+Poëzie.

Kijk niet naar haar polsen en

met haar schouders vloeiende zijde.

Ik was op zoek naar geluk in deze vrouw.

En ik vond per ongeluk de dood.

In mijn herinneringen aan de lente. 
In het bewustzijn dat de herfst is gekomen. 
In mijn zorg voor de komende dag. 
Je gezicht heeft alle gezichten overschaduwd.

Dit zou niet gezegd moeten worden, 
maar je boog mijn hoofd, en ik 
realiseerde me dat ik me niet kan verbergen, 
je hebt me allemaal overschaduwd.

We hebben veel dingen gezien, en vreugde en verdriet, 
alles in het leven was. Maar het zilver van je haar schijnt,
 als nooit tevoren scheen het niet. En toch, we zijn  samen 
of apart, jullie worden allemaal voor mij overschaduwd.

Doordring de mensen in het zonnestelsel,

gooi het weg als een minnares in het huis.

Zullen de geheimen van de wereld dan opengaan? 

Helemaal niet!

 Als een inspectie van een kiezelsteen of schelp

de geheimen van de oceaan niet onthult.

Ik.

Ik droom ervan zo vrij als een vogel te zijn.

Wegvliegen van alles lijkt me soms zo fijn.

Ik wil zweven op de golven van de wind.

Ik wil geloven in sprookjes net als een kind.

+Poëzie.

Ik ben heel erg ziek.

Ik weet zelf niet waar deze

pijn vandaan kwam.

Of de wind fluit oven het lege en verlaten

veld, Het is als een bosje in september,

De alcohol is een brein achterlaten.

Wat kan ik doen mijn vriend.

Deze wereld is echt aardig.

Hoewel mensen onvriendelijk zijn.

Is de ernst van de inheemse ziel

van iemand anders som.

Om het zo moeilijk te houden.

Wees niet bang, mensen, vriendelijkheid.

Het licht van iemands ogen, liefde en geloof.

Zien de dagelijkse routine.

Wees niet bang om te leven.

Deel het met iedereen.

Omdat ik weet dat er voor een lange tijd 
minder trust voor een woord zijn dan voor een stuk papier, 
schrijf ik: "Het heden is gegeven 
Dat ik getrouw en zwaar liefheb.

Dat ik mezelf aan het einde van mijn dagen wijd verbreid 
dien mijn geliefde onbekommerd, 
wat zal mijn passie onverdedigbaar zijn 
en elke dag wordt het warmer en sterker.

En sinds lange tijd, waarlijk liefhebbend, 
wat onder andere twijfels veroorzaakt, 
onderteken ik dit essay met de eretitel
 "Loving You" 
en geef ik het aan de eeuwige bewaring van 
u, verzegeld met een zegelronde.

Ik heb nachtenlang niet geslapen,
ik weet niet meer waar mijn telefoon is.
Ik ga niet de straat op,het is erg lawaaierig.
Ik voel me goed hier,mijn wereld is ver weg.
Ik ontmoet de zon niet,ik kook geen bittere koffie.
Ik lees geen saaie boeken.Ik bezoek je profiel niet meer,
het is niet interessant voor mij. Voor mij is het gesloten.

18

Nee, ik schiet niet op, ik neem even een moment, 
alsof ik foto's van de film maak.  
Elk moment is immers uniek, 
gemakkelijk gescheiden met één. 
Je zult weer bij bewustzijn komen en er is al 
 een dag voorbijgevlogen. Ik leef niet jaar 
na jaar met de droom dat misschien het 
gelukkige uur van vervulde verlangens zal komen. 
Elke "morgen" is een complete onzin, 
je bent gelukkig of niet, ik ben tevreden
 met alles, of je zit vast in de greep van de verwachtingen. 
Ik ben niet de bottom line, het proces, 
en geniet van wat ik heb. 
En wil niet verdrietig zijn over wat ik heb verloren. 
Laat het soms bewijzen dat ik 
met een beker leeg ben, 
er is nog steeds leven, en dat betekent, er is niet genoeg! 
Oh, de klachten van deze mensen.
Ze hebben meer nodig in het leven van de dag. 
Het is beter om geen nuttige gedachte te nemen met je hoofd.
Wat als je elk moment waardeert, 
en hoe je het laatste kunt uitgeven, 
dat zelfs een dag een enorm leven kan worden. 

+Poëzie.




Die pijnlijke blik die ik niet kan vergeten. 
Ik wacht, en bid,
en ik dwaal, zoals in delirium,ik zal deze ziel van jou 
nergens vinden. 
Elektrisch licht,stil geritsel van sleeën,
en impotente reactie,
met een eeuwige gedachte aan haar.

En sindsdien ben ik boos, 
het is onmogelijk voor mij om te leven.

'S Nachts woedde de storm, 
en met de dageraad in het dorp, 
op de vijvers, in de verlaten tuin, werd de 
eerste sneeuw geboren.

Je zult overal in de hemel worden verspreid,

een heilige verlaat het feest, draagt ​​je leven,

breekt door naar de verre regionen en vult de wereld.

Je baadt in Gods slaap tussen de sterren, waar eindeloze ruimte is.

En temidden van de ruimtes bezaaid met stralen, schittert je refrein.

Ben je altijd dol op wat je bent. Geëerd of niet

oordeel niet over ons.

Maar geluk in de wereld is er nog steeds!

En, zodat de liefde de ster niet smelt.

Ben gevuld met sublieme kunst.

Laat je gevoelens niet opraken.

Raak nooit meer aan geluk geluk geluk.

+Poëzie.

Parijs, Constantinopel en Rome - kariatiden.

Bij de ingang van de tempel! Jij,de zonnesteden, 

ringvormig op het water, hebben

de wereld nagelaten.In jou het zaad van Atlantis.

 Profeten en druïden.

In de duisternis van de bossen kromp de maagd,

en op de rivier, in plaats van de Notre-Dame.

Paris! Paris! Wat is het lot van,

rook Osiris in je wapenschild,

Met de volle belasting van de zonneschijf?

Wie heeft het bloed van de wijzen en koningen van

Luxor met het zegel van de obelisk

in het gebied van uw draak gefixeerd ?

U stelt uw vraag voor de eerste keer. 
Ik antwoord: Het is niet mijn schuld dat 
er andere vrouwen in de wereld zijn, 
hun duizenden, anderen, en jij bent één.

Hier sta je, terwijl je stil vijf knoppen
 op de blauwe trui aanpast . 
En het punt dat zwart over de lip is, 
zoals een gebroken knop is de zesde.

En nogmaals, zonder mijn woorden te horen, 
vraag je me de eeuwige vraag strikt. 
Wie is de schuldige, veel landen en naties 
En veel vrouwen in het land van anderen.

Maar ik verander met jullie allemaal. 
 Aan alle vrouwen die onder de maan zijn geboren.

In dromen komen de nodige lessen.
In dromen komen eeuwige dromen.
In dromen, soms, en zie de ondeugden,
in dromen, de ziel en jij.
In dromen wordt een hint gesuggereerd,
in dromen komt het sacrament van een gelofte, 
in dromen laten ze ons een sprookje zien.Van vrienden of vijand.

Je verbrandt de bruggen achter je niet,

je verpest het kaartenhuis niet.

God is überhaupt met jou.

Vrienden vergeten dat niet.

+ Poëzie.

Prachtige ochtend in de zomer. 
Ondervinden van het hart van de jonge dageraad, 
alles afdrukken de lucht vrijgeven. 
Daisy White geef ik u. De stukken van haar loer zomer 
en warm korenbloem velden, speciale kamille kleur 
daarin een weerspiegeling van mijn tederheid. 
In haar bloeiwijzen speelt de zon. 
En lange tijd werkt een serieuze hommel, 
daarin is de bonte kleur van de tedere Mei, 
en de herinnering aan onze beste dagen. 
Het lijkt een belachelijke gift voor je, 
maar knip de bladeren niet af. 
Misschien is hij naïef en niet helder, 
maar je bent begaafd vanuit je hart. 

Juni begint,juli 's middags,augustusavonden.

lles ging voorbij,het eindigde,ging voor altijd weg en bleef alleen in het

geheugen.

 Nu voor een lange herfst,witte winter,een koele groene lente,

en gedurende deze tijd moet je de afgelopen zomer nadenken en

samenvatten.

En als hij iets vergeet nou,in de kelder is er wijn van paardebloemen,

op elke fles staat een nummer en in hen 

alle dagen van de zomer, alles aan de ene.

De grijze lucht en de draden van het net,
En plotseling, voor mij in het elektrische licht, een
sluier, als fonkelende sneeuw.
En een glimp van een moe mysterie, 
zag ik, en hier is het niet.
Het moment van mysterie is zo vreemd, zo kort,
Maar hier is het, het is in het hart het antwoord.

Het sterft,

en geleidelijk begraaft de maan alle sporen,

onder het witte magische schuim,

en de zwarte magie

van het water.

+ Poëzie

Ik heb op je gewacht ...

Transparant, fris en helder.

Autumn Day zweefde over de grond.

In een stille melancholie ontmoette

ik een prachtige dag.

Met één brandende traan.

Dat ik jou blog, deze dag ontmoeten mag.

Ik hou van het vermoeide geritsel van oude brieven,verre woorden. 

Ze ruiken, ze hebben de schoonheid van stervende bloemen.

Ik hou van het handschrift met patronen,

het heeft een geruis van droge kruiden. 

Snelle letters vertrouwde sketch. Fluistert zachtjes droevig couplet.

Ik ben zo dichtbij om te charmeren.Hun vermoeide schoonheid.

Het is een boom van kennis, vloeiende bloemen.

Je bent een van de slimste vrouwen van allemaal
 slimmer, onder de schoonheden, een wonder van schoonheid. 
Doodden degenen die sterker waren dan ik, en ik zou al lang
 geleden verdwenen zijn, ware het niet dat jij het was.

Geprezen niet verliezen aan vele jaren geleden, 
toen zij hield haar woord om eerlijk te zijn, zou 
ik niet heb gegeven. Waar was zijn bruid.

Alleen een vrouw kan ons op elk moment redden 
en ruïneren, ik weet het, dus redde je me alleen, 
terwijl ik zo vaak op de rand stond.

Voor de gelovigen bent u trouw aan mij geweest,
 door me getrouw te redden.

Laat de lente zich verheugen in de warmte,het
mooie woord, de zachte blik.
Het zingen van de vogel buiten het raam,
en het geluk dat overal is.
Laat hem al zijn dromen vervullen,
maak meer prachtige momenten
en geef de eerste bloemen,
liefde, goed en met inspiratie!

+ Poëzie.



Vandaag verkocht iemand geluk op het kruispunt van de straat. 
Het lag tussen de haken en oude, heldere jurken, 
tussen vermoeide stoffige boeken, tussen borstels en krijt. 
Het lag en keek ongelovig aan. De mensen liepen
 voorbij, zelden die plotseling naar de balie kwamen. 
Koop een brochure, kalender, naald, draad, pin. En de onverschillige
 blik gierde door het domme kleine ding. Maar geluk zo
 bedelde in het huis, zo schuchter en ongemakkelijk. 
Vroom keek op, nauwelijks gepiep. Maar "iemand"
 kwam voorbij en het geluk vervaagde. Het werd donker,
 ik liep naar huis. In de zakken van zijn handen warm. 
Koopwaar verzamelde goederen, een beetje neuriede van verveling. 
Ik zou zijn gepasseerd, maar raakte ineens het biddende en 
verdrietige aan.Hulpeloos ongelukkig kijken, alsof een zucht van afscheid. 
Ik naderde en achter het glas van de plastic vitrine trilde de 
kleine met verdriet en wrok. Komok was moe, wilde verwarmen,
 bevroor het op deze kou, maar helaas was er niemand nodig om
 iets te forceren. En hoeveel kost het? Mijn stem beefde van de
  spanning. Wat? Deze? Dit! Ja, neem het, het is alleen maar marteling!
Ik nam voorzichtig een knobbeltje, drukte het tegen mijn borst, ik 
wikkelde mijn jas bijna in de plooien en rende bijna weg. 
Ze rende om op te warmen. Snel, snel! In de warmte van de ijzige straten, 
en zelfs de schittering van de lantaarns leek te glimlachen. 
En de witte sneeuw en de lucht lachten. De wereld lachte. 
Toch bevond een man zichzelf, dat hij geen geluk bracht. 
Ik bracht een bobbel in het huis en het werd plotseling helder.
Ik zal het aan niemand geven en ik zal het niet terugbrengen. 

Er is zo'n vreemd geluk dat

je niet eens weet waar het vandaan komt.

De zonnestraal zal door het slechte, slechte weer breken,

of misschien gewoon naar je glimlachen.

Glimlach terug.De wereld ziet er plotseling anders uit.

Lente, een brom, een glans, en aroma.

Waarom strijkt de vorst een sneeuwvlok?

Spring outfit onverwachte kou geplet.

Nog steeds riekt ik de lente!

Maar de zon verplettert stralend en warm,

en ijs in het licht van de melodieuze zon.

Opnieuw voorjaar besteeg de prachtige troon,

en de tuin is geurige lente weer!

Wat het betekent om een

nieuwkomer te zijn.

Wat een hemelse gelukzaligheid

luister naar je stem,

handen om een klein kopje koffie

te nemen.

Hij zal dit alles beleven,

ik verzeker u,

de eerste keer in zijn leven

verbaasde, me echt .

+ Poëzie.

Ik zal de kamer in de ochtend te laten, en, witte lelie ademhaling.

Het is zorgwekkend en langzaam vullen de ruimte met mijn 

al die - alles waar ik van hou: en bergen district helling.

lapis lazuli hemel en golven.En zal mijn dagen zijn vol

poëzie, tederheid, en opnieuw onverwoestbare liefde

onbestaande,als de dageraad.In de kamer, in mijn onderdrukking, 

in mijn behoefte,in angst, in mijn kreunen.

Oh, lelie geurende beltoon! 

Ik haat, ik haat mijn luiheid. 
Die zit zo stevig in mij als een vuursteen. 
Wilskracht is helemaal niet, om haar weg te 
jagen. Elke dag veranderde ik in de hel. 
Ik kan niets anders doen, 
kookvaardigheden zijn verloren. 
Er is geen enkele wens om te koken. 
De arme man zag eruit als een skelet. 
Ik wil ook niet wassen of dansen, 
zelfs een vreselijk beest lijkt in bed te zijn. 
Loop om te gaan, er is niet genoeg kracht. 
Ik weet wat het moet aanvallen, 
deze demon over mij heeft macht. 
Ik besloot om het leven van mijn rol te regelen. 
Ik zou niet alles de schuld van luiheid moeten geven. 
Ik haat het internet.
Hij is de slechterik, de handlanger van mijn problemen. 
Ik ben de hele dag op de computer, 
Sites, chatten is nog een onzin. 
Ik ren, ik doe het licht uit in het appartement, 
om te stoppen met werken op het internet. 
Het is gewoon dat ik de monitor niet zal verlaten, 
tot mijn ongeluk en schaamte. 
En om te denken dat is de schuld van het internet, 
als de oude vrouw geen verstand heeft. 



Ik wil dat je met rozen bezaaid wordt. 
Zodat je erop kon lopen zonder doornen aan te raken. 
Dat er in je leven serieuze vergaderingen waren 
en dat de belangrijkste metgezel liefde was. 
Laat wrok en pijn gewoon willekeurig worden. 
Je komt langs hen heen met een snelle stap. 
Als je plotseling een fout maakt en onopzettelijk struikelt, 
sta op, veeg de tranen, corrigeer alles en ga. 
Het leven is theater, maar de uitvoeringen zijn hier zonder repetitie. 
Noch de passage op de "bis" kan niet worden gespeeld. 
Alleen jij houdt vast aan een hoge positie. 
Aan de "criticus" durfde niets te veroordelen. 
Wat er ook gebeurt in het leven, wat je ook wordt, 
onthoud wat er aan de hand is parallel aan jou. 
Degenen die van je houden, zelfs als je zwak bent, 
en zal je ondersteunen wanneer de kracht niet meer is. 
Dit zijn inheemse mensen. Hun gezichten zijn iconen 
in de hoeken van je hart die je redt. 
Met deze schat in het leven, bezaaid met rozen, raak de 
doornen niet aan en kraak de rozen niet, probeer de 
schrijver te passeren.

Het ijs smelt wanneer we schijnen,
en harten openen wanneer we liefhebben,
en mensen veranderen wanneer we open zijn,
en wonderen gebeuren wanneer we geloven!












We besteden het leven op kleinigheden, zoals om
 de munt te bellen. We cirkelden als motten zodra 
hij het licht zag. We vlogen snel daar, waar niemand
stond te wachten. Ik wens geluk, zoals altijd, zijn 
rusteloos bij de gate. minder kans op succes, des te
 meer aangetrokken tot het huis, en de vreugde van
  eenvoudige genoegens is al lange tijd in vervlogen. 
Crazy, wildste dromen allemaal veel minder naam,
en de jaren saaie drukte te gaan, te gaan, go ...
En toch wachten we op iets Vanaf morgen, de warmte 
en het vuur van vuur buiten beschouwing latend. 
We leven een onmogelijke droom. Over een sprookje
 vooruit. Verlies geloof en vrede in de hoop te vinden.
En het leven gaat. Komt nu. Niet morgen, niet gisteren, 
en elk moment en elk uur. Van 's ochtends tot's morgens.
Leven volgens verwachting is eenvoudig een zonde! 
De waarheid is immers in de simpele: Om voor 
zichzelf te leven, niet voor iedereen. 
Nu niet maar later.

Er is altijd ...

Er is altijd iemand die je nodig heeft.

Die zo naïef in je gelooft,

die de ziel moedig vertrouwt.

Die wacht om gereed te zijn.

liefhebbend, zonder gezeur.

+ Poëzie.

Wie zal jouw glimlach begrijpen? En de azuurblauwe ogen
 van expressie. Hij zal het begrijpen in zijn gebed. 
En enthousiaste lippen wachten.

De dag pauzeert over de hete aarde. En, onvergankelijk 
met porfier. Hier is het, Apollo is jong. Verre
 bladeren met pijlkoker.

Laat je glanzen, betovert ons, laat hem gedragen worden door jou,
maar aan jou, ons gebedsuur, dat ons tegemoet vliegt in
 het hart met de dageraad.

Binnenkort zullen de vogelkoppels terugkeren.
Zal warm zijn, en, groeiend.
In het veld, het gras en de regen zijn koud.
Elke lente is zo vrij.
Jij, je krijgt de zon in warme plassen.
Glans in de ramen voor alle verkoudheid.
'S morgens met de geur van gevoelige dromen,
in een handvol minuten.
Het leven, gebogen onder het gewicht van sneeuw,
dwaalt op blote voeten, in de zin van niet geschoeid,
bereikt voor lichte wapens en takken,
deze winter glimlachte zelden,
groot verdriet en pijn.
Spoedig terugkeren vogel koppels,
slapen, slapen,
er zijn vogels gekoppeld, is er een gelijkspel,
zal het warm, draaien stromen,
één maakt hun nesten, andere om te vliegen,
vallen, opstaan weer om te studeren,
nooit slapen op de rand.
Binnenkort de lente.

Ze passeerde voor mij, zoals de aarde,

in de schittering van een heldere dag.

En met een lichte glimlach, haar ogen glinsterende,

Ze keek me aan.

Lawaaierige taxichauffeurs, rennende kinderen,

ik hoorde een rollende lach...

Oh, de grijze lucht, oh, draadnetwerk,

Oh, smeltende, smeltende sneeuw

Laat mijn ziel smelten voor haar.

Voor haar alleen en met haar wil ik gaan.

Ik laat ze altijd verliezen in deze race.Rond gedoe en gedoe.

Paranoïde broodjes en captures.

Ik zit aan de piano te kijken, niets te zien.

Weet je nog, ik gaf je een guppy vis.

Hoe ben je blij geweest. Toen was je jonger.

Toen kon je je verheugen. Ook dat is nu

 verleden tijd.

17

Acht jaar leef ik in schoonheid 
op een majestueuze hoogte. 
Vanuit het raam zie je de blauwe baai. 
Daarin de maan in gouden overloop. 
En een bloeiende golf van dorpen 
kleuren overstroomt ons in mei, 
en dan zijn de buren allemaal thuis. 
Omdat zo geurige dromen, 
zijn het geen lila bloemen.
Daarom, in de verrukking van het hart, 
constant kleuren ademhalen. 
En in de winter voor maanden sneeuw, 
ski, laarzen, slee, sneeuwstorm. 
De kachel is heet. 
Klassieke boeken zijn duidelijke toespraken. 
Er is geen verveling, gek worden,  
de natuur zelf is tenslotte bij mij. 
En degenen die erin slaagden om dichter bij haar te komen, 
worden duidelijker. 
Nee, het trekt me niet naar steden,
waar de "gouden horde" heerst. 
De geest is zielloos, de waanzin van het hart is 
meer zichtbaar voor mij uit iemands wildernis. 
Ik ken iedereen in het dorp. 
En  schoenmaker is een visser de bakker en de boeren. 
En wie trekt geen tavernes aan, wie 
dichter zijn, zijn vissers. 
Het is saai om te leven zonder kranten.  
Als dat zo is, geef ik de mijne. 
Zonder paard en zonder wiel gaan we naar
 de meren in het bos om te 
vissen, brood in de zak te nemen en 
terug te keren naar de diepe duisternis. 
En met mij voortdurend zij, die voor mij,
 zoals de natuur, zachtaardig is, 
wiens enige ware geest. Het meer, het 
gekraak van de blauwe ruis kibbelt. 
Ik leef en adem de natuur, ik schrijf op een
 inspirerende en eenvoudige manier.
Mijn hart opzettend in eenvoud, 
ik leef op aarde in schoonheid.

center;">

De regen buiten het raam, ik denk aan jou. 
Sneeuw in de tuin van de nacht, ik denk aan jou. 
Duidelijk bij het ochtendgloren, over jou denk ik. 
Zomer is in de tuin, ik denk aan jou. 
Vogels zullen vliegen, ik denk aan jou, 
Vlieg naar zuiderse landen, ik denk aan jou. 
Groene struiken, verborgen tussen de bomen, ik denk aan jou.
Niets om te rusten, over jou denk ik. 
Je moet een brave meid zijn, als ik dag en nacht aan je denk.

De zon moet in de persoon zelf zijn,

dan verwarmt hij van binnenuit.

En verwarmt de persoon zichzelf en anderen.

Al was het maar om te wachten op de

warmte van anderen.

Je kunt het bevriezen.

Maar de warmte van de zon zal het ontdooien.

En de harmonie zal terugkomen.

+Poëzie.



Glimlach naar een sombere buur,
sluit de deur niet voor een collega.
En met jou delen ze een geheim,
misschien delen ze een ongeluk...
Het betekent dat het tijd is om
tijd en schatten en leven door te brengen,
en je krijgt een vriend in je armen...
Kijk rond en lach!



Ik zal je, geliefde, ziel geven. 
De liefdesstraal is als de zon, je kunt ze niet doven. 
Het is vreselijk dat het wordt gebouwd, vernietigd. 
En helemaal niet bouwen is het beter. 
De lucht een grijze, natte hoofddoek, een vreemd betraand geluk. 
Jij bent mijn tweede helft. Ik heb op je gewacht. 
Hallo! 
Laat de regen hellen voor veel geluk. 
Laat de sneeuwvlokken smelten op de palm van je hand. 
Dit betekent niets meer. Het huis is stil, alleen een kat spint. 
In deze stilte, levend en vreemd. 
Jij en ik met een lage stem over de zachtaardige. 
Hartslag en timide ademhaling 
In de oceaan van streling serene. 
De straal van liefde zal bij slecht weer opwarmen. 
Alles wat vergeten is herrijzen.
Alleen blies het geen jota van tederheid 
van een stralende ster uit. 

De zon, de straal is sluipend verlegen.
Op de muur en plafond keek ik in de platenstapel,
Hij stond een beetje in de hoek.
De hele dag nadat hij achtervolgd was,
bleef hij ook schijnen.Dat bleek, dan uitwaaide,
om weer warm te worden om te geven.
De hele dag probeerde
hij hem in een pot met een deksel te stoppen.
En blind en buiten adem,om hem niet bij te houden!
Nu zal ik de gordijnen dicht doen.
En ik zal de val scherpen. Ondeugende bezoeker 
Met zijn zon zal ik scheiden. 

Dat waren nog eens tijden,

ik zal ze nooit vergeten.

Ik zou niemand met jou kunnen meten.

Iedereen is uniek, maar jij bent speciaal.

Iets wat niet uit te leggen is in een verhaal.

+Poëzie.

September klopte op het raam.

Met een karmozijnrode tak van de wilg.

Zodat ik klaar was en zijn aankomst

bescheiden tegenkwam.

Zonder jou is een heldere dag niet zoet. 
Zonder jou alleen de nacht eromheen. 
Zonder jou is er niet genoeg kracht. 
De regen stroomt achter mijn raam. 
De duisternis omringt je. 
zonder jou is het leven zo grijs als as. 
Zonder jou vertraag ik, geen kracht.
Zonder jou is er niet genoeg kracht.
Zonder jou vertraag ik de stap. 
Zonder jou in het hart is er geen liefde, 
ik kan niet zonder jou op enige manier. 
Zonder jou ben ik eenzaam tot tranen op mijn wimpers.
Zonder jou in het hart is er geen liefde. 
zonder jou leef ik niet serieus, zonder jou. 
pourquoi? C'est la vie!

 
 Het is niet jouw vriend die aan de tafel met je mee drinkt,
en die, in het ongeluk van wie dan ook, ter hulp komt.
Wie een stevige hand geeft, zal de angst verlichten.
En hij zal zelfs geen cadeau geven dat hij je heeft geholpen.

Er is altijd iemand.

Wie elk moment ademt,

staat altijd voor je klaar om te helpen.

Er is altijd iemand die er gewoon is,

die niet onnodig is,

niet bang is.

+ Poëzie.

Nog steeds zijn zo veel snaren in mijn hart stil,

maar ik voel de eerste trilling ging over hen heen.

En spoedig, nadat ik de zorgeloze liedjes gedempt had,

zal  het accord verdrietig klinken.

Niet de stemmen van de lente breken.

Roep van vreugde, liefde en uitbundigheid.

Voor de lente zijn er dagen als deze:

Onder een dichte sneeuw rust de weide,

de bomen ritselen vrolijk,

en de warme wind is zachtaardig en pittig,

zijn lichtheid verwondert zich over het lichaam,

en je herkent je huis niet,

en het lied dat je eerder verveelde.

Is nu wat jij zingt.

Hoe rijk ben ik in krankzinnige verzen. Deze schittering
 is bevredigd en noodzakelijk, al mijn diamanten zijn in
 de lucht, alle dauwdruppels daaronder zijn parels.

Kom eruit, schoonheid, wees niet verlegen. Er zijn 
geluiden, lieverds zijn kleuren. Ik ben het helemaal,
 de tovenaar en dichter, ik zal een moment strelen.

Maar als je dichterlijke bloem, het is speels of met
 een gedachte crafty, en, zoals in een waas, 
uw milde pupil zal oplichten met een hartgif.

En een scheurbuik van jonge schaamte. Een beetje 
jukbeenderen juicht de dageraad toe, o hoe arm,
 hoe zielig dan, hoe hulpeloos ben ik voor je.

Als we voor al wat we gedaan hebben, voor verdriet,
 de geliefden hebben toegebracht, zou iedereen door
 het gerechtshof worden beoordeeld door het gewone, 
misschien zouden we aan de gevangenis zijn ontsnapt.

Maar mijn code zit in ieders borst, en ik durf niet op
 aflaten wachten. En u, mijn geliefden, oordeelt 
volgens uw eigen wetten en inzichten.Beoordeel mij 
aan de hand van de code van liefde. 

Herken alle schuldigen. Om mijn schuld te bewijzen, noem de 
 afgelopen zonsopkomsten en ondergangen.Alles waar we ooit 
gelukkig mee waren en wat er nog meer in ons bloed leeft.

+ Poëzie.

Aan degene die hier onder het gras van de lente ligt,

vergeef mij, Here, slechte gedachte en zonde!

Hij was ziek, uitgeput, onaards,hield van engelen en kinderlachen.

Hij verbrijzelde de sterren van de lila sneeuwwit niet,

hoewel hij mij wilde overwinnen...

In al zijn zonden was hij een teder kind,en daarom -

vergeef hem, Heer!

Je bent mijn lieve fluit van het riet,

in de spoelbak geoogst bij zonsopgang mistig in juli.

Ik accepteer, hoewel de smaak van deze bitterheid enigszins

zomernachten is, dat je bent misleid. 

Zwarte wateren zullen een knap vuur weerspiegelen.

Als je me strak vasthoudt, vergeet je verdriet.

Hij is hebzuchtig, hij danst, groeit.

Als een nomade die zwaarden met zijn zwaarden hakt,

Een zwaard galoppeert met beide handen,

Een genereus diner voor jou, een vlieger is een wilde kudde.

Je bent mijn fluit, schoon en zacht geluid

dat ik nog steeds op een of andere manier zal spelen.

Ik werd verliefd op met u voor uren.  Het ruisen van de vallende bladeren.
En lippen teder fluisterde: Je t'aime toujours, Mon is cher Parijs You!
Je gaf me een sprookje leven, boulevards, parken, straatverlichting, 
kathedralen, torens bij zonsondergang en 's nachts verlichting Eiffel toren. 
You - de stad van dromen, ervaringen, verwachtingen, passies en dromen! 
Je bent al eeuwen verheerlijkt door liefde. Je t'aime toujours, mon cher Paris! 
De nummers van de straat dichters inhaleren je geur. 
En ik dacht, dit is een droom. Edith Piaf en de Notre Dame, 
Victor Hugo, de Picasso en Montmartre, Napoleon, Marie Curie etc ...
En de golven van de Seine na schreeuwen: 
Je t'aime toujours, Mon is cher Parijs You! 
Er waren tranen bij het afscheid.En de lucht huilde en ik. 
Mijn dromen werden weggespoeld 
door regen en meegenomen naar de hemel. 
Ik kom meer dan één keer bij je terug, ik weet het!
Op zoek naar liefde! En als een gebed toonde ik: 
Je t'aime toujours, mon cher Paris! 

+ Poëzie.

Gebladerte ...

Laat dennen en sparren De hele winter uitsteken. 
In de sneeuw en sneeuwstormen verpakt, slaap. 
Hun magere groenen, zoals de naalden van een
 egel, al wordt het niet voor altijd geel, maar voor 
altijd niet fris.Wij, de lichte stam, de bloem en de glans 

En een korte tijd op de takken van de gasten.
De hele rode zomer. We waren in schoonheid, 
speelden met stralen, badend in dauw.

Maar de vogels zongen, de bloemen bloeiden, de 
stralen werden bleek, de  zacht zoete vertrokken. 
Dus wat is het geschenk voor ons om op te hangen
 en geel te worden? Wees niet beter dan zij 
en we moeten wegvliegen.Oh winderige wind,

snel, snel! Snel zullen we de saaie takken afbreken.
We willen niet wachten, Fly, vliegen! 
We vliegen!

Ze gaan weg. Dit is onvermijdelijk. Het leven van een hond is kort. 
Ze houden van ons trouw en teder al deze tien met iets korte jaren. 
Ze gaan weg. Dood, ziekte af te schaffen. Ja, we blijven.We moeten 
blijven herinneren en liefhebben. We blijven hun gedachten herinneren, 
hun geblaf in de ochtend en de gescheurde zetel, en hoe ze ons altijd
 gelukkig hadden gemaakt, en hoe eigenwijs ze waren als een schaap. 
Ze gaan weg. Het geheugen blijft. We hebben deze herinnering voor 
allemaal. Maar weer wordt er geblaf in het appartement gehoord. 
"Hij ziet er zo uit". En we zijn opnieuw nodig. Mijn hond, ik heb
 je ogen zo nodig betrouwbaar, streng, als geheugen. Zulke zijn
 in de kerken op de beelden, dat ze rustig met ons praten. Je verwarmde 
me met je warmte, vermoeide handen tegen mijn natte neus. 
Zoals het is gebeurd, dat je "zweet". Plotseling bleek het een aarden 
helling te zijn? Vertel me hoe je je tracks kunt vinden in 
de ruimte van lichtjaren. Zoek me, alsjeblieft, vind, vind,
je krijgt het van nature. 'S Avonds keert u naar mij terug, 
maar verdwijnt om de een of andere reden' s ochtends. 
En weer scheiden is moeilijker dan dubbel. 
Ah, als je wist hoe moeilijk het is. 

Waar kijk je gretig naar de weg? Weet je, de hartslag is
 gealarmeerd. Je hele gezicht flitste plotseling.

En waarom rende je haastig?  
Op jou, met de armen over elkaar, 
keek het rijtuig van de kornet.

Het is niet geweldig om naar je te kijken, iedereen 
houdt van je om niet verliefd te worden.
 Het rode lint draait speels in je haar, zwart als de nacht

Door de blos van je donkere wangen breekt de lichte 
 pluisjes door, van onder de wenkbrauwen
 van je halfronde blikken slim naar het kijkgaatje.

Blik van een wrede woesteling, vol van charmes, 
vonkend bloed, een oude man zal geschenken verpesten,
 in het hart van een jonge man die liefde gooit.

Je zult leven en je zult het volledig vieren. 
Er zal een leven zijn en het is vol en gemakkelijk.
 Ja, niet dat voor jou viel op een aandeel.

Als je een schort onder je oksels knoopt, zul je de lelijke 
kist verdraaien. Zal de kloppende echtgenoot 
en de schoonmoeder je verslaan met drie doden.

Van werk, en zwart en moeilijk geen tijd hebben
 om te bloeien. Dompel jezelf onder in een 
onberispelijke droom. Je zult voeden, werken en eten.

En in je gezicht, vol beweging, vol van leven, 
zal er plotseling uitdrukking verschijnen
 van dom geduld en zinloze, eeuwige angst.

En begraven in een vochtig graf. Hoe gaat u door 
uw harde pad. Nutteloos uitgedoofde kracht. 
En niets verwarmde je hart.

Kijk niet met verlangen naar de weg en haast je niet
 en verdrink het alarm in mijn hart.

De paarden zijn sterk en vol en opvallend, en de koetsier
 is dronken, en naar de andere. Een jonge kornet snelt.

MENSEN WAARDEREN VOOR ALLES. 

Misschien niet meteen, geleidelijk. 
Alleen is het niet duidelijk waarom 
ze wennen aan pijn en verraad. 

En met wat vrienden verraden, 
en met het feit dat geliefden vertrekken. 
Zeg, je kunt niet wennen?  

We begrijpen het, zoals. 
Maar deze wereld is vreemd,  
iets dat voorheen onmogelijk was.  

We accepteren onmerkbaar, 
 logisch, verstandig, zorgvuldig. 
Hier is niets veranderd. 

We zijn gewoon allemaal ver van de eenentwintig. 
Mensen wennen en leven. 
En waar wil je naartoe? 

+ Poëzie.





In naam van het geweten, hoe bedreigd door verdriet.  
En waar het ongeluk wacht, geef het niet alleen door het geweten, 
noch dag noch nacht, nooit! En hoevelen zouden geen nutteloos lotsbestemming wegdromen op de weg, ongeacht hoe u verleidingen
  zou geven.  Bekijk alles met heldere ogen en laat het door uw geweten
 gaan. Immers, iedereen, ja, letterlijk iedereen, probeerde meer dan eens
 te leven, ontvoerd, ontmoet in het leven met een verwijt van zichzelf. 
In liefde voor een liefdevolle blik soms wil je zoveel liegen, maar je geweten
 rimpelt: Niet doen! Een geweten eist stilte. En wat te zeggen als je ziet, 
hoe ruïneren ze je vriend? U voorziet alle gevolgen, maar u onderneemt 
niets.U zoekt geheime excuses, 0orzaken, gewichtige woorden. En geweten
 is boos op wanhoop: Wees niet bang, terwijl ik leef! Ze leeft ook in het uur 
dat jij, besloten om een ​​andere roman te leren. Het is gedachteloos of schuldig. 
Je zult liefde achter de deuren blootleggen. Niemand zal je storen, iedereen
 verzekeren, je zult overtuigen, en het geweten van de ogen neemt niet af, 
ze veroordeelt hardnekkig en fluistert: "Je doet gemeene dingen! Ze staat  
voor je. En op het uur dat je, na de smaak te hebben ingegaan, ineens denkt:
Snatch is niet de meest eerlijke kus. Kom op! Neem het en wees niet verlegen!
Er is geen oog van een getuige! En mijn geweten is boos: "Niet doen!"
Een geweten eist: - Durf niet! We hebben het recht om niet op bestelling
 te leven en om onze eigen wegen te kiezen. Maar tegen het geweten nooit in:
Hier snijden we, we zeggen meteen: Het is onmogelijk, kameraden, 
om te gaan! Het kan niet in vreugde of verdriet zijn, in de hitte of in de
 doornige sneeuw. Tenslotte een man met een overleden geweten. 
Is geen man!

Ik herinner me, mijn geliefden, ik herinner me de 
glans van je haar. Het is niet vreugdevol 
en niet gemakkelijk voor mij om je te verlaten.

Ik herinner me de herfstnachten, berk geritsel van 
schaduwen, laat de dagen dan korter zijn, de
maan scheen langer voor ons.

Ik herinner het me, je vertelde me: "Er gaan blauwe
 jaren voorbij, en je zult mijn 
liefste vergeten, met de ander voor altijd."

Vandaag heeft de bloeiende linde weer gevoelens
 gevoeld, zo zacht als toen. 
Bloemen op een gekrulde streng.

En het hart, koel zonder zich klaar te maken, en 
verdrietig een ander liefhebben. Alsof je favoriete
 verhaal, aan de andere kant, weet je het nog.

We herinneren ons altijd geluk. 
En geluk is overal. Misschien is het 
deze herfsttuin achter de schuur. 
En schone lucht stroomt uit het raam.

In de bodemloze hemel een 
lichtwitte rand ontstonden, de wolk schijnt. Ik 
volg hem al heel lang. We zien weinig, we weten het, 
en geluk wordt alleen gegeven aan de wetenden.

Het venster is open. Ik piepte en ging 
op de vensterbank zitten. En uit de boeken zie 
ik er een moment moe uit.

De dag is schemer, de lucht is leeg. 
De maling van de dorsmachine is te horen op de dorsvloer. 
Ik zie, ik hoor, ik ben gelukkig. Alles zit in mij.

Soms denk ik een beetje meer,

en ik kan het voelen.

Ik kan begrijpen wat het is.
Wat jammer dat ik je hier alleen

maar over kan vertellen met heel

veel gedachten in de lucht.

Wat jammer dat ik je nooit zal horen zingen.

Dit is het enige waar ik spijt van krijg

dat ik doof en stom ben en veel meer.