Poëzie 17

center;">

De regen buiten het raam, ik denk aan jou. 
Sneeuw in de tuin van de nacht, ik denk aan jou. 
Duidelijk bij het ochtendgloren, over jou denk ik. 
Zomer is in de tuin, ik denk aan jou. 
Vogels zullen vliegen, ik denk aan jou, 
Vlieg naar zuiderse landen, ik denk aan jou. 
Groene struiken, verborgen tussen de bomen, ik denk aan jou.
Niets om te rusten, over jou denk ik. 
Je moet een brave meid zijn, als ik dag en nacht aan je denk.

De zon moet in de persoon zelf zijn,

dan verwarmt hij van binnenuit.

En verwarmt de persoon zichzelf en anderen.

Al was het maar om te wachten op de

warmte van anderen.

Je kunt het bevriezen.

Maar de warmte van de zon zal het ontdooien.

En de harmonie zal terugkomen.

+Poëzie.



Glimlach naar een sombere buur,
sluit de deur niet voor een collega.
En met jou delen ze een geheim,
misschien delen ze een ongeluk...
Het betekent dat het tijd is om
tijd en schatten en leven door te brengen,
en je krijgt een vriend in je armen...
Kijk rond en lach!



Ik zal je, geliefde, ziel geven. 
De liefdesstraal is als de zon, je kunt ze niet doven. 
Het is vreselijk dat het wordt gebouwd, vernietigd. 
En helemaal niet bouwen is het beter. 
De lucht een grijze, natte hoofddoek, een vreemd betraand geluk. 
Jij bent mijn tweede helft. Ik heb op je gewacht. 
Hallo! 
Laat de regen hellen voor veel geluk. 
Laat de sneeuwvlokken smelten op de palm van je hand. 
Dit betekent niets meer. Het huis is stil, alleen een kat spint. 
In deze stilte, levend en vreemd. 
Jij en ik met een lage stem over de zachtaardige. 
Hartslag en timide ademhaling 
In de oceaan van streling serene. 
De straal van liefde zal bij slecht weer opwarmen. 
Alles wat vergeten is herrijzen.
Alleen blies het geen jota van tederheid 
van een stralende ster uit. 

De zon, de straal is sluipend verlegen.
Op de muur en plafond keek ik in de platenstapel,
Hij stond een beetje in de hoek.
De hele dag nadat hij achtervolgd was,
bleef hij ook schijnen.Dat bleek, dan uitwaaide,
om weer warm te worden om te geven.
De hele dag probeerde
hij hem in een pot met een deksel te stoppen.
En blind en buiten adem,om hem niet bij te houden!
Nu zal ik de gordijnen dicht doen.
En ik zal de val scherpen. Ondeugende bezoeker 
Met zijn zon zal ik scheiden. 

Dat waren nog eens tijden,

ik zal ze nooit vergeten.

Ik zou niemand met jou kunnen meten.

Iedereen is uniek, maar jij bent speciaal.

Iets wat niet uit te leggen is in een verhaal.

+Poëzie.

September klopte op het raam.

Met een karmozijnrode tak van de wilg.

Zodat ik klaar was en zijn aankomst

bescheiden tegenkwam.

Zonder jou is een heldere dag niet zoet. 
Zonder jou alleen de nacht eromheen. 
Zonder jou is er niet genoeg kracht. 
De regen stroomt achter mijn raam. 
De duisternis omringt je. 
zonder jou is het leven zo grijs als as. 
Zonder jou vertraag ik, geen kracht.
Zonder jou is er niet genoeg kracht.
Zonder jou vertraag ik de stap. 
Zonder jou in het hart is er geen liefde, 
ik kan niet zonder jou op enige manier. 
Zonder jou ben ik eenzaam tot tranen op mijn wimpers.
Zonder jou in het hart is er geen liefde. 
zonder jou leef ik niet serieus, zonder jou. 
pourquoi? C'est la vie!

 
 Het is niet jouw vriend die aan de tafel met je mee drinkt,
en die, in het ongeluk van wie dan ook, ter hulp komt.
Wie een stevige hand geeft, zal de angst verlichten.
En hij zal zelfs geen cadeau geven dat hij je heeft geholpen.

Er is altijd iemand.

Wie elk moment ademt,

staat altijd voor je klaar om te helpen.

Er is altijd iemand die er gewoon is,

die niet onnodig is,

niet bang is.

+ Poëzie.

Nog steeds zijn zo veel snaren in mijn hart stil,

maar ik voel de eerste trilling ging over hen heen.

En spoedig, nadat ik de zorgeloze liedjes gedempt had,

zal  het accord verdrietig klinken.

Niet de stemmen van de lente breken.

Roep van vreugde, liefde en uitbundigheid.

Voor de lente zijn er dagen als deze:

Onder een dichte sneeuw rust de weide,

de bomen ritselen vrolijk,

en de warme wind is zachtaardig en pittig,

zijn lichtheid verwondert zich over het lichaam,

en je herkent je huis niet,

en het lied dat je eerder verveelde.

Is nu wat jij zingt.

Hoe rijk ben ik in krankzinnige verzen. Deze schittering
 is bevredigd en noodzakelijk, al mijn diamanten zijn in
 de lucht, alle dauwdruppels daaronder zijn parels.

Kom eruit, schoonheid, wees niet verlegen. Er zijn 
geluiden, lieverds zijn kleuren. Ik ben het helemaal,
 de tovenaar en dichter, ik zal een moment strelen.

Maar als je dichterlijke bloem, het is speels of met
 een gedachte crafty, en, zoals in een waas, 
uw milde pupil zal oplichten met een hartgif.

En een scheurbuik van jonge schaamte. Een beetje 
jukbeenderen juicht de dageraad toe, o hoe arm,
 hoe zielig dan, hoe hulpeloos ben ik voor je.

Als we voor al wat we gedaan hebben, voor verdriet,
 de geliefden hebben toegebracht, zou iedereen door
 het gerechtshof worden beoordeeld door het gewone, 
misschien zouden we aan de gevangenis zijn ontsnapt.

Maar mijn code zit in ieders borst, en ik durf niet op
 aflaten wachten. En u, mijn geliefden, oordeelt 
volgens uw eigen wetten en inzichten.Beoordeel mij 
aan de hand van de code van liefde. 

Herken alle schuldigen. Om mijn schuld te bewijzen, noem de 
 afgelopen zonsopkomsten en ondergangen.Alles waar we ooit 
gelukkig mee waren en wat er nog meer in ons bloed leeft.

+ Poëzie.

Aan degene die hier onder het gras van de lente ligt,

vergeef mij, Here, slechte gedachte en zonde!

Hij was ziek, uitgeput, onaards,hield van engelen en kinderlachen.

Hij verbrijzelde de sterren van de lila sneeuwwit niet,

hoewel hij mij wilde overwinnen...

In al zijn zonden was hij een teder kind,en daarom -

vergeef hem, Heer!

Je bent mijn lieve fluit van het riet,

in de spoelbak geoogst bij zonsopgang mistig in juli.

Ik accepteer, hoewel de smaak van deze bitterheid enigszins

zomernachten is, dat je bent misleid. 

Zwarte wateren zullen een knap vuur weerspiegelen.

Als je me strak vasthoudt, vergeet je verdriet.

Hij is hebzuchtig, hij danst, groeit.

Als een nomade die zwaarden met zijn zwaarden hakt,

Een zwaard galoppeert met beide handen,

Een genereus diner voor jou, een vlieger is een wilde kudde.

Je bent mijn fluit, schoon en zacht geluid

dat ik nog steeds op een of andere manier zal spelen.

Ik werd verliefd op met u voor uren.  Het ruisen van de vallende bladeren.
En lippen teder fluisterde: Je t'aime toujours, Mon is cher Parijs You!
Je gaf me een sprookje leven, boulevards, parken, straatverlichting, 
kathedralen, torens bij zonsondergang en 's nachts verlichting Eiffel toren. 
You - de stad van dromen, ervaringen, verwachtingen, passies en dromen! 
Je bent al eeuwen verheerlijkt door liefde. Je t'aime toujours, mon cher Paris! 
De nummers van de straat dichters inhaleren je geur. 
En ik dacht, dit is een droom. Edith Piaf en de Notre Dame, 
Victor Hugo, de Picasso en Montmartre, Napoleon, Marie Curie etc ...
En de golven van de Seine na schreeuwen: 
Je t'aime toujours, Mon is cher Parijs You! 
Er waren tranen bij het afscheid.En de lucht huilde en ik. 
Mijn dromen werden weggespoeld 
door regen en meegenomen naar de hemel. 
Ik kom meer dan één keer bij je terug, ik weet het!
Op zoek naar liefde! En als een gebed toonde ik: 
Je t'aime toujours, mon cher Paris! 

+ Poëzie.

Gebladerte ...

Laat dennen en sparren De hele winter uitsteken. 
In de sneeuw en sneeuwstormen verpakt, slaap. 
Hun magere groenen, zoals de naalden van een
 egel, al wordt het niet voor altijd geel, maar voor 
altijd niet fris.Wij, de lichte stam, de bloem en de glans 

En een korte tijd op de takken van de gasten.
De hele rode zomer. We waren in schoonheid, 
speelden met stralen, badend in dauw.

Maar de vogels zongen, de bloemen bloeiden, de 
stralen werden bleek, de  zacht zoete vertrokken. 
Dus wat is het geschenk voor ons om op te hangen
 en geel te worden? Wees niet beter dan zij 
en we moeten wegvliegen.Oh winderige wind,

snel, snel! Snel zullen we de saaie takken afbreken.
We willen niet wachten, Fly, vliegen! 
We vliegen!

Ze gaan weg. Dit is onvermijdelijk. Het leven van een hond is kort. 
Ze houden van ons trouw en teder al deze tien met iets korte jaren. 
Ze gaan weg. Dood, ziekte af te schaffen. Ja, we blijven.We moeten 
blijven herinneren en liefhebben. We blijven hun gedachten herinneren, 
hun geblaf in de ochtend en de gescheurde zetel, en hoe ze ons altijd
 gelukkig hadden gemaakt, en hoe eigenwijs ze waren als een schaap. 
Ze gaan weg. Het geheugen blijft. We hebben deze herinnering voor 
allemaal. Maar weer wordt er geblaf in het appartement gehoord. 
"Hij ziet er zo uit". En we zijn opnieuw nodig. Mijn hond, ik heb
 je ogen zo nodig betrouwbaar, streng, als geheugen. Zulke zijn
 in de kerken op de beelden, dat ze rustig met ons praten. Je verwarmde 
me met je warmte, vermoeide handen tegen mijn natte neus. 
Zoals het is gebeurd, dat je "zweet". Plotseling bleek het een aarden 
helling te zijn? Vertel me hoe je je tracks kunt vinden in 
de ruimte van lichtjaren. Zoek me, alsjeblieft, vind, vind,
je krijgt het van nature. 'S Avonds keert u naar mij terug, 
maar verdwijnt om de een of andere reden' s ochtends. 
En weer scheiden is moeilijker dan dubbel. 
Ah, als je wist hoe moeilijk het is. 

Waar kijk je gretig naar de weg? Weet je, de hartslag is
 gealarmeerd. Je hele gezicht flitste plotseling.

En waarom rende je haastig?  
Op jou, met de armen over elkaar, 
keek het rijtuig van de kornet.

Het is niet geweldig om naar je te kijken, iedereen 
houdt van je om niet verliefd te worden.
 Het rode lint draait speels in je haar, zwart als de nacht

Door de blos van je donkere wangen breekt de lichte 
 pluisjes door, van onder de wenkbrauwen
 van je halfronde blikken slim naar het kijkgaatje.

Blik van een wrede woesteling, vol van charmes, 
vonkend bloed, een oude man zal geschenken verpesten,
 in het hart van een jonge man die liefde gooit.

Je zult leven en je zult het volledig vieren. 
Er zal een leven zijn en het is vol en gemakkelijk.
 Ja, niet dat voor jou viel op een aandeel.

Als je een schort onder je oksels knoopt, zul je de lelijke 
kist verdraaien. Zal de kloppende echtgenoot 
en de schoonmoeder je verslaan met drie doden.

Van werk, en zwart en moeilijk geen tijd hebben
 om te bloeien. Dompel jezelf onder in een 
onberispelijke droom. Je zult voeden, werken en eten.

En in je gezicht, vol beweging, vol van leven, 
zal er plotseling uitdrukking verschijnen
 van dom geduld en zinloze, eeuwige angst.

En begraven in een vochtig graf. Hoe gaat u door 
uw harde pad. Nutteloos uitgedoofde kracht. 
En niets verwarmde je hart.

Kijk niet met verlangen naar de weg en haast je niet
 en verdrink het alarm in mijn hart.

De paarden zijn sterk en vol en opvallend, en de koetsier
 is dronken, en naar de andere. Een jonge kornet snelt.

MENSEN WAARDEREN VOOR ALLES. 

Misschien niet meteen, geleidelijk. 
Alleen is het niet duidelijk waarom 
ze wennen aan pijn en verraad. 

En met wat vrienden verraden, 
en met het feit dat geliefden vertrekken. 
Zeg, je kunt niet wennen?  

We begrijpen het, zoals. 
Maar deze wereld is vreemd,  
iets dat voorheen onmogelijk was.  

We accepteren onmerkbaar, 
 logisch, verstandig, zorgvuldig. 
Hier is niets veranderd. 

We zijn gewoon allemaal ver van de eenentwintig. 
Mensen wennen en leven. 
En waar wil je naartoe? 

+ Poëzie.





In naam van het geweten, hoe bedreigd door verdriet.  
En waar het ongeluk wacht, geef het niet alleen door het geweten, 
noch dag noch nacht, nooit! En hoevelen zouden geen nutteloos lotsbestemming wegdromen op de weg, ongeacht hoe u verleidingen
  zou geven.  Bekijk alles met heldere ogen en laat het door uw geweten
 gaan. Immers, iedereen, ja, letterlijk iedereen, probeerde meer dan eens
 te leven, ontvoerd, ontmoet in het leven met een verwijt van zichzelf. 
In liefde voor een liefdevolle blik soms wil je zoveel liegen, maar je geweten
 rimpelt: Niet doen! Een geweten eist stilte. En wat te zeggen als je ziet, 
hoe ruïneren ze je vriend? U voorziet alle gevolgen, maar u onderneemt 
niets.U zoekt geheime excuses, 0orzaken, gewichtige woorden. En geweten
 is boos op wanhoop: Wees niet bang, terwijl ik leef! Ze leeft ook in het uur 
dat jij, besloten om een ​​andere roman te leren. Het is gedachteloos of schuldig. 
Je zult liefde achter de deuren blootleggen. Niemand zal je storen, iedereen
 verzekeren, je zult overtuigen, en het geweten van de ogen neemt niet af, 
ze veroordeelt hardnekkig en fluistert: "Je doet gemeene dingen! Ze staat  
voor je. En op het uur dat je, na de smaak te hebben ingegaan, ineens denkt:
Snatch is niet de meest eerlijke kus. Kom op! Neem het en wees niet verlegen!
Er is geen oog van een getuige! En mijn geweten is boos: "Niet doen!"
Een geweten eist: - Durf niet! We hebben het recht om niet op bestelling
 te leven en om onze eigen wegen te kiezen. Maar tegen het geweten nooit in:
Hier snijden we, we zeggen meteen: Het is onmogelijk, kameraden, 
om te gaan! Het kan niet in vreugde of verdriet zijn, in de hitte of in de
 doornige sneeuw. Tenslotte een man met een overleden geweten. 
Is geen man!

Ik herinner me, mijn geliefden, ik herinner me de 
glans van je haar. Het is niet vreugdevol 
en niet gemakkelijk voor mij om je te verlaten.

Ik herinner me de herfstnachten, berk geritsel van 
schaduwen, laat de dagen dan korter zijn, de
maan scheen langer voor ons.

Ik herinner het me, je vertelde me: "Er gaan blauwe
 jaren voorbij, en je zult mijn 
liefste vergeten, met de ander voor altijd."

Vandaag heeft de bloeiende linde weer gevoelens
 gevoeld, zo zacht als toen. 
Bloemen op een gekrulde streng.

En het hart, koel zonder zich klaar te maken, en 
verdrietig een ander liefhebben. Alsof je favoriete
 verhaal, aan de andere kant, weet je het nog.

We herinneren ons altijd geluk. 
En geluk is overal. Misschien is het 
deze herfsttuin achter de schuur. 
En schone lucht stroomt uit het raam.

In de bodemloze hemel een 
lichtwitte rand ontstonden, de wolk schijnt. Ik 
volg hem al heel lang. We zien weinig, we weten het, 
en geluk wordt alleen gegeven aan de wetenden.

Het venster is open. Ik piepte en ging 
op de vensterbank zitten. En uit de boeken zie 
ik er een moment moe uit.

De dag is schemer, de lucht is leeg. 
De maling van de dorsmachine is te horen op de dorsvloer. 
Ik zie, ik hoor, ik ben gelukkig. Alles zit in mij.

Soms denk ik een beetje meer,

en ik kan het voelen.

Ik kan begrijpen wat het is.
Wat jammer dat ik je hier alleen

maar over kan vertellen met heel

veel gedachten in de lucht.

Wat jammer dat ik je nooit zal horen zingen.

Dit is het enige waar ik spijt van krijg

dat ik doof en stom ben en veel meer.

+ Poëzie.

Liefde zou gelukkig moeten zijn, dit is het recht van liefde.

Liefde zou mooi moeten zijn, dit is de wijsheid van liefde.

Waar heb je zo'n liefde gezien? De heren van de bedienden 

van de generale staf? Op het podium, waarde geschoren tenor, 

vastklampen aan de handschoen aan het shirt, klop de zoete room

van liefde, nachtegaal en de maan. In de lyrische lijnen van dichters, 

waar liefde rijmt met bloed en bijna altijd honger heeft. Aan de voeten

  van de mooie liefde. Deze ellendige alsemkroon, die me in haar 

verlaten tuinen plukte.

Aangezien de eeuwige rechter mij de
 alwetendheid van de profeet heeft gegeven, 
lees ik in de ogen van mensen de 
pagina's van boosaardigheid en ondeugd.

Verkondig dat ik liefde en waarheid werd,
 zuivere leringen: In mij 
gooiden al mijn buren gekke stenen.

Ik besprenkelde met as een hoofdstuk, 
uit steden leidde ik een bedelaar, 
en hier in de woestijn leef ik, als vogels,
 door de gave van Gods voedsel.

Ik houd het verbond van het eeuwige.  
Mijn schepsel is daar onderdanig op aarde. En de sterren
 luisteren naar mij, rays speelt graag.

Wanneer 
ik me door een lawaaierige stad haastig begeef, 
dan spreken de oudsten met kinderen 
met een trotse glimlach.

"Kijk: hier is een voorbeeld voor jou! 
Hij was trots, kon niet met ons opschieten: 
dwaas, hij wilde ons verzekeren, 
wat God zegt met zijn mond.

Kijk, kinderen, naar hem: 
Hoe somber en dun, en bleek. 
Zie hoe naakt en arm 
hij is. Hoe verachtelijk is alles! "

Ik zal je voor altijd herinneren. 
Zoals de lucht op de aarde stroomt. 
Terwijl hij vrij en slordig is. 
In mijn hart lacht liefde. 
Totdat je gezicht je tranen reinigt. 
Stroomt langs je wangen met stromen, 
terwijl mijn grappige dromen 
niet opeens je dromen worden. 
Terwijl onder het witte maanstof de 
aarde niet zal ontwaken. 
Zolang mijn grote vleugels 
geen sneeuw worden die instort. 
Hoewel vrienden het niet kunnen schelen, 
dat er voor mij een plaats in deze wereld is, 
terwijl al het ongebruikelijke 
niet een algemeen manifest zal worden. 
Terwijl de 
doodsweg eindeloos naar de hemel gaat. 
Terwijl het hart alarm slaat, 
zal ik je voor altijd herinneren. 

Denk jij er nog wel eens aan terug.

Die tijd van toen. Ik wou dat het er nog was.

Maar de tijd gaat zo vlug. Veel te snel.

Veel te mooi. Om waar te zijn.

Die tijd van toen.

+ Poëzie.

Kom op, mijn vriend, een mix van het cocktail van de echte liefde  
en overvloed. Zijn licht Ik versier geluk, in glas zuiver wit, als een lelie. 
Bewonder hen, het inademen van de geuren, die gemakkelijk als pure 
vreugde, over het gladde oppervlak van zijn prachtige zonsondergangen, 
en 's nachts, het pad maan, stralend. Nipte langzaam als je wilt Ambrosia, 
die werd opgericht met liefde. Ze is van jou en zal nooit een eind, en zet 's
 nachts dichter bij de kop en zal uw logkok als de lucht slapen, en elke dag rijk
 aan gaven, en zal aangenaam werken, als rust, en het geld zal uitstorten
 in de handen van jezelf. Jij bent de deur verder naar het hart. Laat ze daar 
beneden gaan zonder liefde klop! En alle goede dingen in het ondermaanse 
gaf je de belangrijkste wetenschap: de wetenschap van dankbaarheid
 en geloof, want de mens is geboren om gelukkig te zijn. Geen noodzaak
 om het te meten, wat is er geen actie ondernemen, 
leren om te zien alles zal mooi zijn! 

Kan ik vrienden zijn zonder
de overtuigingen van mijn vriend te delen?
Is het mogelijk om vrienden te zijn zonder het goed te keuren.
Het is bijna letterlijk niets.

Van onder het mysterieuze, koude halfmasker 
hoorde ik je stem zo aangenaam als een droom. 
Je betoverende ogen glommen naar me en mijn verdorven 
mond glimlachte.

Door de waas van het licht merkte ik onwillekeurig. 
En de maagd blafte, en de witheid van de nek. 
Gelukkig! Ik zag een krul van eigenzinnigheid, 
inheemse krullen die de golf verlieten.

En toen schiep ik in mijn verbeelding 
door lichte tekens, mijn schoonheid. 
En sindsdien, een etherische visie 
draag ik in mijn hart, ik streling en liefde.

En het lijkt mij allemaal deze live speeches. 
In het verleden heb ik het verleden gehoord. 
En iemand fluistert tegen me dat we na deze ontmoeting 
elkaar opnieuw zullen ontmoeten, als oude vrienden.

Hopen en terugdeinsde naar een klein punt

liefde.

De controle verliezen?

Alleen vriendschap zal vers zijn in de lente.

Trouwe vriend om alleen een lijn schrijven

in een brief, en zal een bericht sturen.

Over klokken wolken in hetzelfde moment,

zal zijn hart warme stroom geven.

Wakker de slapende geloof in geluk en liefde!

+Poëzie.

Op de bloemblaadjes van rozen mooie prachtige, een daling
 van de dauw, licht rillingen, in een tuniek van licht
 in de aura van dromen om voorzichtig te betreden
 mevrouw tederheid. De zijde van het haar stroomt van 
de witachtige schouders. Het gezicht schijnt met
 een zachte glimlach. Het bracht een stralende regen op de grond, 
het is als een lied gespeeld door een viool. Water woedt 
aan haar voeten, ze wordt gelikt door winden en mist. 
En een zwerm dwarrelt om haar heen met een lichte waas 
 grappige kleine jongens. En elk streeft ernaar zijn 
pijl nauwkeuriger in het hart te schieten , voor geluk. 
Van deze ogen is mooier dan in het paradijs, wanneer ze 
lachen of huilen, van deze lippen, fladderend met vuur 
verbrande motten van liefdesliedjes.Maar ook verbrand, 
iedereen blijft erin, want zonder liefde zal de
 wereld grijs en vrij zijn. Zonder de geheime woorden,
  zonder tremor van de ziel, 
zonder een gefluister van slapeloze nachten, 
zonder kussen in sombere stilte, 
zonder zenuwen krassen toetsen op pleister, bankje, baksteen,
asfalt eenvoudige rekenkunde, geen worden verfrommeld brokaat,  
passie, het leven voor niets geleefd. En het is geen fout om
 op zijn minst een oogopslag te houden, hoewel een glimlach, 
een geur, een gebaar of een woord. Je kunt je liefde niet teruggeven, 
en je kunt pas weer verliefd op haar worden. En we geven liefde
 aan deze nimf, zonder wederkerigheid te eisen, niet te durven
Kijk in onze ogen, en zeg gewoon: jij bent onze deugdzame fee.
Jij bent onze zon, sterren en maan, 
jij bent ons geluk, vreugde en geluk. God schenkt u de
 beker van het leven is vol en de jeugd voor honderd procent 
 zonder overgave. God schenk je de wind van passie in je haar, 
in het hart een vuur zonder kolen en rook. 
God is bereid om lief te hebben en altijd geliefd te zijn. 
God schenk u zoals wij zijn. 
God verleent u pijn, zoet en smachtend. 
God schenk je de waarheid en, God verhoede, vleierij. 
God verhoede thuis. God schenkt warmte en oprechte mensen. 
Weer geen neerslag en verduisteringen, 
God bereid om alleen de gewenste te ontmoeten. 
En vele, vele verjaardagen. Je bent jong en naïef om onder 
ogen te zien. En alle bloemen dragen hun eigen stuifmeel, 
om je kostuums met goud te versieren. Dank aan de
 hemel voor zo'n geschenk, voor je stem, voor het licht,
 voor je hart, laat de hoop op een kleine sneeuwbal , regen
 en wind niet doven. 

In de wereld van vandaag veel pijn 
en het lijkt erop dat er geen speling, 
maar ik wil vrijwillig om u een simpel stukje advies:
Verwijder Gevoelens van archief. 
Veeg stof van het hart en de ogen 
en leren om mooi te leven, 
de aarde werd ook ontworpen voor u. 
Uit de woorden niet barricades te bouwen en 
wees niet bang voor de waarheid van vrienden zijn,  
ze altijd zal je gelukkig zijn, 
en niet het leven niet aan het museum. 
Regel uw vakantie gevoelens, 
marcheren over het lot. Pas de ziel van de kunst 
en kruisen niet jezelf oplegt. 
Doe het web uit met gedachten, was 
ze van zware gedachten, 
en hoe maak je een liefdesplaatje, 
zal je je heldere geest vertellen.
Ontdek je talent uit de diepte, 
vind de belangrijkste schat in het leven, 
creëer het eeuwige, als een ceder, 
geliefde, vriendelijke paradijstuin !!! 

Kom naar mij, mijn lieve vriend,
in de schaduw van kers en acacia,
om de heilige vrije tijd te delen.
In de armen van de wereld, de muzen en gratiën.
Niet het vlees van een dik kalf,
niet de vrucht van Griekenland blij dat
je zult zien,niet honing, geen bier.
Enkel glans in het leeg glas.

Ik miste altijd iets. 
Zoals het mei-veld van regen, 
was er niet genoeg warmte en zorg, 
en nu, er is niet genoeg van je! 
Ik zag heel veel wegen en dageraad, ik 
werd gevoelloos, ik verloor mijn verdriet. 
Ik had niet genoeg om vragen te beantwoorden, 
en nu, ik mis je! Ik was altijd op zoek naar iets, 
kijk niet terug, vertrek. Er was niet genoeg van iets groots,
en nu, er is niet genoeg van jou! 
Ik zal je zacht aanraken en ik zal zeggen, zonder
 de woorden van anderen te vinden.
Ik vond in jou wat ik nodig heb. 
Hoe kan ik je missen.

In de loop van de dagen zijn er dagen,

het jaar gaat door het jaar.

Met een vraag op mijn lippen,

in twijfel verdrietig volg ik hen timide

hun monotone koers.

En alsof ik ergens verdwaald was in de verre zee

allemaal hetzelfde gerommel, al hetzelfde spatten van boten.

Zonder gevoel, zonder einde, zijn er geen kusten.

+ Poëzie.



Mijn engel is goud, mijn vriendin is de herfst. 
Ik hou van je bevriezing in de ochtend, je velden verwoest beleg.
Ik hou ervan om een handvol op de gekwetste lippen 
 te drukken, de bittere geur in te ademen, 
En naar de stilte te luisteren en alleen te zijn. 
En geen spijt heb van het verleden, 
hoe goed het is om vrede in je hart te voelen. 
In een opstandig hart, als in een rustige tempel 
houd ik van het koesteren van koninklijke droefheid.
En kijk eenzaam hardnekkig, 
begrijpend zijn goddelijke essentie. 
Ik vind het leuk om door de donkere steegjes te dwalen. 
's Avonds wordt het licht van de ramen verlicht, de 
zonsondergang aan de horizon brandt.
Gevallen bladeren goud en koper 
verspreid op natte trottoirs. 
En binnenkort, binnenkort, strenge winterdoekenbanken 
op de boulevards, bomen en stille huizen. 
Maar je zult de stad verlaten, mijn engel van goud.
Haast me niet en droom niet met mij. 
Ik weet het, afscheid is onvermijdelijk 
met je bescheiden schoonheid. 
Laat de lucht inademen met een verkwikkende lucht, 
als een jonge rode wijn. 
En luister naar de stilte van het gerinkel. 
Wat er zal gebeuren, het is niet te weten ... 

De liefde brandde, en niet smeulde. En toch, 
tot mijn vreugde, niet tot 
as, brandde het, maar als een berk, tot kolen. 
Niets kan niet worden 
beschermd, passie en woede ontwikkelen, alles 
kwam met vuur en rook en 
alles viel uiteen. Overleden?Nee, dat is het niet. 
In plaats van de anderen
 weet ik de prijs van steenkool. En elke zwarte steenkool.
 In het hart van de koude winter.
 In mijn hart, zoals in de ruwe berg, is het nutteloos om
 tegen hen te liegen. 
Alleen een licht. Ja lippen. Ja lippen, om te ademen.
Passies gaan niet verloren.
 Boven de leugens. Opnieuw lach ik. Wees niet sluw.
 De liefde brandt 
met het tweede vuur. In zo'n vuur wordt ijzer gesmolten. 



De schepen gaan staan ​​en liggen op de baan, 
maar ze keren terug door de stormen. 
Het duurt net een half jaar, en ik zal verschijnen, 
om weer weg te gaan.
Om weer zes maanden te vertrekken.

Het jaar 2018; Wie is wat ...

Helemaal van jou: Verlangend naar een wonder. Alle angst vande April-dagen. 

  Alles dat zo naar de hemel reikte. Maar vraag niet om reden. Ik zal een meisje

 tot de dood zijn, ook al ben ik van jou. Schat, deze winteravond.

 Laat je verrassen, stoor me niet, wees, als een jongen, in een vreselijk 

geheim en blijf me helpen, meisje, hoewel vrouw.

15

Ver weg van u, mijn geboorteplaats. Het hele jaar, woonde ik aan de
 rand van de maatschapij. Vaak over je ben ik verdrietig, het onthouden
 van vrede en geluk, het verleden met jou.En in de winter land, moerassen, 
 diepe sneeuw, waar, zoals eenzaam en verdrietig ik leefde, heb ik rekening
  gehouden met de rest van de zintuigen, aan u allen, ik hou van Vlaanderen.
 Nu zal ik weer te zien zijn met jou in mijn borst het bloed weer gevlamd, 
 zal ik het leveren aan zijn lot, en zal mijn inspiratie weer  galopperen. 
 Het enige wat ik kijk in de verte, met spanning verwacht iets en elke voetpad
  roept mij.Dat vage vreugde, het stille verdriet. En ik herinner me mijn oude jaren.Zoals hier rustig en gelukkig waar ik woonde, hoe ik glimlachte al de
 schoonheid van de natuur en in de wildernis met echo's gezegd.
 Te snel, snel. Het lopen van paarden, fietsers overal,  en na een paar minuten
  zie je me, oh heilige Vlaanderen van me!

+ Poëzie.

Als een naaste persoon in het hart verscheen. 
Verdeel de regen en slok ermee, de 
zon en de sneeuw! 
Laat hem niet achter in verdriet, verdriet en
 ellende, om in de buurt te zijn. 
Elke minuut en bijna overal. 
Niet belangrijker is uw steun, 
loyaliteit is duurder. Om dergelijke gevoelens
 te vervangen kan iemand. 
Onmogelijk om in de wereld te leven. Zonder een
 grote liefde. Degene die alleen vreugde geeft.
 De dagen versieren.  Liefde en trouw, zoals 
twee zussen, van jou houden zie je niemand in
  de buurt, in je favoriete ogen alleen jij kijkt, 
bang om iets niet plotseling te beledigen. 
 Je liefde als je kunt, wees  voorzichtig. 
In een minuutzwakte moet niet bezwijken, 
u loopt van de verleidingen van het leven weg,
 dan zal geluk vaker glimlachen, naar jou.

Moe regen sloeg door het gebladerte, niet begrijpend de 
onbeschaamde schoonheid, het bordeauxrode tapijt
 bedekte het gras: Van Gogh's verhaal. Je zou het hebben
 gezien. Hij sloot vriendschap met haar in september, 
sloeg de warmte van de hemelse stromen, trok zich
 dan terug in de ochtendgloren, dat de stortbui klopte 
zoals in een ondeugende juni. De regen gaat met de 
cycloon naar het oosten, meet de zon vijf herfstdagen. 
Ik nodig je uit voor een uur. Luister naar het gefluister
 van de stervende lichten. Zonsondergangen hebben een
  spoor achtergelaten ter nagedachtenis aan de magische
 avonden. Onze bladval, als een sprookjesachtig ballet, 
registreert autumn voor altijd in de harten. Ik zal niets
 zeggen, luister zelf maar, loop langs het steegje door 
haar gebladerte.En nu pas, de winter uit te voeren, 
te dekken alles sneeuw. Vergeet me. Begrijp en u,
 dat we vallen verstandiger. Begrijp dat het blad niet
 durft te liegen.Hoor het gefluister en geloven, kan het
 niet begrijpen vandaag. De regen oktober klopte meer 
bladeren, niet van plan om onze tijd haasten. Onder het
 geritsel van bladeren herinnerde de lente. Loop. En je nog. 
Misschien ...

Het witte zeil wordt wit 
in de mist van de blauwe zee. 
Wat zoekt hij in het verre land? 
Wat hij gooide in de rand van zijn eigen.

De golven spelen,  de wind fluit.
 En de mast buigt en verbergt. 
Helaas! Hij zoekt geen geluk 
en vlucht niet weg van geluk.

Onder hem een ​​stroom lichtere azuren. 
Boven hem is een zonnestraal goud. 
En hij, opstandig, vraagt ​​om stormen, 
alsof er rust is in stormen.

Hoe vreselijk is het leven van deze ketenen,  
die wij alleen hanteren. 
Deel het plezier, iedereen is klaar voor. 
Niemand wil het verdriet delen.

Ik ben hier alleen, als een luchtkoning. 
Mijn hart is verlegen in mijn hart. 
En ik zie hoe het lot gehoorzaamt. 
Jaren gaan weg als dromen.

En opnieuw komen zij, met een geglazuurde blik. 
Maar dezelfde oude droom. 
En ik zie een kist afgelegen. 
Hij wacht; Waarom blijven we over de grond?

Niemand zal er afbrokkelen, 
en ze zullen ik weet zeker
over de dood meer plezier hebben, 
dan over mijn geboorte.

+ Poëzie

De regen trof het glas.
's Avonds werd hartelijk
vierden onze vriendschap.
Hoewel de regen schuin viel.
Het is niet droevig.
En onze ontmoeting is met jou 
de kunst zelf. 
Laat de dagen vliegend
fluiten boven ons.
Maar in ons met zo nieuwe 
herinneringen,dat we zijn vrienden.

Aan de poorten van het klooster 
stond een bedelende bedelaar.
 Arm, verdord, een beetje levend. 
Uit de keel, dorst en lijden.

Hij vroeg om een ​​stuk brood, 
en een blik toonde een levend meel, 
en iemand plaatste een steen 
in zijn uitgestrekte hand.

Ik bad voor je liefde 
met bittere tranen, met verlangen. 
Mijn beste gevoelens worden voor 
altijd misleid door jou.

Lente, lente! Hoe de lucht puur is. Hoe duidelijk de lucht lucht is. 
In zijn leven verblindt me de ogen. Lente, lente! Hoe hoog, op 
de vleugels van de wind, strelend naar de zonnestralen, en
 vliegen de wolken. Stille stromen schijnen. Brullend, de 
rivier draagt. Op de triomfantelijke bergkam. Het ijs
 dat ermee wordt opgewekt. Maar de boom is kaal,
 maar in het oude bosblad, zoals eerder onder 
mijn voet en het zoemende en geurige.Onder 
de zon, de meest roos. En in het heldere uitzicht
 onzichtbaar zingt de lijster. De hymne in de lente. 
Wat is er mis met haar? Wat is er mis met mijn hart? 
Met een stroom is het een stroom, en een vogel 
met een vogel. Met hem mompelt. Vliegt met haar
 mee in de lucht. 
















Friends! Luister naar mij.
Luister naar mijn vertrouwde stem. 
Besteed een beetje aandacht.
Dat het goede u heeft gediend.
En u niet altijd zou verlaten.
Luister eens.
Moet je dan helpen, als je vrienden alles 
verloren hebben?

+ Poëzie.

Voor iedereen die het leuk vond of leuk vond,
door pictogrammen bij het hart in de grot bewaard, 
als een kom wijn op de roosterende tafel,
 til ik de gevulde schedel op met verzen.

Ik denk steeds vaker dat het beter is 
om het punt van de kogel op zijn einde te zetten.
Vandaag geef ik een afscheidsconcert 
voor het geval dat. 

Niet alles is zo slecht als we het soms zien. Niet alles is zo hopeloos lelijk. 

Gebeurt iedereen: Nu, in ieder geval wolfsgehuil, en na verloop van tijd 

 zie je de wereld weer mooi. Kijk naar het ergste van de andere kant, 

om het licht te zien waar je naar streeft. Tinten van verschillende zijn 

 zichtbaar in dagelijkse foto's. Kijk, en je zult verrast zijn, hoe eenvoudig 

alles dan zal zijn. Wat eerst heel moeilijk leek. Zo min mogelijk is het

 nodig om te denken aan het slechte, altijd met hoop om te leven over

 het goede en heldere. 




Giet me, herfst, een kopje zoete dromen, om het hart van 
verdriet te vergeten. Van geboorte tot grijs haar 
hield van ons en wachtte ongeduldig. Ze hielden 
ervan dat wij en nooit zouden we de wijn van 
afscheiding niet hoeven drinken, zodat we de 
afgelopen jaren niet verbrandden en niet 
probeerden de handen van andere mensen
 te verwarmen. Val, geheugen slokje. 
Van de nevel van de mistige dageraad. 
Naar het gevallen blad op mijn palm. 
Gaf me de geur van de smeltende zomer. 
En de smaak van de vervaagde droom van dromen. 
Geopenbaard opnieuw met een heldere geur. 
Zodat u en ik dicht bij u staan,
 alleen wij met u bekende datums. 
Giet me, herfst een ... 

+Poëzie

De nacht viel met een sluier Gehuld in een sterrenhemel. 
Waarom ben je verdrietig? 
Kijk rond, de wereld is zo prachtig zo mooi. 

Weet u, de maand heeft gelachen, zilver heeft het gras
 versierd, in de stilte van de afgebroken straten.
 De dromen lopen als voorgeen. 

Nightingale zoetharige prachtige muziek verweeft
 trillers, aroma van wilde rozen 
gecharmeerd onze steegjes. 

Voor het slapeloze horloge zijn Cupido's pijlen 
aan het scherpen. Vonken van 
aanhankelijke gloed laaiden teder op. 

De wereld rondom is geïmpregneerd met een stille, 
zachte tederheid gevuld. Bloemblaadjes 
als sneeuw. De stad is slaperig. 

Voor jou op de fluwelen hemel van de sterren zal ik
 diamanten verspreiden, en de zilveren berk.
Het zal draaien op de spitzen. 

Ik zal je omhelzen bij de schouders, ik brand met een 
 waanzinnige passie. In de kristallen kaarsen 
schitteren. Bedwelmd met gewaagd geluk. 

Hart zweeft zachtjes. Weg verlegen dekking. 
We vliegen, doordringende eeuwigheid, 
geïnspireerd door liefde. 




















Gouden ochtend, roze ochtendgloren. 
Roze rozen, van jou. 
Vogels zingen liedjes aan het raam, de 
zon bruist, het is licht in mijn hart. 
Ik geloof dat ik blij met je zal zijn. 
Roze rozen, dromen van surfen. 
Het geurige vult het huis. 
Hoe ik rozen vind in het licht van goud. 
En de lente met een zachte kleur. 
Glimlachen naar de zon, ochtend, wolken. 
Op de bloemen van de liefde uw boodschap, 
bloemblaadjes valt op mijn voeten. 

Er is een tovenares-winter, gekomen, verspreid in bosjes.

Hij hing aan de takken van eiken, heeft golvende tapijten gelegd.

tussen velden rondom heuvels. Met een roerloze rivier in 

vergelijking met een mollige lijkwade. De vorst glinsterde en we zijn 

blij met de winter.Winter rekwisieten.

+ Poëzie.

Wanneer het lot je een vriend stuurt. 
Wanneer je geliefde in je hart klinkt, neem je een stapuit de vicieuze cirkel,
  met de ene wordt hij eerlijk tot het einde. 
Wanneer het hart met de ziel de broederschap binnengaat. En je drinkt geluk
 van de geliefde persoon, je verscheurt de 
saaie slavernij van angst.Wees oprecht met je geliefde tot 
het einde. 
Wanneer gedachten schudden en twijfel verbranden. 
Wanneer vernederd door de oneer van een boefje. Open je 
vriend zonder uitstel. Wordt Oprecht oneindig, tot 
het einde. 
In de naam van de domme leugens van vrienden 
die verliezen. Valsspelen van zoete verdrinkingspijn. 
In tranen en droefheid, verlatend geluk. 
Bladeren van de onoprechte liefde. 

Nee, ik houd niet zo vurig van je, 
niet voor mij is je schoonheid briljant. 
Ik hou van je, ik ben voorbij het lijden 
en de jeugd van mijn verloren.

Wanneer ik soms naar je kijk, 
in je ogen, kijkend naar een lange blik. 
ik ben mysterieus, maar niet
 met jou praat ik met mijn hart.

Ik praat met een vriendin jonge dagen, in jullie termen, 
op zoek naar andere functies, de lippen leven mond 
voor een lange tijd stil, ogen van vuur vlamende 
schiterende ogen. Ik keek maar bleef stil.

Het plataan blad brak weg van de tak van zijn geboorteland 
en vloog naar het westen, wrede storm achtervolgd. 
Verdord en verdord weg van de kou, de hitte en het verdriet 
En eindelijk bereikte hij de  zee.

De zee en de plataan is jong.
De wind fluistert ermee en streelt de groene takken. 
De takken van de groene vogels van het schommelingsparadijs. 
Ze zingen liedjes over de glorie van de zeekoningmeisjes.

En de zwerver nestelde zich tegen de wortel van de plataan. 
Ze schuilt een tijdje met diepe, diepe pijn, 
en dus zegt hij: "Ik ben een arm plataanblad, 
tot de tijd dat ik volwassen werd en opgroeide in mijn vlaanderenland.

Eén en zonder een doel in het licht dat ik lange tijd heb gedragen, 
verdorde ik zonder een schaduw, verdorde ik zonder slaap en rust. 
Accepteer de vreemdeling tussen de bladeren van zijn smaragden, 
ik ken heel wat verhalen over de wijzen en wonderen. '

"Waar heb ik je voor nodig?" - antwoordt de jonge plataan, 
jij bent stoffig en geel, en mijn nieuwe zijn niet vers. 
Je hebt veel gezien, waarom zou ik je verhalen vertellen? 
Mijn oren zijn al lang uitgeput en paradijsvogels. 
Ga je gang; Over de zwerver! Ik ken jou niet! 
Ik ben geliefd bij de zon, bloei ernaar en schitter.
In de lucht spreid ik takken hier in de open lucht uit, 
en mijn wortels wassen de koude zee. "

+ Poëzie.

We keken 's nachts naar de zee. Onder ons brak
 de rots af storte in de afgrond. In de verte waren de
 vervagende golven wit, en de achterwaartse wolken
  vlogen uit de lucht, en de nacht gekleed in
 schoonheid, sterrenhemel.

Genietend van de uitgestrektheid van de dubbele beweging,  
is de droom het verzwakkende land vergeten, en van de
  zee en van de nachtelijke hemel. Als van de andere
 kant van de inheemse, stroomt de genezende
 kracht in het hart.

Alle woede van de aarde, snel benauwend, op zijn eigen manier, 
we vergaten het allebei, alsof de zee mij tot rust bracht, 
alsof je verdriet was gesmolten, alsof de sterren je overwonnen.

We hebben je ontmoet bij zonsondergang. 
Je hebt de baai met een riem gebroken. 
Ik hield van je witte jurk, ik vond de 
verfijning van een droom echt niet leuk .

Er waren vreemde stille samenkomsten. 
Vooruit, op het zandspit. 
De avondkaarsen verlichtten. 
Iemand dacht aan bleke schoonheid.

Benaderingen, rendez-vous, verbranding. 
Accepteert geen azuurblauwe stilte. 
We hebben elkaar ontmoet in de avondnevel, 
waar rimpelingen en riet zich aan de kust bevinden.

Geen melancholie, geen liefde, geen wrok, 
alles vervaagde, het ging voorbij, hetging weg. Het 
witte kamp, ​​de stemmen van het requiem 
en je gouden roeispaan.

Een mooie visser, een slaapplaats van je toren. 
Ga en zit bij me, geef me je hand.

Vertrouwen op het hoofd. Op de borst buig je me. 
Je gaat tenslotte zorgeloos naar de diepte toe.

Met het getij. Dat de zee, mijn borst. 
En vele prachtige parels. In de diepten ervan.