen naast je 
alleen voor twee verwachte veranderingen 
alleen maar om u met heel mijn hart 
en dezelfde gevoelens in ruil daarvoor. 
Slechts te worden een eenheid met elkaar 
en hoe makkelijk alles te verliezen als het 
ineens zwart wordt, zij was wit. 
Maar als je eenmaal begrijpt 
alleen vraag ik aan God 
dwingt ons om te geven, om lief te hebben om op te slaan.
Ons leven is tenslotte maar een weg, 
laten we gewoon leven en liefhebben. 

+Poëzie

We hebben ijzeren daken,

elke tuin en schuur. elke crash luiken.

Op feestdagen vlees en kaas.

Geen wonder dat iedereen

graag bij ons blijven.

Gemakkelijk om iemand andersmasker op te zetten.

Gemakkelijk om iemand anders de rol te spelen.

Gemakkelijk om iemand te zien rijden in de verf.

Gemakkelijk te leveren met de

mensen hun pijn...

Om het leven te leiden waar je van houdt

en om van het leven dat je leeft te houden.

Moet je de limieten overschrijden die de maatschappij

voor jou heeft vastgesteld.

Voorbij het realisme.

Je moet wel klaar zijn om groot te dromen.

Geluk. 
"Geluk is wanneer je wordt begrepen." 
Geluk is tijdens het wachten en ontmoeten. 
Geluk is als je het vergeet. 
Gelukis als het volledig leeft. 
Geluk wordt alleen gegeven
 tegen de achtergrond van lijden. 
Geluk is wanneer nog vol van verlangens bent. 
Geluk wanneer dankbaar tot het lot.
Geluk is wanneer je dankbaar bent. 
Geluk is wanneer je wint. 
Geluk is wanneer de
 elleboog van een buurman stevig is 
Geluk is wanneer je met liefde leeft. 
Geluk is wanneer je het warm opgeeft.
Geluk is wanneer inspireert succes. 
Geluk is wanneer het verdeeld is in alles. 
Geluk is wanneer je iemand dierbaar bent. 
Wil je dat ik je geluk wens? 







Ik zou je alleen aanraken, ik zou alleen je gezicht zien, 
ik zou in je ogen duiken. 
Voorbij de geneugten van het huilen. 
Ik zou gewoon je stem horen, en een vluchtige blik vangen.
Spanning tussen de vingers van het haar, 
En de weg zal teruggaan. 
Ik zal je zachtjes bij de schouders nemen. Bij kussen zal
 ik me verkleden en als ik je de gave van spreken
 ontzeg, zal ik de weg terug sluiten. 
Ik zal je wervelen met een wervelwind van verlangens. 
En bij de afgrond, op de rand, zal ik door de 
vreugde van het lijden leiden. 
ik zal mijn dorst te drinken geven. Lang, lang, dan droom ik, 
hoe ik je hand in mijn hand houd, als kussen de ogen
 en wimpers, en ik druk mijn wang tegen jou wang.
Ik zou je alleen aanraken. 
Ik zou alleen je gezicht zien. 
Ik zou in je ogen duiken, 
en de geneugten van het huilen opvangen. 

Samen stonden wij sterk.

En niemand kon ons breken.

We begrepen elkaar.

Zonder dat we het uit zouden spreken.

+Poëzie.

Ik weet niet hoe ik zou leven, als ik je niet had ontmoet. 
En onze ontmoeting werd niet aan het lot zelf gegeven. 
Ik weet niet hoe ik zou hebben geademd, 
als de ziel niet was opgewarmd. 
En die woorden zouden niet worden gevonden, 
Wat ik wilde horen. 
En hoe te geloven dat ik het zou kunnen ... 
Verspreidde mijn twijfels. Het lot bond ons twee samen 
en ze glimlachte naar ons. 
En vanuit het schijnsel van je ogen. 
In mijn ziel werd liefde wakker. 

Laat een minuut vallen,

als een nieuwe elegante steek.

Om voor altijd de moeilijke toestand van

"als" te vergeten.

Zing dan mijn vriend dat

ik weet dat alles in orde is.

Ode aan 1418 ...

Ik loop over de oude landweg door overwoekerde velden. 
Geen gemaaid gras ergens, geen stapel, alleen een
meeuw die met aarde is overwoekerd. 
Hier rijpten vroeger bieten en tarwe. 
Er was een geluid van knipperende auto's. 
Nu tsjirpen alleen vogels, en onderweg ga ik alleen.
Verlaten boerderijen, en een oude tractor, 
 gedumpt aan de kant van een rijbaan. 
Is het echt mijn Vlaanderen? Wat voor soort
 vijand heb je meegemaakt ? Maar hoe vaak ben je 
uit de as opgestaan, en hoe vaak stond je 
op via je knieën. In gevechten, in tegenspoed,
 België, werd je alleen maar sterker. 
En nu is de tijd voor verandering aangebroken. 
Ik geloof dat tarwe hier zal groeien, 
en een rijke oogst zal groeien. En mijn oude
 dorp zal herboren worden. En opnieuw
 zullen vrouwen bevallen. Verlaten boerderijen
 zullen openen, en in de velden zullen
 oogstmachines draaien. 
België! Je was en zal de eerste zijn. 
Met onze mensen die de barrières niet kennen. 

Ik hou van slapen.

 Veel mensen springen 's morgens op een wekker,

zelfs als ze nergens heen hoeven te haasten.

Ze beschouwen slaap als een verspilling van leven.

Maar het leek me altijd dat slapen, integendeel,

de beste manier is om tijd door te brengen.

Dank u, leven voor het feit dat de dag weer komt, dat brood
 rijpt en dat kinderen opgroeien. Bedankt, voor 
het leven, voor al je inheemse mensen die 
in zo'n enorm licht leven. 
Dank u, het leven, voor het feit dat deze gulle leeftijd, klonk  
in mij met vreugde, dan met pijn. 
Voor de breedte van je wegen, waarin een man, 
alles ervaren, zichzelf wordt. 
Voor het feit dat de rivier is zonder grenzen, 
voor uw elke lente en winter, 
voor alle vrienden en zelfs vijanden. Dank 
leven voor alles dank u. 
Voor tranen en voor het geluk van wakker worden, 
voor elk moment, waarin ik leef. 
Bedankt, leven, dat ben ik je verschuldigd.
Voor het verleden en morgen voor kracht, 
voor al dat ik heb nog steeds tijd en ik kan, 
dank u, het leven, echt bedankt ... 

Ergens, op een dag
zullen we nog steeds vrienden zijn.
Ergens kom ik op een dag
zeker bij jou.
Misschien, onder het geluid van sneeuwstormen,
Of in het zonnige april,
in het najaar en misschien in de zomer.
Het belangrijkste is dat het was. wat het was.Jij en ik...

+ Poëzie.

Een leven zonder problemen is onmogelijk.
Er zijn minuten, uren, dagen waarop iemand hulpeloos is.
Ze weet niet wat te doen, waar te gaan of te staan.
Hij weet niet of iemand in het moeilijke moment naast hem zal zijn.
Wanneer u niet kunt helpen hun eigen persoonlijke macht,
wanneer niets anders overblijft voor hem alleen eenzaamheid.
Het is ervan overtuigd dat deze tijd nooit zal komen.
Hoopt nog steeds hier, die wordt beschouwd als echte vriend. 
Omdat een echte vriend leven nodig heeft.Mijn vriend.




Wanneer het lot je een vriend stuurt, wanneer je 
geliefde in je hart klinkt, neem je een stap uit de 
vicieuze cirkel. met de ene wordt hij eerlijk tot het 
einde. Wanneer de ziel met de ziel de broederschap
 binnengaat. En je drinkt geluk van de geliefde persoon.
Je verscheurt de saaie slavernij van angst. Wees oprecht
 met je geliefde tot het einde. Wanneer gedachten schudden
  en twijfel verbranden. Wanneer vernederd door de oneer
 van een boefje. Open je vriend zonder uitstel. Wordt 
Oprecht oneindig, tot het einde. In de naam van
  de domme leugens van vrienden die verliezen. 
Valsspelen van zoete verdrinkingspijn. In
 tranen en droefheid, verlatend geluk. 
Bladeren van de onoprechte liefde. 

Er was een rustig uur. Aan de voeten van de branding ratelde. 
Je glimlachte en zei vaarwel: We zullen elkaar ontmoeten. 
Tot een nieuwe datum. Het was een leugen. En we wisten
 met jou, dat we voor altijd 's avonds afscheid namen. 

De karmozijnrode vlam brandde de hemel. 
Op het schip waren de zeilen opgeblazen en boven de
 zee was het geschreeuw van de meeuwen te horen.

Ik keek in de verte, de pijnlijke droefheid is vol. Het schip 
flitste met de dageraad zwom te midden van delicate,
 smaragdgroene schuimende golven. 
Als een witte zwaan, spreidde de vleugels zich uit.

En nu werd hij weggeblazen in uitgestrektheid.
 Tegen de achtergrond van de hemel stond 
plotseling een zwak gouden wolk op 
en was bedekt met een helder amethist.

Mijn geest is verdwaald.

Je bent minder er minder

en minder waarschijnlijk.

Je roert de vlammen van je lippen.

Schoonheid is niet meer dan een illusie.

Het is gemakkelijk verdrietig als grappig,

te doen lijken.Gemakkelijk om iemand vulgariteit te vertellen.

Gemakkelijk om in een hand glas te breken.

Het is zo gemakkelijk om lief te hebben.

  + Poëzie.

Moedersgebed 

Wanneer de stille avond weer komt. Een traan glijdt
 weer over haar wang. 
Niemand kan het hart meer genezen. Op dat uur, 
als de kinderen weer in de verte zijn. 
En tot de volgende morgen om sluit je ogen niet kunnen, 
opgeslagen. Liefde Heilige Moeder. 
Immers, voor de kinderen, dat alle rijkdom is duurder 
vermogen van het hart om het vuur te geven. 
Alleen omdat de hele nacht opnieuw niet kan slapen,
alleen omdat het de pijn opnieuw verstoort. 
Nogmaals, de tranen op haar wimpers 
weer gebed is. "volgende te mogen verlenen aan kinderen
 te beschermen tegen het kwaad. 
Laat me in de problemen of andere manier te helpen,
de almachtige God, zegen van de dood van haar zoon 
en naar oneer jonge dochter. Laat me de kant van
 het verdriet te nemen.Laat ze me met een pijl 
neerschieten. Ik bid dat geluk in het leven 
die kinderen ontmoette die ik van mezelf heb gekregen. 
Laat de wind hun kant omzeilen, laat de 
sneeuwstorm 's nachts niet uit de weg gaan, 
laat de sterren in de donkerblauwe hemel. 
Laat ze hun dromen bereiken. 
Bescherm hen, God, om middernacht. 
Wanneer de duisternis sluipt, als een oude dief. 
Ik weet precies wat niet uit te gaan
 van mijn vuur "in mijn borst. 
En hier weer de woorden van de gebeden die 
vliegen van de grond in de nachtelijke hemel. 
En die nacht weer voor zonsopgang. 
Vechten, zoals voorheen, niet in slaap te vallen. 

De pijl jubelde: "Ik ben vrij als een vogel,

en mijn boog is mijn meester,

ik ben in gevangenschap in gevangenschap.

" Maar de boog glimlachte: "Onthoud, de pijl,

je hebt de wil in mijn gevangenschap gevonden."

Op de sneeuwbanken rende ze.

Ze haastte zich achter hem aan om te rennen.

En zo lang, al heel lang,trilde het water van het

niet bevroren oppervlak onder hun voeten.

Als je helemaal niet zou bestaan, zou ik
 denken dat ik geen dag heb geleefd.
Die mijn ellende en klacht zou veroorzaken. 
Wie zou de bron van geluk voor mij zijn?

Aan wie ik uit de verre landen vloog, over wie 
ik verdrietig was, over wie ik verdrietig was. 
Naar wie zou ik de regels trekken 
die ik aan jou heb opgedragen?

Als de tuinen en de vogels bloeiden, wanneer ik je 
ogen niet zag, brandden de sterren aan de hemel 
en ging de zon niet de wereld uit. Als jij er 
niet was, zou ik dan echt gelukkig zijn,
 zoals ik nu ben?

Wat gebeurt er in een jaar of twee?

Wil je het antwoord op de vragen weten?

Kijk naar 

je toekomst met dezelfde gedachten ...

+Poëzie.

Kijk niet naar haar polsen en

met haar schouders vloeiende zijde.

Ik was op zoek naar geluk in deze vrouw.

En ik vond per ongeluk de dood.

In mijn herinneringen aan de lente. 
In het bewustzijn dat de herfst is gekomen. 
In mijn zorg voor de komende dag. 
Je gezicht heeft alle gezichten overschaduwd.

Dit zou niet gezegd moeten worden, 
maar je boog mijn hoofd, en ik 
realiseerde me dat ik me niet kan verbergen, 
je hebt me allemaal overschaduwd.

We hebben veel dingen gezien, en vreugde en verdriet, 
alles in het leven was. Maar het zilver van je haar schijnt,
 als nooit tevoren scheen het niet. En toch, we zijn  samen 
of apart, jullie worden allemaal voor mij overschaduwd.

Doordring de mensen in het zonnestelsel,

gooi het weg als een minnares in het huis.

Zullen de geheimen van de wereld dan opengaan? 

Helemaal niet!

 Als een inspectie van een kiezelsteen of schelp

de geheimen van de oceaan niet onthult.

Ik.

Ik droom ervan zo vrij als een vogel te zijn.

Wegvliegen van alles lijkt me soms zo fijn.

Ik wil zweven op de golven van de wind.

Ik wil geloven in sprookjes net als een kind.

+Poëzie.

Ik ben heel erg ziek.

Ik weet zelf niet waar deze

pijn vandaan kwam.

Of de wind fluit oven het lege en verlaten

veld, Het is als een bosje in september,

De alcohol is een brein achterlaten.

Wat kan ik doen mijn vriend.

Deze wereld is echt aardig.

Hoewel mensen onvriendelijk zijn.

Is de ernst van de inheemse ziel

van iemand anders som.

Om het zo moeilijk te houden.

Wees niet bang, mensen, vriendelijkheid.

Het licht van iemands ogen, liefde en geloof.

Zien de dagelijkse routine.

Wees niet bang om te leven.

Deel het met iedereen.

Omdat ik weet dat er voor een lange tijd 
minder trust voor een woord zijn dan voor een stuk papier, 
schrijf ik: "Het heden is gegeven 
Dat ik getrouw en zwaar liefheb.

Dat ik mezelf aan het einde van mijn dagen wijd verbreid 
dien mijn geliefde onbekommerd, 
wat zal mijn passie onverdedigbaar zijn 
en elke dag wordt het warmer en sterker.

En sinds lange tijd, waarlijk liefhebbend, 
wat onder andere twijfels veroorzaakt, 
onderteken ik dit essay met de eretitel
 "Loving You" 
en geef ik het aan de eeuwige bewaring van 
u, verzegeld met een zegelronde.

Ik heb nachtenlang niet geslapen,
ik weet niet meer waar mijn telefoon is.
Ik ga niet de straat op,het is erg lawaaierig.
Ik voel me goed hier,mijn wereld is ver weg.
Ik ontmoet de zon niet,ik kook geen bittere koffie.
Ik lees geen saaie boeken.Ik bezoek je profiel niet meer,
het is niet interessant voor mij. Voor mij is het gesloten.

18

Nee, ik schiet niet op, ik neem even een moment, 
alsof ik foto's van de film maak.  
Elk moment is immers uniek, 
gemakkelijk gescheiden met één. 
Je zult weer bij bewustzijn komen en er is al 
 een dag voorbijgevlogen. Ik leef niet jaar 
na jaar met de droom dat misschien het 
gelukkige uur van vervulde verlangens zal komen. 
Elke "morgen" is een complete onzin, 
je bent gelukkig of niet, ik ben tevreden
 met alles, of je zit vast in de greep van de verwachtingen. 
Ik ben niet de bottom line, het proces, 
en geniet van wat ik heb. 
En wil niet verdrietig zijn over wat ik heb verloren. 
Laat het soms bewijzen dat ik 
met een beker leeg ben, 
er is nog steeds leven, en dat betekent, er is niet genoeg! 
Oh, de klachten van deze mensen.
Ze hebben meer nodig in het leven van de dag. 
Het is beter om geen nuttige gedachte te nemen met je hoofd.
Wat als je elk moment waardeert, 
en hoe je het laatste kunt uitgeven, 
dat zelfs een dag een enorm leven kan worden. 

+Poëzie.




Die pijnlijke blik die ik niet kan vergeten. 
Ik wacht, en bid,
en ik dwaal, zoals in delirium,ik zal deze ziel van jou 
nergens vinden. 
Elektrisch licht,stil geritsel van sleeën,
en impotente reactie,
met een eeuwige gedachte aan haar.

En sindsdien ben ik boos, 
het is onmogelijk voor mij om te leven.

'S Nachts woedde de storm, 
en met de dageraad in het dorp, 
op de vijvers, in de verlaten tuin, werd de 
eerste sneeuw geboren.

Je zult overal in de hemel worden verspreid,

een heilige verlaat het feest, draagt ​​je leven,

breekt door naar de verre regionen en vult de wereld.

Je baadt in Gods slaap tussen de sterren, waar eindeloze ruimte is.

En temidden van de ruimtes bezaaid met stralen, schittert je refrein.

Ben je altijd dol op wat je bent. Geëerd of niet

oordeel niet over ons.

Maar geluk in de wereld is er nog steeds!

En, zodat de liefde de ster niet smelt.

Ben gevuld met sublieme kunst.

Laat je gevoelens niet opraken.

Raak nooit meer aan geluk geluk geluk.

+Poëzie.

Parijs, Constantinopel en Rome - kariatiden.

Bij de ingang van de tempel! Jij,de zonnesteden, 

ringvormig op het water, hebben

de wereld nagelaten.In jou het zaad van Atlantis.

 Profeten en druïden.

In de duisternis van de bossen kromp de maagd,

en op de rivier, in plaats van de Notre-Dame.

Paris! Paris! Wat is het lot van,

rook Osiris in je wapenschild,

Met de volle belasting van de zonneschijf?

Wie heeft het bloed van de wijzen en koningen van

Luxor met het zegel van de obelisk

in het gebied van uw draak gefixeerd ?

U stelt uw vraag voor de eerste keer. 
Ik antwoord: Het is niet mijn schuld dat 
er andere vrouwen in de wereld zijn, 
hun duizenden, anderen, en jij bent één.

Hier sta je, terwijl je stil vijf knoppen
 op de blauwe trui aanpast . 
En het punt dat zwart over de lip is, 
zoals een gebroken knop is de zesde.

En nogmaals, zonder mijn woorden te horen, 
vraag je me de eeuwige vraag strikt. 
Wie is de schuldige, veel landen en naties 
En veel vrouwen in het land van anderen.

Maar ik verander met jullie allemaal. 
 Aan alle vrouwen die onder de maan zijn geboren.

In dromen komen de nodige lessen.
In dromen komen eeuwige dromen.
In dromen, soms, en zie de ondeugden,
in dromen, de ziel en jij.
In dromen wordt een hint gesuggereerd,
in dromen komt het sacrament van een gelofte, 
in dromen laten ze ons een sprookje zien.Van vrienden of vijand.

Je verbrandt de bruggen achter je niet,

je verpest het kaartenhuis niet.

God is überhaupt met jou.

Vrienden vergeten dat niet.

+ Poëzie.

Prachtige ochtend in de zomer. 
Ondervinden van het hart van de jonge dageraad, 
alles afdrukken de lucht vrijgeven. 
Daisy White geef ik u. De stukken van haar loer zomer 
en warm korenbloem velden, speciale kamille kleur 
daarin een weerspiegeling van mijn tederheid. 
In haar bloeiwijzen speelt de zon. 
En lange tijd werkt een serieuze hommel, 
daarin is de bonte kleur van de tedere Mei, 
en de herinnering aan onze beste dagen. 
Het lijkt een belachelijke gift voor je, 
maar knip de bladeren niet af. 
Misschien is hij naïef en niet helder, 
maar je bent begaafd vanuit je hart. 

Juni begint,juli 's middags,augustusavonden.

lles ging voorbij,het eindigde,ging voor altijd weg en bleef alleen in het

geheugen.

 Nu voor een lange herfst,witte winter,een koele groene lente,

en gedurende deze tijd moet je de afgelopen zomer nadenken en

samenvatten.

En als hij iets vergeet nou,in de kelder is er wijn van paardebloemen,

op elke fles staat een nummer en in hen 

alle dagen van de zomer, alles aan de ene.

De grijze lucht en de draden van het net,
En plotseling, voor mij in het elektrische licht, een
sluier, als fonkelende sneeuw.
En een glimp van een moe mysterie, 
zag ik, en hier is het niet.
Het moment van mysterie is zo vreemd, zo kort,
Maar hier is het, het is in het hart het antwoord.

Het sterft,

en geleidelijk begraaft de maan alle sporen,

onder het witte magische schuim,

en de zwarte magie

van het water.

+ Poëzie

Ik heb op je gewacht ...

Transparant, fris en helder.

Autumn Day zweefde over de grond.

In een stille melancholie ontmoette

ik een prachtige dag.

Met één brandende traan.

Dat ik jou blog, deze dag ontmoeten mag.

Ik hou van het vermoeide geritsel van oude brieven,verre woorden. 

Ze ruiken, ze hebben de schoonheid van stervende bloemen.

Ik hou van het handschrift met patronen,

het heeft een geruis van droge kruiden. 

Snelle letters vertrouwde sketch. Fluistert zachtjes droevig couplet.

Ik ben zo dichtbij om te charmeren.Hun vermoeide schoonheid.

Het is een boom van kennis, vloeiende bloemen.

Je bent een van de slimste vrouwen van allemaal
 slimmer, onder de schoonheden, een wonder van schoonheid. 
Doodden degenen die sterker waren dan ik, en ik zou al lang
 geleden verdwenen zijn, ware het niet dat jij het was.

Geprezen niet verliezen aan vele jaren geleden, 
toen zij hield haar woord om eerlijk te zijn, zou 
ik niet heb gegeven. Waar was zijn bruid.

Alleen een vrouw kan ons op elk moment redden 
en ruïneren, ik weet het, dus redde je me alleen, 
terwijl ik zo vaak op de rand stond.

Voor de gelovigen bent u trouw aan mij geweest,
 door me getrouw te redden.

Laat de lente zich verheugen in de warmte,het
mooie woord, de zachte blik.
Het zingen van de vogel buiten het raam,
en het geluk dat overal is.
Laat hem al zijn dromen vervullen,
maak meer prachtige momenten
en geef de eerste bloemen,
liefde, goed en met inspiratie!

+ Poëzie.



Vandaag verkocht iemand geluk op het kruispunt van de straat. 
Het lag tussen de haken en oude, heldere jurken, 
tussen vermoeide stoffige boeken, tussen borstels en krijt. 
Het lag en keek ongelovig aan. De mensen liepen
 voorbij, zelden die plotseling naar de balie kwamen. 
Koop een brochure, kalender, naald, draad, pin. En de onverschillige
 blik gierde door het domme kleine ding. Maar geluk zo
 bedelde in het huis, zo schuchter en ongemakkelijk. 
Vroom keek op, nauwelijks gepiep. Maar "iemand"
 kwam voorbij en het geluk vervaagde. Het werd donker,
 ik liep naar huis. In de zakken van zijn handen warm. 
Koopwaar verzamelde goederen, een beetje neuriede van verveling. 
Ik zou zijn gepasseerd, maar raakte ineens het biddende en 
verdrietige aan.Hulpeloos ongelukkig kijken, alsof een zucht van afscheid. 
Ik naderde en achter het glas van de plastic vitrine trilde de 
kleine met verdriet en wrok. Komok was moe, wilde verwarmen,
 bevroor het op deze kou, maar helaas was er niemand nodig om
 iets te forceren. En hoeveel kost het? Mijn stem beefde van de
  spanning. Wat? Deze? Dit! Ja, neem het, het is alleen maar marteling!
Ik nam voorzichtig een knobbeltje, drukte het tegen mijn borst, ik 
wikkelde mijn jas bijna in de plooien en rende bijna weg. 
Ze rende om op te warmen. Snel, snel! In de warmte van de ijzige straten, 
en zelfs de schittering van de lantaarns leek te glimlachen. 
En de witte sneeuw en de lucht lachten. De wereld lachte. 
Toch bevond een man zichzelf, dat hij geen geluk bracht. 
Ik bracht een bobbel in het huis en het werd plotseling helder.
Ik zal het aan niemand geven en ik zal het niet terugbrengen. 

Er is zo'n vreemd geluk dat

je niet eens weet waar het vandaan komt.

De zonnestraal zal door het slechte, slechte weer breken,

of misschien gewoon naar je glimlachen.

Glimlach terug.De wereld ziet er plotseling anders uit.

Lente, een brom, een glans, en aroma.

Waarom strijkt de vorst een sneeuwvlok?

Spring outfit onverwachte kou geplet.

Nog steeds riekt ik de lente!

Maar de zon verplettert stralend en warm,

en ijs in het licht van de melodieuze zon.

Opnieuw voorjaar besteeg de prachtige troon,

en de tuin is geurige lente weer!

Wat het betekent om een

nieuwkomer te zijn.

Wat een hemelse gelukzaligheid

luister naar je stem,

handen om een klein kopje koffie

te nemen.

Hij zal dit alles beleven,

ik verzeker u,

de eerste keer in zijn leven

verbaasde, me echt .

+ Poëzie.

Ik zal de kamer in de ochtend te laten, en, witte lelie ademhaling.

Het is zorgwekkend en langzaam vullen de ruimte met mijn 

al die - alles waar ik van hou: en bergen district helling.

lapis lazuli hemel en golven.En zal mijn dagen zijn vol

poëzie, tederheid, en opnieuw onverwoestbare liefde

onbestaande,als de dageraad.In de kamer, in mijn onderdrukking, 

in mijn behoefte,in angst, in mijn kreunen.

Oh, lelie geurende beltoon! 

Ik haat, ik haat mijn luiheid. 
Die zit zo stevig in mij als een vuursteen. 
Wilskracht is helemaal niet, om haar weg te 
jagen. Elke dag veranderde ik in de hel. 
Ik kan niets anders doen, 
kookvaardigheden zijn verloren. 
Er is geen enkele wens om te koken. 
De arme man zag eruit als een skelet. 
Ik wil ook niet wassen of dansen, 
zelfs een vreselijk beest lijkt in bed te zijn. 
Loop om te gaan, er is niet genoeg kracht. 
Ik weet wat het moet aanvallen, 
deze demon over mij heeft macht. 
Ik besloot om het leven van mijn rol te regelen. 
Ik zou niet alles de schuld van luiheid moeten geven. 
Ik haat het internet.
Hij is de slechterik, de handlanger van mijn problemen. 
Ik ben de hele dag op de computer, 
Sites, chatten is nog een onzin. 
Ik ren, ik doe het licht uit in het appartement, 
om te stoppen met werken op het internet. 
Het is gewoon dat ik de monitor niet zal verlaten, 
tot mijn ongeluk en schaamte. 
En om te denken dat is de schuld van het internet, 
als de oude vrouw geen verstand heeft. 



Ik wil dat je met rozen bezaaid wordt. 
Zodat je erop kon lopen zonder doornen aan te raken. 
Dat er in je leven serieuze vergaderingen waren 
en dat de belangrijkste metgezel liefde was. 
Laat wrok en pijn gewoon willekeurig worden. 
Je komt langs hen heen met een snelle stap. 
Als je plotseling een fout maakt en onopzettelijk struikelt, 
sta op, veeg de tranen, corrigeer alles en ga. 
Het leven is theater, maar de uitvoeringen zijn hier zonder repetitie. 
Noch de passage op de "bis" kan niet worden gespeeld. 
Alleen jij houdt vast aan een hoge positie. 
Aan de "criticus" durfde niets te veroordelen. 
Wat er ook gebeurt in het leven, wat je ook wordt, 
onthoud wat er aan de hand is parallel aan jou. 
Degenen die van je houden, zelfs als je zwak bent, 
en zal je ondersteunen wanneer de kracht niet meer is. 
Dit zijn inheemse mensen. Hun gezichten zijn iconen 
in de hoeken van je hart die je redt. 
Met deze schat in het leven, bezaaid met rozen, raak de 
doornen niet aan en kraak de rozen niet, probeer de 
schrijver te passeren.

Het ijs smelt wanneer we schijnen,
en harten openen wanneer we liefhebben,
en mensen veranderen wanneer we open zijn,
en wonderen gebeuren wanneer we geloven!












We besteden het leven op kleinigheden, zoals om
 de munt te bellen. We cirkelden als motten zodra 
hij het licht zag. We vlogen snel daar, waar niemand
stond te wachten. Ik wens geluk, zoals altijd, zijn 
rusteloos bij de gate. minder kans op succes, des te
 meer aangetrokken tot het huis, en de vreugde van
  eenvoudige genoegens is al lange tijd in vervlogen. 
Crazy, wildste dromen allemaal veel minder naam,
en de jaren saaie drukte te gaan, te gaan, go ...
En toch wachten we op iets Vanaf morgen, de warmte 
en het vuur van vuur buiten beschouwing latend. 
We leven een onmogelijke droom. Over een sprookje
 vooruit. Verlies geloof en vrede in de hoop te vinden.
En het leven gaat. Komt nu. Niet morgen, niet gisteren, 
en elk moment en elk uur. Van 's ochtends tot's morgens.
Leven volgens verwachting is eenvoudig een zonde! 
De waarheid is immers in de simpele: Om voor 
zichzelf te leven, niet voor iedereen. 
Nu niet maar later.

Er is altijd ...

Er is altijd iemand die je nodig heeft.

Die zo naïef in je gelooft,

die de ziel moedig vertrouwt.

Die wacht om gereed te zijn.

liefhebbend, zonder gezeur.

+ Poëzie.

Wie zal jouw glimlach begrijpen? En de azuurblauwe ogen
 van expressie. Hij zal het begrijpen in zijn gebed. 
En enthousiaste lippen wachten.

De dag pauzeert over de hete aarde. En, onvergankelijk 
met porfier. Hier is het, Apollo is jong. Verre
 bladeren met pijlkoker.

Laat je glanzen, betovert ons, laat hem gedragen worden door jou,
maar aan jou, ons gebedsuur, dat ons tegemoet vliegt in
 het hart met de dageraad.

Binnenkort zullen de vogelkoppels terugkeren.
Zal warm zijn, en, groeiend.
In het veld, het gras en de regen zijn koud.
Elke lente is zo vrij.
Jij, je krijgt de zon in warme plassen.
Glans in de ramen voor alle verkoudheid.
'S morgens met de geur van gevoelige dromen,
in een handvol minuten.
Het leven, gebogen onder het gewicht van sneeuw,
dwaalt op blote voeten, in de zin van niet geschoeid,
bereikt voor lichte wapens en takken,
deze winter glimlachte zelden,
groot verdriet en pijn.
Spoedig terugkeren vogel koppels,
slapen, slapen,
er zijn vogels gekoppeld, is er een gelijkspel,
zal het warm, draaien stromen,
één maakt hun nesten, andere om te vliegen,
vallen, opstaan weer om te studeren,
nooit slapen op de rand.
Binnenkort de lente.

Ze passeerde voor mij, zoals de aarde,

in de schittering van een heldere dag.

En met een lichte glimlach, haar ogen glinsterende,

Ze keek me aan.

Lawaaierige taxichauffeurs, rennende kinderen,

ik hoorde een rollende lach...

Oh, de grijze lucht, oh, draadnetwerk,

Oh, smeltende, smeltende sneeuw

Laat mijn ziel smelten voor haar.

Voor haar alleen en met haar wil ik gaan.

Ik laat ze altijd verliezen in deze race.Rond gedoe en gedoe.

Paranoïde broodjes en captures.

Ik zit aan de piano te kijken, niets te zien.

Weet je nog, ik gaf je een guppy vis.

Hoe ben je blij geweest. Toen was je jonger.

Toen kon je je verheugen. Ook dat is nu

 verleden tijd.

17

Acht jaar leef ik in schoonheid 
op een majestueuze hoogte. 
Vanuit het raam zie je de blauwe baai. 
Daarin de maan in gouden overloop. 
En een bloeiende golf van dorpen 
kleuren overstroomt ons in mei, 
en dan zijn de buren allemaal thuis. 
Omdat zo geurige dromen, 
zijn het geen lila bloemen.
Daarom, in de verrukking van het hart, 
constant kleuren ademhalen. 
En in de winter voor maanden sneeuw, 
ski, laarzen, slee, sneeuwstorm. 
De kachel is heet. 
Klassieke boeken zijn duidelijke toespraken. 
Er is geen verveling, gek worden,  
de natuur zelf is tenslotte bij mij. 
En degenen die erin slaagden om dichter bij haar te komen, 
worden duidelijker. 
Nee, het trekt me niet naar steden,
waar de "gouden horde" heerst. 
De geest is zielloos, de waanzin van het hart is 
meer zichtbaar voor mij uit iemands wildernis. 
Ik ken iedereen in het dorp. 
En  schoenmaker is een visser de bakker en de boeren. 
En wie trekt geen tavernes aan, wie 
dichter zijn, zijn vissers. 
Het is saai om te leven zonder kranten.  
Als dat zo is, geef ik de mijne. 
Zonder paard en zonder wiel gaan we naar
 de meren in het bos om te 
vissen, brood in de zak te nemen en 
terug te keren naar de diepe duisternis. 
En met mij voortdurend zij, die voor mij,
 zoals de natuur, zachtaardig is, 
wiens enige ware geest. Het meer, het 
gekraak van de blauwe ruis kibbelt. 
Ik leef en adem de natuur, ik schrijf op een
 inspirerende en eenvoudige manier.
Mijn hart opzettend in eenvoud, 
ik leef op aarde in schoonheid.